S Family Love Story

Sol xx Mifa 22

เรื่องน่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมา หลังจากที่ซอลบอกมาแบบนั้นฉันก็เหมือนไม่รับรู้อะไรอีกเลย หลับไปด้วยความอ่อนล้า ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ ตีสี่ ฉันขยับตัวยุกยิกในอ้อมกอดของซอล คนข้าง ๆ ยังไม่ตื่นฉันจึงยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปิดนาฬิกาปลุก

“อือ” ซอลครางเสียงงัวเงียเมื่อฉันยกท่อนแขนเขาขึ้นเพียงเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้ตัวเองได้ขยับลุกขึ้นนั่ง

“ต้องตื่นแล้ว” ฉันเอ่ยบอกซอลที่เหมือนจะตื่นแล้วแต่ยังไม่ยอมลืมตา

“อือ”

“ซอล เราจะไปอาบน้ำ” ฉันยืนยัน ซอลจึงพยักหน้าทั้งที่ยังหลับตา จากนั้นเขาถึงได้ลืมตามองฉันอ้อน ๆ

“เดี๋ยวพาไปครับ”

“...” ฉันมองเขานิ่ง ๆ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าว่าไม่พูดอะไรเขาจะลุกเลยทันทีหรือหลับต่อ พอเห็นว่าฉันเงียบเขาก็ขยับลุกขึ้นนั่งยื่นมือไปหยิบของใช้เพื่อเตรียมไปอาบน้ำ

“ไปกันครับ” เขาหยิบทั้งชุดและผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันพร้อมกับหยิบของตัวเอง เมื่อเราออกจากเต็นท์ก็พบว่ารอบ ๆ มีคนตื่นบ้างแล้วประปราย เรานัดกันตอนหกโมงเช้า แน่นอนตามนิสัยฉันจะต้องตื่นก่อน บางคนอาจจะไม่รีบไม่ก็อาจจะตื่นตอนตีห้า หรือตีสี่ครึ่งแล้วแต่คนไปแต่ฉันกลัวว่าถ้าตื่นสายอาจจะไม่มีเวลาอาบน้ำเพราะคนจะรีบเร่งเข้าห้องน้ำพร้อมกัน

“อาบเสร็จรอตรงนี้นะครับ” ซอลเอ่ยบอกเสียงเบาเมื่อเดินมาส่งถึงหน้าบริเวณที่ถูกกั้นเป็นที่อาบน้ำของสาว ๆ ส่วนซอลต้องไปอาบอีกที่หนึ่ง

“ค่ะ”

“ดูด้านในก่อนมีคนไหม?” พอได้ยินเขาบอกมาแบบนั้นก็ไม่รีรอที่จะทำตามนั่นคือเดินเข้าไปส่องดูด้านในว่ามีคนอยู่ไหม พอเห็นว่ามีรุ่นพี่ยืนอยู่ก็รีบออกมาตอบซอลทันที พี่ ๆ เห็นฉันโผล่าหน้าเข้าไปดูก็หันมามองพร้อมกับยกยิ้มให้ขำ ๆ

“มีอยู่ เป็นรุ่นพี่”

“ครับ งั้นก็ไปอาบน้ำเสร็จแล้วออกมารอตรงนี้นะ”

“อื้อ ไปละนะ” ฉันรีบเดินเข้าไปด้านใน เพื่อต่อคิวเข้าห้องน้ำ พอเจอพี่ ๆ ก็ยิ้มและเอ่ยทักทายซึ่งก็ได้รับการตอบรับกลับมาอย่างน่ารัก รอไม่นานก็ถึงคิวตัวเอง ฉันใช้เวลาสักพักใหญ่ในการจัดการตัวเองในห้องน้ำ มันแปลกที่นี่นามันไม่ได้สะดวกสบายเหมือนกับอยู่ที่บ้านซึ่งหากมาในที่แบบนี้เราก็ต้องปรับตัว ถ้าพูดตามจริงฉันชอบบรรยากาศแบบนี้นะดูสบายตามากกว่าในเมืองที่แออัดไปด้วยผู้คนและรถที่ติดจนไม่ขยับบนท้องถนน แต่ก็นั่นแหละชีวิตคนเรามันไม่ได้มีตัวเลือกเยอะนักหรอก อาจเป็เพราะมองเห็นปัญหาเหล่านี้มาตั้งแต่เด็กล่ะมั้งเลยทำให้ฉันเข้าใจโลกใบนี้มากขึ้น แม้จะไม่ได้ลำบากแต่เพราะไม่ได้ละเลยคนรอบข้างทำให้ยังมองเห็นปัญหาที่คนเหล่านั้นต้องเจอ กลายเป็นว่าฉันเข้าใจและรับรู้เรื่องเหล่านั้นมากยิ่งขึ้น

