บทที่20
สมัครเป็อาจารย์
หลี่หยุนเมื่อก้าวเข้ามาก็ยื่นคำขาดอย่างรวดเร็วมันทำให้เหล่าผู้คนที่อยู่บริเวณด้านหน้าแสดงใบหน้าตระหนก
“ !!! ” พวกมันใจนพูดไม่ออกในตอนนี้มองไปที่บุรุษด้านหน้าแล้วก็ถามกับตัวเองภายในใจว่าคนผู้นี้ล้อเล่นใช่หรือไม่
พวกมันมองเขาเป็ตาเดียวโดยทั้ง3 ชีวิตคงจะคิดเช่นเดียวภายในใจ ว่าเขานั้นล้อเล่น
หลี่หยุนเองก็ไม่แปลกใจหรอกที่เขาจะมองว่าพวกนั้นคิดว่าเขาล้อเล่นเพราะมองถึง่อายุภายนอกในตอนนี้พวกเขาทั้งสองฝ่ายมีอายุต่างกันไม่มากนัก
คนพวกนั้นเองก็เป็คนหนุ่มซึ่งมันอยู่ใน่วัยเดียวกับรูปลักษณ์ภายนอกของเขาในตอนนี้
เพราะแบบนั้นอีกฝ่ายจะคิดว่าเขาพูดเล่นก็ไม่แปลกอันใดหลี่หยุนยังคงแสดงรอยยิ้มในขณะที่เห็นพวกที่อยู่ด้านหน้ากำลังยืนอึ้ง
หลังจากนั้นไม่นานนะผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็ทำการถามย้ำออกมาอีกครั้ง“ เ้าพูดว่าอย่างไรนะ? ”
หลี่หยุนใบหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยแล้วก็ตอบกลับไป“ ข้าบอกว่าข้ามาสมัครเป็อาจารย์ที่สำนักแห่งนี้… ”
คนที่น่าจะเป็พี่ใหญ่ภายในสถานที่แห่งนี้และมีอายุประมาณ20 ต้นๆก้าวเท้าออกมาด้านหน้าขมวดคิ้วทั้งสองข้างแสดงใบหน้าไม่พึงพอใจ
“ หมายความว่าอย่างไรสถานที่แห่งนี้คือสำนักเทพปฐีไม่ใช่ว่าเ้าจะมาเล่นได้ง่ายๆ…” คนผู้นั้นทำการกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมราวกับว่าจะทำการขู่
หลี่หยุนยกมือของตนเองขึ้นมาลูบศีรษะหลังจากนั้นก็มองไปที่คนที่อยู่บริเวณด้านหน้า
“ ข้าพูดไปแล้วนะว่าตัวของข้าจะเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เพื่อสมัครเป็อาจารย์คำยืนยันของข้าหนักแน่นและชัดเจนเสมอ ”
หลี่หยุนในขณะที่พูดออกไปก็ทำน้ำเสียงเอื้อมระอาเล็กน้อย
ในขณะเดียวกันผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าในยามนี้พวกมันทั้ง3 คนที่เป็ศิษย์ที่หลงเหลืออยู่ภายในสำนักก็เริ่มแสดงใบหน้าที่ไม่พึงพอใจออกมา
ในใจของคนพวกนี้พวกเขายังคงคิดอยู่ว่าบุรุษผู้นี้ตั้งใจจะมาเพื่อหยอกเล่น
แต่ตัวของพวกมันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็ผู้ที่ทำอันใดโดยไร้เหตุผลพวกมันจะทำการสนทนาและก็เจรจาก่อนตลอดเวลา
“ เ้ารู้หรือไม่การที่จะสมัครเป็อาจารย์สำนักของเรารับคุณสมบัติอย่างต่ำก็เป็ลมปราณขอบเขตต้นปราณขั้นเก้า ”
“ ไม่ต้องพูดถึงสำนักคุ้มภัยของภายในเมืองแห่งนี้เลยรับอาจารย์ที่อยู่ในระดับขอบเขตก่อจิตขึ้นไปอีก”
