ผม ฮาคุโตะ เองครับ ตอนนี้ ผมอุ้ม คิมิสุเกะหนีออกมาจากดันเจี้ยน โดยมี โนริตามหลังมาติดๆ เธอช่วยเราคุ้มกันมอน ให้
ตอนนี้ คิมิสุเกะ เสียเลือดมาก จนสลบไปแล้ว ไม่นึกเลยว่า จะโดนตบร่วง แบบทีเดียวจอด ถ้าไม่มี โนริ เตือนพวกเราละก็ พวกเราคงตายไปแล้ว
" ฮีล " ผมใช้เวทย์ หยุดเลือดที่ไหลของคิมิสุเกะแล้ว พวกเราออกมาที่ปากถ้ำได้อย่างปลอดภัย
" นี่นาย พลังเวทย์แทบไม่เหลือแล้วสินะ " โนริพูดแปลกๆออกมา
" เราต้องรีบกลับหมู่บ้านกันด่วนเลย " ผมกำลังรีบร้อน และอุ้มคิมิสุเกะเอาไว้ในอ้อมกอด
" ฮิ ฮิ " โนริ หัวเราะออกมาในขณะที่ผมกำลังหันหลังให้
แล้ว ผมก็ วูบไป เหมือนโดนของแข็งๆ หวดเข้าที่ศรีษะ ผมไม่รู้สึกตัวอีกเลย
หลายชั่วโมงต่อมา.......
" อื้อ อื้อ " ผมตื่นขึ้นมาในห้องๆหนึ่ง มันเป็นห้องเหมือนกับห้องทรมาน ผมโดน ล็อคมือล็อคเท้า ผมพยายามมองหา คิมิสุเกะ แต่ไม่ว่ามองหายังไงก็หาไม่เจอ
" ฮิ ฮิ ว่ายังไงล่ะ คุณสามี " โนริทำหน้าโรคจิตใส่ผม จนผมตกใจกลัว ผมมองไปรอบๆเห็นร่างคนงานขุดถนน ที่ ชำแหละแล้ว อย่างปราณีต วางอยู่ที่เตียงอีกตัว
" คืนนี้ เราจะได้มาสนุกกัน นะคุณสามี " โนริ ลูบไล้ผม ผมทำได้แค่ส่งเสียง อื้อๆ เป็นการต่อต้าน
" เอาล่ะ ตอนนี้ จะมากินส่วนไหนดีนะ " โนริหยิบมีดแหลมออกมา ทำให้ผมหวาดกลัวอย่างมาก
" เดี๋ยวชั้นจะเอาที่อุดปากออกให้นะ " โนริเอาที่อุดปากของผมออกให้
" เธอ เอาคิมิสุเกะไว้ไหน " ผมตะโกนถามเธอ
" เขาอยู่อีกห้องหนึ่งนะ จะว่าไปเขานอนหลับสบายเลย ไม่ต้องห่วง เราจะเก็บเขาไว้ทำพันธ์ เหมือนกับนาย นะแหละ คุณสามี"
โนริ หันไปลับมีดทำครัว ก่อนจะยิ้มน้ำลายสอออกมา ทั้งๆที่มีดทำครัวก็คมอยู่แล้ว
" เอาล่ะ เรามาเริ่มกันเลย "
เคร้งๆ เคร้งๆ
มีสาวใช้ลงมา หาโนริ และพูดขึ้นว่า
" มีพวกทหารอีกกลุ่มมา จะเอายังไงดีล่ะ ท่านหญิง โนริ "
" เหอะ งั้นคงต้องเอาไว้ก่อน " โนริวางมีดทำครัวลง และออกไปจากห้องขัง คงเป็นพวกผู้พันเรโน มาค้นหาพวกเราแน่ๆ
พอผมมองไปที่ซากศพของคนขุดถนน ผมก็อ้วกออกมา พวกโนริให้เรากินเนื้อมนุษย์สินะ แต่ตอนนี้ ที่สำคัญคือต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน แต่ผมโดนล็อคมือล็อคเท้านี่สิ จะทำอย่างไรดี
" คิก คิก คิก " มีเสียงผู้หญิงหัวเราะ ออกมายามค่ำคืน ที่มีแสงจันทน์เต็มดวง ทอแสงเข้ามาในห้องนี้
ในห้องอยู่ๆก็ปรากฏ แสงสว่างจ้าออกมา เห็นเป็น ดรุณีน้อยนางหนึ่ง มีนัยต์ตาสองสี
" เธอเป็นใคร เป็นพวกเดียวกับโนริ รึ "
" เราคือ เอริน่า บุตรสาวบุญธรรมของ ดาร์คอีริคผู้ยิ่งใหญ่มาสำรวจมิตินี้ และพบเจอเรื่องสนุกๆ"
" ใครคือ ดาร์ค อีริค "
" พูดไป หนุ่มน้อยก็ไม่รู้เรื่องราวหรอก" เอริน่ายิ้มอย่างมีเลศนัย
ตอนนี้เวลาเจอผู้หญิง ผมคงต้องคิดว่าจะถูกหลอกหรือเปล่าแล้วล่ะ
เอริน่า ใช้เวทย์ ฮีล ทำการรักษาผม และปลดโซ่พันธการให้
