[ ระบบเควส ]
[ ปีศาจนั้นขึ้นชื่อเื่ของความเ้าเล่ห์และหลอกลวง ยิ่งเป็ปีศาจระดับสูงที่มีชื่อก็ยิ่งมีสติปัญญามากขึ้น เพราะแบบนั้นมนุษย์จึงตกเป็เหยื่อของปีศาจได้ง่ายด้วยการหลอกล่อด้วยกิเลสตัณหาและความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์ แต่ถ้าปีศาจที่ได้ให้สัตย์จริงก็มักจะให้คำมั่นสัญญาด้วยชื่อของเขาเอง ]
[ ภารกิจ : ทำอาหารและเครื่องดื่มอะไรก็ได้ให้ปีศาจอุปส์กาพูดคำว่า “ อร่อย “ ]
[ รางวัล : สิ่งที่อุปส์กาจะให้เป็ค่าอาหาร ]
[ ล้มเหลว : ระบบระงับความรุนแรงจะถูกผนึกและจะไม่สามารถเทเลพอร์ตไปไหนได้ในเวลา 1 วัน ]
[ ระยะเวลา : สิ้นสุดทันทีเมื่ออุปส์กาออกจากร้าน ]
“ ( น..นี้มันเหมือนความว่ายังไงกัน !? หรือว่า... ) “ โซมะได้หันไปมองที่ปีศาจตนนั้นที่กำลังยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
“ ( มันเป็แผนของเ้านี้สินะ!? ) “
“ ( ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันถึงรู้เื่เกี่ยวกับระบบ ) “
“ ( ฉันมันโง่เองที่ไว้ใจระบบเกินไปว่ามันจะปลอดภัย ) “
“ ( ถ้าเกิดว่าฉันล้มเหลวขึ้นมา ระบบระงับความรุนแรงจะถูกผนึกแถมร้านยังไม่สามารถไปไหนได้อีกเป็เวลาหนึ่งวัน...ถ้าล้มเหลวขึ้นมาจริงแล้วถ้าพวกปีศาจบุกเข้าไปประตูด้านหลังที่เชื่อมต่อกับโลกของเราล่ะ ? ) “
ในหัวของโซมะที่คิดถึงเื่ความเสี่ยงต่างๆถ้าเกิดภารกิจนี้ล้มเหลวขึ้นมา มันอาจจะเป็ไปได้ที่เผ่าปีศาจจะใช้ประตูหลังร้านที่เชื่อมต่อกับอีกโลกบุกไปยังโลกของเขา เขาครุ่นคิดอยู่นานพอสมควร มือของเขาเริ่มสั่น เหงื่อเริ่มออกมาทีละนิดทีละน้อย ท่าทีที่แสดงความวิตกกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัดแต่ทว่าจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมา
แปะ!
เสียงของฝ่ามือกระทบกันอย่างรุนแรง เฟรด้าตบฝ่ามือของโซมะดังขึ้นมาความเจ็บค่อยๆไหลเวียนจากมือของเขาขึ้นไปยังสมองทำให้เขาใจเย็นลงได้
“ ใจเย็น ไม่ว่ายังไงฉันจะอยู่เคียงข้างนายเอง แค่ทำเหมือนที่เคยทำก็พอ “ เฟรด้าเรียกสติของโซมะกลับมาทำให้เขาสลัดความคิดพวกนั้นออกไป
“ อ่า...ขอบใจมากนะ “ โซมะกล่าวขอบคุณเฟรด้าที่เรียกสติเขากลับมาแล้วโซมะได้ตบหน้าของตัวเองอีกครั้งแล้วพูดออกมาว่า “ แค่ทำเหมือนที่เคยทำก็พองั้นเหรอ ไม่ ฉันจะทำให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม! “