“ มองดูแล้ว เ้าก็น่าจะมีระดับความแข็งแกร่งไม่ต่างจากข้า ไม่สิดูแล้วน่าจะมีลมปราณภายในร่างกายอยู่ในระดับต่ำกว่าข้าเสียอีก”
“ เพราะแบบนั้นไม่มีคุณสมบัติจะมาเป็อาจารย์ในสถานที่แห่งนี้ออกไปซะถ้าตั้งใจจะมาก่อกวน”
หลี่หยุนถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจหลังจากนั้นมองตรงไปที่บุรุษทั้ง 3 ที่อยู่บริเวณด้านหน้า
ประเมินพลังของพวกมันออกมาเป็ระดับขอบเขตลมปราณภายในร่างกาย
“ คนที่อยู่บริเวณด้านหน้าสุดต้นปราณขั้นสี่ส่วนคนที่อยู่บริเวณด้านหลังสองคนต้นปราณขั้นสอง ” หลี่หยุนพึมพำกับตนเองภายในใจหลังจากที่มองดูความสามารถของผู้ที่อยู่ด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว
เพียงแค่มองแค่ครั้งเดียวเขาก็รู้ได้ทันทีว่าที่อยู่บริเวณด้านหน้าเป็คนที่มีระดับพลังอยู่ในขอบเขตใด
ด้านหลังขอบเขตพลังเทียบเท่ากับเขาส่วนคนด้านหน้าสูงกว่าเขา2 ขั้น
หลี่หยุนไม่ได้เกรงกลัวคนผู้นั้นเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าพวกมันจะมีระดับที่สูงกว่าเขาแต่เขาเองก็ยังคงแสดงใบหน้าที่เรียบเฉย
เพื่อทำการถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจก็ทำการกล่าวขึ้น“ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ถ้าตัวของข้าเอาชนะพวกเ้าทั้งสามคนได้ข้าขอเข้ามาเป็อาจารย์ภายในสถานที่แห่งนี้… ”
เมื่อได้ยินคำเสนอเช่นนั้นพวกมันต่างพากันหันมองกันไปมาอย่างประหลาดใจมันใช้ดวงตาของตนเองหันมองกันและกัน
แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีผู้ใดได้คำตอบเกี่ยวกับเื่นี้พวกมันหันมองกันไปมาโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าจะตอบกลับเช่นไร
ในขณะที่กำลังเต็มไปด้วยความสับสนเองเสียงของคนพูดถึงดังขึ้นมาจากบริเวณด้านหลัง
ร่างของเ้าสำนักเทพปฐีที่กำลังนอนเมาอยู่บริเวณบนที่นั่งส่งเสียงตอบขึ้น“ ได้!!! ”
เมื่อได้ยินเสียงที่ตามมาจากบริเวณด้านหลังศิษย์ของสำนักเทพปฐีทั้งสามหันไปมองอย่างรวดเร็ว
พวกมันแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจแต่เมื่อหันไปมองแล้วก็พบเห็นว่าท่านเ้าสำนักยังคงอยู่ในท่านั่งแล้วก็ยังไม่ได้หมดสติไป
ทำท่าทางในตอนนี้ยังดูเหมือนคนสมบูรณ์พร้อมและพูดออกมาอย่างจริงจัง
เมื่อมองเห็นเช่นนั้นคนพวกนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เมื่อท่านเ้าสำนักรับปากเช่นนั้นมันก็หันไปมอง
หลี่หยุนที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้ายิ่งแสดงรอยยิ้มมากขึ้น
ขณะเดียวกันการต่อสู้ก็ได้เริ่มขึ้นในทันทีโดยเริ่มจากชายที่อยู่บริเวณด้านหลังทั้งสองคน
