ธีรญาอ่านนิตยสารรอชายหนุ่มอาบน้ำเพื่อความสดชื่น เธอเอนร่างในเก้าอี้หวายสีทองตั้งกลางห้องนั่งเล่น ชีภร์ออกมาจากห้องนอนพร้อมถุงกระดาษสีน้ำตาลในมือเขายื่นให้เธอ “ ของขวัญสำหรับคุณ “ ธีรญาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้ารับของขวัญจากเขา “ ในฐานะอะไรคะ “ ถุงกระดาษใบนั้นถูกวางกลับในมือเขา “ คุณรังเกียของขวัญของผมใช่ไหมครับ “ ร่างสูงเดินออกห่างจากเธอเข้าในห้องนอน ธีรญาเร่งฝีเท้าตามเขา “ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือ ว่า ....” เขาหันหลังถอดเสื้อยืดออกโยนทิ้งบนเตียง นั่งลงสวมรองเท้ากีฬา เปิดกระเป๋าหยิบเสื้อยืดตัวใหม่มาสวมแทน หญิงสาวยืนกล้าๆกลัวๆหน้าห้องนอน “ เข้ามาสิครับ “ ชีภร์เรียกให้เธอเข้ามาในห้องนอน “เรารู้จักกันมากกว่า3 เดือน ผมตั้งใจเดินทางมาหาคุณ ผมเข้าใจเราว่าเราเจอกันครั้งแรก แต่ความรู้สึกผมมัน.... “
”คุณ ห้ามชอบหรือรักฉันนะคะ เพราะฉันไม่มีใครเป็หลักค้ำด้านหลัง มีแค่คุณลุงป้า ซึ่งพวกเขากำลังหาคู่ให้ฉันแต่งงานค่ะ “ ธีรญาพยายามบ่ายเบียงเพื่อให้เขาเปลี่ยนความคิด มันคงจะง่ายสำหรับเธอ แต่ชีภร์ปักใจรักเธอเพียงแต่เขาไม่กล้าแสดงออกเต็มที่ สิบห้าวันคงไม่เพียงพอที่จะชนะใจเธอ เขายืนนิ่งสีหน้าครุ่นคิด หรือเธอกลัวว่า ผู้ชายที่เดินทางมาจากต่างประเทศ ดินแดนไกลโพ้นอยู่ถึงสหรัฐอเมริกาเขาคงจะไปจากเธอเมื่อไรก็ได้
ชีภร์หันหลังเปิดประตูตู้เสื้อผ้าจัดเสื้อผ้าเข้าเก็บในตู้ เขาเริ่มกระหายน้ำหรือเครื่องดื่มอะไรก็ได้ “ ผม้าดื่ม น้ำชาหรือ กาแฟก็ได้ คุณผู้หญิงจะกรุณาชงให้ผมได้ไหมครับ “ ธีรญากล่าว “ ขอโทษค่ะ “ เธอเข้าห้องครัว เปิดตู้ติดผนังทุกใบ ภายในตู้เย็นมีผักมากมาย นมสด ผลไม้เต็มทุกช่องแช่ทุกชั้น เธอชำเรืองมองชายร่างสูงกำลังเก็บรองเท้า หมวกหลายใบในตู้เสื้อผ้า เขาเดินเข้าเดินออกในห้องน้ำพร้อมของใช้ส่วนตัว ชีภร์จัดห้องนอนด้วยตัวเอง ไม่้าความช่วยเหลือแม้แต่นิดเดียว
เธอทอดสายตายาวออกนอกทิวทัศน์ของอาคาร ท้องฟ้าสีฟ้าเข้มงดงามมากๆในเวลานี้ ตะวันจะลับท้องฟ้า ความงามของธรรมชาติทำให้เธอส่งใจออกไปถึงดวงตะวันทอแสงอ่อนๆ ชีวิตของเธอจะเป็เช่นไรหนอ ธีรญาเคลิ้มอยู่นาน “ ผมคิดว่าผมดื่มกาแฟ พรุ่งนี้ก็ได้ครับ “ ร่างของชายหนุ่มเดินอ้อมมายืนข้างหลังเธอ “อุ้ย ฉันลืมไปเลยค่ะ “ เธอรีบหาหม้อต้มกาแฟ เติมน้ำดื่มตั้งบนเตาแก๊ส
