ณ หน้าหลุมศพของท่านปู่ฉีหนาน
ตอนนี้จักพรรดิ์ฉีิได้คลายทักษะกายาแปรเปลี่ยนของตนกลับมาอยู่ในร่างกายปัจจุบัน
ชายรูปร่างสมส่วนหน้าตาดีสูง 170 CM ร่างกายคล้ายเต็มไปด้วยพลังเอามือไขว้หลังหันหน้ามองตรงไปยังทิศเหนือ ชายคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เค้าคือจักพรรดิ์ฉีิ
ปิงหยวนที่เห็นภาพนี้ได้แต่ตกตะลึง
แม้ว่าพลังจริงๆของจักพรรดิ์ฉีิเมื่ออยู่ในขั้นรวมรวมปราณ ขั้นที่ 2 จะมีอยู่เพียง 400 KG แต่บารมีที่แผ่ออกมารวมทั้งไอสังหารจางๆที่แม้จะปกปิดแต่ก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจน
หลังจากที่ตกตะลึงแล้วปฎิกิริยาของปิงหยวนก็เปลี่ยนไปกลับกลายเป็เด็กน้อยที่เริ่มสั่นกลัว
จักพรรดิ์ฉีิไม่ได้อยากจะกลั่นแกล้งเด็กน้อยปิงหยวนแต่เมื่อมองไปทางทิศเหนือเมื่อความคาดหวังว่าตัวเค้าจะกลับไปท่องในยุทธภพอีกครั้งเค้าก็ตื่นเต้น จนเผลอปล่อยพลังอำนาจภายในกายเค้าออกมา
“ ปิงหยวนเ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ”
จักพรรดิ์ยังคงหันหน้ามองทางทิศเหนืออยู่แต่บัดนี้ได้เก็บพลังอำนาจกลับไปแล้ว
“ ท่านพี่ข้ากลัวขอรับ !!! ”
เด็กน้อยปิงหยวนกล่าวตอบกลับออกมาด้วยความ สัตย์จริงแม้่ที่อยู่กับพี่ชายฉีิ ตลอด 1 เดือนที่ผ่าน เค้าจะมีการดุด่าว่ากล่าวบ้าง จริงจังในการสอนวิชากับเค้าบ้าง แต่ด้วยลักษณะที่เป็ฉีิก่อนจะบรรลุรวบรวมปราณเค้าดูผอมแห้งแรงน้อย เด็กน้อยปิงหยวนเพียงมองว่าพี่ชายเค้ารักเค้าอย่างแท้จริง แม้โดนดุด่าแต่เค้าก็มีเพียงแค่ความรักและเคารพเท่านั้นไม่เคยมีความหวาดกลัวเลยสักครั้ง
แต่ด้วยลักษณะตอนนี้ที่ดูทรงพลัง ร่างกายที่ผอมแห้งกลับสามารถทำให้กลับกลายเป็แข็งแกร่งภายในชั่วพริบตาที่เห็น รวมทั้งจิตสังหารที่แผ่ออกมาจางๆ มันทำให้ปิงหยวนหวาดกลัว
“ เ้าสงสัยในตัวข้าหรือไม่ ”
ฉีิถามออกมาตัวเค้ายังไม่ได้หันหลังกลับไป
“ ท่านพี่ข้า ข้า !!! ”
เด็กน้อยปิงหยวนมีคำถามมากมายภายในหัวที่ไม่สามารถหาคำตอบได้
“ ไม่ว่าเ้าจะสงสัยข้าหรือไม่ ข้าไม่สนใจเ้าหรอกขอแค่เ้าจงรู้และเชื่อว่าความรักที่ข้ามีให้ท่านปู่ฉีหนาน ป้ากุ้งกับลุงกวางเส้าและเ้ามันเป็ของจริงก็พอ เื่บางเื่เป็ความลับที่แม้แต่จะเป็เ้า ข้าก็ไม่สามารถบอกกล่าวได้”
เมื่อได้ยินดังนั้นตอนนี้ความกลัวรวมทั้งคำถามมากมายภายในหัวของปิงหยวนเริ่มจางหายไปเค้าเชื่อมั่น ในพี่ชายฉีิของเค้า ไม่ใช่เพียงคำพูดที่ได้ฟังในครั้งนี้ แต่มันคือทั้งหมด ่ระยะเวลา 1 เดือนการกระทำของพี่ชายฉีิคือคำตอบ
“ เ้ายังอยากเป็ผู้ฝึกตนอยู่หรือไม่ ภายในโลกแห่งการฝึกตนการเข่นฆ่ากันเพื่อทรัพยากรนั้นเป็เื่ธรรมดา ”
“ ท่านพี่ฉีิแม้เมื่อกี้ข้าจะหวาดกลัวแต่ข้าก็พร้อมที่จะก้าวข้ามมันข้ายังอยากฝึกตนต่อ ”
เด็กน้อยฉีิกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถ้าคนภายนอกเห็นมันคงเป็ภาพที่แสนแปลกประหลาดที่เด็ก 6 ขวบจะพูดคำนี้ออกมา
