The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

                                                          #เช้าวันเสาร์#

            หลังผมตื่นนอนเพราะตกจากเตียง..ก็ได้ลงมือทำกิจวัตรยามเช้าอย่าง แปรงฟัน..ล้างหน้า และพับผ้าห่มให้เรียบร้อย 

            “จริงสินะ..วันนี้มีนัดที่ปราสาทแคทเทอรีนนิ..เซซิเลียคงกลับไปที่นั่นตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ”

            หืม…เซซิเลียงั้นหรอ!....

            ตัวผมมีปฎิกิริยาต่อชื่อที่ตัวเองเรียกเมื่อกี้ทันที

           “อา..นั่นสินะ..” ผมเอามือกุมไปที่ใบหน้าตัวเอง..แล้วเดินออกไปด้านนอกริมระเบียงหน้าต่าง

             สายลมร้อนยามสายพัดผ่าน

             ผมสั้นสีขาวโบกพัดลู่ไปตามแรงลมเล็กน้อย

             “ขอบคุณความฝันนั่นนะ..ที่ช่วยเตือนสติฉัน”

              ผมคิดว่าตัวเองยึดติดกับผู้หญิงมากเกินไป…ไม่สิ…ยึดติดกับคนใกล้ตัวมากเกินไปมากกว่า..เพราะโลกนี้มันไม่มีใครจริงใจกับผมตั้งแต่แรกแล้ว..ไม่ว่าจะรูอัน เซซิเลีย หรือใครก็ตาม..สักวันคงไม่ต่างจากเอลิเซ่ 

               โดยเฉพาะเซซิเลียนั่น..ไม่ว่าคิดยังไงเหตุผลมันก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี..ว่าทำไมเด็กสาวราชวงศ์ที่หน้าตาก็งดงามสมบูรณ์แบบทุกอย่าง ซึ่งไม่ได้แพ้เอลิเซ่แม้แต่น้อย …ถึงได้มาชอบคนอย่างเรา..เพราะในเมื่อตัวเลือกอื่นมันก็มีตั้งมากมาย อย่างเช่นจดหมายสารภาพรักจำนวนมากที่เราเห็นเมื่อวานไงล่ะ

               สักวันนึงหากมีตัวเลือกที่ดีกว่าปรากฎขึ้น…เธอต้องไปจากเราแน่

               เพื่อไม่ให้ต้องพบกับความเจ็บปวดเหมือนตอนนั้น…ตัวเราไม่ควรที่จะถลําลึกไปมากกว่านี้

               เราควรเว้นระยะห่างจากเธอ…ไม่สิบอกเลิกกับเธอไปเลยละกัน

               เรเวลใช้มือบีบขอบริมระเบียงเบาๆ

     ‘กรอบๆ’  เกิดรอยร้าวขึ้นมาทันที

     “โอ๊ะ..!…แย่แล้วแหะ..ยังไม่ชินกับสเตตัสเลเวล30เลย…”

      เห้ออ..ต้องมาหาเงินชดใช้อีก…การสำรวจดันเจี้ยนในอีก 1 เดือนใกล้เข้ามาแล้ว..เราควรรีบเตรียมตัวฝึกซ้อม เพื่อให้ชินกับค่าสเตตัสและสกิลใหม่

      ‘ก๊อกๆๆ’ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

      “เห้ออ..รูอันงั้นหรอ..” 

      ‘ก๊อกๆๆ’ 

      “เอ่อน่า..รู้แล้วน่า..เดี๋ยวไปเปิดให้…ที่จริงก็ไม่ได้ล็อคสักหน่อยไม่ใช่หรอ” เรเวลเดินไปเปิดประตูทันทีด้วยท่าทางอารมณ์เสีย

      ‘แกร๊ก..แอ๊ด’  

       และตอนที่เปิดประตูนั้นเอง  

       “สวัสดีตอนสายค่ะ”

       “หืม?”