โซมะวิ่งไปที่ห้องเก็บของเพื่อหาวัตถุดิบต่างๆที่จะนำมาทำอาหารตามในเมนูทั้งหมดและในระหว่างนั้นเฟรด้าได้นำเครื่องดื่มและกับแกล้มที่ทำได้ง่ายไปเสิร์ฟให้ปีศาจตนนั้น
เบียร์สด 3 ยี่ห้อ , สาเก , เหล้าบรั่น , ไวน์แดง , ไวน์ขาว , ถั่วแระ , แตงกวาดอง , สลัดผักดอง , ยำเต้าหู้ , เออิฮิเระ ( ครีบลาตากแห้ง ) , ชิชาโมะ ( ปลาไข่ตากแห้ง ) , ซุรุเมะอิกะ ( ปลาหมึกย่างตากแห้ง ) นี้เป็เมนูที่เฟรด้าทำได้และเสิร์ฟให้กับปีศาจตนนั้น
“ { อืม...ใช้ได้ } “
“ { อื้ม…ไม่เลวปลานี้เค็มพอดี } “
“ { เบียร์สดเย็นก็ไม่เลว } “
“ { อื้ม…สลัดผักดองนี้ทีเด็ดเลย } “
“ { โห...ใครจะไปนึกละว่าอาหารและเครื่องดื่มของมนุษย์จะมีรสชาติแบบนี้ใช้ได้เลยทีเดียวชักจะรอเมนูหลักไม่ไหวแล้วสิ สมแล้วละที่ร้านนี้จะได้ระบบไปใช้~ } “
ปีศาจตอนนั้นยังคงชื่นชมในเครื่องดื่มและกับแกล้มที่เฟรด้าทำไปแต่ก็ยังไม่มีคำว่า อร่อย ออกมาจากปากของเขาเลย ด้วยคำพูดน้ำเสียงและท่าทางยังคงมีเลศนัยที่แอบแฝงอยู่ และในระหว่างนั้นโซมะก็ได้เร่งฝีมือและโชว์สกิลการทำอาหาร 3 เมนูพร้อมกัน และค่อยๆทยอยเสิร์ฟในขณะที่มันกำลังจะร้อน
โอเด้ง
“ { อืม…กลิ่นของหัวไชเท้างั้นเหรอไม่เลว น้ำซุปมีความกลมกล่อมใช้ได้ } “
ซาซิมิแซลมอน
“ { โอ้...ไม่นึกเลยว่ามนุษย์อย่างพวกเ้าจะกินของดิบด้วยงั้นเหรอเนี่ย...ไม่เลวเนื้อปลาที่แน่นและคงความสดััความเค็มของเนื้อปลาได้ดี } “
ยากิโทริ ( ไก่ย่าง )
“ { อื้ม~ มหัศจรรย์ ใช้ความเค็มเพื่อดึงความหวานของเนื้อไก่ออกมาได้ มหัศจรรย์จริงๆ } “
ไก่คาราอาเกะ
“ โห { ความเปรี้ยวของเลม่อนนี้เข้ากับความเค็มๆหวานๆของเ้านี้ได้ดีทีเดียว ข้าชักจะชอบเนื้อไก่ขึ้นมาแล้วสิ } “
นาโปลิตันกระทะร้อน
“ { อืม จานนี้ข้าชอบแฮะครบรสหวาน เปรี้ยว เผ็ด เค็ม ขม ใช้ได้เลยทีเดียว } “
จนถึงตอนนี้ผ่านไป 13 เมนู และ 6 เครื่องดื่มแล้วปีศาจตอนนั้นก็ยังไม่กล่าวคำว่าอร่อยออกมาเลยสักครั้งทำให้เฟรด้ารู้สึกเป็กังวลขึ้นมาในทันที
“ { อ๊าห์ พูดแล้วก็ไม่น่าเชื่อว่าอาหารของมนุษย์มันจะถูกปากคนอย่างข้าได้แบบนี้แต่ข้ารู้สึกว่ามันขาดไปบางอย่าง แต่ชักอิ่มขึ้นมาแล้วสิเนี่ยแต่ดูเหมือนว่าเมนูในร้านของเ้ามันมีมากกว่านี้นี่น่า } “
