โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

ตอนที่ 32 พูดอย่างชัดเจน"ไม่ต้องแสร้งทำเป็นคนดี ไอ้คนจอมปลอม" หลินเหยาจ้องมองไปที่เขา แววตานั้นราวกับว่ากําลังมองศัตรูที่ไม่มีวันตายอยู่อย่างนั้นแหละนี่มันเรื่องอะไรกัน?เซิงห่าวรู้สึกสับสน เขายังคงพูดต่อไปอีกว่า : "คือฉันมาเพื่อช่วยเธอนะ เธอไปด้วยกันกับฉันก่อนเถอะ สถานที่ผิดปกติแบบนี้ ฉันกลัวว่าอีกสักพักรถจะไม่รอให้พวกเราออกไป "เมื่อกี้รถพึ่งจะร้องเรียกมันทำให้เขาต้องรีบร้อนแล้วจริงๆ กลัวว่าคนขับรถสาวไม่เห็นเขาออกไป ก็เลยขับรถจากไป ในพื้นที่ห่างไกลเช่นนี้ไม่เพียงแต่ไม่มีคน แต่เขายังไม่ได้เอาเครื่องมือสื่อสารใดๆมาด้วยเลยภายในแววตาของหลินเหยามีความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่เชื่อในคำพูดของเขาอยู่ดี "ถุย นายคิดว่าฉันจะสามารถเชื่อนายได้อีกเหรอ ลักพาตัวฉันมา แล้วตอนนี้ยังจะบอกมาช่วยฉัน ต้องการที่จะให้ฉันเปิดเผยกับตำรวจ โดยพูดว่าไม่ต้องสืบสวนความรับผิดชอบของนายใช่ไหมล่ะ? คิดว่าฉันโง่หรือไง "หลังจากพูดจบ เธอก็หลับตาลง : "ตาข่ายสวรรค์ ห่างแต่ไม่รั่ว นายระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!"เซิงห่าวกลืนไม่เข้าคายไม่ออกไปขณะหนึ่ง รู้ว่าตอนหลินเหยาอยู่ที่นี่จะต้องเกิดอะไรขึ้นกับเธออย่างแน่นอน ทำให้เธอเข้าใจผิดว่าเป็นคนที่ลักพาตัวเธอ"หลินเหยา คนที่เป็นคนลักพาตัวเธอมาคือเฉิงจื่อหาว" ทางที่ดีที่สุดของเซิงห่าวก็คืออธิบายเรื่องทั้งหมดก่อน "ครั้งก่อนที่เปิดหยกออกมาได้ทำให้เขาขุ่นเคือง ฉันไม่คิดเลยว่า เขาจะสามารถเอาปลายหอกเล็งเป้ามาที่เธอได้อย่างนี้ อีกทั้งเขายังคิดที่จะใส่ร้ายฉันอีก แล้วเธอลองบอกหน่อยว่าฉันมีเหตุผลอะไรที่ต้องลักพาตัวเธอ"หลินเหยาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง : "ก็เพื่อเงินสิบล้านหยวนนั่น แล้วก็ยังมีบัตรเชิญนั่นอีก"เซิงห่าวประคองหน้าผาก เขาอยากที่จะดุเธอสักครั้งจริงๆ เหตุผลที่ไม่มีหลักฐานและเฮงซวยขนาดนี้ไม่คาดคิดเลยว่าเธอก็เชื่อมันไปได้ แต่เมื่อได้เห็นดวงตาที่พร่ามัวทั้งสองข้างของเธอ เหมือนกระต่ายน้อยธรรมดาที่ได้รับบาดเจ็บ ก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อนลง"อึก" ทันใดนั้นร่างกายของหลินเหยาก็สั่นถึงสองสามครั้ง เซิงห่าวตกใจมากรีบพยุงเธอเอาไว้"ตอนนี้พวกเราไปโรงพยาบาลกัน เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ" เซิงห่าวโอบเธอขึ้นมา หลังจากนั้นก็พาเธอเดินออกไปข้างหน้าหลินเหยาก็ยังคงดิ้นรนอยู่อย่างนั้นไม่หยุด แต่เพราะว่ามีพลังกำลังน้อยเกินไป แต่ก็ดิ้นไม่หลุดจริงๆ : "แกไอ้สารเลว รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ แกจะพอฉันไปที่ไหน" "ก็ต้องพาเธอไปโรงพยาบาลแน่นอนอยู่แล้ว เธอลองมองดูสภาพตัวเองสิ ฉันก็ไม่ใช่คนเลวอะไรนั่นด้วย " เซิงห่าวตีเธอเล็กน้อยอย่างไม่มีทางเลือก แล้วยังคงพาเดินออกไปข้างนอกต่อหลินเหยายังคงดิ้นรนไม่หยุด : " นายมันคนหลอกลวง รอฉันออกไปได้ฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่!