“รอนานไหม?” ร่างสูงของซอลยืนรออยู่จุดเดิมที่เขาเคยมาส่งฉันเข้าห้องน้ำ ซอลเองก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ตอนนี้เพิ่งจะตีสี่ครึ่ง ยังมีเวลาอีกนานกว่าจะถึงเวลานัด ฉันควรจะนอนต่ออีกนิดดีไหมนะ

“ไม่นาน กลับเต็นท์กัน” ซอลยื่นมือมาช่วยถือชุดและกระเป๋าใบเล็กที่ใส่อุปกรณ์อาบน้ำ

“ยังง่วงอยู่ไหม?” ระหว่างที่เราทั้งสองเดินกลับไปยังเต็นท์ฉันจึงเอ่ยถามคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เสียงเบา เกรงใจนั่นแหละเพราะบางเต็นท์ก็ยังไม่ตื่นกัน

“นิดหน่อย แต่ปวดหลังอ่ะ” ซอลเอ่ยบอกน้ำเสียงงอแง

“ปวดมากหรือเปล่า”

“นิดหน่อย ใจดีนวดให้ไหม?” ซอลหันกลับมามองพร้อมกับเอ่ยถามน้ำเสียงติดเจ้าเล่ห์

“ก็ ก็ ก็ถ้าเมื่อยก็นวดให้ได้”

“หึ ขอบคุณครับ กลับไปนวดที่บ้านเราก็ได้ ที่นี่คงไม่สะดวก”

อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยประโยคก้ำกึ่ง ฉันจะไม่สงสัยอะไรเลยถ้าไม่เจอรอยยิ้มและแววตาซุกซนของเขา ที่เขาบอกน่ะ ฉันจะปลอดภัยใช่ไหม? ไม่ใช่ให้ฉันทำอะไรแปลก ๆ หรอกนะ เขายิ่งไว้ใจไม่ได้ด้วย ชอบนักนะหาเรื่องมาแกล้งฉันเนี่ย

แปดโมงเช้าหลังจากทานข้าวกันเสร็จเราต่างแบ่งหน้าที่กันไปยังจุดต่าง ๆ เพื่อทำหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จ คืนนี้มีกิจกรรมแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ จากน้อง ๆ นักเรียนและทีมผู้ปกครองของนักเรียนเพื่อเป็นการขอบคุณพวกเรา ฉันอดใจรอให้ถึงคืนนี้ไม่ไหวแล้วล่ะแค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

“เมื่อคืนนอนหลับไหม?” เข็มเอ่ยถามระหว่างที่เรากำลังช่วยกันทาสีที่ผนังห้องเรียน

“อื้อ หลับอยู่ ทีแรกก็ถูกแกล้งนิดหน่อย”

“คืนนั้นน่ะ เอ่อ เดี๋ยวเรากลับไปคุยกันที่กรุงเทพฯ แล้วกันเนอะ” เข็มเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็กลับคำพูดไป สรเองก็พยักหน้าเห็นด้วยที่บอกว่าจะกลับไปคุยกันที่นู่น ไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นอะไรแต่ก็คงไม่สะดวกใจที่จะเอ่ยอะไรออกมานั่นแหละ ก็ไม่เป็นไรหรอกเพื่อนคงมีเหตุผลเหมือนกัน

