ข้าเป็นชายาของท่านอ๋องขนปุย (แปลจบแล้ว)

        เหยาเชียนเชียนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับชิงผิงอ๋องในช่วงสองวันที่ผ่านมา โดยเฉพาะยามนี้ที่ดูผิดปกติมากที่สุด

         รอบข้างไม่มีคนนอก เหตุใดเขายังต้องแสดงท่าทีทำเป็นรักใคร่นางอีก คงไม่ใช่ว่ายามนี้ต้องหลอกแม้กระทั่งกับบ่าวไพร่ในจวนหรอกกระมัง?

         “ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง” นางยื่นมือออกไปอย่างว่าง่าย

         นิ้วมือประสานกัน เป็นความอบอุ่นจากฝ่ามือที่อุ่นร้อนราวกับไฟ ทั้งๆ ที่เหยาเชียนเชียนเคยกอดเขามาก่อนแล้ว ทว่าเป็นเพราะการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้นางหน้าแดงขึ้นมาจนต้องหันไปมองรอบๆ ด้วยอาการทำตัวไม่ถูก

         ชิงผิงอ๋องอารมณ์ดี เขาจับมือหวังเฟยของเขาไว้แน่น แม้แต่ถนนบนภูเขาที่เลี้ยวลดคดเคี้ยวและวัชพืชที่รกชัฏก็ยังทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นมา

         หลังจากเดินเตร็ดเตร่อยู่บนภูเขาเป็นเวลานาน เมื่อลงจากเขาท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว เหยาเชียนเชียนมองไปยังดวงอาทิตย์ที่สูญเสียแสงสว่างและความร้อนไปอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็นึกถึงอาเหยียนน้อยที่ยังคงรออยู่ที่จวน

         “แย่แล้ว ไม่ทันแล้ว” นางหมายจะขึ้นรถม้าไปอย่างรีบร้อน “ท่านอ๋องเรารีบกลับกันเถิดเพคะ ไม่อย่างนั้นจะไม่ทันทานสำรับเย็นกับอาเหยียน”

         เป่ยเหลียนโม่คว้าตัวนางไว้ด้วยมือข้างเดียว น้ำเสียงของเขาเจือแววจนใจอยู่หลายส่วนอย่างช่วยไม่ได้    

         “กลับไปไม่ทันแล้ว คืนนี้พักผ่อนที่เรือนชิงหลิงก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับจวน” เขายิ้มบาง “รอบตัวอาเหยียนมีคนคอยปรนนิบัติมากมาย เขาคงไม่แผลงฤทธิ์ในเวลาแบบนี้หรอก”

         เหยาเชียนเชียนยังไม่ทันเข้าใจว่าเวลาแบบนี้คือเวลาแบบใดก็ถูกชิงผิงอ๋องอุ้มท่าเจ้าหญิงพากลับไปที่เรือนพักผ่อนเสียก่อน สำรับเย็นคือเห็ดที่เพิ่งเก็บกลับมาได้ในวันนี้ โดยนำมาตุ๋นกับแม่ไก่ที่เพิ่งวางไข่ มีสรรพคุณบำรุงและมีรสชาติอร่อยยิ่งนัก

         ผู้คนในเรือนพักผ่อนนานทีปีหนถึงจะได้พบชิงผิงอ๋องสักครั้ง ย่อมต้องคัดเลือกสิ่งที่ดีที่สุดมอบให้แด่เขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงครั้งนี้ที่ท่านอ๋องเสด็จมาพร้อมกับหวังเฟย

         เนื่องด้วยหวังเฟยภายนอกดูไร้เดียงสาและใสซื่อ แท้จริงแล้วดูเป็นคนที่ไม่เคยพบเจอโลกภายนอกมาก่อน ดังนั้นเหล่าบ่าวไพร่จึงนำสิ่งของที่แปลกและน่าสนใจออกมาทั้งหมด บางทีหนึ่งในนั้นอาจทำให้หวังเฟยพอใจก็เป็นได้