“ ใช่ครับมันมีมากกว่านี้ แต่ส่วนหนึ่งเราก็ทำขายให้ลูกค้าคนอื่นวัตถุดิบเลยไม่พอสำหรับเมนูทั้งหมดในร้าน “ โซมะกล่าวออกมาในขณะที่ยืนนิ่งเงียบ เฟรด้ามองไปที่โซมะด้วยท่าทีที่เป็กังวลและเริ่มเป็ห่วงโซมะมากขึ้น
“ { อย่างงั้นเหรอ ? ถ้าวัตถุดิบหมดแล้วงั้นข้าก็คงต้องกลับสินะ } “ ปีศาจตนนั้นยกเบียร์แก้วสุดท้ายให้หมดและลุกขึ้นทันที จากนั้นโซมะก็ได้พูดแทรกออกมา “ แต่ว่า...ยังคงเหลือวัตถุดิบที่เพียงพอสำหรับเมนูสุดท้าย “
คำพูดของโซมะทำให้ปีศาจตนนั้นชะงักไปแล้วหันมามอง “ { โห~ อย่างงั้นหรอกเหรอ } “ ปีศาจตนนั้นมองไปที่โซมะที่กำลังยิ้มออกมาด้วยท่าทีที่มั่นใจทำให้ปีศาจตนนั้นยิ้มออกมาแล้วกลับมานั่งที่เดิมและขอสั่งไวน์แดงเพิ่มอีกแก้ว จากนั้นโซมะได้ไปค้นหาวัตถุดิบอีกครั้งและเริ่มเตรียมวัตถุดิบ
“ ( คัตสึโอะบุชิต้มได้ที่แล้ว ) “ ( คัตสึโอะบุชิคือปลาโอที่รมควันร้อนและนำไปอบแห้ง )
“ ( แป้งก็ได้ที่แล้ว…โชคดีที่มีข้าวร้อนๆเหลืออยู่แถมยังโชคดีอีกที่ยังลืมเอาเ้านี้กลับบ้านเมื่อวานนี้ ) “ โซมะเดินไปหยิบใข่ในตู้เย็นที่แช่แข็งออกมา
จากนั้นโซมะได้นำไข่ที่แช่ช่องฟรีซออกมากตอกไข่และแกะเปลือกไข่ จากนั้นนำไปชุบแป้งแล้วก็ทอดจนกรอบ ในระหว่างที่รอก็ทำซอสด้วยการนำ คัตสึโอะบุชิที่ต้มได้ที่นำมาผสมกับโชยุและมิรินเพื่อเพิ่มความหวานเผ็ดและเคี่ยวให้เข้ากัน
จากนั้นราดซอสบนข้าวร้อนๆและเอาไข่ที่นำไปทอดวางไว้้าพร้อมกับใบชิโสะทอด ( ใบชิโสะทอดเพิ่มความกลิ่นฉุนหอมออกมา ) หลังจากนั้นก็ราดซอสอีกทีเป็ไปอันเสร็จ
“ มันเสร็จแล้ว เอาล่ะเชิญทานได้ “
“ { หืม นี้มันคืออะไร } “
“ นี้คือเทมปุระด้งไข่ไก่ หรือ เทนด้งไข่ไก่ “ ( เทนด้งย่อมาจากคำว่า เทมปุระ+ดงบุริ เทมปุระคือเมนูชุบแป้งทอด ส่วน ดงบุริคืออาหารจานเดียวที่เสิร์ฟพร้อมกับข้าวสวย รวมกันเป็ข้าวหน้าเทมปุระ )
“ { โอ้ หรือก็คือเป็ข้าวราดซอสไข่ไก่ทอดสินะ หน้าตาใช้ได้ } “ ปีศาจตนนั้นใช้ช้อนจิ้มเข้าไปที่ไข่ไก่
“ { นี่มัน!? ไข่ขาวจับตัวนิดหน่อยส่วนแข่งแดงที่เยิ้มออกมาสีของมันก็ลวกกำลังดี } ปีศาจตนนั้นไม่รอช้าที่ตักมันขึ้นมากิน
“ ( { ทำไม !? ทำไมถึงได้มีรสชาติที่ละเอียดอ่อนและซับซ่อนแบบนี้? } ) “
“ { อธิบายออกมาเป็คำพูดไม่ได้เลยแฮะ } “ ปีศาจตนนั้นยังคงตกตะลึงกับอาหารที่พึ่งกินไป ทำให้เฟรด้ารู้สึกสงสัยขึ้นมา
“ เธอก็อยากลองสินะ อ่ามันเสร็จแล้ว “ โซมะทำอีกจานแล้วยื่นให้เฟรด้าได้ลองชิม
