หลังจากเหตุการณ์เกิดขึ้นจูหมิ่งก็กลับมารู้ตัวอีกครั้ง .”เอ๊ะ! ที่นี้มันที่ไหนนะ ทำไมมันถึงสว่างอย่างนี้ ที่นี้มีแต่หมอกหรืออย่างไรแล้วหญิงเฮ๋อละ หญิงเอ๋อๆ คุณอยู่ไหน หญิงเอ๋อ ” เมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์ต่างๆได้เข้าก็เรียกหญิงเอ๋อทันทีจูหมิ่งพยามเรียกไปแล้วก็เดินหาไปเค้าหาหญิงเอ๋อสุดความสามารถแม้แต่ในที่ๆเค้าไม่รู้จักเลยก็ตาม
“ท่าน ท่าน ท่านตามหานางที่นี้ท่านไม่มีทางเจอนางหรอก” มีแต่เพียงเสียงหวานใสดีงออกมาจากหมอกจูหมิ่งก็รู้สึกถึงเหตุการณ์แปลกๆขึ้นมาทันที แต่ความที่เค้าไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้วเขาก็ะโถามทันทีทั้งที่ไม่รู้ว่าในหมอกหรือเ้าของเสียงเป็ใครก็ตาม
“นั้นเสียงใคร แล้วที่นี้ที่ไหน หญิงเอ๋อละ โจเพื่อนข้าละ พวกเ้าออกมานะ”สิ่งที่จูหมิ่งถามออกไปในสายหมอกไม่นานนักก็มีเสียงตอบกลับมาทันที
“ท่านใจเย็นๆก่อนทีละคำถามส่วนพวกข้ากำลังจะออกไปพบท่านเดียวนี้” เสียงหวานใสดังตอบกลัมาไม่นานหลังจากสุดเสียที่ตอบกลับมานั้นจูหมิ่งก็ได้เห็นเงาที่อยู่หลังมานหมอกค่อยๆ เดินออกมาเรื่อยๆจากคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเค้าก็เริ่มจะกลัวๆแล้วเหมือนกัน ไม่นานหลังจากนั้นจูหมิ่งก็เห็นเงาตะคุ่ม ๆ อยู่หลังม่านหมอก คนหนึ่งดูเป็ผู้ชายออกจะกำยำส่วนอีกคนดูเป็ผู้หญิงสมส่วนเอวบางร้างน้อย “พวกท่านนั้นเป็ใครท่าน้าอะไรจากเรา” จูหมิ่งถามทันที
“ข้าน้อยชื่อจี้เฉิน และคนนี้คือตรงฮวน พวกเราเป็เทพเซียนจะมาพาท่านไปกับเรา” แม่นางจี้เฉินกล่าว
“ท่านได้ตายลงไปแล้ว นี้เป็เพียงแค่ระยะดวงจิตสงบเท่านั้นท่านจึงได้อยู่กับเราที่นี้” ตรงฮวนกล่าว
อือพวกเขาคงไม่โกหกเราหรอกเพราะเราก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับพวกเค้ามากมายนักและพวกเค้าก็ยังดูดีมากเนว่าที่จะเป็มนุษย์อย่างเราๆคนหนึ่งก็เป็ผู้หญิงที่ดูงดงามยิ่งนักน่าตาเหมื่อนเด็กอายุ สิบเจ็ดปี หรือสิบแปดปีแก้มออกสีอมชมพูดูแล้วสวยงามยิ่งนักในมือถือพัดหนึ่งอันและก็ใช่ชุดที่ดูใส่ชุดเรียวบางแต่ปกปิดทุกส่วนได้มิดชิดและอีกคนก็เป็ผู้ชายที่ดูเข้มแข็ง อายุดูราว คนอายุยี่สิบต้นหน้าตาดีหล่อเหลายิ่งนัก แต่เค้าแต่กายเพียงส่วนล้างเป็เหมือนผ้ายุค ศตวรรษยี้สิบตอนต้น และมีมือที่กำลังกุมง้าวอยู่ในมือดูๆแล้วจูหมิ่งคงไม่สามารถที่จะหนีได้เลย