10นาทีต่อมา กาแฟร้อนเทลงในถ้วยแก้วกาแฟใสวางลงบนถาดแก้วใสลวดลายงดงาม ธีรญาเสิร์ฟกาแฟให้เขา “ ขอบคุณมากๆ ครับ เราดื่มด้วยกันไหม “ เธอยิ้มและหันหลังกลับรินน้ำชาร้อน“ฉันไม่ดื่มกาแฟค่ะ นี่ขนมคุกกี้ค่ะ “ สายตาของเธอมองลำตัวกำยำ ไหล่กว้างชีภร์เป็ชายหนุ่มเต็มตัว ผิวพรรณขาว เส้นผมดำสนิท ดวงตาคมเข้มจ้องเธออีกครั้ง ทั้งคู่สบตากัน ธีรญาหลุบสายตาคมลงทันที ” เราไปกินอาหารค่ำด้วยกันดีไหม“
“ฉันทำอาหารให้ทานดีกว่าค่ะ วัตถุดิบเต็มตู้เย็นเลยค่ะ คุณคงจะเหนื่อยเพราะเดินทางไกล“ ธีรญาอาสาทำอาหารค่ำให้เขา ชีภร์ลุกขึ้นวางถ้วยกาแฟพร้อมถาดในอ่างล้างจาน เขาล้างทุกอย่างวางลงตะแกงสีดำสนิทรอแห้ง “ ดีเหมือนกันผมจะได้เรียนวิธีปรุงอาหารกับคุณ “ ธีรญายิ้มจนแก้มปริ
ทั้งคู่หัวเราะเมื่อนึกถึงเื่การหุงข้าวของเขาครั้งแรก “คุณช่วยปลอกหอมก็แล้วกันคะ“หญิงสาวเริ่มพูดคุยอย่างเป็กันเองมากขึ้น ชีภร์ไม่ถนัดสักอย่างในเื่ห้องครัว หยดน้ำตาของเขาเริ่มไหลออกมา สองมือหั่นจับหอมสด เขาแสบตาเนื่องจากมือลูบใต้ตาชีภร์ร้องขึ้น ”ผมทนไม่ไหว แสบตาจริงๆ “ ใบหน้าแดงก่ำ ทำให้เธอใ หญิงสาวดึงด้ามมีดออกจากมือเขา “ชีภร์ ปล่อยมีดค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น “ เธอจูงมือเขาให้ล้างมือใต้ก๊อกน้ำ เขาแสบตาจนมองอะไรไม่เห็น “พวกผู้หญิงทำครัวเก่งมากเลย“ เธอล้างมือให้เขาอย่างช้าๆ เสียงน้ำก๊อกไหล เขาถูสบู่ล้างมือ ถูตามร่องนิ้วมือ ชีภร์ยืนหลับตาน้ำตายังไหลไม่หยุด ใบหน้าแดงเหมือนลูกตำลึงสุก เธอกลั้นหัวเราะไว้ นิ้วมือเธอััมือของเขา ชีภร์จับมือของเธอใต้น้ำก๊อก เขาพยายามถ่ายทอดความรู้สึกให้เธอรับรู้ ธีรญายิ้มอย่างเดียว ดึงมือตัวเองออก หยิบกระดาษทิชชูซับหยดน้ำตาของเขา “คุณเหมือนคนแพ้หอมเลยค่ะ นั่งรอก่อนดีกว่า ฉันปรุงอาหารคนเดียวได้ค่ะ “
ธีรญาใช้เวลาไม่นานปรุงอาหารสี่อย่าง จัดวางเรียงบนโต๊ะอาหาร “เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญค่ะ“ อาหารอินเดียพร้อมสลัด จานผลไม้ที่ปอกอย่างบรรจง เธอจัดวางครบทุกอย่าง “คุณเก่งกว่าที่คิด“ คำชมของเขาทำให้เธอพอใจมาก “ลองชิมก่อนค่ะ อาจไม่ได้เื่สักอย่างก็ได้“ ชีภร์ตักอาหารให้เธอและเขา “ทานกับผมได้ไหมในจานเดียวกัน “ เธอจ้องหน้าด้วยสีหน้าแปลก “ คุณรู้ไม่ใช่หรือค่ะที่นี่อินเดียเขาถือ การทานจานเดียวกันกับชายโสด “ ชีภร์ก้มมองอาหารในจาน “ คุณไม่รู้ว่าการทานจานเดียวกันก็มีความผิดด้วย” ชีภร์รับช้อนส้อมจากเธอ หญิงสาวทบทวนความสัมพันธ์ที่เธอคิดว่าเป็ไปไม่ได้ “ คุณควรคิดให้ดีๆนะคะ เราเข้ากันไม่ได้ค่ะ คุณพบในจอคอมพิวเตอร์ เราใช้เวลาคุยกันหลายเดือนแต่ชีวิตจริงเราแตกต่างกันมากๆ“ ชีภร์ตักอาหารป้อนเธอก่อนคำแรก “คุณควรชิมก่อนครับ เผื่อว่า“ เธอหันมองหน้าเขา อ้าปากรับอาหารจากเขาง่ายๆ “เผื่อว่า อะไรค่ะ”
” คุณวางยาผม “เสียงหัวเราะทั้งคู่ออกมาพร้อมกัน “คุณคิดได้พิลึกมาค่ะ” ชายหนุ่มวางช้อนลงเลื่อนจานผักสลัดให้เธอ “คุณไม่ควรตีกรอบให้หัวใจตัวเอง ปล่อยให้หัวใจเรียนรู้สิ่งที่คุณไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นได้และยอมรับในสิ่งเหล่านั้นๆ”
หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จ หญิงสาวทำความสะอาดห้องครัวเช็ดโต๊ะอาหาร ชีภร์ช่วยเธอเก็บข้าวของเข้าตู้ติดผนัง เวลาสามทุ่ม ธีรญาชะเง้อใบหน้ามองหน้าต่างบานใหญ่ “ฉันต้องกลับบ้านค่ะ” ชีภร์ก้าวเข้ามากุมมือของเธอไว้แน่น “ขอบคุณมากครับ” ธีรญาดึงมือแต่เขาไม่ปล่อย“ผมขอสารภาพว่า ผมชอบคุณมาก ผ…มรู้สึกว่าผมรักคุณ” มันรวดเร็วเกินไปสำหรับเธอ แต่มันคือสิ่งที่เขาตั้งใจมาหาเธอและ้าบอกเธอความจริง ธีรญาถอยหลังกรู หันหลังเหมือนใ “คุณรักฉัน
” ใช่ ผมแน่ใจ คุณไม่เชื่อผมใช่ไหม “ เขาเอื้อมมือทั้งสองจับบ่าทั้งสองข้างให้เธอหันกลับมา ริมฝีปากอุ่นประกบลงจูบอย่างเสน่หาริมฝีปากคู่นี้ที่เขามองทุกวันผ่านจอคอมพิวเตอร์วันนี้ได้ัั และเธออยู่ตรงหน้าของเขา ธีรญาผลักร่างชีภร์ออกอย่างเเรง “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่คุณคิดนะคะ “ หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นในความคิดของเธอ“ ผมไม่เคยมองคุณแบบนั้น ผมขอโทษถ้าคุณไม่ชอบผม หรือไม่้าผม บอกผมได้ หรือ้าให้ผมกลับไปหาแม่พรุ่งนี้ก็ได้ครับ“
