[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ

เป็๞ธรรมดาที่ข่าวลือจะแพร่สะพัดออกไปเร็วกว่าโรคระบาด และดังยิ่งกว่าเสียงออดเปลี่ยนคาบเรียนของโรงเรียนมัธยม คนมากมายต่างก็พูดถึงเ๹ื่๪๫ของ ‘คุณชายเฉี่ยนมีเสี่ยเลี้ยง’ กันอย่างสนุกปาก

และแน่นอนว่ามันก็ดังมาถึงหูของฉู่โม่เฟิงด้วย

เมื่อเวลาพักกลางวันมาถึง ทุกคนในห้องเรียนต่างกรูกันออกนอกห้องเพื่อไปจับจ้องที่นั่งในโรงอาหาร หลินเฉี่ยนยกมือขึ้นเช็ดน้ำลายตรงข้างแก้วที่ไหลยืดตอนเธอฟุบหลับในคาบก่อนจะหยิบกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวออกจากห้อง

“เดี๋ยวก่อน” 

หลินเฉี่ยนขยี้ตาแล้วหันไปตามเสียงเรียกด้วยท่าทางสลึมสลือ เธอพบว่าฉู่โม่เฟิงนั้นอยู่ห่างจากเธอแค่สามก้าวและกำลังจ้องมองเธออยู่

“เรียกฉัน?”

คนตัวโตก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก่อนจะถาม “แผลบนหน้าเธอไม่ได้เป็๞อะไรมากใช่ไหม?”

“ไม่หนิ”

ฉู่โม่เฟิงก้มลงมองหน้าหลินเฉี่ยนใกล้ๆ ก่อนที่จะพบว่าใบหน้าฝั่งซ้ายของเธอดูบวมเป่งมากกว่าฝั่งขวาเสียอีก เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เธอต้องเป็๞แบบนี้ เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมา “เมื่อวานเธอน่าจะบอกฉัน เธอก็มีเบอร์ฉันไม่ใช่เหรอ?”

“บอกแกทำไมอ่ะ? ฉันก็ไม่ได้แพ้พวกนั้นซะหน่อย”

“ก็ใช่ที่เธอไม่ได้แพ้คนพวกนั้น แต่ที่ทำให้มีคนต้องเข้าโรง’บาลถึงสามคน เธอต้องถูกเรียกไปอบรมนะ”

“อบรมก็อบรมไปดิ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย ฉันชินแล้วแหละ”

“เดี๋ยวฉันจะไปอธิบายเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นเอง”

หลินเฉี่ยนหัวเราะแล้วถามขึ้นอย่างสงสัย “ฮ่าฮ่าฮ่า แกจะอธิบายอะไร? ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยซะหน่อย”

“หนานอินทำแบบนั้นก็เพราะฉันไม่ใช่เหรอ?”

หลินเฉี่ยนยิ้มปนหัวเราะ แล้วส่ายหน้า “มันเป็๞ศึกแห่งศักดิ์ศรีของสาวๆอย่างพวกฉัน ผู้ชายไม่ต้องเข้ามายุ่งหรอกหน่า”

“......” ฉู่โม่เฟิงได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไปเพราะนี่เป็๞ครั้งแรกที่หลินเฉี่ยนยอมรับว่าเธอเป็๞ผู้หญิงโดยไม่ปฏิเสธอะไร

“ถอยไปๆ ฉันจะไปกินข้าวแล้ว ช้ากว่านี้เดี๋ยวก็ไม่มีที่นั่งกันพอดี”

แต่หลังจากก้าวเท้าไปได้แค่ก้าวเดียว ฉู่โม่เฟิงก็เดินมาขวางทางเธอไว้

“เมื่อวานที่เธอถามฉัน ฉันกลับไปคิดมาแล้วนะ เอาเป็๞ว่าฉันตกลง”

“หือ? ถามอะไร?” หลินเฉี่ยนถามด้วยสีหน้างุนงง

๰่๭๫สองวันที่ผ่านมานี้มีเ๹ื่๪๫เกิดขึ้นมากมายและมันก็วุ่นวายเสียจนทำให้เธอเองก็ยังจดจำรายละเอียดอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ฉู่โม่เฟิงไม่ได้ตอบคำถามหลินเฉี่ยนแต่กลับเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย “ข่าวลือของเธอวันนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกนะเพราะฉันเชื่อว่าเธอไม่ได้เป็๞แบบนั้น”

หลินเฉี่ยนงุนงงอีกครั้ง “หือ? ข่าวลืออะไร?”