ทำการพุ่งทะยานไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วนำหน้าศิษย์พี่ของมันที่ยืนอยู่ด้านหน้าไปพวกมันพุ่งตรงเข้ามาหาเขาในทันที
หลี่หยุนพี่กำลังยืนอยู่ร่างกายไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อยใช้ดวงตาจ้องมองไปที่พวกมัน
เมื่ออพวกมันพุ่งทะยานเข้ามาภายในระยะเขาเองก็ตอบโต้อย่างรวดเร็ว
คนสองผู้นั้นใช้ฝ่ามือของตนเองโจมตีออกมาในทันทีทะยานเข้าหาร่างของหลี่หยุนพวกมันคิดว่าคนที่อยู่ด้านหน้านั้นเป็ผู้ที่มาล้อเล่นกับสำนักของพวกมัน
ในฐานะศิษย์ของสำนักก็จำเป็จะต้องเอาเื่เกี่ยวกับเื่นี้เพราะแบบนั้นเมื่อพุ่งทะยานเข้าไปก็ปล่อยฝ่ามือที่แฝงเร้นลมปราณออกไปอย่างไม่ลังเล
หลี่หยุนการโจมตีทะยานเข้ามาจากด้านหน้าดวงตาของเขามองตรงฝ่ามือที่พุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่จ้องมองฝ่ามือที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างไม่กระพริบตาหลังจากนั้นเขาก็ยกฝ่ามือของตนเองทั้งสองข้างใช้ปัดป้องกันโจมตีอย่างง่ายดาย
เพียงแค่ยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาและปัดการโจมตีนั้นลงไปและเปลี่ยนทิศทาง
ไม่จำเป็จะต้องรับการโจมตีโดยตรงลมปราณภายในร่างกายของเขาอยู่เพียงแค่ระดับต้นปราณขั้น 2 เท่านั้น
เขาก็ไม่ได้โง่พอขนาดที่จะปะทะกับผู้ต่อสู้ที่มีจำนวนมากกว่าตัวเองอย่างตรง
การโจมตีของพวกมันที่เข้ามาเขาก็เพียงแค่ใช้ฝ่ามือของตนเองปัดเปลี่ยนทิศทางเพียงแค่นี้ก็ไม่โดนกับร่างกายของเขาแล้ว
เขาใช้ฝ่ามือปัดป้องกันการโจมตีของมันเปลี่ยนทิศทางได้สำเร็จเขายกฝ่ามือของตนเองมาซัดเข้าไปที่บริเวณหน้าอกของมัน
ฝ่ามือของเขาซัดเข้าไปที่หน้าอกเพียงแต่ว่าเขานั้นก็ออมแรงอยู่ประมาณ3-4 ส่วน
โจมตีเข้าไปที่หน้าอกล่างของคนพวกนั้นก็กระเด็นถอยออกไปพวกมันกระเด็นไปหลายเมตรก่อนที่ร่างกายจะลงไปนั่งกับพื้นบริเวณมุมปากค่อยมีโลหิตสีแดงไหลออกมา
พวกมันพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้งแต่ว่าการโจมตีเมื่อครู่อัดกระแทกเข้าไปที่หน้าอกมีบางอย่างที่แปลกประหลาดออกไป
สั่นะเืไปทั่วทั้งร่างกายทำให้กล้ามเนื้อร่างกายไม่สามารถขยับได้พวกมันทั้ง 2 เต็มไปด้วยความประทับใจเกี่ยวกับเทคนิคที่เยี่ยมยอด
หลี่หยุนชนะสองคนได้อย่างง่ายดายยืนอยู่ด้วยท่าทางไขว้หลังในขณะเดียวกันกระบี่ไม้ที่สะพายอยู่ด้านหลังก็ยังไม่ทันจะออกมาเลย
ที่เป็ศิษย์พี่ที่อยู่บริเวณหน้าสุดสูดหายใจเข้าไปลึกๆจากนั้นมันก็แสดงใบหน้าจริงจังตำหนักรู้ได้แล้วว่าผู้ที่อยู่ด้านหน้าไม่ธรรมดา