         หากหวังเฟยมีความสุข ท่านอ๋องก็จะมีความสุขเช่นกัน

         “ที่ภูเขาด้านหลังยังมีบ่อน้ำพุร้อนอยู่ด้วย” ชิงผิงอ๋องกล่าวอย่างสบายๆ “ในนั้นมีเครื่องยาอยู่มากมาย ส่วนใหญ่เป็นเครื่องยาที่มีสรรพคุณช่วยผ่อนคลายและกระตุ้นกล้ามเนื้อ หากวันนี้หวังเฟยรู้สึกเหนื่อยล้าก็ลองไปแช่ดูสักครู่ กลางคืนจะได้นอนหลับสบาย”

         ดวงตาของเหยาเชียนเชียนเป็นประกายเมื่อได้ยินคำว่าน้ำพุร้อน แต่ต่อหน้าเป่ยเหลียนโม่ก็ยังต้องสงวนท่าทีไว้บ้าง นางแสร้งทำเป็นพยักหน้าเพื่อแสดงว่านางรับรู้แล้ว จากนั้นจึงเร่งความเร็วในการกินอาหารอย่างเงียบเชียบ

         การกระทำเล็กๆ น้อยๆ นั้นไม่อาจปิดบังจากสายตาของชิงผิงอ๋องได้ เป่ยเหลียนโม่กินให้เสร็จก่อนอย่างเอาใจใส่ หลังจากกล่าวทิ้งไว้ว่า ‘รีบพักผ่อน’ เขาก็จากไป

         เหยาเชียนเชียนยังคงถ่วงเวลาอยู่ที่โต๊ะสักพัก เมื่อแน่ใจว่าชิงผิงอ๋องกลับถึงห้องของเขาแล้วจริงๆ จึงตรงไปที่ภูเขาด้านหลังอย่างเปิดเผยโดยอ้างว่าช่วยในการย่อยอาหาร

         ไอร้อนลอยโขมง น้ำใสสะอาด เหยาเชียนเชียนไม่เคยเห็นน้ำพุร้อนตามธรรมชาติมาก่อน ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปทดสอบอุณหภูมิ มันร้อนนิดหน่อย ทว่าเป็นอุณหภูมิที่นางชอบพอดี

         บ่าวไพร่ที่เห็นเหตุการณ์รีบรุดเข้ามาสอบถามว่าต้องการให้พวกเขาปรนนิบัติระหว่างแช่น้ำหรือไม่ เหยาเชียนเชียนแสดงออกอย่างเสแสร้ง ในเมื่อเดินมาถึงที่นี่แล้ว ถ้าไม่ลงน้ำก็ดูจะไม่มีเหตุผลไปสักหน่อย เพราะฉะนั้นจะฝืนเล่นสักครู่ก็แล้วกัน 

         “ท่านอ๋อง หวังเฟยเสด็จไปที่บ่อน้ำพุร้อนที่ภูเขาด้านหลังแล้ว ดูเหมือนว่าจะทรงโปรดมากพ่ะย่ะค่ะ”

         ชิงผิงอ๋องแย้มยิ้ม เมื่อครู่เขาแค่เสนอไปประโยคหนึ่งเป็นการหยั่งเชิงเท่านั้น ดวงตากลมโตที่สดใสคู่นั้นไม่สามารถซ่อนอะไรไว้ได้เลย นางไปแล้วก็ดีเช่นกัน จะได้ประหยัดเวลาให้เขาไม่ต้องคิดหาวิธีอื่น

         ในบ่อน้ำพุร้อนที่ภูเขาด้านหลังมีเครื่องยาไม่น้อยจริงๆ เป็นดังที่ชิงผิงอ๋องกล่าวไว้ไม่ผิดเพี้ยน ส่วนมากเป็นเครื่องยาที่มีสรรพคุณช่วยผ่อนคลายและกระตุ้นกล้ามเนื้อ ทั้งยังมีเครื่องยาสงบใจ ทว่าชิงผิงอ๋องได้เพิ่มอีกกลิ่นหนึ่งเข้าไปในนั้นด้วย

