“พี่หมีจ๋า พี่เสือจ๋า มีใครพอจะว่างอยู่ใกล้ๆ แถวนี้บ้างไหมจ๊ะ” เยว่ชิงส่งจิต
“ว่างจ้า พี่ว่างจ้า มีอะไรให้พี่ช่วยบอกมาได้เลยจ๊ะ รอซักครู่นะจ๊ะ พี่กำลังรีบไป” พี่หมีส่งจิต
“ว่างจ๊ะคนสวย พี่เสือว่างเสมอ สำหรับน้องชิง ชิง มีอะไรให้พี่เสือรับใช้ พี่ยินดีทำให้ทุกอย่างด้วยความเต็มใจเลยจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะรีบไปหาชิงชิงนะจ๊ะ” พี่เสือส่งจิต
เธอนั่งรอไม่นาน พี่เสือก็มาถึง ส่วนพี่หมีก็มาถึงหลังพี่เสือนิดหน่อย ทั้งคู่รีบวิ่งมาทันที ที่ได้ยินเสียงเรียก เพราะเกรงว่าจะเกิดเื่กับเธอ
“มาแล้ว มาแล้ว พี่เสือมาหาแล้วจ๊ะน้องชิงชิง เป็อะไรรึเปล่า ไหนใครที่ไหนกล้ามารังแกน้องชิง ชิง ของข้า” พี่เสือคำรามเสียงดังสนั่น
“มาแล้วจ้า มาแล้วจ้า พี่หมีมาแล้วจ้า เกิดอะไรขึ้นหรือชิงชิง” พี่หมีส่งเสียงร้อง
“พี่เสือ กับ พี่หมี มาแล้ว น่ารักที่สุดเลย ใครก็ได้ช่วยอุ้มชายคนนี้กลับไปที่บ้าน ให้ชิงชิงหน่อยสิจ๊ะ ชิงชิง พากลับไปเองไม่ไหว” เยว่ชิงส่งจิตพร้อมกับเดินเข้าไปกอดเสือที กอดหมีที
“ได้เลยจ้า เดี๋ยวพี่อุ้มชายคนนี้เองชิงชิง ไม่ต้องเป็ห่วง พี่จะระวังอย่างดี” พี่หมี
“แล้วพี่ล่ะจ๊ะ น้องชิงชิง จะให้ช่วยอะไรดี พี่มาถึงก่อนเ้าหมีซื่อบื้ออีกนะ” พี่เสือ
“อ้าวปากเสียแล้วไหมล่ะเ้าเสือ อยู่ดีๆ มาหาเื่ข้าทำไม” พี่หมี
“ไม่ต้องทะเลาะกันนะจ๊ะ น้องรักพี่เสือ กับ พี่หมีเท่ากัน ไม่ได้รักใครมากไปกว่ากันเลยจ้ะ เอาแบบนี้ดีไหมจ๊ะ พี่หมีอาสาอุ้มคนเจ็บแล้ว งั้นพี่เสือก็พาน้องกลับบ้านดีไหมจ๊ะ” เยว่ชิง
“ชิงชิง ของพี่น่ารักที่สุด เห็นไหมเ้าหมี น้องชิงชิง ให้ข้าพากลับบ้าน ไปจ๊ะชิงชิง เรากลับบ้านกัน” พี่เสือย่อตัวลงให้เย่วชิงขี่หลัง
“เฮ้อออออออออ” พี่หมีพ่นลมออกจากจมูก แล้วสะบัดหน้าใส่พี่เสือ อุ้มชายแปลกหน้ากลับบ้านไม่สนใจพี่เสืออีก
เมื่อกลับถึงบ้านเยว่ชิงให้ พี่หมี กับพี่เสือ กลายร่างเป็คน เพื่อช่วยเธอเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนเจ็บ
“พี่หมีจ๋า พี่เสือจ๋า เดี๋ยวพี่ช่วย เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนเจ็บหน่อยนะจ๊ะ น้องจะไปปรุงยาก่อน คงใช้เวลาไม่นาน ยังไงน้องฝากพี่ๆ ด้วยดูคนเจ็บแทนน้องก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวน้องจะรีบมานะจ๊ะ” เยว่ชิง
“ไม่ต้องหวงทางนี้เลยจ๊ะ มีพี่เสือทั้งคน ชิงชิงสบายใจได้” พี่เสือกล่าวพร้อมทั้งเอามือตบที่หน้าอกตัวเอง