“น้ำครับสาว ๆ” ริคเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับยื่นน้ำขวดเล็ก ๆ มาให้พวกเราทุกคน

“ขอบใจจ้า” สรเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มดีใจ

“ขอบใจ คนอื่น ๆ ล่ะ” ฉันเอ่ยถามเพื่อนเสียงเบาเมื่อริคเดินมายืนข้าง ๆ ยังไม่ได้ออกจากห้องไป

“ไปรอรับเหนือกับพี่ซีน”

“อ๋อ”

“เห็นว่ามีพวกคอมพิวเตอร์อะไรด้วยนะ พี่ไนท์บริจาคเพิ่ม”

“ดีจัง เด็ก ๆ จะได้มีคอมพิวเตอร์ใช้”

“อือ บ้านนี้ใจบุญกันมาก เหมือนจะมาแล้วหรือเปล่านั่นน่ะ” ริคพยักพเยิดหน้าให้ไปมองยังด้านหลังฉันที่เป็นประตูห้องเรียนที่สามารถมองเห็นลานกว้าง ๆ ของสนามฟุตบอลได้ รถตู้คันใหญ่ถูกขับเข้ามาจอดข้าง ๆ สนามรวมถึงรถบริการไอทีก็ขับตามมา ถัดไปไม่ไกลเป็นซอลที่ขับมอร์ไซค์คนหนึ่งสภาพเก่า ๆ เข้าไปจอดใกล้ ๆ รถตู้ จากนั้นก็ยกมือเคาะกระจกก่อนที่ประตูรถจะถูกเปิดออก ไม่รู้พวกเขาคุยอะไรกันแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะทำให้รู้ว่าเขาคงดีใจไม่น้อยที่พี่ชายเขามาแบบนี้

“เราทำงานกันต่อเถอะจะได้เสร็จทันคนอื่น ๆ”

“อื้อ ทำต่อเถอะ” ฉันขานรับคำเพื่อนจากนั้นก็ช่วยเพื่อนทำงานต่อไม่ได้สนใจรอบข้างมากเท่าที่ควร ระหว่างทาสีมีบ้างที่ฉันคุยเล่นหยอกล้อกับเพื่อนเพื่อที่จะไม่ได้รู้สึกเครียดมากจนเกินไป

“กลับไปก็ว่างใช่ปะ? ยังไม่เปิดเทอมอ่ะ”

“ใช่ อีกสองเดือนเปิดเทอม”

“จะไปเที่ยวไหนกันหรือเปล่า” เข็มและสรเอ่ยถามพร้อมกับปรึกษากันไปพราง

“ยังไม่มีแพลนอะไรสักอย่างเลย อยากนอนพักยาว ๆ มากกว่าอ่ะ”

“กลับบ้านปะ?”

“กลับอยู่ คิดถึงแม่”

ส่วนฉันคงต้องอยู่จัดการเรื่องบางเรื่องให้เสร็จเรียบร้อย ไม่อยากปล่อยให้คารังคาซังแบบนี้แล้ว อยากจะใช้ชีวิตแบบคนปกติเสียที ไม่อยากจะอยู่แบบหวาดระแวงแบบนี้แล้วล่ะ หวังว่าสิ่งที่เราจะทำต่อไปนี้จะสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้นะ

“ฟา” เสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียกจากด้านหลัง ฉันยังไม่ขานรับแต่เลือกที่จะหันกลับไปมองเพื่อความมั่นใจ ซอลเดินเข้ามาในห้อง ด้านหลังมีดาวเหนือเดินตามเข้ามาด้วย

“อื้อ ว่าไง”

“พักบ้าง” ซอลเอ่ยบอก เมื่อขยับเข้ามาใกล้ก็ยื่นมือมารับแปลงทาสีจากมือฉันไป

“ไง เป็นไงบ้าง” เหนือเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มน้อย ๆ

“ก็สนุกดีได้ทำอะไรเยอะเลย เดินทางเหนื่อยไหม?” ฉันถามเพื่อนกลับ ดาวเหนือยิ้มก่อนจะส่ายหน้าไปมาสองสามทีเป็นการตอบกลับมา

