'เจนจิรา' รู้สึกตื่นเต้นเมื่อกลายเป็จุดสนใจของแเื่ในงานและยืดตัวขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นสายตาอิจฉาของสาวน้อยสาวใหญ่เ่าั้ เธอควงแขนพี่ชายนอกสายเืโดยไม่มีอาการเคอะเขิน แม้รับรู้ว่าอีกฝ่ายแสดงท่าทางอึดอัดและไม่พอใจบ้างก็ตาม
“เจน”
เสียงเรียก ทำให้เจนจิราหัน ณัฐวุฒิปรี่มาหาเธออย่างดีใจ ก่อนมีอาการเหมือนสะดุดเมื่อเจอสายตาทรงธรรม
“พี่โก้”
หญิงสาวไม่คิดว่าจะเจอชายหนุ่มที่งานนี้เช่นกัน
“เจนมาทำไมไม่บอก พี่จะได้ไปรับ”
เจนจิรามองทรงธรรมอย่างเกรงใจ คลายแขนที่คล้องลง เมื่อเป็อิสระ พี่ชายบุญธรรมก็เดินเลี่ยงไปทันที
“เจนไม่รู้ว่าพี่โก้จะมางานนี้นี่คะ” เธอบอก
“แล้วทำไมเจนถึงมากับเขาได้ล่ะไหนว่าไม่ชอบขี้หน้ากันไง”
ณัฐวุฒิถามสงสัยเมื่อเห็นแฟนสาวตัวเองเดินคู่กับทรงธรรมด้วยใบหน้าภูมิอกภูมิใจ
“คำสั่งคุณลุงค่ะ”
คุณลุงของเธอก็คือพ่อของทรงธรรมที่พยายามทุกทางให้ลูก ๆ สามัคคีกัน เมื่อทราบเช่นนั้นณัฐวุฒิจึงยิ้มออก เขารู้มากกว่าที่คนอื่นรู้ว่าปัญหาครอบครัวนี้คืออะไร
“งั้นไปทางโน้นเถอะวันนี้พ่อพี่มาด้วย”
เขาแตะเอวเธอเบา ๆ เจนจิราแอบชำเลืองมองพี่ชายที่ตอนนี้เขากำลังเลือกเครื่องดื่มกับบริกรโดยไม่สนใจเธอ
เจนจิรามองหาทรงธรรม เมื่อพ่อของณัฐวุฒิได้รับเชิญให้ขึ้นไปปาถกฐาในฐานะนักธุรกิจรุ่นใหญ่ใจซื่อมือสะอาด แม้บริษัทไม่ใหญ่โตแต่ก็มั่นคง สามารถผ่านวิกฤติเศรษฐกิจมาได้หลายต่อหลายครั้ง ด้วยนโยบายแบบชาญฉลาดของผู้บริหารท่านนี้ เธออาศัย่เวลาที่ทุกคนให้ความสนใจอยู่บนเวทีหันไปบอกแฟนหนุ่ม ว่าขอตัวเข้าห้องน้ำ
หญิงสาวเดินหาพี่ชายรูปหล่อทั่วงานแต่ไม่เจอแม้แต่เงา ลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าเขาชิ่งกลับไปแล้ว เจนจิราลงทุนเดินไปถาม รปภ.โรงแรมและคำตอบที่ได้ ไม่เกินจากที่คาดไว้ เขาไปแล้วจริง ๆ
สาวน้อยน้ำตาคลอเบ้า เข้าใจแล้วว่าทำไมทรงธรรมถึงยอมมางานนี้กับเธอ ทั้งที่แสดงชัดแล้วว่าไม่ยอมรับเธอกับแม่ แม้จะไม่ได้แสดงออกว่ารังเกียจมากมาย แต่พฤติกรรมมันฟ้อง ว่าไม่สามารถอยู่ร่วมบ้านเดียวกันได้ หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น
ในเมื่อประกาศตัวขนาดนี้ มีหรือคนอย่างเจนจิราจะยอมแพ้!
'อินฟลูสาวแอบหนีสามีไปกินข้าวต้มรอบดึกกับหนุ่มหล่อนิรนาม'
นวลแพรสะดุดกับข่าวฉาวนี้มาก เพราะเธอถือได้ว่าเป็คนวงในแบบที่สุดสุด
วันนั้นหลังจากที่ทรงธรรมมาส่ง เขารีบกลับทันทีเหมือนมีธุระเร่งด่วน เธอเองก็รีบเหมือนกัน รีบไปแจ้งความไว้ที่ สน.ไม่รู้ละ ขืนมายุ่มย่ามอีก เห็นทีจะต้องเข้าคุกกันเสียบ้าง
หญิงสาวเดินถือถุงพะรุงพะรัง วันนี้เธอแวะซื้อของตุนไว้ ทั้งอาหารเย็น ผลไม้ ขนมขบเขี้ยวที่ตลาดใกล้ ๆ ด้วยี้เีเดินขึ้นลงหลายรอบ เพราะห้องอยู่ชั้น 4 ไม่มีลิฟต์
วันนี้ รปภ.มองเธอแปลก ๆ แต่ก็หาได้สนใจ พอขึ้นมายืนหน้าห้อง ความรู้สึกก่อนไขกุญแจ เหมือนมันมีบางอย่างแปลกไป มือเสียบลูกกุญแจหมุน
ประตูไม่ได้ล็อก! นั่นไง!
นวลแพรใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเช้าจำได้ว่าล็อกอยู่เลย เธอผลักประตูเปิดออกกว้างอย่างรวดเร็ว มีคนอยู่ในนั้น
“นายทรงธรรม!”
เสียงเรียกไม่เบานักพร้อมกับเสียงปิดประตูแบบไม่ใครจะด่าบรรพบุรุษ ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่น คนแก้มป่องตาโตมองเขาราวกับจะกินเืกินเนื้อ แถมยืนเท้าสะเอวอีกต่างหาก
“อ้าวคุณพี่มาแล้วเหรอ”
เขาทักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำราวกับว่าการที่มานอนรอเธอในห้อง มันเป็เื่ที่สุดแสนจะธรรมดา
“นายเข้ามาห้องนี้ได้ยังไง ใครอนุญาต”
“ก็ไขประตูเข้ามา” เขาโชว์กุญแจเสียเลย
“นี่นายปั๊มกุญแจห้องชั้นเหรอ” หญิงสาวตาลุกด้วยความโมโหทรงธรรมพยักหน้ายิ้มรับ
“ครับ ไม่ได้มีแค่ดอกเดียวด้วยนะ”
“ยังจะกล้าพูดอีกทำไมนายถึงได้หน้าด้านขนาดนี้ ไม่รู้จะด่าด้วยคำไหนแล้ว” นวลแพรพูดอย่างอัดอั้นตันใจ
“ก็อย่าด่าสิครับ ไม่น่ารักเลย ไหนซื้ออะไรมาเยอะแยะทำไมวางทิ้งแบบนั้นไม่เละแย่เหรอ”
เขาเบี่ยงความสนใจมองไปยังบรรดาถุงต่าง ๆ ที่หญิงสาววางทิ้งไว้กลางห้องอย่างไม่สนใจไยดีเมื่อเจอเขา
“จะออกไปดี ๆ หรือจะให้เรียก รปภ.มาลากออกไป เลือกเอา ไม่งั้นฉันจะเรียกตำรวจมาจัดการนาย”
นวลแพรวางไพ่ใบสุดท้าย ทรงธรรมมองคนตัวเล็กที่ดูโมโหเขาจริงจัง ก่อนจะยกมือยอมแพ้ วันนี้เขาไม่อยากจะตอแยเธอให้อารมณ์เสีย
“โอเค ๆ ไปครับไป”
เขาลงเตียงเดินเลี่ยงข้าวของที่วางระเกะระกะนั่นแต่ก็อุตส่าห์ไปสะดุดของจนได้ทรงธรรมก้มมองมือถือที่เปิดจอค้างไว้ ตอนนี้วางอยู่ใกล้เท้า ก่อนหยิบขึ้นมาดูอย่างสนใจ
นวลแพรอ้าปากค้าง แย่งคืนไม่ทัน เมื่อเห็นชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูหน้าจอข่าวที่เกี่ยวกับเขา ทรงธรรมมองจอในมือถือ ก่อนหันมามองเธอด้วยแววตาวิบวับ ยิ้มมุมปาก
“คุณพี่รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังสนใจผม”
หญิงสาวอ้ำอึ้งทั้งโมโหทั้งใปรับอารมณ์ไม่ทันกับประโยคขี้ตู่เข้าข้างตัวเองของเขา
“ทำไมถึงชอบแสดงว่ารำคาญ หรือกลัวใจตัวเองว่าจะตกหลุมรักผม” เขารุกไล่ความรู้สึก
“นี่อย่ามาโมเมนะฉันก็เปิดอ่านเพราะมันดังหรอก เปิดยังไงมันก็ขึ้นหน้าฝีด”
ไม่รู้จะพูดอะไรก็แกล้งโวยวายไว้ก่อน แล้วมันก็ยิ่งทำให้เืสูบฉีดจนหน้าแดงไปหมด เหมือนช่วยตอกย้ำคำพูดเขา ชายหนุ่มยิ้ม
เขาเดินไปที่ประตูแต่ก็ยังไม่วายหันมากำชับ
“จำไว้นะคุณพี่ สักวันคุณพี่จะรักผมจนถอนตัวไม่ขึ้น”
‘แนนนี่ออกปากห่างเป้ ยันผู้ชายในภาพแค่เพื่อนสนิท วอนอย่าโยงประเด็นมือที่สาม’
‘แนนนี่รับสัมพันธ์เป้ตอนนี้เหลือแค่เพื่อน ไม่เกี่ยวมือที่สาม’
นวลแพรอ่านข่าวบันเทิงอย่างสนใจ เมื่อแนนนี่ออกมาไลฟ์ในช่องโซเชียลของตัวเองอธิบายถึงข่าวฉาวที่ชี้นำไปที่เธอแทบไม่ต้องเดาให้ยาก