“ ม..ไม่น่าเชื่อปกติไข่แดงมันไม่น่าจะเข้มข้นมากขนาดนี่นี้ ? ทำได้ยังไง !? “ เฟรด้ายังสงสัยและกล่าวคำถามออกมาทำให้ปีศาจตนนั้นแสดงท่าทีออกมาว่าอยากรู้อยากเห็นได้
“ ความลับของมันก็คือไข่แช่แข็งต่างหากละ “
“ { ไข่แช่เข็ง } / ไข่แช่แข็ง !? “ เฟรด้าและปีศาจตนนั้นอุทานออกมาพร้อมกับอย่างน่าประหลาดใจ
“ ใช่แล้วมันจะช่วยให้ไข่แดงมีรสชาติที่เข้มข้นมากขึ้นเป็สองเท่า การแช่แข็งไข่ไก่จะทำให้โปรตีนจับตัวกันคล้ายกับเยลลี่พอกินแล้วมันจะรู้สึกเหมือนครีมและรู้สึกเด้งดึ๋ง “
“ และเมื่อกินคู่กับซอสสูตรพิเศษที่เพิ่มความหวานเผ็ด ทานพร้อมกับข้าวสวยร้อนๆและไข่ที่ทำขึ้นมา มันทำให้ความเข้มข้นของมันทวีคูณขึ้นไปอีกในขนาดที่พอเหมาะและสิ่งที่คุณบอกว่ารู้สึกขาดอะไรบางอย่างไป…ใช่แล้วละนี้คือคำตอบจนมันกลายเป็คำว่า... “
“ { อร่อย } / อร่อย “
ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกันโดยที่ไม่รู้ตัวและเสียการควบคุมโดยที่มือของพวกเขาต้องตักมันเข้าไปที่ปากอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าจนหมดในที่สุด
[ ภารกิจเสร็จสิ้น ]
“ { อ่า...สุดยอดจริงๆเลย อาหารของเ้ามันอร่อยมากๆ } “ ปีศาจตนนั้นได้พูดคำว่าอร่อยออกมาทำให้ภารกิจนั้นสำเร็จไปได้อย่างหวุดหวิด ทำให้โซมะถอนหายใจออกมาแล้วนั่งลงไปในเก้าอี้เพราะความเนื้อล้า
“ { ฮ่าดูเหมือนว่าข้าคงเป็ระบบภารกิจของเ้าสินะ } “ ปีศาจตนนั้นได้หัวเราะเยาะออกมาทำให้โซมะรู้สึกโมโหขึ้นมาทำให้โซมาตอบโต้กลับในทันที “ ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็ไม่รู้เลยนะ ผมรู้ว่าคุณจงใจทำให้ภารกิจมันเกิดขึ้น!? “
“ { ฮ่าๆ ในเมื่อทำภารกิจสำเร็จแล้วก็ต้องได้รางวัลสินะ } “
ปีศาจตนนั้นดีดนิ้วทำให้มีไข่ใหญ่รูปร่างประหลาดออกมา โซมะและเฟรด้าใกับไข่รูปหลาดประหลาดนี้ เป็ไข่ที่มีขนาดใหญ่ 100 เซน มีเกล็ดสีแดงเกาะติดไข่บางส่วน
“ น..นี้มันคืออะไร !? “ โซมะแทรกถามขึ้นมา
“ { ไว้มันฟักออกมาเดี๋ยวเ้าก็รู้เอง เพราะฉะนั้นจงดูแลมันให้ดี ก่อนอื่นก็ต้อง } “
[ ระบบเควส ]
[ ไข่ปริศนาที่มีเกล็ดของั ]
[ ภารกิจ : ดูแลไข่ให้ดีเพื่อที่จะทำให้มันฟักตัวออกมา เปอร์เซ็นการฟัก 68 % ]
[ รางวัล : - ]
[ ล้มเหลว : อุปส์กาจะใช้พลังทำหมดของเข้าทำลายโลก ]
[ ระยะเวลา : จนกว่าไข่จะฟัก ]