“ไม่เลย เดี๋ยวเราช่วยนะ”

“อื้อ ช่วยกันนะ”

“คุยอะไรกันเยอะแยะ” ซอลหันกลับมามองฉันกับดาวเหนือตาขวาง ดาวเหนือหัวเราะอย่างชอบใจที่เห็นซอลมีทีท่าหงุดหงิด

“บ้าอะไรวะ?” เหนือตอบกลับอย่างระอา ก่อนจะชวนให้ฉันทำงานต่อ

“ก็แฟนกู”

“ก็เพื่อนกูอ่ะ” เหนือเถียงกลับ ด้วยความที่กลัวว่าสองหนุ่มจะลงไม้ลงมือแกล้งกันจึงรีบเอ่ยห้ามทั่งคู่และชวนทาสีต่อให้เสร็จ ถ้าเสร็จก่อนเที่ยงก็จะดีมาก ๆ เลยล่ะ เพราะตอนบ่ายระหว่างรอสีแห้งและย้ายโต๊ะเก้าอี้เข้ามาในห้องเราจะได้ไปดูน้ำตกที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ แน่นอนว่าวันนี้ถ้าใครที่ทำหน้าที่ตัวเองเสร็จแล้วสามารถไปเดินเล่นได้ อาจเป็นเพราะคนเราเยอะด้วยแหละการปรับปรุงอาคารเลยเสร็จเร็วรวมทั้งได้แรงคนจากชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ โรงเรียนมาช่วยด้วย

“ไงเด็ก ๆ เป็นไงบ้าง” เสียงหวาน ๆ ของใครสักคนดังขึ้นที่หน้าประตู เราหันกลับไปมองเมื่อพบว่าเป็นพี่สาวของดาวเหนือก็รีบยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้างน้องฟาไม่เจอกันนานเลย” พี่ไนท์เดินเข้ามาสวมกอดเบา ๆ ก่อนจะผละออกห่าง

“สบายดีค่ะ พี่ไนท์เป็นยังไงบ้างคะ”

“พี่สบายดีจ๊ะ กินข้าวหรือยัง”

“มื้อเช้าเรียบร้อยแล้วค่ะ” ส่งยิ้มให้กับพี่ไนท์คนสวย พี่ไนท์น่ะน่ารักมาก ๆ เลย เป็นแฟนพี่ชายของซอลด้วย

“พี่ครับในนี้มีแต่กลิ่นสีนะครับ ไปรอข้างนอกดีไหม?” เหนือหันกลับมาบอกผู้เป็นพี่สาวตัวเอง

“ก็ได้ แต่มื้อเที่ยงพี่จะรอทุกคนนะ”

“ครับ เดี๋ยวไปครับพี่” เหนือรับคำ จากนั้นพี่ไนท์ก็ออกจากห้องไป เข็มและสรเข้ามาถามทันทีว่าพี่ไนท์เป็นใคร พอรู้ว่าเป็นพี่สาวของดาวเหนือและเป็นแฟนของพี่ชายซอลทุกคนก็เอาแต่ชมพี่ไนท์ว่าสวยไม่หยุดเลย ฉันเองคือหนึ่งในนั้นที่ชมพี่ไนท์ ฉันน่ะชอบพี่ไนท์มาก ๆ เลยล่ะ ทั้งเก่งและขยัน สวยแล้วก็น่ารักมาก ๆ เลยด้วย ทั้งหน้าตา กิริยาและก็นิสัย ฮื่อ พี่ไนท์น่ารักมากจริง ๆ นะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่ซีนถึงได้หลงรักพี่ไนท์มากขนาดนั้น

“ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว หึงได้ไหมครับ” ซอลมองฉันด้วยใบหน้าง้ำงอ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองกำลังทำหน้าแบบไหนกันแน่ซอลถึงได้พูดแบบนั้น

“ว่าแต่ คืนนี้เหนือค้างด้วยกันไหม” เพื่อนฉันเอ่ยถามดาวเหนือที่ยังช่วยทาสีอยู่

“ครับ จะอยู่ถึงวันสุดท้ายเลย”