         เหยาเชียนเชียนแช่น้ำอย่างสบายใจจนลืมเวลา นางหยิบผลเจียงกั่ว [1] ขึ้นมาจากจานเล็กตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน นางไม่รู้ว่าผลไม้นี้เรียกว่าอะไร แต่มันมีรสเปรี้ยวอมหวาน รสชาติกำลังพอดี

         นี่ก็เป็นผลไม้ที่พบบนภูเขาวันนี้เช่นกัน เหล่าบ่าวไพร่รู้ว่ามันกินได้ เมื่อเห็นว่านางชอบจึงจัดเตรียมไว้จำนวนหนึ่ง จากนั้นจัดวางลงในถาดแล้วลอยมาให้ ช่างเอาอกเอาใจเหลือเกิน

         “การดูแลเช่นนี้ เทียบไม่ได้กับการท่องเที่ยวเชิงเกษตรและโรงแรมที่มีบ่อน้ำพุร้อนที่ใดเลย” นางตัดสินใจในใจว่าอนาคตจะต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อหาเงิน

         “อย่างน้อยเมื่อได้รับอิสรภาพกลับคืนมาในอนาคต จะต้องมั่งคั่งอยู่ในระดับนี้ถึงจะดี”

         ต้องมีเรือนหลังใหญ่เรือนหนึ่ง จะดีที่สุดถ้าสามารถครอบคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของยอดเขาได้ หลังจากนั้นจึงจะรับสมัครบ่าวไพร่ที่สามารถอ่านความต้องการในดวงตาของนางได้กลุ่มหนึ่ง ทุกวันนางจะได้อุ้มแมวดำและอาเหยียนพากันกินดื่ม ชีวิตไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเกินไป

         เหยาเชียนเชียนจินตนาการถึงภาพในอนาคตไปพลาง และหาวหวอดๆ ไปพลาง

         บ่อน้ำพุร้อนนี้สบายเหลือเกิน นางรู้ว่าไม่สามารถแช่น้ำนานเกินไปได้ และใกล้ถึงเวลาที่จะต้องขึ้นจากน้ำแล้ว นางกำลังคิดว่าจะเรียกบ่าวไพร่เข้ามา แต่หลังจากนั้นศีรษะของนางก็เอนเอียงแล้วหลับไป

         “ท่านอ๋อง หวังเฟยทรงหลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านขอให้สาวใช้เข้าไปดู หลังจากยืนยันได้ว่าหวังเฟยหลับแล้ว เขาก็รีบแจ้งเป่ยเหลียนโม่ทันที ระหว่างนั้นก็เกิดความสงสัยเล็กน้อย

         เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นคู่สามีภรรยาที่ชอบด้วยกฎหมาย เหตุใดถึงต้องใช้วิธีนี้เพื่อทำให้หวังเฟยหลับไป เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

         เป่ยเหลียนโม่ยืนอยู่ริมบ่อน้ำพุร้อนและทอดมองลงไป หมอกควันที่ลอยวนเวียนอยู่ทำให้มองเห็นได้ไม่ค่อยชัดเจน ผิวเนื้อขาวดุจหยกโผล่พ้นเหนือผิวน้ำส่วนหนึ่ง แก้มของสตรีน้อยกลายเป็นสีแดงระเรื่อ นางไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่ามีคนเข้ามาใกล้

         “ยาพวกนี้น่าจะทำให้นางนอนหลับไปจนถึงหลังเวลาสำรับเที่ยงของวันพรุ่งนี้ ห้ามผู้ใดแพร่งพรายเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”