" ขอบคุณ นะ เอริน่า "
"ที่หมู่บ้านนี้ มีการเลี้ยงก็อบลินเอาไว้ ด้วยล่ะ รวมถึงผู้คนในหมู่บ้านก็กินเนื้อมนุษย์ ข้าเฝ้าสังเกตุมานานแล้ว " เอริน่าพูดแบบยิ้มๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า
" ข้าจะเล่าเรื่อง ของพ่อบุญธรรม ดาร์คอีริค พอสังเขปให้ฟัง " แล้วเธอก็ สาธยาย ร่ายยาวโดยที่ไม่สนว่าผม อยากฟังหรือไม่
เรื่องมีอยู่ว่า สมัยก่อนดาร์คอีริค ก็เป็นคนธรรมดา ที่ชอบคัดเขียนภาษาเทพ และเก็บสะสมของบูชาเทพ โดยจะเปิดม่านไว้ทุกวัน จนทำให้มีเทพมาคอยติดตาม ดูผลงานของเขาทุกวัน และอยู่มาวันหนึ่ง เทพแห่งความมืด ก็พูดขึ้นว่า
" ข้าจะให้เจ้าเป็นจอมปราชญ์ แต่เจ้าต้องคัดภาษาเทพทุกวันนะ โดยต้องเปิดผ้าม่านเอาไว้"
ตอนนั้นพ่อบุญธรรมของข้าดีใจมาก และเปิดผ้าม่านทุกวันเพื่อคัดภาษาเทพ อยู่มาวันหนึ่ง เทพแห่งแสง ก็ได้ผ่านมา และไม่พอใจ ที่มีคนมาเปิดผ้าม่านคัดภาษาเทพ ในยามตี 4 ถึง 6โมงเช้า จึงลงโทษ พ่อข้าให้กลายเป็นบ้า
" เจ้าบังอาจเปิดม่าน คัดภาษาเทพ นั่นเป็นการดูหมิ่นข้า "
ดังนั้น พ่อบุญธรรมข้าจึงปิดผ้าม่านและไม่ตื่นมาคัดภาษาเทพอีกเลย จนทำให้เทพแห่งความมืดโกรธ จนมาถามหาเอาความผิดจากพ่อข้า
" ทำไมเจ้าไม่เปิดผ้าม่านคัดภาษาเทพเล่า หรือ เจ้าละทิ้งความอุตสาหะ ไปแล้วเหรอ ถ้าไม่ตื่นขึ้นมาคัดและเปิดผ้าม่านข้าจะทำให้เจ้าเป็นบ้า"
" แบบนี้ไม่ว่าจะตื่นขึ้นมาคัดหรือไม่คัด ก็ต้องถูกเทพองค์ใดองค์หนึ่งเล่นงานสินะ " ผมออกความเห็น
และแล้วพ่อบุญธรรมของข้าจึงร้องทุกข์ต่อเทพความมืด เมื่อเทพความมืดรู้เรื่องราว ก็โกรธเทพแสงมาก และเกิดเป็นสงครามระหว่างมิติขึ้น
จนสุดท้ายฝ่ายมืดเป็นฝ่ายชนะ และพ่อบุญธรรมของข้าก็ได้กลายเป็น ดาร์ค อีริค
ผมยิ่งฟังยิ่งอึ้ง กับหญิงสาวที่ชื่อเอริน่าผู้นี้ สรุปแล้วเธอเป็นบุตรสาวบุญธรรมของ ดาร์ค อีริค และเธอมาที่มิตินี้ เพื่อสำรวจ และหาเรื่องสนุกๆ จนมาเจอผมที่หมู่บ้านนี้เข้า ผมลองขอร้องเธอให้ช่วยพวกผมออกไป
" เราแค่มา เพิ่มเรื่องสนุกเท่านั้น ไม่ได้คิดจะช่วยเจ้าจริงๆหรอก เราอยากรู้ว่าเจ้าจะทำยังไงต่อไป หนุ่มน้อย" ว่าแล้วเธอก็ร่ายเวทย์ เทเลพอร์ต และสลายหายตัวไปจากตรงนั้น โดยไม่รอฟังคำร้องขอของผม
ผมขยับตัวออกไปจากห้อง พบหญิงรับใช้ของ โนริ เข้า เธอทำสีหน้าตกใจและพยายามจะจับผม
" เจ้าๆ ออกมาจากห้องขังได้อย่างไรกัน "
ผมไม่พูดพล่ามทำเพลง ใช้ฝ่ามือสับไปที่คอของเธอ จนหญิงสาวรับใช้นางนั้นสลบหมดสติลง ผมมองเข้าไปในห้องอันดำมืดนั้น คิมิสุเกะ กำลังจะถูกเอาไปทำพันธ์ุ ดีที่ผมมาช่วยทัน
" เฮ้ คิมิสุเกะ ตื่นสิ " ดูเหมือนคิมิสุเกะจะถูกวางยา จนน้องชายตั้งโด่เด่
คิมิสุเกะตื่นขึ้นมา แต่เขาหน้าแดงไปทั้งหน้า
" เฮ้ ฮาคุโตะ ดูเหมือนชั้นจะไม่สบายนะ "
"นาย คงจะถูกวางยา เดี๋ยวชั้นใช้เวทย์ สลายพิษให้นะ "