เมื่อเซิงห่าวเห็นท่าทางเธอแบบนี้ แม้จะไม่ได้พูดตรงๆ แต่ในใจก็ยังคาดคะเนอยู่ ว่าในระหว่างที่หลินเหยาถูกลักพาตัวมานั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เพราะอะไรถึงได้ตัดสินใจว่าเขาคือคนที่ลักพาตัวเธอในขณะที่กำลังเดินผ่านชายร่างกำยำใหญ่โตนั้น เขาก็ได้เตะไปที่นั่น แล้วพูดว่า : "เห็นหรือยัง พวกมันต่างหากคือคนที่ลักพาตัวเธอ แน่นอนว่า พวกนี้ทั้งหมดก็คือคำสั่งของเฉิงจื่อหาว"หลินเหยามองเห็นชายร่างกำยำใหญ่โตที่อยู่บนพื้น ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง : “เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?”"เธอก็ลองบอกมาสิ?" เซิงห่าวโอบหลินเหยาไว้แล้วรีบร้อนเดินออกไปด้านนอก : "พวกเราต้องรีบออกไปข้างนอกกันแล้ว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวรถแท็กซี่จะไป เป็นแบบนั้นเราได้จบเห่แน่"หลินเหยาไม่ได้พูดอะไร แต่เซิงห่าวเห็นว่าความหวาดระแวงในแววตาเธอเปลี่ยนไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เขาจับร่างกายหลินเหยาก็ไม่ได้เกร็งขนาดนั้นแล้วเมื่อรอจนกลับมาถึงด้านหลังของโรงงานเก่า หลังจากที่เซิงห่าวเห็นว่ารถแท็กซี่ยังคงรอเขาอยู่ที่นั่น ในที่สุดเขาก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก"ไอ๊หยา บอกฉันหน่อยว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?" คนขับรถสาววิ่งลงมาจากรถ เมื่อได้เห็นหลินเหยาก็ยิ่งประหลาดใจขึ้นไปอีก : "เด็กสาวคนนี้ทำไมได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้"เซิงห่าวไม่อยากจะอธิบายเรื่องนั้นมากนัก เขารู้สึกเป็นห่วงร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บของหลินเหยามากกว่า : "พี่สาว พาพวกเราไปโรงพยาบาลสักแห่งหนึ่งได้ไหมครับ?"คนขับรถสาวพยักหน้า เพราะกลัวว่าหลินเหยาจะทนไม่ไหว : "ยังจะพูดอะไรอยู่อีกละ รีบขึ้นรถมาเร็วเข้า!"จนกระทั่งขึ้นมาบนรถ หลินเหยายังคงจ้องไปในดวงตาของเซิงห่าวอยู่ตลอด หลังจากนั้นก็ถามขึ้นมาช้าๆว่า : "ที่นายพึ่งพูดไปทั้งหมดเมื่อกี้นั้นจริงเหรอ?"ในขณะที่คนขับรถสาวกำลังขับรถอยู่นั้น เมื่อได้ยินเธอเริ่มพูด ก็ได้ถามขึ้นมา : "อะไรคือเรื่องจริง เสี่ยวห่าวที่เธอพึ่งจะเข้าไปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่ายังมีคนอื่นอยู่อีกเหรอ ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องตั้งหลายครั้ง ""เรื่องนี้อธิบายไปดูจะยาวเกินไปครับ พี่สาว พี่รีบหน่อยเถอะครับ ไปส่งเธอที่โรงพยาบาลก่อน ตอนนี้สภาพของเธอแย่มากเลย"“เอาอย่างนั้นก็ได้”รถยนต์ยังคงขับต่อไป ขับต่อมาเรื่อย ๆจนถึงพื้นที่ซึ่งเป็นเขตเมืองที่มีคนพลุกพล่าน เมื่อใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว แววตาที่ระแวดระวังของหลินเหยาก็พลันผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเซิงห่าวกลับกลัดกลุ้มใจมากยิ่งขึ้น ตั้งแต่ออกมาจนถึงตอนนี้ หลินเหยาเองก็ได้ใช้สายตาที่ ระแวดระวังมองไปที่เขาอยู่ตลอดเวลาเขาคิดที่จะเปิดปากถามสักหน่อย ว่าจริงๆแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่เมื่อเห็นท่าทางที่กำลังอ่อนแอของเธอขนาดนั้น แม้กระทั่งวิญญาณของเธอก็ตึงเครียดถึงขีดสุด ทำได้เพียงแค่ปิดปากเอาไว้ดีที่สุดเมื่อหลินเหยาเห็นถึงการกระทำของเขา รู้สึกลังเลที่จะเริ่มพูด : "ฉันได้ยินพวกนั้นพูดกัน ว่านายเป็นคนจ้างพวกเขา""ฉันเป็นคนจ้างพวกเขา?" เซิงห่าวที่พึ่งจะปิดปากเงียบไปเมื่อครู่ได้เปิดปากพูดออกมาทันที สำหรับคำพูดของหลินเหยานั้น เขาย่อมที่จะเชื่ออย่างแน่นอน "ถ้าอย่างนั้นพวกเขาต้องใส่ร้ายฉันแน่นอน"เขาได้พูดเรื่องตอนที่เขาได้ไปสถานีตำรวจ และเรื่องที่มีชายวัยกลางคนได้ใส่ร้ายเขา หลังจากนั้นก็ถามขึ้นว่า : "เธอถูกลักพาตัวที่ตรงแยกถนนนั้นจริงเหรอ""แน่นอนอยู่แล้วว่าไม่ใช่ วันนั้นฉันพึ่งจะคุยโทรศัพท์กับนายเสร็จ หลังจากนั้นก็วางแผนว่าจะออกจากบ้านไปซื้อของสักหน่อย สุดท้ายก็ออกไปได้ไม่ไกลเท่าไรนักก็ถูกคนทำให้หมดสติแล้ว"ขณะที่พูดอยู่นั้นหลินเหยาก็เริ่มร้องได้ออกมา : "ทำไมนายถึงมาช้าขนาดนี้ ที่นั่นมีหนูแมลงสาบทั้งเยอะทั้งสกปรก ที่กำลังจะกัดฉัน ถ้านายมาเร็วกว่านี้สักหน่อยฉันก็คงไม่ต้องมาเจออะไรอย่างนี้แล้ว"หน้าของเธอยังบวมอยู่ ตอนที่เธอกำลังพูดอยู่กับเขาใบหน้าส่วนใหญ่ก็ยังไม่ขยับ ดังนั้นตอนพูดเลยไม่ค่อยชัดเจนเท่าไรนัก แต่โชคดีที่เซิงห่าวฟังรู้เรื่อง แต่การร้องไห้นี้ ก็กระทบไปถึงใบหน้าของเธอ ทำให้เธอปวดจนร้องออกมาเสียงดังเมื่อเซิงห่าวได้ยินคำพูดของเธออย่างนี้ ในใจก็รู้สึกวางใจขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้รู้ว่าเธอเชื่อเขา“พอแล้ว เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว หน้าของเธอบาดเจ็บอยู่ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ”“ฮือ ฮือ ฮือ ....... นายควรจะมาเร็วกว่านี้สิ”“ใช่แล้ว ฉันควรจะมาให้เร็วกว่านี้ โชคดีที่เธอไม่เป็นอะไร”หลินเหยายังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น อารมณ์ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น หลังจากที่พึ่งมาถึงโรงพยาบาลนั้นเธอก็เอนตัวพิงเซิงห่าวแล้วก็เผลอหลับไปจนกระทั่งหลินเหยาถูกส่งไปที่ห้องฉุกเฉิน เซิงห่าวถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าบนร่างกายของหลินเหยายังได้รับบาดเจ็บอื่น ๆอีกไหม สาหัสมากแค่ไหนเขาและคนขับรถสาวได้ยืนอยู่ด้วยกันที่นอกห้องฉุกเฉิน คนขับสาวมองไปที่ไฟฉุกเฉินที่ยังคงเปิดอยู่ จากนั้นก็เริ่มเอ่ยปากถามขึ้นมาว่า : "เสี่ยวห่าว เธอควรที่จะบอกฉันสักหน่อยไหม ที่จริงเรื่องนี้มันเป็นมาอย่างไร "เมื่อตอนที่กำลังอยู่บนถนน เธอพยายามที่จะอดทนไม่ให้ถามออกมาอยู่ตลอด เพราะว่าเธอก็มองออกว่า เด็กสาวคนนั้น สภาพจิตใจไม่ดีเป็นอย่างมากขณะที่เซิงห่าวได้ยินคำถามนี้ จากนั้นเขาถึงได้นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้ระวังเรื่องอะไรถ้าหากเมื่อถึงเวลานั้นมีคนมาถามเขาอย่างต่อเนื่องว่าทำอย่างไรถึงหาหลินเหยาเจอ แล้วไปรู้ข้อมูลมาจากที่ไหน ถ้าหากเวลานั้นเขาไม่ได้เตรียมคำตอบที่ดีไว้แล้วละก็ จะต้องทำให้คนสงสัยอย่างแน่นอนเรื่องของระบบนั้น ก็ไม่สามารถบอกคนอื่นได้เขาคิดไปด้วยแล้วก็พูดไปด้วยว่า : "มีคนลักพาตัวเธอไป และผมก็พึ่งจะรู้มาว่าเธออยู่ที่ไหน ดังนั้นเลยรีบร้อนไปที่นั่น"เมื่อคนขับรถสาวได้ยินอย่างนั้น ก็รู้สึกไม่เชื่อขึ้นมาเล็กน้อย : "อย่างนั้นทำไมเธอถึงไม่ไปแจ้งตำรวจ? ไปด้วยตัวเองคนเดียวมันค่อนข้างอันตรายนะไม่รู้หรือไง?"เมื่อเธอคิดไปถึงว่าถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเซิงห่าว เธอก็นึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 32 พูดอย่างชัดเจน

นิยายแนะนำ

โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 32 พูดอย่างชัดเจน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้