หญิงสาวทำหน้าเคร่งเครียดเมื่อนึกถึงทรงธรรม เขาคุกคามชีวิตเธอมากเกินไปแล้ว จะบอกให้ที่ทำงานรู้ดีไหม? ใจหนึ่งอยากบอก แต่อีกใจกลับบอกว่าไม่ เพราะมันจะกลายเป็เื่ใหญ่ แต่ถ้าขืนปล่อยไว้เธอต้องแย่แน่ ๆ เอาไว้จะหาโอกาสเหมาะ ๆ ปรึกษานิรมลดีกว่า
เพราะมัวแต่คิดกำจัดทรงธรรมออกไปจากชีวิตจึงไม่รู้ว่ามีใครมายืนด้านหลังแอบชะโงกหน้ามาอ่านด้วย
“อื้อหือเพิ่งรู้นะครับว่ากูรูบันเทิงตัวแม่อยู่ที่นี่”
นวลแพรหันไปมองอย่างใ
“โธ่ คุณโก้ใหมดเลยค่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะ
“ผมไม่ตั้งใจจะเสียมารยาทนะครับ แต่เปิดค้างไว้แบบนี้ ผมเลยแอบส่อง ว่าแต่อัปเดทข่าวบันเทิงถึงไหนแล้วครับ”
หญิงสาวยิ้มแห้ง “เพิ่งอ่านเองค่ะ”
“ก็อ่านไปสิครับ ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”
นวลแพรปิดหน้าต่างข่าวบันเทิงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ลูกชายเ้าของบริษัทมาขนาดนี้ ถ้าอ่านต่อก็นับว่าแย่ แม้ว่าคุณณัฐวุฒิคนดีไม่เคยว่าอะไรก็เถอะ
“ไม่ดีกว่าค่ะ ว่าแต่ว่าคุณโก้แวะมาดูงานให้คุณพชร หรือนัดลูกค้าไว้แถวนี้เหรอคะ”
ณัฐวุฒิยังเป็นักศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยปี 4 แต่เขาสามารถเรียนรู้งานกับคุณพชรผู้เป็พ่อได้รวดเร็วสมกับเป็คนรุ่นใหม่และเป็ขวัญใจสำหรับบรรดาลูกค้าทั้งรายเล็กรายใหญ่ต่างชื่นชมเป็เสียงเดียวกันถึงความฉลาดหลักแหลมพูดจาคมคาย สุภาพและอ่อนน้อมถ่อมตัว ‘ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น’ ดังนั้นงานด้านการตลาดจึงอยู่ในความดูแลของหนุ่มน้อยหน้าใสคนนี้อย่างเต็มภาคภูมิ
“เปล่าครับแวะมารับพี่แพร” หญิงสาวตาโตไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยินชี้มาที่ตัวเอง
“มารับพี่เหรอคะ”
“ครับ มารับคุณนวลแพรนั่นแหละครับ” เขาย้ำ เธอทำหน้าแหยง
“ไม่เอานะคะคุณโก้อย่าเอาพี่ไปพบลูกค้าด้วยเลยถ้าไม่อยากขายหน้า”
เขาหัวเราะ
“ใครว่าผมจะพาพี่แพรไปพบลูกค้าล่ะผมมีเื่ขอความช่วยเหลือต่างหาก”
ขอความช่วยเหลือหญิงสาวเลิกคิ้วอย่างจะขอคำอธิบายเพิ่ม
“อย่าเพิ่งสงสัยเลยครับไว้คุยกันบนรถดีกว่า”
นวลแพรดูนาฬิกา “อีกตั้งชั่วโมงกว่าจะเที่ยงคุณโก้จะรอไหมคะ”
เขาส่ายหน้า
“ถ้าพี่แพรไม่มีงานอะไรต้องรีบสะสางไปเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า”
เขาบอกง่าย ๆ พนักงานสาวทำหน้ามุ่ยคิดหนัก
“ไปกับผมไม่ต้องห่วงว่าจะมีปัญหานะครับผมรับรอง”
ชายหนุ่มให้คำมั่น นวลแพรเก็บกระเป๋า ลูกเ้านายนี่นะขัดใจได้เสียที่ไหน