“ คำตอบของเ้าทำให้ข้านั้นพอใจมาก การที่เ้าหวาดกลัวมันเป็เื่ธรรมดาใครบ้างไม่เคยหวาดกลัว แต่เมื่อหวาดกลัวแล้วเ้าจะทำอย่างไรตั้งหากนั้นคือสิ่งสำคัญถ้าเ้าไม่สามารถทำอะไรศัตรูได้เ้าก็ต้องหนี แต่ยามใดที่เ้าสามารถเอาชนะมันได้เ้าจงถอนรากถอนโคนห้ามใจอ่อนต่อศัตรดูเด็ดขาด ”
แต่มีสิ่งนึงที่เค้าไม่ได้บอกคือถ้าหากศัตรูมันผู้นั้นล่วงเกินศักดิ์ศรีของเค้า ต่อให้ต้องตายก็ต้องฆ่ามันให้ได้ มันคือหลักการของเค้า เค้าไม่ฝืนให้ปิงหยวนเดินตามในทางนี้
หลังจากจักพรรดิ์ฉีิกล่าวจบเค้าหันหลังกลับมามองปิงหยวนอีกครั้งพร้อมกล่าวต่อ
“ ตอนนี้เ้าจงคำนับหัวให้ข้า 3 คราเพื่อกราบไหว้เคารพข้าเป็อาจารย์ซะเสีย ”
ปิงหยวนได้ยินดังนั้นไม่คอยท่ารีบคำนับจักพรรดิ์ฉีิเป็อาจารย์ด้วยความฉับไวโดยไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย
“ ตอนนี้เ้าเป็ศิษย์ของข้าอย่างเต็มตัว แต่ข้าจะให้เ้าเป็ศิษย์ในนามก่อนถ้าหากอนาคตวันข้างหน้าเ้าและข้าได้พบเจอกันอีก หากเมื่อนั้นเ้ายังสามารถเอาชีวิตรอดในโลกแห่งการฝึกตนเทียนหยุนได้ เมื่อนั้นข้าจะให้เ้าเป็ศิษย์ที่แท้จริง ”
“ แล้วก็่เวลาที่ข้าสอนหรือฝึกวิชาให้แก่เ้า เ้านั้นจะนับเป็ลูกศิษย์ของข้า แต่ข้าอนุญาตให้เ้าเรียกข้าว่าพี่ชายได้เหมือนเดิมไม่ต้องเรียกข้าว่าอาจารย์รวมทั้งเมื่ออยู่ภายนอกที่ไม่ใช่การฝึกตน เ้าก็คือน้องชายปิงหยวนของข้าเหมือนดั่งเดิม”
เมื่อได้ยินคำกล่าวของจักพรรดิ์ฉีิปิงหยวนตอนนี้ได้กลับกลายเป็เศร้าลง
“ ท่านพี่ฉีิท่านจะจากไปแล้วหรือ ”
“ จะเร็วจะช้าข้าก็ต้องไปอยู่ดี แต่ก่อนไปข้าจะฝึกให้ทักษะของเ้าทั้ง 2 ทักษะให้บรรลุขั้นฝึกหัดก่อน ”
“ วิชาทั้ง 2 ที่ข้าให้เวลาเ้าไป 1 สัปดาห์เ้าสามารถจดจำได้ทั้งหมดแล้วใช่หรือไม่ ? ”
จักพรรดิ์ฉีิกล่าวถาม
“ ข้าสามารถจดจำทักษะทั้ง 2 ได้หมดแล้วขอรับท่านพี่ฉีิ ”
เด็กน้อยปิงหยวนกล่าวพร้อมส่งมอบทักษะทั้ง 2 คืนแก่จักพรรดิ์ฉีิ
หลังจากจักพรรดิ์ฉีิรับทักษะทั้ง 2 กลับคืนมานั้น เค้าก็ได้พาปิงหยวนไปทิศทางของป่ามุ่งหน้าตรงไปทิศทางฝั่งใต้ เมื่อห่างไกลชุมชนมาได้ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตรก็ได้หยุดลง
“ เ้าจงจับตาดูให้ดีในตอนนี้ข้าจะแสดงทักษะเคลื่อนดุจเงาให้เ้าได้เห็น ”
เมื่อพูดจบจักพรรดิ์ฉีิก็ไม่รอช้าเค้าได้เคลื่อนที่ด้วยความเร็วทิ้งร่างเงาไว้รอบกายปิงหยวนถึง 3 เงา
“ ทักษะเคลื่อนดุจเงาขั้นถึงแก่นแท้ ”
ปิงหยวนตกตะลึงอีกครา ขั้นถึงแก่นแท้ไม่ใช่ใช้เวลาแค่เพียงสั้นๆถึงจะสามารถฝึกฝนได้ ถ้าใครคนนึงฝึกฝนผิดวิธีแม้จะฝึกเป็ 100 ปีก็ไม่สามารถเข้าถึงขั้นถึงแก่นแท้ได้ ไม่ใช่เพียงแค่นั้นทักษะนี้เป็ถึง ทักษะระดับโลก ความยากของมันมากกว่าทักษะระดับดินเป็ 10 เท่า
แต่พี่ชายฉีิของเค้าอายุ เพียง 13 ปี ตอนนี้สิ่งที่พี่ชายเค้าแสดงให้เห็นแต่ละอย่างมันสามารถทำให้เค้าหัวใจวายได้ตลอด ถ้าไม่ใช่เป็เพราะปิงหยวนเป็คนจิตใจแข็งแกร่ง ป่านนี้เค้าคงช็อคตายไปตั้งนานแล้ว
“ ต่อไปทักษะดัชนีฟ้าคราม ”
829