“เป็เช่นนั้นหรือ ข้าตายแล้วอย่างหรือ อือข้าคงตายแล้วสินะ แล้วพวกท่านจะพาข้าไปไหนแล้วหญิงเอ๋อละ”จูหมิ่งกล่าวออกมาทันทีแต่กับมีใบหน้าที่ดูเศร้าหมอง เต้าแค่หวังว่าหญิงอ๋อคงจะถูกโจช่วยเอาไว้แล้ว
“ข้าแต่ท่านจูหมิ่ง ใช่ท่านได้ตายลงไปแล้ว แต่ท่านตายโดยทำบุญไว้มหาศาลโดยท่านได้ช่วยคนเป็ล้านคนท่านจึงมีบุญพอที่จะถึงปกครอง์แต่ที่ข้าต้องมานั้นเพราะท่านยังมีบ่วงกรรมกับศัตรูคู่อาฆาต พวกจึงลงมาช่วยท่านและหวังว่าท่านต้องไปกับเรา” จี้เฉินกล่าว
“แล้วที่นี้มันคือที่ไหนทำไมเรากับท่านถึงไม่ต้องพูดแต่เราก็ได้ยิ่นท่านและท่านก็ได้ยินเราละ” จูหมิ่งถาม แปลกๆ ก็เพราะคงเป็ผลกระทบ่จิตสุดท้ายของเค้า
“อ๋อ! ที่นี้เค้าเรียกว่าปรโลก หรือเรียกว่า ปรภพท่านรู้จักหรือไม่ระหว่างนี้ทำไมเราไปเดินไปด้วยคุยไปด้วยละ”คำตอบนี้ตรงฮวนเป็คนกล่าวตอบ และเชิญจูหมิ่งเดินไปก็เค้าทันที
“ถ้าเป็เช่นนั้นเราเดินไปคุยไปก็ย่อมได้แล้วที่พวกท่านจะมาช่วยเราเื่บ่วงกรรมของเราท่านจะได้อะไรละแล้วท่านจะช่วยเราอย่างไร” จูหมิ่งก็เดินตามพวกเค้าไปและคุยไปเรื่อยถามไปเรื่อย
“แต่เดิมแล้วนั้น เพื่อนท่านตายบนโลกใบนี้ท่านก็ต้องลงลงไปสู่ขุมนรกเพื่อดูว่าท่านทำบุญอะไรบ้างบาปอะไรบ้าง แล้วท่านจะต้องชดใช้กรรมจนหมดแล้วก็เกิดใหม่ อีกแล้วท่านก็ต้องเจอกรรมที่ท่านเคยทำกับศัตรูคู่อาฆาตของท่าน ทำกันไปกันมาชาติแล้วชาติเล่าไม่มีที่สิ้นสุดจดกว่าใครคนใดคนหนึ่งได้รับมรรคาแห่งนิพพาน ท่านพอเข้าใจหรือไม่ ”จี้เฉินกล่าวพูดเสร็จก็ถามจูหมิ่งดูว่าเค้ายังตามทันที่เธอพูดหรือไม่
“อืม ! เราเข้าใจ ท่านกล่าวต่อเถอะ”จูหมิ่งกล่าว และเดินไปพร้อมๆกับพวกเค้าต่อเรื่อยๆ
“สมแล้วที่ท่านเป็ผู้ ที่ยอมสละตัวเองเพื่อให้คนอื่นสายความรู้ความเข้าใจของท่านลึกล้ำยากที่จะยั่งถึงยิ่งนัก”ตรงฮวนกล่าว
“ข้าก็เห็นเป็เช่นนั้นท่านตรงฮวน เอาละข้าจะกล่าวต่อละนะจากที่ข้ากล่าวมาก่อนหน้านี้ข้าพอมีวิธีที่จะให้ท่านรอดพ้นบ่วงกรรมนี่ ไม่รู้ท่านจูหมิ่งจะสนใจทดลองกับเราหรือไม่”จี้เฉินลองถามจูิดูก่อนว่าเห็นด้วยกับนางหรือไม่