“ดีจัง จะได้รู้จักกันมากขึ้น”

“ฟา...” ซอลที่หยุดทาสีแล้วหันกลับมามองฉันเอ่ยเรียกเสียงเบา จากนั้นก็กวักมือเรียกให้เดินเข้าไปใกล้ เมื่อก้าวเข้าไปอีกฝ่ายหันหน้ามามองแล้วเอ่ยบอกสิ่งที่เขาต้องการ

“รัดผมด้านหน้าขึ้นให้หน่อยครับ”

“อ้อ ได้ค่ะ”

ฉันรีบจัดการรัดผมข้างหน้าให้ซอลจากนั้นก็เลี่ยงไปอีกมุมช่วยเพื่อนทาสีภายในห้องจนเสร็จ เที่ยงนิด ๆ เราต่างเก็บเครื่องไม้เครื่องมือไปทำความสะอาดก่อนจะไปล้างมือเตรียมกินข้าว เพื่อนคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันเก็บอุปกรณ์เพื่อเตรียมไปกินข้าว สภาพโรงเรียนก่อนหน้าที่ทั้งโทรมและเก่าตอนนี้ดูแข็งแรงขึ้น ตัวอาคารเป็นสีขาวสะอาดตารอบ ๆ อาคารก็ดูสะอาด เครื่องเล่นถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดใสน่าเล่น

“ดูดีกว่าที่คิดเนอะ” ซอลขยับมายืนข้าง ๆ กระซิบคุยเสียงเบา

“อื้อ ดูดีมาก ๆ เลยล่ะ ดูน่าเรียนขึ้นด้วย”

“เด็ก ๆ เขายังขาดโอกาสในหลาย ๆ อย่าง เราก็คงสนับสนุนได้ในส่วนที่เราไหวนั่นแหละ ไปกันเถอะ หิวข้าวแล้ว”

“อื้อ ไปกัน” กลุ่มเพื่อนของฉันและเพื่อนของซอลนั่งรอที่โต๊ะอาหารแล้ว นอกจากเพื่อน ๆ แล้วยังมีพี่ชายของซอลที่ฉันจำได้ว่าเป็นพี่ซีนและพี่ไนท์นั่งอยู่ด้วย เหมือนทุกคนจะทำความรู้จักกันหมดแล้วเลยไม่มีท่าทีเกร็งหรือกลัวอะไร ก็ดีแล้วล่ะ เพราะจะได้กินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข ไม่ต้องมัวเกร็งขณะกินข้าวล่ะนะ

“คุณซีนคะ เชิญที่ห้องพักดีกว่าไหมคะ?” ฉันเห็นรุ่นพี่คนหนึ่งเดินเข้ามาเชิญพี่ซีนและพี่ไนท์ให้ไปกินข้าวที่ห้องพักของอาจรย์ที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่

“ไม่เป็นไรครับ เชิญกันตามสบายเลย ผมนั่งกับน้อง ๆ ได้ ไม่ต้องกังวลครับ”

“แต่ว่า...” เหมือนคนที่มาเชิญนั้นจะยังไม่ยอมแต่พอพี่ซีนเหลือบตามองนิ่ง ๆ เธอก็ถอยหลับไปก่อนที่บรรยากาศภายในโต๊ะจะกลับมาดีอีกครั้งพร้อมกับเสียงพูดคุยของเพื่อน ๆ ซอลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยแบ่งกับข้าวในจานมาให้ไม่ขาด แต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากนักเพราะเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ ต่างตื่นเต้นและชื่นชอบพี่ซีนอยู่ไม่น้อยทำให้ทุกคนเพิ่มความสนใจและพูดคุยกับพี่ซีนมากกว่า อ้อ พี่ซีนน่ะเป็นเกมเมอร์ชื่อดังเลยนะแต่หลัง ๆ มาเหมือนจะลดช่วงเวลาสตรีมเกมลงเพราะต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทของครอบครัว แต่ก็ยังมีคลิปออกมาให้แฟนคลับเขาได้ติดตามอยู่อย่างต่อเนื่อง กลุ่มคนหนึ่งในนั้นคือเพื่อนฉันเอง