มันพุ่งทะยานเข้าไปหลังจากเตรียมตัวพร้อมคนผู้นี้มีระดับความแข็งแกร่งอยู่ภายในร่างกายที่สูงกว่าเข้าถึง 2 ขั้น
เพราะแบบนั้นความแข็งแกร่งภายในร่างกายก็มากกว่าเช่นเดียวกันหลี่หยุนจ้องมองมันพุ่งทะยานเข้ามาอย่างไม่กระพริบตา
มันขยันเข้ามาจนถึงบริเวณใกล้ระยะด้านหน้าคนผู้นั้นการเคลื่อนไหวแตกต่างจาก 2 คนก่อนหน้านี้ได้อย่างชัดเจน
มันซัดหมัดตรงแต่ว่ามันตัวของมันกับแฝงเร้นเคล็ดวิชาออกหมัดตรงมาด้านหน้าด้วยการรวบรวมลมปราณเอาไว้ที่บริเวณหมัดห่อหุ้ม
หลี่หยุนจากตอนแรกใบหน้าเต็มไปด้วยความสบายสบายก็เห็นฝ่ามือนั้นเขาก็เปลี่ยนใบหน้าของตนเองจริงจัง
จริงอยู่ว่าอีกฝ่ายมีลมปราณมากกว่าเขาแต่สิ่งที่ไม่สามารถมองข้ามได้คือประสบการณ์
การต่อสู้มากมายหลายพันหลายหมื่นครั้งในชีวิตของจอมมารถูกถ่ายทอดเข้ามาเป็สัญชาตญาณและความทรงจำภายในร่างกายของเขา
เพราะแบบนั้นฝ่ามือที่พุ่งทะยานเข้ามามันเองก็ไม่ได้แตกต่างอันใดจากฝ่ามือที่เชื่องช้า
หลี่หยุนใช้ทั้งของตนเองถีบลงไปที่พื้นร่างกายของเขาะโข้ามศีรษะของคนพวกนั้นหลบการโจมตีอย่างง่ายดาย
เมื่อะโมาเท้าทั้งสองข้างของเขาััลงกับพื้นอย่างนุ่มนวลมาปรากฏกายอยู่ด้านหลังของคนผู้นั้น
เมื่อเขามาปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหลังของมันหมัดของเขารวบรวมลมปราณปลดปล่อยเคล็ดวิชาหมัดกระแทก
“ หมัดกระแทก!!!! ”
“ ผัวะ!!!! ”เสียงหมัดต่อยเข้าไปที่กลางหลังอย่างเต็มแรงลมปราณที่แข็งแกร่งะเิออกมาในครั้งเดียวกระแทกเข้าไปที่แผ่นหลังของคนพวกนั้นร่างกายของมันกระเด็นเกลือกกลิ้งไปกับพื้นหลายสิบเมตร
คนกระเด็นออกไปจนถึงบริเวณประตูด้านหน้าทางเข้าห้องโถงแห่งนี้การต่อสู้จบลงอย่างง่ายดาย หลี่หยุนยืดร่างกายของตนเองตรงขึ้นแล้วก็นำฝ่ามือข้างขวามาไขว้เอาไว้บริเวณด้านหลัง
ชายผู้นั้นที่โดนหมัดกระแทกเข้าไปที่กลางหลังอย่างเต็มแรงร่างกายของมนุษย์นอนแน่นิ่งกับพื้นกับโลหิตออกมาส่วนหนึ่ง
ถ้าร่างกายของคนผู้นี้ไม่ได้อยู่ลมปราณอยู่มากกว่าเขาถึง2 ขั้นร่างกายของมันจะไม่ต่างจากต้นไม้ที่เขาเคยฝึกต่อย
ชายผู้ที่โดนการโจมตีนั้นเข้าไปพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นแต่ก็ไม่สามารถลุบได้ความเ็ปก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย ส่วนสุดท้ายต้องกัดฟันและพูดออกมาว่า “ยอมแพ้!!! ”
….
ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะครับ
รบกวนกดไลน์และกดติดตามนิยายเื่นี้เอาไว้ด้วยนะครับ
390
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
