เฟิงซื่อเสนอฐานะใหม่ให้ซู่เอ๋อกับซู่เสวี่ยอย่างสบายๆ
ซู่เสวี่ยอยู่ในเหตการณ์ ความคิดในสมองอันดับแรกคือดีใจ แต่ไม่ทันไรด้านหลังเกิดความเย็นะเื นางหันกลับอย่างกระวนกระวาย ก่อนจะเผชิญกับดวงตาเ็าและรุนแรงของซุยอี๋เหนียงอย่างที่คาด
หน้าของซู่เสวี่ยพลันซีดขาว นางอยากจะพูดอะไร แต่นายท่านใหญ่เสิ่นยังอยู่ด้านข้าง ปากพะงาบๆ หนึ่งคำก็ไม่สามารถพูดออกมาได้
นายท่านใหญ่เสิ่นสีหน้าก็ไม่ดี ตาค่อยๆ มองไปทางซุยอี๋เหนียง บอกว่า “เ้าพักผ่อนดีๆ เสียก่อน ซู่เสวี่ยดูแลอี๋เหนียงของเ้าให้ดี ยาที่ท่านหมอจัดให้ได้มาแล้วก็จัดการดูแลดีๆ ถ้าหากสั่งการคนไม่ได้อีก ให้ไปรายงานโดยตรงกับฮูหยิน” พูดเสร็จก็เดินออกไป
ชุยอี๋เหนียงมองห้องนอนที่เงียบอย่างไม่อยากจะเชื่อ พลันหยิบหมอนโยนลงบนพื้นอย่างแรง คำพูดสุดท้ายของนายท่านใหญ่เสิ่น ชัดเจนว่ากำลังตักเตือนนางอยู่!
เขามองกลอุบายเล็กๆ ของนางอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่โดยปกติแล้วความขัดแย้งและกลอุบายเล็กๆ แบบนี้ เขาไม่ใช่ชอบที่สุดหรือ?! เป็แบบนั้นเยอะๆ ถึงจะแสดงว่าเขาสำคัญ
ทำไมวันนี้บอกเปลี่ยนก็เปลี่ยนแล้ว!
ซุยอี๋เหนียงเป็คนเฉลียวฉลาด ถ้าหากตามปกติเป็การถกเถียงที่ไม่มีปัญหาอะไรมากนัก ในใจของนายท่านใหญ่เสิ่นจริงๆ คือต้องดีใจจริงๆ ชายที่ไหนจะไม่ชอบผู้หญิงทะเลาะตบตีเพื่อตนเอง แต่วันนี้ชุยอี๋เหนียงกลับไปััขีดจำกัดของเขา
การโต้เถียงแบบนี้ที่จริงอันตรายถึงชื่อเสียงขุนนางของเขา เพียงแค่ประโยคที่ว่าความเป็อยู่ของชุยอี๋เหนียงที่เฟิ่งซื่อก็ตักเตือนเขา หลงใหลอนุทำลายภรรยา ถึงแม้เขากับระหว่างเฟิ่งซื่อมีเื่ขัดแย้ง ไม่เหมือนกับสามีภรรยาทั่วไป แต่คำครหาเื่หลงใหลอนุละเลยภรรยา เขาก็รับไว้ไม่ไหว! หากถูกขุนนางฝ่ายวินัยพวกนั้นรู้เข้า งานการของเขา ก็คงไม่ต้องไปทำมันแล้ว!