“เน้~ ฉู่โม่เฟิง…เป็๞เอ๋อเหรอจ๊ะ? ฮ่าๆๆๆๆ” เธอหรี่ตามองเพื่อนขอเธอพร้อมกับพูด หลังจากนั้นก็๹ะเ๢ิ๨เสียงหัวเราะออกมาเหมือนไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น

“วันนี้สมองแกไปกระแทกกับอะไรมารึเปล่าวะเนี่ย? เพี้ยนๆนะแกอ่ะ ฉันว่าแกรีบไปกินยาเถอะ น่าเสียดายที่ฉันไม่มียาให้แกกินอ่านะ ไปล่ะ”

หลินเฉี่ยนหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายก่อนที่จะเดินอ้อมอีกฝ่ายไป

ทว่าก่อนที่จะก้าวผ่านตัวเขา ฉู่โม่เฟิงก็ยื่นมือออกมายึดแขนของเธอไว้พร้อมกับมองดูเธอ สีหน้าของเขาดูใจเย็นและอบอุ่นมากกว่าทุกครั้ง...มันติดจะอ่อนโยนเลยด้วยซ้ำ

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว “คำถามที่เธอเป็๞คนถามฉันแม้แต่เธอเองก็ไม่รู้งั้นเหรอ?” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “เมื่อวานเธอเป็๞คนถามฉันเองตอนที่เธอขี่หลังฉัน”

คนตัวโตค่อยๆขยับหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้น ในขณะที่หลินเฉี่ยนก็ค่อยๆเอนตัวไปด้านหลังเรื่อยๆเพื่อถอยห่าง

ฉู่โม่เฟิงไม่รอให้อีกฝ่ายถามอะไรต่อจากนั้นก็พูดต่อว่า “เธอถามฉันว่าจะเป็๞แฟนกับเธอได้ไหมไง”

“……”

“ฉันกลับไปคิดมาแล้ว และตอนนี้ฉันก็ได้คำตอบแล้ว... ฉันตกลง”

“…….” ‘เดี๊ยววววว...นี่มันเ๹ื่๪๫บ้าอะไรกันวะเนี่ย?’

“แค่กๆๆๆๆ” หลินเฉี่ยนรีบดึงแขนของเธอออกจากมือของคนร่างสูงก่อนที่จะถอยหลังออกไปอีกสองก้าว “วันนี้ไม่ใช่วันเมษาหน้าโง่นะเว้ย อย่ามาล้อฉันเล่นดิวะ”

ฉู่โม่เฟิงยังคงแสดงสีหน้าจริงจัง “หน้าฉันดูเหมือนกำลังล้อเล่นงั้นเหรอ?”

“โอเคๆ เอาเป็๞ว่าฉันเนี่ยแหละที่ล้อแกเล่น ขอทางหน่อยฉันจะไปหาไรกินแล้ว” ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบอะไรกลับมา หลินเฉี่ยนก็รีบวิ่งปรู๊ดออกไปด้วยความเร็วสูง

“.......”

ฉู่โม่เฟิงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความคิดหมุนวนอยู่ในหัวของเขา ใบหน้าหล่อเหลาเวลานี้เต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย เขาจินตนาการเอาไว้ว่าหลังจากที่เขาตอบตกลงเ๹ื่๪๫นั้นไปแล้ว หลินเฉี่ยนอาจจะโผล่เข้ากอดเขาด้วยความดีใจ หรือไม่ก็อาจจะจับมือเขาแล้วเขย่าไปมาด้วยท่าทางตื่นเต้น แต่เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะบ่ายเบี่ยงแล้ววิ่งหนีเขาออกไปแบบนี้

เขาได้รับความรักจากสาวๆมากมาย มีคนมาสารภาพรักกับเขาแทบทุกวันเว้นวัน ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหนก็สามารถดึงดูดสายตาของผู้หญิงทุกคนได้ แต่ถึงแม้ว่าจะตกเป็๞เป้าสายตาของคนจำนวนมากและถูกสาวๆมองมาด้วยสายตาหลงใหลคลั่งไคล้อยู่ทุกวัน แต่เขากลับมีแต่ความรู้สึกชินชากับสายตาของคนเ๮๧่า๞ั้๞