       ภาพตรงหน้าคือผู้หญิงผมยาวสีเหลือง ดวงตาสีฟ้า สวมใส่ชุดวันพีชสีขาวกับหมวกฟาง..พร้อมกับถือตะกร้ามา1ใบ

       "เซซิเลียงั้นหรอ?” เรเวลมองไปยังชุดนั้นทันที

        ชุดนี้มันอะไรกันล่ะนิ..ถึงจะดูธรรมดาเหมือนสาวชนบท แต่จริงๆแล้วมันก็คือชุดแฟชั่นที่ถูกออกแบบมาอย่างดีเลยไม่ใช่หรอ แค่ดูเนื้อผ้ากับหมวกก็รู้แล้ว..ไหนจะรองเท้าส้นสูงสีขาวนั่นอีก..นอกจากนั้นถ้าบวกกับความสวยของเซซิเลียเป็นทุนเดิมเข้าไป ก็ยิ่งทำให้ตัวเธอที่อยู่ในชุดนี้ดูสวยกว่าตอนใส่ชุดเครื่องแบบโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ด้วยซ้ำ

         ดะ..เดี๋ยว..นี่เรากำลังคิดอะไรกันอยู่ล่ะนิ…ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาวิจารณ์การแต่งกายคนอื่นนะ

        “ซะ..เซซิเลีย..นี่มันหอพักผู้ชายนะ..ตัวเธอเข้ามาในนี้ได้ยังไง!…แถมเธอไม่ได้กลับไปที่ปราสาทตั้งแต่เมื่อวานแล้วหรอ!?”

                 “วันนี้เป็นวันเสาร์อาทิตย์ค่ะ โรงเรียนนี้มีกฎว่าเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย สามารถไปมาข้ามหอพักกันได้ แถมในช่วงวันหยุดนี้นักเรียนที่อยู่หอพักจริงๆก็มีไม่ถึง40%ด้วยซ้ำ เพราะส่วนใหญ่จะกลับไปนอนที่บ้านของตัวเองกันหมด และเหตุผลที่ฉันไม่กลับปราสาทตั้งแต่ตอนวันเย็นศุกร์เพราะวันนี้ฉันอยากไปที่นั่นพร้อมกับคุณค่ะ..แล้วก็อยากมาหาคุณที่นี้ด้วย” หลังเซซิเลียกล่าวจบเธอหน้าแดงเล็กน้อย

                “งั้นหรอ..วันนี้มีนัดกับท่านไอรีนสินะ..ฉันไม่ลืมหรอก..รอข้างนอกแปปนึง ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแปป” เรเวลรีบปิดประตูทันที แต่ว่า…

                “ดะ..เดี๋ยวค่ะ..”  เซซิเลียเอามือจับลูกบิดประตูไว้

                “อะไรอีกล่ะ?”

                “คือว่าฉันขอเข้าไปข้างในด้วยได้มั้ยคะ?”

                “หืม?…” เรเวลจ้องเข้าไปในดวงตาสีฟ้านั่นทันที

                 เห้ออ..เอาเถอะ..ถ้าเธออยู่ข้างนอก แล้วผู้ชายคนอื่นมาเห็นเข้า อาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายได้

                 “งั้นก็เข้ามาละกัน..ถอดรองเท้าของเธอไว้ตรงนี้ล่ะ”

                 “ค่ะ..ขอบคุณนะคะ ><”

                  เรเวลเดินไปนั่งบนโซฟาเพื่อกินขนมปังกับกาแฟรองท้องเล็กน้อย  

                  เซซิเลียปิดประตูแล้วถอดรองเท้าส้นสูงของตัวเองวางไว้ตรงทางเข้า พร้อมกับวางกระเป๋าถือคล้ายตะกร้าใบนึงเอาไว้บนโต๊ะ

                  หลังจากนั้นตัวเธอเดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆเรเวลทันที..พร้อมกับกอดไปที่แขนของเขา..แล้วยิ้มให้

                  “คือว่า..ตอนอยู่ที่โรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์..ฉันไม่ค่อยได้มีโอกาสทำแบบนี้กับคุณเลยค่ะ..ฉะนั้นวันนี้ขออยู่แบบนี้นานๆหน่อยได้มั้ยคะ” เซซิเลียพูดจบแล้วซบหน้าลงบนหัวไหล่ของเรเวลทันที 

                    สัมผัสจากร่างกายอันนุ่มนิ่ม 

                    กลิ่นหอมจากเส้นผมลอยเข้ามา

                    และขนาดหน้าอกอันใหญ่โตที่รู้สึกได้ผ่านแขนที่ถูกเซซิเลียกอด

                    ถ้าหากเป็นผู้ชายปกติทั่วไปคงมีอารมณ์ร่วมกับเธอไปแล้ว

                    “พอเถอะ..” เรเวลทำสีหน้ามืดมนลง…แล้วสะบัดแขนข้างนั้นออก

                     เขาลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมเอาไว้เมื่อวาน

                    “เดี๋ยวฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแปปนึง เสร็จค่อยไปธุระที่ปราสาทกัน” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำเสร็จแล้วเดินเข้าไปยังห้องอาบน้ำทันที

                     เซซิเลียมองส่งภาพนั้น..พร้อมกับทำหน้าเศร้าเล็กน้อย 

                     กลิ่นไอจากจิตใจ   

                     กลิ่นไอจากจิตใจของเขาเปลี่ยนไป..