แม้ว่าชุยอี๋เหนียงเพิ่งจะตั้งครรภ์ลูกของเขา เขาก็ไม่ได้โปรดปรานอะไรเพิ่มขึ้นเพราะเหตุนี้
ในใจนายท่านใหญ่เสิ่นเกิดความหงุดหงิด นอกจากชุยอี๋เหนียงครั้งนี้จะทำตัวเกินไป ยังมี... “ฮูหยิน!” เขาไล่ตามเฟิงซื่อไป
เฟิงซื่อตอบรับพร้อมหยุดลง หันไปมองเขาช้าๆ ดุจดอกฝูหรงชูช่อสวยสด ช่างงามล้ำ
นายท่านใหญ่เสิ่นมองจนดวงตาหดเล็กลง หยุดชะงักครู่หนึ่งถึงจะเอ่ย “ฮูหยิน ข้าไม่ได้้ารับอนุเพิ่ม”
ซิ่วอิ๋งได้ยินที่พูดมุมปากก็ยกขึ้น
บิดาท่านนี้้ามาแสดงความคิดในใจหรือ
นางดึงแขนเสื้อของซินเหมย ซินเหมยรู้ จูงมือนางไปยังสวนดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกลดูดอกอิ๋งชุนฮวา[1]
เฟิงซื่อเห็นบุตรสาวเดินไปไกล นี้ถึงจะแสดงด้านไร้อารมณ์สบตากับนายท่านใหญ่เสิ่น “บุตรชายคนโตตอนนี้มีเพียงเสียงเกอเอ๋อร์คนเดียวที่เป็นายน้อย นายท่านควรจะแตกกิ่งก้านสาขาให้มาก”
“บุตรชายที่มากขึ้น ก็ล้วนเกิดแต่จากอนุภรรยา!” นายท่านใหญ่เสิ่นกระตือรือร้นขึ้นมา “อวิ๋นเจิง เพียงแค่เ้ายินยอม บุตรชายเหล่านี้เดิมทีควรกำเนิดออกมาโดยเ้า”
จู่ๆ เฟิงซื่อก็รู้สึกคลื่นไส้เดินเดินถอยไปด้านหลังหนึ่งก้าว จ้องมองนายท่านใหญ่เสิ่นไม่ขยับ “นายท่านไม่ต้องล้อเล่นแล้ว ท่านนี้ลืมแล้วหรือว่าเสิ่นซิ่วเหลียนกับเหยาเหย่าห่างกับเพียงสามเดือนเท่านั้น”
คำพูดของเฟิงซื่อเหมือนนายท่านใหญ่เสิ่นถูกตบปาก ใบหน้าร้อนผ่าว
เขาแต่งกับเฟิงซื่อได้ไม่ถึงเดือน ขณะดื่มจนเมา มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชุยอี๋เหนียงน้องสาวต่างสกุล เฟิงซื่อหลังจากรู้ท่าทางที่มองเขาก็เหมือนกับตอนนี้ เมินเฉย เบื่อหน่าย เมื่อความละอายใจผูกบนใจเขาไม่มีสิ้นสุด เขาร้อนรนขึ้นกว่า
นี่เป็ครั้งแรกที่เฟิงซื่อพูดอย่างตรงไปตรงมาว่านางไม่ชอบใจในเื่นี้
นายท่านใหญ่เดินบีบเข้ามาข้างหน้า จับมือของนาง ในแววตาของเขามีประกายแปลกปละหลาดไหววูบอยู่ “อวิ๋นเจิง เ้ายังรู้สึกอยู่ใช่หรือไม่ เพียงแค่เ้ายินยอม หลังจากนี้ข้าจะไม่ไปเรือนอนุอีก”
มือถูกคนกำไว้ เฟิงซื่อใมาก คิดก็ไม่คิดใช้แรงสะบัดออก แรงที่มากทำให้นางเองถอยหลังหลายก้าว
นายท่านใหญ่เสิ่นดูมือที่ว่างเปล่า ััที่บอบบางและอ่อนนุ่มยังคงอยู่ในฝ่ามือของเขา เขาแปลกใจ เขาล้วนพูดถึงขั้นนี้แล้ว ยอมอ่อนข้อให้อย่างไม่เคยทำมาก่อน นางยังสะบัดเขาออกได้อย่างไร
“ข้าว่าวันนี้ท่านถูกเื่ราวมากมายทำเอาเลอะเลือนแล้ว” เฟิงซื่อโกรธจนสั่นทั้งร่าง “เสิ่นหยวน ท่านอย่าลืมที่ท่านทำไว้เมื่อก่อน พูดก็พูดเถอะ ท่าน้าบุตรชายสายตรงหรือ พอดีเชียว ข้ากับหวังอี๋เหนียงพูดคุยแล้ว ให้เสียงเกอเอ๋อร์มาอยู่ภายใต้การดูแลของข้า ยกเป็บุตรสายตรง ถ้าหากท่านยอมรับเช่นนั้นก็มีบุตรสายตรงได้แล้ว ถ้าหากท่านไม่ยอมรับ งั้นท่านก็อย่ามาโทษข้าที่ปล่อยให้บ้านใหญ่ไม่มีนายน้อยสายตรง!”
