สืบสู้ผี ภาค 1-3

        (ตอนที่ 84: อสุรกายทองคำ)

          ร่างกายของผมราวถูกแช่แข็งอยู่กลางอากาศ ขณะจ้องมองไปยังสิ่งที่อยู่เหนือศีรษะขึ้นไปนั้น

          รูปปั้นทองคำ... รูปปั้นทองคำที่ควรจะยังตั้งอยู่ในโถงถ้ำลึกๆ ด้านในนั้น... บัดนี้มันกลับมายืนอยู่ตรงขอบผานี้ได้อย่างไร?

          รูปปั้นทองคำ ที่บัดนี้ไม่ได้อยู่ในท่านั่งขัดสมาธิเหมือนอย่างที่เห็นในตอนแรก หรือก่อนที่จะมีเจ้างูมหาประลัยตัวนั้นออกมาไล่ล่าพวกเรา ขณะนี้กลับมายืนจังก้า กางขาสองขาแบบมนุษย์ทั่วๆไป แถมด้วยลักษณะกิริยาอาการ ที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความเป็นมิตรแม้แต่น้อย

          สายตาของมันที่จ้องกราดมานั้น คือสายตาของความพิโรธโกรธแค้น ที่แผ่ขยายไปรอบบริเวณ ราวกับว่า ตัวของมันได้สูญเสียสิ่งสำคัญอันหาค่าไม่ได้ในชีวิตของมันไปอย่างถาวร

          มันจ้องมองลงมาที่ผมชั่วครู่ ก่อนวาดสายตาลงไปที่ร่างของทหารหนุ่มที่ได้ใช้มือขวาของตนเอง จับยึดอยู่บนชง่อนหินที่อยู่ห่างจากปลายเท้า ของร่างทองคำเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น...!

          "พี่... พี่เมฆ!" ผมร้องเรียกเขา ขณะก้มมองลงไปที่ร่างของเขาที่ยังคงจับชง่อนหินเล็กๆที่อยู่ด้านล่างด้วยลักษณะอาการที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก 

          สายตาของเขามองขึ้นมาที่ผมสลับกับร่างทองคำและทหารหนุ่มของท่านจ้าวอย่างกระวนกระวายใจ

          ขณะที่ในปากของเขาก็ดูราวกับว่ากำลังบ่นอะไรพึมพำอยู่ในลำคอ หรือว่า เขานั้นจะกำลังร่ายคาถาบางอย่างอยู่ ก็ไม่อาจรู้ได้ ?

          ร่างทองคำ หรือที่จริงก็คือ ดาบสอาคม ได้เคลื่นเท้าทองคำของมันอย่างไม่รีบเร่ง จนจวนเจียนจะถึงที่มือข้างขวาของทหารหนุ่มที่ยังคงจับยึดกับขอบผานั้นอย่างไม่อาจปล่อย

          ซึ่งเมื่อมองจากตรงนี้แล้ว ก็เห็นว่าทหารหนุ่มของท่านจ้าวแห่งมิตทราห์นี้ คงจะบาดเจ็บสาหัส จนไม่สามารถจะใช้เรี่ยวแรงทำสิ่งใดได้ดีไปกว่าการจับยึดเพียงแค่นั้น แม้ว่าสิ่งอันตรายหรือความหายนะ จะเข้ามาหายใจรดต้นคอของเขามากแล้วก็ตาม

          ที่สีหน้าของดาบสทองคำในตอนนี้นั้น ก็ดูราวจะยิ้มแสยะเหยียด ราวกับว่าได้เห็นเหยื่อที่ดันได้พลัดหลงเข้ามาติดกับถึงในบ้าน 

          มันค่อยๆยกเท้าขวาทองคำของมันขึ้นสูง ก่อนที่กระทืบลงไปที่มือขวาที่ยังไม่ย้ายที่จากขอบผานั้น อย่างแรง !

          แต่พริบตานั้น มือขวาของทหารหนุ่มที่ตอนแรกกลับไม่มีวี่แววว่าจะคลายมือจากการจับยึด ก็เลื่อนหลุดจากขอบผาไปอย่างรวดเร็ว เท้าทองคำของร่างทองจึงกระทืบลงไปที่ขอบผาจนแตกละเอียด!

          ขณะที่ร่างของทหารหนุ่ม ก็ร่วงละลิ่วลงสู่เบื้องล่างไปทันที !

          "ท่านทหาร... แย่แล้ว !" ผมตะโกนออกไปอย่างใจหาย

          "แย่แล้ว!" พี่เมฆร้องเสียงลั่น แล้วเขาก็ดีดตัวออกไปกลางอากาศอย่างทันที โดยใช้แรงถีบกับผนังบ่อยักษ์เป็นตัวช่วย ก่อนที่เขาจะทันคว้าร่างของทหารหนุ่มไว้ได้ อย่างฉิวเฉียด !

          และก่อนที่ผมจะได้กระพริบตา ผมก็มองเห็นเหมือนสิ่งมีชีวิตบางอย่างพุ่งปราดออกมาจากข้อมือข้างซ้ายของพี่เมฆอย่างรวดเร็ว !

         สิ่งมีชีวิตเส้นเล็กสีขาวนั้นพุ่งตัวขึ้นไปยังชง่อนหินอีกแห่งหนึ่ง และส่วนปลายด้านบนของมันนั้น ก็ม้วนพันเข้าไปที่ชง่อนหินนั้นจนรัดแน่นได้ก่อนที่พี่เมฆและร่างทหารหนุ่ม จะร่วงละลิ่วไปถึงเบื้องล่างของพื้นหิน !

          พี่เมฆขณะนี้ ถูกแขวนห้อยต่องแต่งอยู่ริมผนังของบ่อยักษ์ด้านล่าง ดูแล้ว เขาน่าจะอยู่ห่างจากพื้นหินด้านล่างเพียงยี่สิบกว่าเมตรเท่านั้น แขนขวาของเขายังคงโอบร่างของทหารหนุ่มไว้แนบแน่น สิ่งที่ดูมีชีวิตสีขาวยาวนั้นยังคงผูกตัวเองไว้กับชง่อนหินด้านบนอย่างไม่ผ่อนคลาย ส่วนที่ปลายอีกด้านยังคงถูกจับยึดไว้ด้วยมือซ้ายของพี่เมฆ และขณะนั้นเอง สายตาของพี่เมฆก็เหมือนกับจะเห็นสิ่งประหลาดอะไรสักอย่างที่อยู่เลยต่ำลงไปเล็กน้อยตรงผนังบ่อใกล้ๆ...?!

             โปรดติดตามตอนต่อไป