ภายในห้องนอนเล็กๆ ห้องหนึ่งในบ้านสกุลจาง
“พี่ใหญ่ท่านยังไม่ต้องออกไปต้มน้ำ เดี๋ยวข้าจะออกไปทำเอง ท่านหลบอยู่ในนี้ก่อน” จางเฟยหรงเด็กชายวัย 9 ปี กล่าวกับผู้เป็พี่สาวคนโตของเขาด้วยสีหน้าซีดเผือด
เขาได้ยินท่านลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ทะเลาะกันั้แ่เมื่อคืนแล้ว ท่านป้าสะใภ้ใหญ่อยากให้พี่สาวของเขาออกเรือนไป ยังดีที่ท่านลุงใหญ่ไม่เห็นด้วย เขาจึงค่อยสบายใจและนอนหลับตาลงในที่สุด
เช้านี้พวกเขาสามคนพี่น้องยังไม่ทันออกจากห้องด้วยซ้ำ ก็ได้ยินท่านป้าสะใภ้พูดเื่ให้พี่สาวออกเรือนไปอีกแล้ว เขาได้ยินทุกอย่างไม่ชัดนัก แต่ดูเหมือนจะเป็เื่ใหญ่พอสมควร ทั้งท่านลุงรอง ป้าสะใภ้รอง ท่านปู่ต่างออกมาคุยถึงเื่นี้กันทั้งหมด
แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมให้พี่สาวออกเรือนไปกับคนที่เขาไม่รู้จักเป็อันขาด พี่สาวของเขาเป็คนขี้กลัว นางไม่กล้าพูดหรือมองหน้าใครเลยด้วยซ้ำนอกจากเขากับน้องสามจางเฟยเทียน หากพี่สาวเขาแต่งออกไปกับคนไม่ดีย่อมถูกรังแกได้ง่ายเขาจำเป็ต้องปกป้องพี่สาวคนนี้
“เฟยหรง ไม่ต้องกังวลนะ พี่ใหญ่ของเ้าเปลี่ยนไปแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะดูแลพวกเ้าสองคนเอง…เฟยเทียนมานี่ด้วย”
จางเฟยอี เด็กสาววัย 15 ปี กล่าวกับน้องชายคนรองอย่างอ่อนโยนพลางเรียกน้องชายคนเล็กวัยห้าขวบที่เพิ่งตื่นนอนยังไม่รู้เื่รู้ราวใดๆ มานั่งใกล้ๆ อีกคน
“อีกเดี๋ยวข้าจะไปคุยกับท่านปู่ ข้าจะขอร้องท่านปู่ ให้พวกเราจะแยกบ้านไปอยู่กันตามลำพังสามคนพี่น้อง หากท่านปู่ถามพวกเ้า พวกเ้าต้องยืนยันที่จะแยกบ้านและเชื่อใจข้าทำได้หรือไม่”
“เราจะแยกบ้านออกไปกันได้อย่างไรพี่ใหญ่ พวกเราไม่มีเงิน ไม่มีอาหาร เราจะอยู่กันได้อย่างไรกัน” จางเฟยหรงถามออกมาอย่างร้อนรน
“แล้วตอนนี้เรามีเงิน มีอาหารอยู่หรือน้องรอง ท้ายหมู่บ้านมีกระท่อมบ้านเดิมของท่านย่าอยู่มิใช่หรือ พวกเราจะไปอยู่ที่นั่น เื่อื่นๆ ข้าจะจัดการเองตกลงไหม”
“ข้าตกลง” จางเฟยเทียนยิ้มตาหยีเข้ามากอดพี่สาวอย่างออดอ้อน แยกบ้านเป็อย่างไรเขาไม่รู้ รู้เพียงเขาอยากอยู่กับพี่สาวและพี่รองเท่านั้น ทั้งสองคนเป็คนที่เขารักมากที่สุด
จางเฟยหรงนิ่งเงียบอยู่สักครู่ ั้แ่เขาจำความได้ เขาและน้องสามก็มีเพียงพี่สาวคนโตที่ดูแลพวกเขาทั้งสองมาตลอด
บิดามารดาของพวกเขานานๆ ถึงจะกลับบ้านสักครั้ง เวลานี้บิดามารดาหายหน้าไปสี่ปี จนเขาจำใบหน้าและเื่ราวของคนทั้งสองแทบไม่ได้แล้ว
พี่ใหญ่เป็คนที่เชื่อฟังบิดามารดาเป็ที่สุด