                     ที่จริงเรารู้สึกได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว..เรเวลกำลังเศร้าด้วยเหตุผลบางอย่าง 

                     แต่วันนี้กลิ่นไอนั้นมันรุนแรงขึ้นกว่าเดิมมาก …เป็นเพราะอะไรกันแน่นะ? 

                     ระ..หรือว่าเพราะจดหมายเมื่อวานงั้นหรอ..จดหมายซองสีชมพูฉบับอื่น ที่อาจทำให้เขาเข้าใจผิด 

                     ความจริงเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง..เพราะขนาดคบกับเขาแล้ว ก็ยังมีขุนนางผู้ชายส่งจดหมายสารภาพรักมาหาเราเรื่อยๆ นี่อาจเป็นต้นเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจก็ได้ ที่จริงตั้งแต่เราคบกับเรเวลมา เราเองก็ไม่เคยอ่านจดหมายฉบับอื่นเลยสักครั้งนอกจากจดหมายที่มีตราราชวงศ์

                    เราจะทำยังไงดีนะ…ต้องทำยังไงเขาถึงจะกลับมาร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนล่ะ…

                    เซซิเลียครุ่นคิดไปเรื่อยๆจนกระทั่งเรเวลอาบน้ำเสร็จพอดี

                     .

                     .

                     เรเวลใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์เสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ

                    ส่วนถ้าถามว่าทำไมถึงใส่ชุดนี้น่ะหรอ..เพราะว่าเขาไม่มีชุดอื่นจะใส่ไงล่ะ

                    “โทษทีนะ..พอดีชุดสุภาพของฉันมันมีแค่ชุดนี้ชุดเดียว..พวกเราไปกันเถอะ”

                     ตอนที่เรเวลกำลังจะใส่รองเท้าบูทแล้วเดินออกไปนั้นเอง…เซซิเลียได้วิ่งเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง 

                    “คุณน่ะ..กำลังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ใช่มั้ยคะ..กำลังรู้สึทรมานอยู่ใช่มั้ยคะ..ถ้าไม่รังเกียจช่วยระบายความในใจของคุณให้ฉันฟังได้มั้ยคะ..ฉันเป็นคนรักของคุณค่ะ..ไม่ว่าเรื่องไหนๆก็จะรับฟัง..แล้วก็จะช่วยเหลือคุณเสมอ…”

                      “พอเถอะ..เซซิเลีย” เรเวลหันหน้ากลับมาแล้วดันตัวเซซิเลียออกไป

                      “พวกเราไปกันได้แล้ว…” เขากล่าวแบบนั้น..แล้วทำท่าจะเดินออกไปทันที 

                      “ไม่ค่ะ…ฉันจะไม่ไปไหน..จนกว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้น” เซซิเลียวิ่งเข้ามากอดเขาจากด้านหลังอีกครั้ง

                     "ราชวงศ์ผู้สูงส่งอย่างเธอ..ไม่ควรมากอดฉันแบบนี้…พอเถอะเซซิเลีย..ฉันไม่ได้รักเธอ..และเธอเองก็ไม่ได้รักฉันเช่นกันด้วย…ฉันไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้…ความสัมพันธ์ระหว่างเราให้มันจบแค่นี้เถอะ…ปล่อยฉันซะ” เรเวลดันตัวเซซิเลียออกไปอีกครั้ง

                       “ไม่ค่ะ..ฉันรักคุณจริงๆนะคะ..” เซซิเลียเข้ามากอดอีกครั้ง..แต่ครั้งนี้กอดแน่นกว่าเดิม

                      “มันก็แค่ความหลงไหลชั่วคราว..ไม่ก็คำหลอกลวงเท่านั้นแหละ…ไม่ใช่ความรักที่แท้จริงหรอก..เพราะว่าตัวเธอเองสักวันหนึ่งก็จะไม่ต่างจากผู้หญิงคนนั้น”  