         “พ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านตอบรับอย่างรวดเร็ว “หวังเฟยแช่น้ำนานเกินไป ประกอบกับวันนี้เหนื่อยล้ามามาก ดังนั้นจึงนอนหลับไปนานมาก เหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันหลีกเลี่ยง”

         นิ้วเรียวยาวลูบไล้ผ่านแก้มของนางแผ่วเบา และเรื่อยลงไปถึงกระดูกไหปลาร้า หากเคลื่อนต่ำลงไปอีกจะไม่สามารถกระทำต่อหน้าผู้อื่นได้แล้ว

         เป่ยเหลียนโม่กวาดสายตาไปทั่ว เขาคว้าอาภรณ์ที่วางอยู่ข้างกันมาห่อตัวเหยาเชียนเชียนเอาไว้อย่างมิดชิดจนมีเพียงเส้นผมไม่กี่เส้นที่โผล่ออกมาเท่านั้น แม้แต่เท้าหยกคู่นั้นก็ถูกห่อหุ้มไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะตรงกลับไปส่งที่ห้อง

         ยานี้ไม่เป็นอันตราย เพียงแต่เมื่อฟื้นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นอาจจะมีอาการวิงเวียนเล็กน้อย เป่ยเหลียนโม่ประทับจูบลงบนหน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา และแมวดำก็อยู่ค้างที่นี่อีกครั้ง

         เมื่อเหยาเชียนเชียนตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็มีอาการวิงเวียนศีรษะ นางจำได้ลางๆ ว่าเมื่อคืนนางแช่บ่อน้ำพุร้อน แล้วเหตุการณ์หลังจากนั้นเล่า?

         “หวังเฟยตื่นแล้วหรือเพคะ” สาวใช้คนหนึ่งถือของบางอย่างเดินเข้ามา เมื่อนางเข้ามาใกล้เหยาเชียนเชียนจึงมองเห็นได้ชัดเจน ดูเหมือนจะเป็นน้ำแกงชามหนึ่ง “พระองค์หลับไปนานมาก คาดว่าเมื่อวานน่าจะเหนื่อยเกินไป ท่านอ๋องสงสารพระองค์จึงไม่อนุญาตให้ผู้ใดรบกวนเพคะ”

         เหยาเชียนเชียนเดินช้าๆ พลางคิดว่าตัวเองเหนื่อยล้าขนาดนั้นจริงหรือ ร่างกายนี้ของนางอ่อนแอเกินไป สอดคล้องกับลักษณะที่ถูกตามใจตั้งแต่เด็กจนโต เพียงแค่เดินเล่นนิดๆ หน่อยๆ ก็เหนื่อยจนไม่ไหวเสียแล้ว

         “เวลานี้ยามใดแล้ว?” เหยาเชียนเชียนเอ่ยถาม

         “ท่านอ๋องเสวยสำรับกลางวันแล้ว จึงเรียกให้บ่าวมาดูพระองค์เพคะ หากหวังเฟยยังไม่ตื่น ก็คงต้องรบกวนให้พระองค์รอสำรับเย็นแทนเพคะ”

         เหยาเชียนเชียนที่กำลังกินน้ำแกงหยุดชะงัก สายป่านนี้แล้วหรือ เช่นนั้นก็ต้องรีบแล้ว นางต้องรีบกลับไป ไม่เช่นนั้นถ้าตกเย็นวันนี้ก็จะกลับไปไม่ทันอีก

         โอ๊ย! เวียนหัวจัง

         “หวังเฟย” สาวใช้รีบเข้ามาช่วยพยุงนาง “พระองค์ทรงนั่งลงก่อนเถิดเพคะ น้ำแกงนี้ท่านอ๋องรับสั่งให้เคี่ยวมาให้พระองค์โดยเฉพาะ มีสรรพคุณบำรุงมาก ท่านอ๋องตรัสไว้แล้วว่าเลื่อนออกไปอีกสักวันก็ไม่เป็นไรเพคะ”