นานแล้วที่เฟิงซื่อล้วนไม่เคยโกรธขนาดนี้ โกรธจนเรียกชื่อของนายท่านใหญ่เสิ่นตรงๆ
ถ้าหากเมื่อกี้นายท่านใหญ่เสิ่นเหมือนถูกคนตบปาก งั้นตอนนี้ก็คือถูกคนใช้มีดทิ่มไปบนหน้าอกโดยตรง ใบหน้าแดงแล้วเขียว เขียวแล้วดำ ตัวเขาคิดว่าตัวเองคงแสดงความในใจผิดพลาด
เขาสมควรจะโกรธ แต่ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังหาจุดระบายอารมณ์ไม่ได้
ทุกประโยคของเฟิงซื่อมีเหตุผล เริ่มแรกที่ผิดก็คือเขา ข้อตกลงก็เป็เขาที่เห็นด้วย เอ่ยวาจาเก่งกาจนัก นายท่านใหญ่เสิ่นบุรุษสายบุ๋นหายใจถี่หอบยิ่ง
ชั่วขณะนั้นเองเสิ่นซิ่วเหลียนเดินผ่านมาพร้อมเหล่าสาวใช้
นางถูกฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นรั้งตัวไว้และด่าว่าอย่างรุนแรงรอบหนึ่ง ถ้าหากไม่ใช่นางอี๋เหนียงกลับไปแล้วตรวจสอบว่าตั้งครรภ์ นี้นางคาดว่าคงต้องอยู่รับการอบรมที่เรือนคังหนิง
นางมองเห็นซินเหมยและซิ่วอิ๋งกำลังดูดอกอิ๋งชุนอยู่ไกลๆ ซินเหมยยังปักปิ่นให้นางที่กลางศีรษะ นึกถึงเื่ที่อับอายของวันนี้ ซิ่วอิ๋งยังไปปลอบคุณหนูิ่ก่อนนางก้าวหนึ่ง นางเกลียดจนกัดฟันโกรธ เดิมคิดว่าจะเข้าไปเยาะเย้ยนางเื่มารดาตนตั้งครรภ์ ใครจะไปรู้เพิ่งเลี้ยวโค้งหนึ่งเห็นว่ามารดาสายตรงและบิดาก็อยู่ด้วย ใจนนางนำความคิดทั้งหลายเก็บกลับไป เดินไปคารวะด้านหน้าอย่างสำรวม
เฟิงซื่อไม่ได้สนใจนาง ะโเรียกซิ่วอิ๋งแล้วจากไป ส่วนนายท่านใหญ่เสิ่นก็ไม่ได้สนใจนาง กวาดสายตามองนางอย่างเ็าก่อนสะบัดแขนเสื้อจากไป
เสิ่นซิ่วเหลียนงุนงง ไม่รู้ว่าตนเองนี้ถูกพาลโกรธ ความคับข้องใจเต็มอกร้องไห้แงๆ แล้ววิ่งกลับไปที่เรือน
ภายในเรือน ชุยอี๋เหนียงยังหัวเสียอยู่ เครื่องเคลือบแตกเต็มห้องนอน ซู่เสวี่ย ซู่เอ๋อคุกเข่าอยู่ตรงหน้านาง ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มา
เสิ่นซิ่วเหลียนร้องไห้กระโจนถึงอ้อมกอดซุยอี๋เหนียง ฟ้องเื่เฟิ่งซื่อชักสีหน้าใส่นางกับเื่ที่บิดาก็ไม่สนใจนาง นี่ทำเอาชุยอี๋เหนียงโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
นางครั้งนี้ถือเป็การยกก้อนหินทุบเท้าตนเอง นึกไม่ถึงเลยว่าจะปล่อยให้เฟิงซื่อตอกกลับจนเจ็บแสบได้ง่ายดายเพียงนี้ ยกฐานะสาวใช้ในเรือนของนาง หญิงเลวสองนางนี้เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานตอนนี้ยอมศิโรราบ แต่ภายภาคหน้าไม่แน่ว่าจะยอมเชื่อฟัง หากตอนนี้นางขายสองคนนี้ออกไป ในอนาคตทั้งจวนนี้ยังจะมีคนกล้าจงรักภักดีทำเื่ราวต่างๆ เพื่อนางอีกหรือ
เฟิงซื่อเป็คนมีชั้นเชิงดีจริงๆ!