นางไม่ได้โง่อย่างที่คนอื่นๆ คิดกัน ยามที่บิดาสอนหนังสือให้เขากับพี่สาว นางจดจำและเรียนรู้ทุกอย่างได้รวดเร็วกว่าเขามากนัก เพียงแต่นางเป็คนที่ซื่อสัตย์มากเกินไปจนเรียกว่าทึ่มเลยก็ว่าได้ ท่านแม่ฝากฝังให้นางดูแลน้อง นางก็ไม่เต็มใจจะทำอย่างอื่นนอกจากเื่ของน้อง ท่านปู่บอกให้นางซักเสื้อผ้าของน้องนางก็ไม่คิดจะซักผ้าห่มหรืออย่างอื่นนอกจากเสื้อผ้า ไม่เคยขัดคำสั่งใคร แต่ก็ไม่เคยทำนอกเหนือจากคำสั่งใครเช่นกัน
เขาไม่เคยเห็นพี่สาวเอ่ยปากบอกความคิดเห็นของตัวเองในเื่ใดมาก่อนเลย ในใจจึงยังสับสนอยู่บ้าง แต่เขามีเพียงนางที่เป็เหมือนดังมารดาคนที่สอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็เลือกที่จะเชื่อฟังและปกป้องพี่ใหญ่ของเขา
“ข้าก็ตกลง ข้าเชื่อฟังท่าน” จางเฟยหรงรับคำหนักแน่น
จางเฟยอี มองน้องชายทั้งสองอย่างอ่อนโยน ไม่เสียแรงที่เ้าของร่างเดิมนี้รักน้องชายทั้งสองเป็อย่างมากและดูแลพวกเขาเป็อย่างดีเสมอมา
ครอบครัวสกุลจางและครอบครัวอื่นๆ ในหมู่บ้านเวลานี้ต่างก็ได้รับผลกระทบจากภัยแล้งได้รับความอดอยากหิวโหยกันทุกหลังคาเรือน นางและน้องชายทั้งสองเวลานี้ขาดบิดามารดาคอยดูแล ถึงแม้ท่านปู่และท่านลุงจะไม่เคยลำเอียงหรือปล่อยให้พวกเขาได้รับความลำบาก แต่ก็ไม่เหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่มีพ่อแม่คอยห่วงใยอยู่
เมื่อเห็นน้องชายทั้งสองต้องดื่มน้ำต่างข้าวบ่อยๆ เข้า จางเฟยอีคนเดิมได้แต่ยอมอด เอาอาหารส่วนของตนแอบมอบให้น้องชายทั้งสองโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว ตัวนางเองไม่ได้ออกไปทำไร่นาเหมือนเด็กคนอื่นๆ มีหน้าที่ต้มน้ำเตรียมไว้ให้ทุกคนในบ้านใช้ ซักผ้า กวาดลานบ้าน เลี้ยงน้องทำงานเล็กน้อยในบ้านเท่านั้น จึงยังพอมีเรี่ยวแรงอยู่บ้างหลังจากต้องอดอาหาร
แต่ในที่สุดร่างกายของสตรีที่ขาดสารอาหารมานานก็ทนต่อไปไม่ไหว นางเสียชีวิตไปั้แ่เมื่อคืนขณะที่นอนหลับไปโดยไม่มีใครรู้ และจางเฟยอีผู้ที่กำลังนั่งคุยกับน้องชายทั้งสองอยู่นี้ก็คือ จางเฟยอีสตรีที่มีชื่อเหมือนกัน ผู้ที่มาจากอนาคตอันห่างไกลจากหมู่บ้านน่าหลางอันแร้นแค้นนี้เป็อย่างมาก
จางเฟยอีเป็คนยุคใหม่อายุ 19 ปี มากกว่าเ้าของร่างเดิม 4 ปี ครอบครัวของจางเฟยอี มีบิดามารดา และพี่ชายที่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางเครื่องบินไปหมดทั้งสามคน
นางได้รับมรดกและเงินประกันชีวิตทั้งหมดของคนทั้งสาม สามารถใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างสุขสบายโดยที่ไม่ต้องหางานทำไปตลอดชีวิตเลยด้วยซ้ำ