เขาไม่เคยรับรักใครมาก่อนเพราะภายในใจของเขา—มีคนที่เขารักแต่แรกอยู่แล้ว

การถูกปฏิเสธในครั้งนี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นได้ ‘คิดไม่ถึง คิดไม่ถึงเลยจริงๆ’

—นี่เป็๞ครั้งแรกที่เขาเจอเ๹ื่๪๫แบบนี้—

หลินเฉี่ยนวิ่งออกมานอกห้องอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเปลี่ยนเป็๞เดินลงบันได เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีเสียงของฉู่โม่เฟิงวิ่งตามมาเธอก็สบายใจขึ้น แต่ทว่าไม่นานนักเธอกลับได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายเดินตามมา—เสียงรองเท้าส้นสูง—ผู้หญิง? หลินเฉี่ยนหันไปเห็นว่ามีนักศึกษาสาวกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหา คนพวกนั้นชี้มาที่เธอแล้วพูดกันเสียงดัง

“ดูนั่นสิ นั่นหลินเฉี่ยนหนิ เธอดูออกไหมว่านั่นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ ฮ่าๆๆๆ”

“ดูกับตาคงดูไม่ออกหรอก แต่ถ้าแก้ผ้าก็คงจะรู้แน่ๆว่าเป็๞เพศอะไร ไร้ยางอายชะมัดถึงได้กล้าทำเ๹ื่๪๫อุบาทว์แบบนั้นได้”

“ยัยนั่นชกลูกชายของเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองบีจนเข้าโรงพยาบาลด้วยนะ มาดูสิว่าเสี่ยรสนิยมแปลกประหลาดนั่นจะกล้าออกหน้ามาช่วยไหม”

“ฉันว่า ถ้าในหัวพอจะมีสมองอยู่บ้าง ก็คงไม่กล้าไปมีเ๹ื่๪๫กับคนระดับนั้นหรอก จริงไหม?”

คำพูดของผู้หญิงหลุ่มนั้นดังเข้าถึงหูของหลินเฉี่ยน มันเต็มไปด้วยคำพูดที่น่ารังเกียจและมีเจตนาดูถูกเหยียดหยามเธอ หลินเฉี่ยนรู้สึกโกรธเป็๞อย่างหนัก อยู่บ้านตระกูลหลินเธอก็ถูกเอาเปรียบมากพอแล้ว ต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมเสียเปรียบใครหรือให้ใครมาเอาเปรียบเธอได้อีกต่อไปแล้ว! 

หลินเฉี่ยนตวัดสายตามองไปที่คนกลุ่มนั้น แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงของหลินหยีก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“รู้ไม่จริงแต่ก็ยังเอามาพูดลับหลัง แถมเป็๞เ๹ื่๪๫ของคนอื่นอีก แบบนี้มันไม่น่ารังเกียจมากกว่าเหรอ! มีคนอย่างพวกเธอที่นี่เหมือนเมืองนี้มีแต่มลพิษเลยว่ะ”

เมื่อหญิงสาวกลุ่มนั้นได้ยินเสียงของหลินหยี ก็หันมองหน้ากันก่อนที่จะรีบเดินหนีไป

หลินหยีมองตามตาแข็งพร้อมกับส่งเสียงด่าตามหลังก่อนจะหันกลับมาหาหลินเฉี่ยน “ชิ!พวกปากปีจอ ไม่แน่จริงนี่หว่า...นี่หลินเฉี่ยนเธอรู้ตัวบ้างไหมเนี่ยว่าเกิดเ๹ื่๪๫ใหญ่ขึ้นแล้ว”

หลินเฉี่ยนไม่รู้ว่าเกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้นและเธอก็เพิ่งจะได้ยินเ๹ื่๪๫แปลกๆจากผู้หญิงเ๮๧่า๞ั้๞เมื่อกี้นี้เอง

“ฉันจะบอกให้ก็ได้…ว่าแต่ว่า เมื่อวานเธอไปมีเ๹ื่๪๫กับไอ้พวกหมาบ้าพวกนั้นมาใช่ไหม? แล้วยังจะมาตอแหลฉันว่าสะดุดล้มอีก นี่คิดว่าฉันโง่นักเหรอไง?” 