“ชิงชิง รีบไปปรุงยาเถอะจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะดูแลให้อย่างดี ดูเหมือนว่าเ้าหนุ่มนี่จะเจ็บหนักมิใช่น้อย” พี่หมีกล่าวพร้อมทั้งกำลังถอดเสื้อคนเจ็บ
“เดี๋ยวน้องจะรีบกลับมานะจ๊ะ” เยว่ชิงกล่าวเสร็จก็เดินออกจากห้องไป
เธอใช้เวลาปรุงยาไม่นานก็กลับมาถึงห้องของคนเจ็บ
“น้องจะเข้าไปแล้วนะคะ”เยว่ชิงส่งเสียงอยู่หน้าประตู
“เข้ามาได้เลยจ๊ะ พวกพี่เปลี่ยนชุดให้เ้าหนุ่มนี่เรียบร้อยแล้ว” พี่เสือ
“พี่ช่วยน้องยกตัวคนเจ็บหน่อยสิจ๊ะ น้องจะป้อนยา” เย่วชิง
“ให้พี่ป้อนแทนดีกว่าไหมจ๊ะ ชิง ชิง” พี่เสือ
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น ไม่มีใครสนใจมองคนเจ็บซักคน ในความเป็จริงเค้าไม่ได้สลบ เค้าได้ยิน ได้รู้ ได้เห็นทุกอย่าง เพียงแต่เค้าต้องกำหนดลมหายใจให้เหมือนคนหลับเพื่อชะลอให้เืไหลช้าลง ป้องกันไม่ให้พิษลามไปทั่วตัวเท่านั้น เมื่อเห็นว่านางจะป้อนยาเค้าจึงยอมกินแต่โดยดี เพราะเค้าจำรสชาติของน้ำที่นางป้อนเค้าได้ดีมันต้องเป็น้ำทิพย์แน่ๆ เค้าเคยมีโอกาสได้ดื่มน้ำทิพย์เมื่อครั้งสมัยเป็เด็กจากท่านหมอคนหนึ่ง เค้ารู้ว่ามันคือน้ำวิเศษที่หายาก แล้วทำไมแม่นางผู้นี้ถึงมีมันได้
สำเนียงการพูดจาก็แปลกประหลาด ไม่เหมือนกับคนทั่วไป แถมยังสื่อสารกับสัตว์ได้อีก หรือว่านางจะเป็ผู้วิเศษ เค้าจ้องมองพิจารณานางตลอด พอนางหันมาทางเค้า เค้าจึงหลับตาทันที
พี่เสือยกตัวคนเจ็บให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน เธอจึงตักยาป้อนคนเจ็บทีละช้อน จนยาหมดถ้วย แล้วจึงป้อนน้ำตามเข้าไป ถือว่าช่วยล้างความขมของยา ไม่ให้คนเจ็บขมมากนัก เธอเช็ดปากให้เค้าจนสะอาดจึงหันมาถามพี่เสือ กับพี่หมี
“เค้ามีแผลตรงไหนบ้างจ๊ะ น้องเตรียมยามาแล้วจะได้ใส่แผล แล้วก็ทำแผลเลยทีเดียว” เยว่ชิง
“เยอะพอสมควรเลยจ๊ะ เ้าหนุ่มนี่ไม่รู้โดนใครรุมทำร้ายมา มีาแแทบจะทั่วไปหมด มีทั้งาแฉกรรจ์ และแผลภายนอกไม่ร้ายแรง แถมยังมีรอยแผลเก่าๆ ที่หายดีแล้วอีกพอสมควร” พี่หมีตอบพร้อมทั้งเปิดแผลให้เธอดู
พ่อหนุุ่มคนนี้คือใครกันนะ จะมาดีมาร้าย จะมาหลอกลูกสาวฉันรึเปล่าเนี่ย มาเอาใจช่วยลูกสาวกันนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และกดหัวใจเพื่อเป็กำลังใจให้กันนะคะ
ยินดีรับฟังทุกคำวิจารณ์นะคะ ขอแค่กรุณาอย่าคอมเม้นท์หยาบคาย ขอบคุณค่ะ
15K