ณัฐวุฒิพานวลแพรเดินเข้าร้านเครื่องประดับที่ฝังตัวอยู่ในศูนย์การค้าชั้นนำกลางใจเมืองกรุงอย่างตื่นตาตื่นใจ ชายหนุ่มสะกิดหญิงสาวให้ไปตรงตู้กระจกใสที่เรียงระดะด้วยเครื่องประดับสำหรับสุภาพสตรีหลากหลายตระกูล เพชร พลอย นิล มรกต ไข่มุก กัลปังหา แสงมันระยิบระยับไปหมด จนเธอชักไม่แน่ใจว่าสิ่งเหล่านี้มันจะเหมาะกับหญิงสาววัยใสอย่างเจนจิราหรือเปล่าออกจะเกินอายุไปหน่อย
“คุณโก้จะซื้อของพวกนี้ให้น้องเจนจริง ๆ เหรอคะ” นวลแพรถามให้แน่ใจ
“ทำไมครับหรือพี่แพรว่ามันไม่เหมาะ” เขาถามจริงจัง
“ก็ไม่เชิงไม่เหมาะหรอกค่ะ มันดูเกินวัยไปนิดนึง” เธอพูดไปตามที่คิด
ณัฐวุฒิคิดตามแล้วยิ้มออกมา “นี่ไงครับผมถึงต้องพาพี่แพรมาด้วย งั้นพี่แพรช่วยเลือกให้ผมที เอาที่เหมาะนะครับ” เขาสรุปง่าย ๆ
“พี่เลือกไม่เป็หรอกค่ะ มันสวยทุกชิ้นเลย”
“เลือกที่ชอบสิครับ ผมอยากรู้ผู้หญิงเขาชอบแบบไหน"
ป่วยการจะแย้งกับคนที่มีอำนาจในการซื้อ นวลแพรจึงยืนเกาะกระจกเป็ตุ๊กแก พิจารณาสิ่งประดับชิ้นเล็กชิ้นน้อยแต่ราคาไม่เล็กด้วยนั่น ในที่สุดก็ไปถูกใจจี้เพชรเล็ก ๆ รูปปลาโลมาเธอชี้ คนขายหยิบออกมาให้ดู พอบอกราคา คนเลือกลมแทบจับโบกมือไม่เอาแต่ช้ากว่าณัฐวุฒิ
“เอาเส้นนี้แหละครับ”
หลังจากซื้อของขวัญราคาสุดโหดเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มพาเธอมาเลี้ยงเป็การตอบแทน
ระหว่างกำลังเลือกรายการอาหารอยู่นั้นนวลแพรรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองมา จึงเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ เธอไม่เชื่อทฤษฎีโลกกลมจะทำให้คนสองคนมาเจอกัน แต่เชื่อเื่กงเกวียนกำเกวียนมากกว่า เช่นตอนนี้
ทรงธรรมจ้องมองมาไม่บ่งบอกว่าอยู่ในอารมณ์ใด เขานั่งถัดจากโต๊ะของเธอกับณัฐวุฒิราวสี่ห้าโต๊ะ ณัฐวุฒิที่นั่งตรงข้ามแต่นั่งหันหลังให้ทรงธรรมนั้นถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเงียบ แต่สายตามองเลยเขาไป
“พี่แพรสั่งอาหารสิครับมัวแต่มองอะไร”
เขาหันตามสายตาเธอ เมื่อเห็นว่าเป็ใครก็หันกลับมา
“นึกว่าดาราเหรอครับ นายทรงธรรมนี่หน้าตาดีไม่ใช่เล่นเลยนะครับ อยู่ตรงไหนก็เด่น”
คำพูดนั้นดึงความสนใจของนวลแพร
“คุณโก้รู้จักนายทรง...เอ่อเขาด้วยหรือคะ”
“รู้สิครับก็นี่พี่ชายของเจน แต่ไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ หรอกนะครับ” ชายหนุ่มอธิบาย
“งั้นคุณโก้กับเขาก็รู้จักกันสิคะ”
อาการส่ายหน้า สร้างความแปลกใจให้เธอไม่น้อย
“ผมรู้จักเขา แต่เขาไม่รู้จักผมหรอกเผลอ ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็แฟนเจน”
“ทำไมล่ะคะ” นวลแพรถามอย่างสงสัย แล้วนึกได้ว่าเป็เื่ส่วนตัว จึงเอ่ยปากขอโทษ ณัฐวุฒิยิ้ม
“ไม่เป็ไรหรอกครับไม่ใช่ความลับแต่ตอนนี้เราสั่งอาหารก่อนดีกว่าหิวจะแย่แล้ว”
จากนั้นนวลแพรก็แกล้งไม่สนใจสายตาทรงธรรมอีกเลย โดยหารู้ไหมอีกฝ่ายวางแผนลงโทษเธอไว้หมดแล้ว ในฐานะเมินเฉยต่อเขา!
703