“ เดี๋ยวนะ !? นี่คุณสามารถมอบภารกิจให้ได้ด้วยอย่างงั้นเหรอ !? “ โซมะอุทานออกมาด้วยความใ เพราะจู่ๆก็มีหน้าต่างระบบเควสออกมา
“ { โอ้ สงสัยจะขึ้นมาแล้วสินะ } “
“ ตอบคำถามผมมาก่อนเส้!? “
“ { พูดอะไรของเ้าน่ะ ข้าจะไปมีอำนาจทำแบบนั้นได้ยังไงข้าก็แค่บังคับสถานการณ์มันก็แค่นั้น } “
“ ห๊า!? หมายความว่ายังไง !? “
“ { หาว~ พอท้องอิ่มแล้วก็ง่วงสินะงั้นไปก่อนล่ะโชคดีละไว้ถ้ามีโอกาสหน้าแล้วเจอกันใหม่ } “
“ ด..เดี๋ยวก่อนเส้!? “
สิ้นสุดคำพูดของโซมะปีศาจตนนั้นก็ได้หายตัวไปทันที โดยทิ้งไข่ปริศนาทิ้งไว้ให้โซมะและเฟรด้ายืนงวยงง และเฟรด้ายิ่งประหลาดใจกับคำพูดของโซมะและปีศาจตอนนั้นเธอจึงถามเกี่ยวกับภารกิจที่ว่า โซมะก็เลยเล่าเื่ให้เธอฟังทั้งหมดเกี่ยวกับระบบของร้าน
“ อย่างงี้นี่เองแบบนั้นมันอันตรายมากเลยนะ ถ้ายิ่งเจอพวกที่เหมือนปีศาจตนเมื่อกี้ที่สามารถควบคุมสถานการณ์ทำให้ภารกิจเกิดขึ้นมาได้ “
“ เฮ้อ เล่นเอาขวัญเสียเหมือนกันนะเนี่ยเจอเหลี่ยมของปีศาจตนนั้นเข้าไป “ โซมะนอนลงไปกับพื้นและถอนหายใจออกมา
“ ก็นะ แต่ก็ดีแล้วละที่ผ่านมันมาได้ นายนี่ก็สุดยอดไปเลยนะที่ทำอาหารออกมาให้คนที่กินพูดออกมาว่าอร่อยราวกับถูกมนต์สะกดให้พูดออกมาอย่างไงอย่างงั้น “ เฟรด้ากล่าวชื่นชมออกมาแล้วลงไปนั่งข้างๆกับโซมะ
“ เปล่าหรอก...ปกติคนทำอาหารน่ะเขาจะไม่รู้ว่าอาหารที่ตัวเองทำนั้นมันอร่อยหรือเปล่า เพราะงั้นพวกเขาก็เลยต้องฟังจากปากของคนอื่นแทนว่ามันอร่อยหรือว่าไม่อร่อย ส่วนตัวฉันเลยคิดว่านี้คือความสนุกของการทำอาหาร ถ้ารู้จุดหมายที่ต้องไปมันก็ไม่สนุกนะสิ “
โซมะพูดออกมาด้วยท่าทีที่ตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เฟรด้ารู้สึกประทับใจภายในตัวมากขึ้นมาเดิมและเธอก็ลุกขึ้นเดินตรงดิ่งไปที่บาร์แล้วพูดขึ้นมาว่า “ จะดื่มอะไรที่มันสดชื่นหน่อยไหม “
“ โอ้ว...ขอสักแก้วหน่อยละกัน “
และหลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เริ่มทำความสะอาดร้านทันทีและเนื่องจากวัตถุดิบหมดเขาจึงต้องปิดร้านเร็วกว่าปกติ หลังจากนั้นโซมะก็ได้ใช้วัตถุดิบที่เหลือทำอาหารกินและดื่มกับเฟรด้า ในขณะเดี๋ยวกันก็มีเสียงพูดออกมาจากหลังร้านของพวกเขา
“ ข้ามาแล้ว~ มีอะไรกินไหมเอ่ย “ เสียงของไอรีนที่มาพร้อมกับนัทสึกิกล่าวทักทายออกมาด้วยท่าทีที่ร่าเริงพร้อมกับถือของเต็มไม้เต็มมือ