“ คุณไม่ให้เวลาฉันเลย ฉันต้องรับปากออกมาว่าชอบคุณถ้าฉันไม่ตอบรับ เราก็ไม่ใช่เพื่อนกัน มันไม่ยุติธรรมค่ะ ฉันมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ด้วยความระมัดระวังตัว ลำพังตัวคนเดียวค่ะ การที่ฉันจะรักใคร ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดต้องตัดสินใจและให้คำตอบอย่างเร็ว คุณเคยปฎิเสธใครไหมคะ“ คำพูดของเธอเหมือนลูกธนูยิงเจาะกลางใจของเขา เขานึกถึงปรีธาในคืนนั้น “ คุณ้าเวลาใช่ไหมถ้างั้นผมจะอยู่ที่นี่กับคุณ ผมหมายถึงเราพักด้วยกัน ห้ามปฎิเสธผม ผมก้าวเท้ามาครึ่งค่อนโลก คุณก็ห่างจากบ้านพักเพียง500 เมตร คุณย้ายมาอยู่กับผม คุณพักห้องนั้นจนกว่าคุณแน่ใจในความรักของผม“ ชีภร์ถอยห่างมายืนพิงบานประตูใหญ่ของบ้านพัก ธีรญามองดวงตาคู่คม คิ้วหนาดกดำ หญิงสาวเอ่ยขึ้น “ตกลงค่ะพรุ่งนี้ฉันกลับไปเอาเสื้อผ้า แต่คืนนี้ฉันต้องค้างที่นี่ กลับไปตอนนี้ชาวบ้านจะนินทาได้ค่ะ“ ความคิดเธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาอย่างที่ชีภร์คาดเดาเธอระวังเนื้อระวังตัว “ผมมีแปรงสีฟันอันใหม่หลายอันคุณสวมเสื้อยืด กางเกงขาสั้นของผม ส่วนชุดนี้คุณซักในเครื่องซักผ้า“ เขาพูดถึงเสื้อผ้าซักเครื่อง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง“ ฉันยังไม่ได้เก็บผ้าที่ตากเลยค่ะ แล้วประตูบ้านก็ไม่ได้ปิด “ เธอคว้าโทรศัพท์มือถือกดหาไทเกอร์ทันที ”ว่าไง พี่สาว ไอ้หนุ่มนั่นหล่อดี เท่ห์มาก“ เธอหันหลังคุยกับน้องชาย “ ไทเกอร์ช่วยพี่เก็บเสื้อผ้าที่ตากและช่วยปิดประตูบ้านให้พี่ด้วย“ ไทเกอร์บิดหน้า เริ่มเป็ห่วง“ ขอผมคุยกับไอ้หน้าหล่อได้ไหม “
ธีรญาป้องมือไม่ให้เขาได้ยิน “พี่บอกแค่ไหน ก็ทำให้พี่แค่นั้นคนดีของพี่ “ เธออ้อนขอร้องอีกครั้ง"ผมบอกว่าให้ผมคุยกับเขานั้นครับเ“ ไอ้เสือตะหวาดกลับอย่างแรง
“น้องชายฉันอยากคุยด้วย ค่ะ “ เธอจ้องนัยต์ตาเขา แท้จริงเธอไม่้าให้เขารับโทรศัพท์ มือของเขายื่นออกมา “ส่งโทรศัพท์มาเถอะครับ ผมจะคุย “
” สวัสดีครับ ไทเกอร์ “
ไทเกอร์ทิ้งน้ำเสียงเหมือนไม่พอใจชีภร์อย่างมาก ”ผมจะไม่พูดอะไรมากนะ ผมเป็ห่วงพี่สาวของผมมาก ผมรักพี่สาวคนนี้สุดหัวใจ พวกคุณเป็หนุ่มไอที เดินทางมาจากสหรัฐ จะว่าไปก็เป็อะไรที่โก้เก๋มากๆ ผมไม่อยากจะเชื่อว่าคุณจะสนใจผู้หญิงจนๆ ตัวคนเดียวอย่างพี่ธีรญา ขอร้องอย่าทำให้พี่สาวผมเสียใจ ถ้าคิดจะมาหลอกกินไข่แดง ไปหาที่อื่นนะครับ แค่นี้... “ ไทเกอร์ตัดสายทิ้งแล้วก้มหน้าลงปาดหยดน้ำตาของเขา “ขอให้พี่สาวเจอคนดีนะครับ“ ไทเกอร์ลุกเดินขึ้นบันได้ขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าให้พี่สาว ปิดประตูบ้านให้เธอ
4K
