ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

        หลังจากที่เหมยซีได้เลือกทางเดินให้กับชีวิต  โดยเลือกที่จะเปิดประตูกลับมาหาคนรักของนาง  แต่เนื่องด้วยร่างกายที่ยังไ่ม่ฟื้นตัวดีพอ    เพราะเหมยซีนอนอยู่บนเตียงแทบไม่ได้ขยับ เปรียบเสมือนผักมีแต่ร่างไร้วิญญาณ 

        เมื่อนางรู้สึกตัวก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา  "หิวน้ำ.... หิวน้ำเหลือเกินมีใครอยู่บ้าง"  เหมยซีที่พึ่งฟื้นยังไม่มีเรี่ยวแรงมากพอแต่นางก็พยายามพูดเสียงดังเท่าที่นางจะทำได้

        อี้อ๋องที่ได้ยินเสียงแว่วๆ  พยายามมองหาต้นทางของเสียง เมื่อแน่ชัดว่านั้นคือเสียงของเหมยซี  อี้อ๋องรีบลุกขึ้นไปยังเตียงพระชายา 

        "เหมยซี.... ชายารักของข้า  ใช่เจ้าหรือไม่ที่พูดออกมา"  อี้อ๋องนั่งลงขอบเตียงและกุมมือเหมยซีไว้ ซึ่งเหมยซีที่ยังรู้สึกตัวได้ไม่ดีเท่าที่ควร  มีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง  นางพยายามขยับตัวและอี้อ๋องก็รู้สึกได้ว่านิ้วของนางขยับ

        "มีใครอยู่ไหม  ไปตามหมอหลวงให้ข้าที่พระชายาฟื้นแล้ว"  อี้อ๋องดีใจเป็นอย่างมากที่เห็นพระชายาค่อยๆ ลืมตา

        "หิวน้ำ... ขอน้ำให้ข้าที" เสียงที่เปล่งออกมาอย่างทรมานแต่ก็พอจับใจความได้

        "เหมยซีเจ้าหิวน้ำใช้หรือไม่  รอข้าสักประเดี๋ยวนะ" อี้อ๋องรีบไปรินน้ำชาและประครองศีรษะของเหมยซีขึ้นมาเล็กน้อย

        "ชายาของข้า  ค่อยๆจิ๊บนะเจ้าพึ่งรู้สึกตัวเดี๋ยวจะสำลักเอาได้"  อี้อ๋องพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "อี้อ๋องหรือเพคะ  หม่อนฉันหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว  ร่างกายของหม่อมฉันทำไมถึงขยับไม่ค่อยจะได้"  เหมยซีที่ตอนนี้ได้รู้ตัวว่าตนเองกลับมาหาอี้อ๋องแล้ว  และก็พลันนึกถึงครอบครัวและเพื่อน 

        เหมยซีร้องไห้อย่างหนักจนอี้อ๋องตกใจ  ตะโกนโวยวายให้คนไปตามหมอหลวง

        หมอหลวงรีบลนลานเข้ามาตรวจพระชายาทันที  เมื่อหมอหลวงจับชีพจรก็ได้กราบทูลอี้อ๋องที่ตอนนี้นั่งไม่ติดเดินวนไปวนมาจนบ่าวไพร่เวียนหัวไปตามๆกัน

        "เรียนอี้อ๋องพระชายาทรงมีอาการอ่อนเพลีย    เนื่องจากได้หลับเป็นเวลานาน   กระหม่อมจะจัดยาบำรุงร่างกายให้พระชายา  ตอนนี้ควรจะให้พระชายาทานอาหารอ่อนๆ เพื่อปรับสมดุลในร่างกายเสียก่อน และอย่าพึ่งหักโหมในการฟื้นตัว" หมอหลวงรีบอธิบายให้อี้อ๋องได้คลายพระทัย

        "ไม่เป็นอันใดแล้วทำไมพระชายาร้องไห้  เจ้าตรวจดูดีแล้วใช่หรือไม่"  อี้อ๋องที่ยังทรงไม่วางพระทัยในอาการป่วยของพระชายารีบถามหมอหลวงทันที