“ ยังจะกินอีกเหรอคะ “ นัทสึกิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหน็ดเหนื่อยและหันไปมองเห็นโซมะที่กำลังนั่งดื่ม
“ โห…หายากนะเนี่ยที่ต้องเห็นนายนั่งดื่มกัน “
“ หนวกหูน่า คนพึ่งผ่านอะไรที่เลวร้ายมาหมาดๆ “ โซมะตอบโต้กลับนัทสึกิที่พูดแซวในขณะเดี๋ยวกันก็มีแสงสีขาวปรากฎขึ้น เป็ฮาคุที่ได้เทเลพอร์ตกลับมาที่ร้าน
“ หวัดดีทุกคน~ ฉันกลับมาแล้ว !? โอ้กำลังดื่มอยู่งั้นเหรอฉันขอร่วมวงด้วยสิ ตอนนี้ฉันอยากจะเมามากๆเลยละ “
“ เอะแล้วไอ้เ้าไข่ใบนั้นมันคืออะไร ? “
ไอรีนสังเกตเห็นไข่ใบใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังบาร์ทำให้โซมะใช้โอกาสนี้ในการเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง
“ ป..ปีศาจที่อายุเกือบ 6 พันปี !? “ นัทสึกิอุทานออกมาด้วยความใ
“ อืม…อุปส์กา อุปส์กา เหมือนข้าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน “ ไอรีนพยายามนึกคิดชื่อคนปีศาจตนนี้อย่างหนัก
“ ถ้าเป็เื่จริงละก็ ปกติถ้าปีศาจที่มีอายุมากขนาดนั้นก็คง... “ เฟรด้าได้พูดเกริ่นออกมาแล้วเสียงของฮาคุก็แทรกขึ้นมาว่า “ จอมมาร “
“ ห๊า!? ตาลุงคนนั้นเป็จอมมารเนี่ยนะ!? ปกติจอมมารมันต้องเท่กว่านี้ไม่ใช่หรือไง “ โซมะอุทานออกมาด้วยความใ
“ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะมีตำนานว่าเมื่อ 8,000 ปีก่อนเป็ยุคบุกเบิกชิงตำแหน่งจอมมารกันและาชิงตำแหน่งนี้ก็กินระยะเวลาไปตั้ง 3000 ปี ซึ้งหมายความว่าปีศาจที่มีอายุมากกว่า 5000 นั้นเป็ปีศาจของยุคบุกเบิกจอมมาร “ ฮาคุเล่าเื่เกี่ยวกับตำนานของปีศาจขึ้นมาทำให้ทุกคนตกตะลึงกับเื่เล่านี้
“ เฮ้อ เพราะงี้สินะอารยธรรมโลกของพวกคุณถึงล่าช้า เพราะเกิดาตลอดเวลา “ นัทสึกิบ่นพึมพำออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำให้บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมา แต่ทว่าจู่ๆไอรีนก็ตระโกนเสียงดังออกมา “ โอ้ยนึกไม่ออกเว้ย!! ตาแก่นั้นเป็ใครกันแน่!? “
บรรยายการตึงเครียดเมื่อสักครู่นี้ถูกทำลายลงไปเพราะไอรีนที่ะโแทรกขึ้นมา ทำให้พวกเขาหัวเราะออกมาพร้อมเพรียงกัน ไอรีนยังคงมึนงงที่จู่ๆพวกเขาก็หัวเราะและะโด่ากลับไป โซมะเดินไปหยิบเครื่องดื่มออกมาทันที กลายเป็ว่าบรรยากาศกลายเป็การร่วมกลุ่มนั่งดื่มกันไปซะอย่างงั้น
164