ใน่เช้าก่อนที่จะทะลุมิติไปยังยุคโบราณ นางไปเลือกซื้อต้นกล้าผักและต้นไม้หลายชนิด เพื่อจะมาทำสวนครัวในบ้านตามกระแสนิยมของวัยรุ่นยุคใหม่ ไปสั่งซื้อสินค้าจากร้านขายกระถางต้นไม้และของตกแต่งโบราณสำหรับจัดสวน แล้วก็กลับมาทำงานอยู่ในบ้านเพลิดเพลินทั้งวันจนไม่ทันสังเกตว่า มือของตนเองเกิดตุ่มน้ำใสพุพองจากการที่ใช้จอบขุดดินเพื่อปลูกต้นไม้โดยไม่สวมถุงมือ จนเมื่อยกหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งที่ขวางทางอยู่นั่นแหล่ะ ตุ่มน้ำใสจึงได้แตกออกจนเืไหลออกมานางถึงได้รู้ตัวว่ามีาแ
จากนั้นจางเฟยอีก็ไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้ออุปกรณ์สำหรับทำแผล ขากลับแวะซื้อข้าวสารอาหารแห้ง เนื้อสัตว์ และของใช้ส่วนตัวอีกหลายอย่างที่ซูเปอร์มาร์เกต
สุดท้ายก็ไปหาคุณลุงข้างบ้านที่ทำงานอยู่ที่ร้านขายเครื่องแบบและอุปกรณ์ทางทหารเพื่อขอให้เขาเอารถกระบะไปรับกระถางต้นไม้และของตกแต่งที่ร้านขายเครื่องดินเผาที่นางไปสั่งจองสินค้าไว้ั้แ่เมื่อเช้าให้
หลายครั้งที่จางเฟยอีพึ่งพาคุณลุงข้างบ้านผู้ใจดีคนนี้สำหรับเื่งานหนักที่นางไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเอง โดยเสนอจ่ายค่าตอบแทนให้เขา คุณลุงก็เต็มใจช่วยเหลือและไม่เคยรับเงินจากจางเฟยอีเลยสักครั้ง
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ก็เป็เวลาเย็นแล้ว นางเตรียมเอาอุปกรณ์ทำแผลออกมาเพื่อจะจัดการกับาแของตนเอง ไม่คิดว่าเวลานั้นนางเกิดหน้ามืดและเป็ลมล้มลงไป……
เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็ได้เห็นสถานที่แปลกประหลาด ไม่คุ้นเคยและเหม็นอับมากจนต้องย่นจมูกทันที ยังไม่ทันจะสำรวจสถานที่แห่งนี้ความทรงจำของคนอีกคนหนึ่งก็เข้ามาผสมปนเปกับความรู้สึกนึกคิดของนางในเวลานี้จนต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเ็ป
ผ่านไปครู่ใหญ่ ความสับสนมึนงงทุกอย่างก็ค่อยๆ คลายหายไป จางเฟยอีรู้แล้วว่าตนเองได้เสียชีวิตไปแล้วจากการที่เป็ลมแล้วศีรษะกระแทกเข้ากับพื้นอย่างรุนแรง และทะลุมิติมายังยุคโบราณในครอบครัวที่ยากจนเป็อย่างมาก
นางได้ยินเสียงของบุรุษและสตรีคู่หนึ่ง ถกเถียงกันเสียงดังอยู่ใกล้ๆ เมื่อตั้งใจฟังก็พบว่าทั้งสองคนก็คือท่านลุงใหญ่กับท่านป้าสะใภ้ของเ้าของร่างเดิมที่กำลังทุ่มเถียงกันในเื่การแต่งงานของเ้าของร่างเดิมอยู่นั่นเอง
หันไปมองอีกทางที่รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในที่มืด เมื่อปรับสายตาให้ชินกับความมืดได้ก็เห็นเด็กชายตัวผอมคนหนึ่งกำลังเอาหูแนบกับกำแพง เพื่อแอบฟังท่านลุงกับป้าสะใภ้ทะเลาะกัน ไม่นานเด็กชายก็กลับมานั่งลง กอดเข่าสะอึกสะอื้นเบาๆอยู่คนเดียวสักพัก ก่อนที่จะล้มตัวลงนอน
2K
![[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009046_32054801.webp)