         เขาต้องไม่เป็นไรแน่นอนอยู่แล้วสิ เขาจะกินหรือนอนก็ไม่ต้องการให้นางไปอยู่เป็นเพื่อนเสียหน่อย

         เหยาเชียนเชียนเงยหน้าขึ้นกินน้ำแกงจนหมดชาม จากนั้นจึงอาบน้ำจนสะอาดอย่างรวดเร็วเพื่อไปพบชิงผิงอ๋อง แต่เมื่อนางไปถึงก็ได้รับแจ้งว่าชิงผิงอ๋องพาทหารขึ้นเขาไปล่าสัตว์ตั้งแต่เช้าตรู่และยังไม่กลับมา

         เหยาเชียนเชียนอับจนคำพูด

         ยามนี้แค่ได้ยินคำว่าล่าสัตว์นางก็ปวดท้องขึ้นมา กิจกรรมแบบนี้มีอะไรน่าสนุกกัน การละเล่นเพื่อความบันเทิงของพวกเขามีน้อยมากจริงๆ

         “เช่นนั้นข้าจะกลับจวนไปก่อน หากท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้วพวกเจ้าก็ทูลพระองค์ให้หน่อยแล้วกัน”

         โอ๊ย! ไม่ได้นะขอรับ!

         พ่อบ้านก้าวไปข้างหน้าและคุกเข่าลงอย่างรวดเร็วพลางโขกศีรษะอย่างประหม่าพร้อมกับเช็ดน้ำตาไปด้วย

         ความหมายอย่างคร่าวๆ คือหากท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้วไม่พบหวังเฟย เช่นนั้นพวกเขาทุกคนคงไม่อาจรับผิดชอบได้ กลับมาจากเที่ยวเล่นอย่างอารมณ์ดีแต่ผลคือภรรยาหายตัวไป เช่นนั้นต้องขอให้หวังเฟยที่อารมณ์ร้อนช่วยอยู่ที่นี่นิ่งๆ ทีเถิดพ่ะย่ะค่ะ!

         “ก็ได้” เหยาเชียนเชียนลูบหน้าผากอย่างอ่อนแรง “หวังว่าอาเหยียนจะไม่โกรธนะ ข้าไม่เคยอยู่ห่างจากเขานานขนาดนี้มาก่อนเลย”

         ที่จวนอ๋อง เสี่ยวซื่อจื่อที่เหยาเชียนเชียนคิดถึงในทุกวิถีทางกำลังทานสำรับเช้าอย่างว่าง่าย หลังจากศึกษาบทเรียนที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้วเขาก็ไปให้อาหารปลาอย่างมีความสุขตามปกติ

         พวกมันคือปลาที่เขาและผู้เป็นแม่จับกลับมาในวันนั้น และไม่รู้ว่าบ่าวไพร่ให้อาหารปลาชนิดใด ยามนี้ถึงได้โตเร็วมากกระทั่งที่เรียกได้ว่าอ้วนท้วนแข็งแรง อาเหยียนน้อยโปรยอาหารปลาพร้อมกับกลืนน้ำลายไปด้วย

         ดูเหมือนว่ากุ้งก็จะตัวโตแล้วเช่นกัน

         พ่อบ้านรู้สึกประหลาดใจ ในอดีตซื่อจื่อมักจะตัวติดอยู่กับหวังเฟยของเขาเสมอ แต่คราวนี้หวังเฟยและท่านอ๋องออกจากจวนไปสองวันแล้ว เสี่ยวซื่อจื่อกลับไม่ร้องไห้งอแงเลยสักแอะ

         หลังจากอาหารปลาในมือถูกโปรยจนหมดแล้ว อาเหยียนก็สอดมือไว้ในแขนเสื้อมองปลาแย่งอาหารกันอย่างสงบ