                      “ผู้หญิงคนนั้น!?..” เซซิเลียมีปฎิกิริยาทันที

                      “อา..ใช่แล้วล่ะ..อัศวินศักดิ์สิทธิ์ลำดับที่6ไงล่ะ…”

                      “หมายถึงท่านเอลิเซ่น่ะหรอคะ…จริงสิตอนวันแข่งรอบชิงในวันนั้น..หลังการแข่งจบ..ฉันเห็นคุณมีพฤติกรรมแปลกๆไป…ที่แท้ก็เรื่องนี้เองสินะคะ..ที่ทำให้คุณไม่สบายใจ”

                      “ไม่หรอก..เรื่องมันก่อนหน้านั้นอีก..นานมาหลายปีมากละ…สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นทำในตอนนั้น..ก็ไม่ต่างจากตัวเธอในตอนนี้เลยเซซิเลีย และที่สำคัญตัวเธอในตอนนี้มีผู้ชายดีๆให้เลือกเยอะกว่าเอลิเซ่ในตอนนั้นมาก…หรือถ้าพูดง่ายๆเลยก็คือ พวกเธอทั้งคู่ก็คือชนชั้นสูง..ที่ไม่ได้จริงใจกับฉันตั้งแต่แรก…ฉะนั้นพอเถอะเซซิเลีย..ฉันมันใจแน่นอนว่าโลกนี้ต้องมีผู้ชายที่ดีกว่าฉันและสมบูรณ์แบบกว่าฉันแน่…"

                      “ไม่ค่ะ!!!…" เซซิเลียปฎิเสธอย่างแข็งกร้าว..พร้อมกับกอดเรเวลเอาไว้

         “ผู้ชายที่ดีและสมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับฉัน...ผู้ชายเพียงคนเดียวที่ฉันยอมมอบหัวใจดวงนี้ให้..ผู้ชายเพียงคนเดียวที่ฉันอยากจับมือ อยากกอด และอยากอยู่กับเขาจนชั่วชีวิต ….ไม่ใช่ใครอื่นใด..แต่ก็คือคุณนะคะ….เรเวล”  เซซิเลียเงยหน้าขึ้นมองเรเวล..แล้วเริ่มร้องไห้ออกมา

            หยาดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้าอันงดงามนั่น..ราวกับน้ำที่พรั่งพรูออกมาจากทะเลสาบ 

            เซซิเลียเริ่มร้องไห้อย่างหนักพร้อมกับกอดเรเวลเอาไว้   

           “น้ำตาของเธอนี้ไม่ควรมาเสียเพื่อฉันหรอก..เซซิเลีย”  เด็กหนุ่มเรียกชื่อเธอพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาของเธอไว้…เมื่อเห็นเด็กสาวเริ่มร้องไห้เป็นครั้งแรก..ตัวเขาก็เริ่มหวั่นไหวเล็กน้อย….แต่ถึงอย่างงั้น..คำตอบของเขาก็ยังเหมือนเดิม

           “พวกเราควรจบกันแค่นี้เถอะนะเซซิเลีย..ฉันไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้จริงๆ เพราะฉันไม่เชื่อใจใครอีกแล้ว โดยเฉพาะอดีตขุนนางชั้นสูงอย่างเอลิเซ่และราชวงศ์อย่างเธอเช่นกัน”     

            เด็กหนุ่มออกแรงดันตัวของเซซิเลียออกไปเป็นครั้งสุดท้าย

           “ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้อีกแล้ว..เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของฉันตอนนี้คือการขึ้นเป็นจักรพรรดิ์เวทย์มนต์ให้ได้ ”

           "ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพื่อใคร..แต่ว่าเพื่อตัวฉันเอง..และเพื่อสามัญชนจำนวนมากที่ถูกขุนนางและราชวงศ์กดขี่..ฉันอยากอุทิศชีวิตของตัวเองเพื่อพวกเขา..สร้างโลกอันเท่าเทียมให้เกิดขึ้นมาให้ได้..เพราะฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บปวดแบบฉันอีกแล้ว"

             “ฉะนั้น..ขอโทษด้วยนะ..เซซิเลีย” 

              เรเวลกล่าวจบ…แล้วเดินจากไป..พร้อมกับคราบน้ำตา