“พี่จะค้างด้วยไหมหรือจะกลับเลย” ซอลเอ่ยถามผู้เป็นพี่ชายหลังจากเรากินข้าวกันเสร็จ

“ว่าจะกลับก่อน พรุ่งนี้จะเข้ามาใหม่”

“อ๋อ แต่เหนือนอนนี่นะ”

“เห็นบอกว่างั้นแหละ คงอยากจะนอนกับเพื่อน” พี่ซีนกับซอลยังคุยกันอยู่ ฉันจึงค่อย ๆ เดินออกห่างจากเขา ไปพร้อมกับเพื่อน ๆ ตัวเอง เข็มสรเพลิงจะไปทาสีเครื่องเล่นต่อ เพราะส่วนที่เพลิงรับผิดชอบยังไม่เสร็จ เราจึงตกลงกันว่าจะไปช่วยเพลิง มาด้วยกันอ่ะเนอะมีอะไรก็ต้องช่วยกันทำให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน จะทำอะไรค่อยคุยกันใหม่

“กินข้าวอิ่มปะ?” เข็มหันกลับมาถามฉัน พร้อมกับหน้าตาดื้อ ๆ ต้องคิดคำตอบที่เซฟตัวเองที่สุดแล้วล่ะ เข็มน่ะขี้แกล้งจริง ๆ นะ

“ก็อิ่ม ทำไมเหรอ?” ท้ายประโยค อดที่จะเอ่ยถามกลับไปไม่ได้ สีหน้าท่าทางที่เหมือนมีอะไรในใจแบบนั้นเป็นใครก็ต้องสงสัยนั่นแหละ

“ก็เปล่า เห็นซอลแบ่งกับข้าวให้ก็คิดว่าอิ่มแหละ แต่ไม่มั่นใจเลยถามดู” นั่นไงล่ะ หาเรื่องแซวจริง ๆ ด้วย เพื่อนคนนี้นี่ยังไงทำไมชอบแกล้งแบบนี้นะ

“ฮา ๆ ๆ อย่าไปแซวมันมากขนาดนั้นสิ มันยิ่งเขินเก่งอยู่ด้วย” สรออกตัวช่วย

“ว่าแต่ แกกับคุณหมอนี่ยังไงเพลิงยังไม่ดีกันเหรอ เห็นคุณหมอง้อแกนานแล้วนะ”

“ก็...” เพลิงเหมือนนิ่งคิดอะไรไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบพวกฉัน ระหว่างนั้นก็เตรียมอุปกรณ์ในการเตรียมทาสีกันต่อ

“เรากลัวว่ะ...” เพลิงเอ่ยบอกในที่สุด สีหน้าแววตาบ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นกลัวจริง ๆ อย่างที่เพิ่งเอ่ยบอก

“ยังรักอยู่ไหม?”

“รัก รักมากด้วยแต่ก็กลัว กลัวว่ามันจะเป็นแบบเดิม เราไม่รู้แล้วถ้าหากเกิดเรื่องแบบนั้นอีกเราจะอยู่ได้ไหม ถ้ารักเขาไปมากกว่านี้” ความรักนี่น่ากลัวเนอะ รักมากก็เจ็บมาก ยิ่งทุ่มเทให้มากเท่าไหร่ ความเสี่ยงที่จะต้องเจอกับความเจ็บปวดก็จะมีมากขึ้นเท่านั้น แต่ถึงแม้เรายังกลัวที่จะเจอความเจ็บปวดแต่ว่า...อย่างน้อยก็ขอได้ลองรักสักครั้ง

“คนเรานี่ก็แปลกเนอะ รู้ว่าต้องเจ็บ แต่ก็ยังอยากลองที่จะรัก”

===========

เราเหนื่อยจังเลยค่ะทุกคน แบ่งเวรบิดเบี้ยวไปหมด T_T 

คิดถึงทุกคนมากๆเลยค่ะ