" ไม่รู้เป็นยังไง ชั้นอยากจะทำมากๆเลย ฮาคุโตะ " คิมิสุเกะ มองไปที่หญิงสาวรับใช้ที่นอนสลบอยู่ พร้อมกับความหื่นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ผมร่ายเวทย์ รักษาพิษให้คิมิสุเกะ
" นายตั้งสติหน่อย เราต้องออกไปจากที่นี่กัน "
"ไม่รู้เป็นอะไร ชั้นอยากทำมากเลย ฮาคุโตะ "
" มันแค่เป็นพิษตกค้างนะ ทนหน่อยนะ คิมิสุเกะ "
" อืม "
ผมกับคิมิสุเกะ พยายามเดินหนีออกมา จากห้องขัง ดูจากอาการหื่นของคิมิสุเกะแล้ว เขาต้องถูกวางยาอย่างแรงมาก ดีที่โนริไม่ได้วางยาผม ไม่งั้นผมคงเหมือนกับคิมิสุเกะ
" จะไปไหนนะ คุณสามี จะว่าไปออกมาจากห้องขังได้ยังไงเนี่ย"
ดูเหมือนโนริจะวกกลับมาที่ห้องขัง เธอ ประจันหน้ากับผม ผมวางคิมิสุเกะลง แล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม และเริ่มร่ายเวทย์สายฟ้า " ไลเทิร์นนิ่ง "
โนริกระโจนหลบได้ และพุ่งมีดทำครัว เข้าใส่ผม
" ทำไม ถึงทำอย่างนี้ละ โนริ "
"มันเป็นวิถีชีวิต ของคนในหมู่บ้านนี้ พวกเธอ ต่างหากที่ตัดถนนเข้ามา ทำให้วิถีชีวิตของพวกเราเปลี่ยนแปลง จะโทษก็โทษตัวเองเถอะ"
ผมเข้าปะทะกับโนริ ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงก็เถอะ แต่แข็งแกร่งพอๆ กับผู้ชาย 4-5 คนเลย
" คุณสามี ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล รับมือ "
โนริ พุ่งเข้าใส่ผม เธอใช้สกิลมีดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แบบนี้มันเล่นโกงกันนี่นา ผมใช้ดาบของคิมิสุเกะ รับมือมีดของโนริ แต่ดาบของคิมิสุเกะก็ดูเหมือนจะหักได้ทุกเวลา
โนริกลิ้งตัวหลบ ดาบของผมได้ โนริ เธอเล็งไปที่ดาบ คงหวังจับตัวผมไปทำพันธ์ุ จึงพยายามหักดาบผมทิ้ง ผมไม่ใช่คลาส วอริเออร์ จึงใช้ดาบไม่ถนัด แบบนี้ท่าทางจะแย่
โนริใช้สกิล หลบเข้าไปในเงา และโผล่ขึ้นมาอีกครั้งจากเงาของผม เธอบาดแขนผมจนเลือดออก และในวินาทีวิกฤตินั้นเอง คิมิสุเกะก็รวบรวมพลังมาฉุดขาโนริไว้ได้ เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมใช้ สันดาบตีเข้าที่ หัวของโนริ
โนริได้รับบาดเจ็บ เธอเลยถอยไป จากตรงนั้น
" ใจร้ายอะ คุณสามีเล่นรุม กันได้นะ "
"โนริ ทำไมเธอ ถึง ต้องฆ่า คนงานขุดถนน กับพวกทหารด้วย "
" ก็เพราะพวกนั้น มายุ่มย่ามกับวิถีชีวิต ของฉันยังไงล่ะ คุณสามี "
" โดยเฉพาะ ทหารนักหอกนั่น ที่ชอบมาหยามฉันที่เป็นผู้หญิง มันเลยสมควรต้องตายไงล่ะ "
" โนริ เธอก็เป็นคนสวยนะ อีกหน่อยคงหาคนดีๆมาแต่งด้วยได้ ทำไมต้องเป็นชั้นด้วย "
ผมพยายามพูดถ่วงเวลาโนริ อย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะผมเป็นนักเวทย์ ถ้าต้องสู้ประชิดแล้วละก็ โอกาสแพ้จะสูง แถมผมยังเป็นนักขุดถนนอีก เลยสู้ไม่เก่ง
ในเวลานั้น คิมิสุเกะ เปิดประตูออกจากห้องขังไปแล้ว เขาพยายามข่มความหื่นที่บังเกิดขึ้น และวิ่งไปหาผู้พันเรโน ที่นำขบวนทหารมาตามพวกเรา
651