“วิธีเป็เช่นท่านกล่าวมาได้เลย ท่านอย่าลืมนะว่าก่อนตายข้าเป็นักวิทยาศาสตร์ข้าชอบการทดลองอยู่แล้วท่านอย่าได้กังวล”จูหมิ่งกล่าวต่อเซียนทั้งสอง ถึงกับทำให้พวกเต้าอึ่งไปตามๆกันเป็เวลาชั่วครู่
“คำพูดขอท่านชั่งหนักแน่ยิ่งนัก ข้าขอคารวะท่านสักครั้ง” ตรงฮวนกับออกอาการ ถูกใจกับคำพูดของจูหมิ่งยิ่งนักจนลืมตัวประสานมือทำความเคารพจูหมิ่งเมื่อจูหมิ่งเห็นเช่นนั้นก็รีบรับการเคารพของตรงฮวนทันที
“มิกล้า มิกล้า ท่านไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”จูหมิ่งกล่าว
เมื่อจี้เฉินเห็นการกระทำของตรงฮวนนางถึงกับใเช่นกัน นางได้แต่เก็บอาการและกล่าวต่อ “งั้นข้าจะบอกท่านละ แต่หน้าใจริงๆนะท่านตรงฮวน หึๆ ” จี้เฉินพร้อมกับเอาพัดปกปิดหน้า เขิญและขำกับการกระทำของ ตรงฮวน
“ท่านจูหมิ่ง ถ้าท่านพร้อมข้าจะพาท่านข้ามมิติไปยังโลกคู่ขนานท่านน่าจะพอรู้และเคยศึกษามาบ้าง โลกที่ข้าจะพาท่านไปมีความล้าหลังกว่าโลกนี้ยิ่งนักแต่กับเป็โลกที่สามารถพาท่านไปจุติได้อย่างปลอดภัยแต่ก็เป็การช่วยในการตัดกรรมของท่านได้ด้วย ์ของโลกนี้กับที่ข้าและตรงฮวนมานั้นช่างแตกต่างยิ่งนักเทพยังสามารถสร้างกายเนื้อมาอยู่โลกมนุษย์ได้ซึ่งต่างกับโลกใบนี้ที่ไปทางเทคโนโลยี พอท่านได้ฟังแล้วท่านยังสนใจอยู่หรือไม่”จี้เฉินเล่าและอธิบายกับจูิหมดแล้วที่เหลือก็อยู่ที่จูิจะตัดสินใจ
“อือ เราเห็นด้วยกับท่านเราจะไปกับท่าน แต่ข้าขอถาถึงแม่นางหญิงเอ๋อที่เป็ภรรยาของเราได้หรือไม่ว่านางเป็อย่างไรบ้างเราก็ยังเป็ห่วงนางอยู่ ” จูหมิ่งถามต่อจี้เฉินเพราะดูแล้วนางเป็คนอธิบายเค้าได้และก็น่าจะเป็คนที่จะตอบคำถามสุดท้ายของเค้าได้
“อืม ข้าจะบอกบางส่วนเท่านั้น นางตายพร้อมท่านและตอนนี้นางกำลังจะเดินทางไปปรโลกของโลกนี้ ซึ่งมันคนละเส้นกับที่ท่านมากับเรา ”จี้เฉินกล่าวตอบ ใบหน้าดูเศร้ากับการตอบคำถามนี้เพราะนางรู้ว่าพวกเค้าทั้งสองเป็คู่กัน หลายๆ ชาติแล้วแบบนี้เหมือนกับพวกนางมาจับพวกเค้าแยกกันไม่ใช่หรือระหว่างนั้นจูหมิ่งและตรงฮวนก็มองสีหน้าขอนางออก