หลินเฉี่ยนยิ้ม “ก็เธอโง่จริงๆหนิ”

หลินหยีหยิกแขนของหลินเฉี่ยนก่อนที่จะกระทืบเท้าด้วยท่าทางโมโห “ยัยบ้า ยังจะมีหน้ามาล้อเล่นอีก เธอรู้หรือเปล่าว่าหนึ่งในคนที่เธอซัดเละจนเข้าโรง’บาลไปน่ะ เป็๞ถึงลูกชายของเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองบีเลยนะ” 

“อ๋อ เมื่อกี้ได้ยินยัยพวกนั้นพูดแล้วแหละ ว่าแต่คนไหนล่ะ? ไอ้คนที่หูเหมือนหมูนั่นเหรอ? หรือว่าไอ้ลิงปากแหลมนั่น?”

“หลินเฉี่ยน นี่ยังจะเล่นอีกนะ! รู้ตัวบ้างไหมเนี่ยว่ามันเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่แล้วก็ร้ายแรงมาก! เธอทำร้ายคนอื่นเกือบถึงชีวิตขนาดนั้นอาจจะถึงขั้นถูกไล่ออกจากมหา’ลัยก็ได้นะ”

หลินหยีอายุมากกว่าหลินเฉี่ยนแค่สองเดือนเท่านั้น เธอเป็๞ลูกคนเล็กของบ้าน ด้วยอิทธิพลจากคนอื่นๆในครอบครัวทุกครั้งที่เธอทะเลาะกับคนในบ้านหรือไม่สบายใจเ๹ื่๪๫อะไรเธอก็มักจะแสดงอารมณ์โมโหใส่หลินเฉี่ยนเสมอ แต่ถ้าหากหลินเฉี่ยนเกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้นเธอเองก็มักจะเป็๞กังวลแทนอีกฝ่ายเสมอเช่นกัน

บางทีคำพูดที่ว่า ‘รักมากเกลียดมาก’ อาจจะใช้อธิบายการกระทำแบบนี้ของหลินหยีได้ดีที่สุดก็เป็๞ไปได้

ทั้งสองคนเป็๞ทั้งเพื่อนสนิท เป็๞ทั้งพี่น้อง ในเวลาเดียวกันก็เป็๞ศัตรูของกันและกันด้วย

ความรู้สึกของหลินเฉี่ยนที่มีต่อหลินหยีสำคัญมากขอเพียงแค่เธอมีความสุข ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว

ส่วนความรู้สึกที่หลินหยีมีต่อหลินเฉี่ยนก็คือ ‘นี่คนของฉัน ฉันจะรังแกจะด่าทอหรือตบตียังไงก็ได้ แต่ฉันไม่ยอมให้คนอื่นทำแบบนั้นกับคนของฉันเป็๞อันขาด’ ซึ่งที่เป็๞แบบนี้ก็อาจจะเป็๞เพราะความผูกพันของทั้งสองทำให้หลินหยีค่อนข้างเข้าใจความรู้สึกของหลินเฉี่ยนเป็๞อย่างดี

เมื่อได้เห็นขอบตาแดงก่ำของศัตรูที่เป็๞ห่วงเธอที่สุดอย่างหลินหยีแล้วหลินเฉี่ยนก็ยื่นมือมาจับบ่าของคนตรงหน้าเอาไว้ “ไม่ต้องห่วงหรอก คนพวกนั้นรุมฉัน ยังไงก็ต้องถูกไล่ออกด้วยเหมือนกันนั่นแหละ ฉันก็แค่ป้องกันตัวเองแค่นั้นเอง”

ถึงแม้หลินหยีจะยังคงไม่สบายใจกับเ๹ื่๪๫นี้ แต่เธอก็เลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปพูดถึงกู้เฉิงเซียวอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้หลินเฉี่ยนเป็๞กังวลไปกับเธอ “ว่าแต่หัวหน้ากู้ดูแลเธอดีไหม? เขาจะออกหน้าแทนเธอได้รึเปล่า? แล้วข่าวลือที่ว่าเธอเป็๞เด็กเสี่ยน่ะมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

.

.

.