         ผู้อื่นล้วนไม่เข้าใจ ท่านพ่อกำลังขอน้องสาวคนเล็กให้อาเหยียน สำหรับเรื่องนี้ต้องมีความอดทนอย่างสูง และเขาสามารถรอได้

         “ช่างเถิด” ทางด้านนี้ เหยาเชียนเชียนที่รอไม่ไหวแล้วลุกขึ้นยืน “ข้าขึ้นเขาไปหาท่านอ๋องดีกว่า”

         หากท่านอ๋องผู้นี้เที่ยวเล่นสนุกเกินไปจนลืมเวลา อาเหยียนก็คงต้องรอต่อไปอีกวัน

         คราวนี้พ่อบ้านไม่ได้ขัดขวาง ประการแรกคือบนภูเขาไม่มีสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ ประการที่สองคือท่านอ๋องยังคงอยู่บนภูเขา และพวกเขาจะส่งผู้ติดตามไปอีกสองสามคนเพื่อปกป้องหวังเฟย หากสามารถถ่วงเวลาไปได้อีกสักระยะจะดีกว่า

         ภูเขาลูกนี้ไม่ใหญ่นัก แต่ต้องใช้เวลาสองวันในการเดินให้ทั่ว เหยาเชียนเชียนปีนขึ้นไปได้ค่อนข้างเร็วในยามแรก แต่เมื่อไปถึงด้านหลังเรี่ยวแรงก็ถดถอยลงไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ตาม ลำพังคนที่ติดตามมา แม้ว่าทุกคนต่างก็มีร่างกายแข็งแรงกำยำ แต่ต่อให้มีความกล้ามากมายเพียงใดก็ไม่มีใครกล้าอุ้มหวังเฟยหรอก

         "ขอพักสักครู่" เหยาเชียนเชียนโบกไม้โบกมือพลางหาก้อนหินเหมาะๆ แล้วนั่งลง

         นางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ความรักและความห่วงใยของชิงผิงอ๋องที่มีต่ออาเหยียนนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่านางเลย เหตุใดเขาถึงหละหลวมมาสองวันติดต่อกันได้ จะกล่าวว่ามาที่เรือนพักผ่อนเพื่อผ่อนคลายก็ใช่ แต่เหตุใดถึงพาอาเหยียนมาด้วยกันไม่ได้?

         ‘สวบ’ เสียงแผ่วเบาเสียงหนึ่งดังมาจากกอหญ้า แผ่นหลังของเหยาเชียนเชียนพลันเหยียดตรง เพราะนางสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งที่เย็นเยียบและเรียบลื่นกำลังเลื้อยขึ้นมาตามแผ่นหลังของนางอย่างช้าๆ

         เป่ยเหลียนโม่ มีงู!

         “หวังเฟย พระองค์...พระองค์อย่าขยับนะพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านเกือบจะเป็นลมล้มไป แต่ก็หยิกตัวเองอย่างแรงจนเรียกสติได้ทันเวลา “งูตัวนั้นไม่มีพิษ ขอเพียงพระองค์ไม่ดิ้น มันจะไม่ทำร้ายพระองค์”

         ลมหายใจเฮือกหนึ่งของเหยาเชียนเชียนถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน ถึงจะไม่มีพิษแต่ก็ยังอันตรายถึงชีวิตอยู่ดี ลองให้มีงูพันรอบคอเขาดูบ้างสิ

         ธนูแหลมคมดอกหนึ่งแหวกลมพุ่งปะทะเข้าที่หัวงูพอดี เหยาเชียนเชียนสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง เสียงกรีดร้องค้างอยู่ในลำคอ

         เป่ยเหลียนโม่ถือธนูในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ถืองูตัวเมื่อครู่เอาไว้ และแกว่งมันไปมาต่อหน้าหวังเฟยที่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงพลางถามอย่างจริงจังว่า 

         “กินหรือไม่?”

         เชิงอรรถ

         [1] ผลเจียงกั่ว คือ ผลเบอร์รี