        "เรียนอี้อ๋อง  พระชายาทรงไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนพะยะค่ะมีเพียงอ่อนเพลีย  ส่วนเรื่องที่ทรงห่วงคงเป็นทางด้านจิตใจที่ไม่มียาตัวใดรักษาได้  นอกจากตัวพระชายาเอง"  หมอหลวงยื่นใบยาให้องค์รักษ์จัดยาบำรุงตามที่สั่ง

        หลังจากหมอหลวงกลับไป อี้อ๋องก็แทบพุ่งเข้ามาซักถามพระชายาทันที

        "เหมยซีเจ้าร้องไห้ทำไม  เจ็บตรงไหนบอกข้าทีเห็นเจ้าร้องไห้แบบนี้  หัวใจข้าเจ็บปวดยิ่งนัก"  เหมยซีที่ได้ยินอี้อ๋องถามด้วยความเป็นห่วงนางก็ยิ่งร้องไห้  พยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีลุกนั่งและกอดอี้อ๋อง

        "อี้อ๋องเพคะหม่อมฉันคิดถึงพระองค์เหลือเกิน  ไม่คิดว่าจะยังสามารถกลับมาอยู่ข้างกายพระองค์ได้อีกครั้ง  แต่ในความดีใจก็มีความเสียใจที่ต้องจากครอบครัวมา  หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ทรงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับหม่อมฉัน"  เหมยซีสะอื้นในอ้อมกอดของสามี

        "ข้ารู้.... ทุกอย่างที่ท่านนักพรตได้เล่าเหตุการณ์ที่เจ้าหมดสะติ และความเป็นมาของเจ้าข้ารู้  แต่ข้าไม่สนอะไรทั้งสิ้นเพียงแค่เจ้ากลับมาหาข้านั้นก็เพียงพอแล้ว เจ้าคือชายาของข้า  หากเจ้าไม่กลับมาข้าจะครองตัวเป็นโสดตราบสิ้นลมหายใจ" 

        อี้อ๋องลูกศีรษะเหมยซีเป็นการปลอบโยน  เขาเข้าใจถึงการเสียสละของเหมยซี มันคงเป็นเรื่องยากมากที่จะตัดสินใจ  แต่เข้าก็ดีใจที่นางตัดสินใจกลับมาใช้ชีวิตคู่กับตน

        "หม่อมฉันคิดถึงพ่อแม่และพี่ๆ  คิดถึงครอบครัวและเพื่อนเพคะ  ไม่รู้ปานนี้พวกท่านจะเป็นอย่างไรกันบ้าง" เหมยซีกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        "เหมยซียอดรักของข้า  ข้าจะเป็นทุกอย่างให้เจ้าเป็นครอบครัวและเป็นสามีที่ดี  ข้าขอรับรองว่าจะดูแลเจ้าไม่ให้น้อยไปกว่าครอบครัวของเจ้า  ข้าจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อทำให้เจ้ามีความสุขที่สุด  ข้าสัญญา"  อี้อ๋องบรรจงจุมพิศที่หน้าผากเหมยซีและค่อยๆวางเหมยซีลงไปยังหมอนเพื่อต้องการให้นางได้พักผ่อน

       "ยอดรักเจ้าจงนอนพักเสียก่อน  อย่าพึ่งหักโหมเจ้าต้องฟังที่หมอหลวงกล่าว  ร่างกายเจ้ายังอ่อนแอต้องดื่มยาบำรุงร่างกายและเมื่อเจ้าดีขึ้น  ข้าจะพาเจ้าออกไปเดินเล่นนอกจวนเป็นอย่างไร"  เหมยซีพยักหน้ารับและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับสามี

        พ่อคะ......แม่คะ.....พี่ๆและหยางหยุนเพื่อนรัก  ฉันกลับมาที่นี้ได้อย่างปลอดภัยแล้ว  อย่าได้ห่วงกังวลอี้อ๋องดีกับลูกมากคำมั่นสัญญาจากอี้อ๋องเสมือนคำศักดิ์สิทธิ์ เพราะเขาคือนักรบและการรักษาสัจจะเป็นสิ่งที่อี้อ๋องให้ความสำคัญเสมอมา