ชุยอี๋เหนียงกอดเสิ่นซิ่วเหลียนที่ร่ำไห้ไว้ ใกล้ที่จะสลบเต็มทีแล้ว อีกด้านหนึ่งนั้นซิ่วอิ๋งจูงมือของมารดาอยู่ ถามตรงๆ “ลูกคิดว่าท่านแม่จะถามเื่ห่อของนั่นเสียอีก ลูกคิดไปคิดมา รู้สึกว่านั่นน่าจะเป็ยาสงบครรภ์[2] ถ้าหากใช่จริงๆ ท่านพ่อต้องโกรธซุยอี๋เหนียงยิ่งขึ้นอีก
นางเดิมไม่ใช่อายุแปดปี โดยธรรมดามองเข้าใจชั้นเชิงของเฟิงซื่อ แต่นางยังรู้สึกว่าการโต้กลับเบาเกินไป
เฟิงซื่อนี้ยังโกรธอยู่ เสียงยิ้มเยาะครั้งหนึ่ง “ไปสนนางทำไมว่าเป็ยาอันใด ถ้าหาก้ากินยาสงบครรภ์ แต่ยังจุดกำยานฟุ้งขนาดนั้น เด็กนั่นก็ไม่แน่ว่าจะรักษาเอาไว้ได้! นางอยากหาเื่ตาย ข้าทำไมจะต้องเปิดโปงนาง!”
ซิ่วอิ๋งเพิ่งจะนึกออกเมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องนอนได้รับรู้กลิ่นหอม
นางไม่เคยเลี้ยงเด็กจริงๆ เลยไม่ได้รู้เื่ที่ควรต้องระวังเหล่านี้ ซุยอี๋เหนียงนี่ก็จริงๆ เลย ท้องครั้งที่สองแล้ว ทำไมถึงไม่รู้จักระมัดระวังบ้าง สมกับเป็อนุจริงๆ ชอบใช้วิธีพวกนี้แย่งความโปรดปราน กลิ่นนั้นเหมือนกับกลิ่นที่บิดานางชอบมากที่สุดชนิดหนึ่ง พอนานวันเข้าคงลืมว่าจะต้องระวังอะไรบ้าง
เฟิงซื่อถึงแม้ว่าจะโกรธมาก แต่หลังกลับถึงจวนบนใบหน้าก็มองอะไรไม่ออกแล้ว ยังมีคำสั่งลงไป แจกเงินให้คนในบ้านใหญ่ทุกคน ซิ่วอิ๋งนับถือจุดนี้ของมารดามาก ไม่ว่าเมื่อไหร่ ต่างจัดการเื่ต่างๆ ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/7012340b7983053f1267ffdb04fe563d
[1] ดอกมะลิเหมันต์ หรือชื่อภาษาจีนว่าอิ๋งชุนฮวา แปลว่าดอกไม้ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ เพราะว่าดอกนี้เป็ดอกไม้ชนิดแรกๆที่บานก่อนดอกไม้อื่นในต้นฤดูใบไม้ผลิ
[2] เป็ยาสำหรับคนตั้งครรภ์ รักษาครรภ์ในท้องดิ้นไม่สงบ ม้ามขยาย เืออกในอวัยวะภายใน มดลูกย้อย
1K
![วอร์ดร้อน ซ่อนตัณหา (Extended) [NC 25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1768821873_6523090.webp)