“เอ๊ะ! เราก็ไปพานางมาด้วยเลยสิ์ของเราต้องอนุญาตแน่เพราะยังไงก็ ” ไม่ทันพูดจบจี้เฉินก็เอามือมาปิดปากเค้าทันที
“ความลับ์ท่านบอกเค้าไม่ได้นะท่านตรงฮวน”จี้เฉินรีบกว่าดักทันทีแต่ตรงฮวนก็พยักหน้าเข้าใจให้กับนาง
“ก็ดีเหมือนกันกับความคิดของท่าน นั้นท่านก็ไปรับนางไปส่งนางก่อนเลยด้วยบุญของนางก็มีเท่าๆก็ท่านจูหมิ่งนี้แหละรักษากิริยาท่าทางด้วยนะท่านตรงฮวน”
“รับทราบ หลังจากข้าไปส่งนางข้าจะรีบกลับมา” ตรงฮวนกล่าว
“เอาละระหว่างที่ตรงฮวนไปพาแม่นางหญิงเอ๋อไปส่ง ท่านก็มากับข้าเข้าจะพาท่านไปส่งเช่นกัน”จี้เฉินกล่าวและพาจูหมิ่งไปทันทีโดยที่จูหมิ่งไม่ทันได้ถามอะไรนางอีกเลย
ไม่นานจากนั้นแม่นางจี้เฉินก็พาจูหมิ่งผ่านเข้าประตูมิติทันที“เอาละมาถึงหน้าประตูปรโลกของโลกใบใหม่แล้วแล้วท่านจูหมิ่งท่านข้ามีเื่รบกวนท่านได้หรือไม่ ทำข้าอยากจะให้ท่านปฏิบัติตามธรรมเนียมชองโลกเก่า อย่างหนึ่งซึ่งโลกนี้ก็ยังถือว่าจำเป็ ”เมื่อนางพูดจบนางก็หยิมขวดอะไรออกมา เป็ขวดยาสีขาว ดูสวยงามยิ่งนักและเมื่อนางเทตัวยาออกมา กับดูไร้สีไร้กลิ่นใสเหมือนน้ำเปล่า
“เอาละท่านเชิญดื่ม นี้คือยาทิพย์์หลงลืมเมื่อท่านดื่มมันไปแล้วท่านจะจำเื่ของชาติที่ท่านเป็จูหมิ่งไม่ได้อีกแต่ท่านไม่ต้องห่วเมื่อท่านดื่มมันแล้วเื่ที่ท่านยังอยากจะจำได้ท่านจงบอกกับข้า แล้วข้าก็จะเล่าให้ท่านฟัง ” หลังจากจี้เฉินกล่าวจบ ไม่นานนักตรงฮวนก็กลับมาจากไปพาแม่นางหญิงเอ๋อมาจุติที่โลกใหม่แล้ว ตรงฮวนก็เห็นและเข้าใจทันที กำลังจะดื่มยาสินะ
“อาวท่านกลับมาแล้วหรือ แม่นางหญิงเอ๋อ เป็อย่างไรไปจุติทีใด ” จี้เฉินถามตรงฮวน “ไหนเ้าเป็ความลับ์ไม่ใช่หรือ” ตรงฮวนกล่าว
“เล่ามาเดียวท่านจูหมิ่งก็จะดื่มยาทิพย์แล้วเ้าเล่ามา” จี้เฉินรีบรีดคำตอบจากตรงฮวนทันที “ยังก่อนของให้ท่านจูหมิ่งดืมยาทิพย์เสียก่อนแล้วข้าจะกล่าว่เวลาขอยาทิพย์มันมีอยู่เมือเค้าดื่มข้าก็เล่าทันที” ตรงฮวนขอให้จูหมิ่งดื่มเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและจูหมิ่งในการจุติใหม่จะเกิดปัญหาไม่ได้
“อือ ข้าจะดื่ม เค้าก็ดื่มเข้าไปทันที” จูหมิ่งก็แค่ทำแกล้งว่าทำเป็ดื่มยาเท่านั้นเพราะเค้ายังมีความกังวลอะไรต่างๆอยู่เค้าจึงตัดสินใจไม่ดื่มและเทยาทิ้ง
“ดีแล้วท่าน เอาละตรงฮวนรีบๆกล่าวก่อนยาจะออกสิทธิ์ ”จี้เฉินกล่าว
“อือ ข้าไปส่งแม่นางหญิงเอ๋อแล้ว เมื่อนางเจอข้านางก็ใเหมือนกันเข้าก็แค่บอกให้นางดืมยาทิพย์์หลงลืมเท่านั้นและก็บอกให้นางเดินไปทางประตูแห่งการจุติเท่านั้นที่เหลือก็อยู่ที่บุญกรรมของนางแล้วไม่มีใครรู้ได้ว่านางจะไปไหนแม้แต่ข้าข้าก็มิอาจรู้ได้ เอาละถึงเวลาที่เราต้องส่งจูหมิ่งบ้างแล้วเอาละเราไปกันได้แล้ว”ตรงฮวนกล่าว
“ข้าลืมไปท่านทีอะไรจะกล่าวหรือไม่ ถ้ามีอะไรจะให้ช่วยท่านก็บอกข้าได้”จี้เฉินกล่าว
“ไม่มีข้าไม่มีอะไรต้อฝาก ขอแค่รู้ว่าอดีตภรรยาเราเป็อย่างไรก็ดีแล้วเราไปละ” จูหมิ่งกล่าวลาและเดินไปทางแห่งการจุตืทันที
“ถ้าเป็เช่นนั้นพวกข้าขอลา และหวังว่าพวกข้าจะได้รับใช่องค์มหาเทพในภายภาคหน้า”พวกเค้าได้แต่กล่าวลาจูหมิ่งและกลายร้างเป็ริวแสงแล้วหายไปสวนจูหมิ่งก็เดินไปเรื่อยๆแล้วก็กลายเป็ริวแสงหายไปเฉกเช่นกัน
ณ.วังเหมยเมืองเหมยอัน มีหญิงสาวที่กำลังหลับสบาย เป็เวลาใกล้รุ่งสาง นางนั้นก็กลับเกิดเห็นฝันที่แปลกประหลาดนางฝันเห็นับินเข้ามาทางหน้าต่างห้องของนาง มันคาบแก้วดูๆแล้วรูปลักษณ์เหมือนัที่ทางเมืองของสามีของนางบูชาเป็อย่างมากส่วนัอีกตัวก็เกิดหลุดออกจากกำแพงในห้องของนางเป็ัที่เมืองของนางบูชาอยู่เล่นกันัทั้งสองบินไปเล่นกับลูกแล้ววนเวียนไปจนเกินแสงวาบ วาบหนึ่ง แล้วก็กลายเป็เหมือนคทาที่มีัสองตัวพันอยู่รอบๆแก้วไม่นานหลังจากนั้นก็ลอยเข้ามาที่ท้องน้อยของนาง และนากก็ได้สะดุ้งตื่น
หลังจากตื่นนางก็แผ่แก่นแท้ลงไปที่ท้องน้อยของนางแต่นางกลับไม่รู้สึกมีความเ็ปอะไรกลับมีความสุขดูมากที่สุดเท่าที่นางจะเคยมี “มาแล้วเหรอลูกแม่ลูกมาแล้วซินะ” หลังจากนั้นนางก็หลับต่อด้วยความสุขจนถึงรุ่งเช้าในวังก็เกิดเหตุการณ์สับสนวุ่นวายเป็อย่างมาก
“เร็วเข้ามีเซียนสององค์ลงมาหาฮ้องเต้ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเค้ามาทำไมแต่รีบไปเร็วเถอะ ไม่แน่ชาตินี้ทั้งชาติคงจะไม่ได้ดูอะไรแบบนี้อีกแล้ว,จริงหรองั้นไปดูกันเร็ว เร็วเข้า” เหลาๆทหารและเหล่านางสนมต่างก็ชวนกันไปดูและรีบไปที่วังัทองทันที