ตอนที่ 24
“ข้อแม้?..ข้อแม้อะไร?”รู้สึกไม่ดีเลยสักนิด..ทำไมนางรู้สึกว่าข้อแม้ของเขาจะเป็อันตรายกับนางแทนแล้ว ดูไม่น่าไว้ใจเท่าไรเลย
“ข้าจะจ่ายหนี้ให้แม่นางเอ้อร์หนี่เองและหาทางให้นางได้อยู่อย่างสุขสบาย แลกกับการที่เ้า..นอนกับข้าทุกคืน”
“นอน!? หมายความว่าอย่างไรที่ว่านอน?! ท่านคิดจะทำสิ่งใดข้า”
“นอนเฉย ๆ ไม่มีสิ่งใด ข้าไม่อยากนอนที่แข็ง ๆ แล้วก็เท่านั้น”
“ถ้าเป็เื่นั้นท่านบอกข้าก็ได้ ข้าจะได้ไปนอนข้างนอกแทน”
“ข้าจะให้ภรรยาไปนอนข้างนอกได้อย่างไร ไม่มีบุรุษที่ไหนเขาทำแบบนั้นกัน..ว่าอย่างไร ถ้าเ้าตกลง ข้าจะช่วยนางเดี๋ยวนี้”
หานซวนมัดมือชกชัด ๆ ถ้าทำแบบนั้นข้าได้หัวใจวายตายก่อนแน่
นางคิดในใจอยากจะกรีดร้องออกมาเสียตอนนี้ แต่มันจะมีทางเลือกไหนให้นางได้เลือกอีกล่ะ ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับหานซวนจริง ๆ
“ข้าไม่รีบ ข้าให้เวลาเ้าคิดนานเท่าไรก็ได้”
จะมาไม่รีบได้อย่างไรเล่า นางมีเวลาคิดเพียงแค่สองวัน จะมาไม่รีบมันเป็ไปไม่ได้ “ถ้าข้าไม่ตกลงล่ะ มีข้อแม้อื่นที่ท่านอยากเสนอข้าไหม?”
“ไม่มี ข้านึกออกอยู่แค่นี้”
“หานซวน! ท่านตั้งใจจะแกล้งข้าเล่นหรือเปล่า? ทำไมข้าต้องนอนเตียงเดียวกับท่านทุกวันด้วย! หากอยากนอนเราสลับกันนอนคนละวันก็ได้”
“เ้าลืมไปแล้วหรือ? เราแต่งงานกันแล้ว หน้าผากเ้าก็มีสีแต้มอยู่ เหตุใดเราจะนอนด้วยกันไม่ได้?”
“แต่ท่านผิดสัญญา ท่านสัญญากับข้าไว้แล้วว่าจะไม่ล่วงเกินข้า ไม่เข้าใกล้ข้า ถ้าท่านยืนยันจะทำเช่นนี้ก็ถือว่าท่านผิดสัญญากับข้า”
“ข้าบอกว่าจะไม่ล่วงเกินเ้า แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะนอนเตียงเดียวกับเ้าไม่ได้ ถูกไหม?”นางนึกไปถึงเื่เมื่อครั้งนั้น
จริงด้วยสิ เขาไม่ได้บอกว่าจะไม่นอนกับนางและนางก็ไม่ได้บอกเขาว่ารวมถึงเื่อะไรบ้างถึงจะเรียกว่าล่วงเกินและที่สำคัญที่สุดคือ นางเสียรู้เขาั้แ่แรกแล้ว!
นางไม่คิดเลยว่าจะมาถึงจุดนี้ ไม่คิดเลยจริง ๆ
“ท่าน..ท่านนี่มัน..เ้าเล่ห์เพทุบายหาได้มีผู้ใดเทียมไม่จริง ๆ ”
นางกัดฟันพูด อยากจะชี้หน้าด่ากลับไปแต่ก็เกรงว่าเขาจะโมโหขึ้นมาเสียก่อน ถ้าเป็เช่นนั้นนางแย่แน่ ๆ
“ข้าจะถือว่ามันเป็คำชม”แต่เขาก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของนางเลยแม้แต่น้อย นางควรจะทำอย่างไรต่อจากนี้ดีล่ะนอกจากต้องรีบตัดสินใจแล้ว
“ท่านมัดมือชกข้า”
“ข้าไม่ได้มัดมือชกเ้า ก็คิดเอาเองแล้วกันว่าจะทำอย่างไรต่อ เ้าแค่ทำเท่านี้ เ้าไม่ได้เสียอะไรเลย..และน้องสาวเ้าก็ยังได้ความสุขสบายไปอีก ไม่ดีตรงไหน?”
“งั้นท่านก็บอกข้ามาสิว่านางจะสุขสบายได้อย่างไร”
“ถ้าข้าบอก เ้าก็ลงมือทำเองสิ”
“ข้าคิดถูกหรือคิดผิดกันที่มาขอความช่วยเหลือจากท่าน”
“รีบตัดสินใจล่ะ ข้าว่าเ้าไม่มีเวลามากนักหรอกแต่จำไว้..”
“ข้าไม่รีบ”
คำสุดท้ายแทบทำให้นางหลุดกรีดร้องใส่เขาแล้ว เลี่ยงหลิ่งได้แต่ทำหน้าเหวอก่อนจะเดินออกไปโดยที่มีอีกคนกำลังยิ้มสนุกอยู่
“ข้าต้องนอนข้างเขาทุกคืนจริง ๆ หรือไป๋เซ่อ”นางลูบกระต่ายน้อยไปด้วยพลางคิดไปด้วย ตอนนี้นางปวดหัวตุบ ๆ บวกกับอาการของนางที่นอนไม่หลับเป็ทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งทำให้นางนอนไม่หลับมากขึ้นไปอีก
“เขาเล่ห์เหลี่ยมเยอะยิ่งนัก ข้าไม่แปลกใจแล้วว่าเหตุใดจึงชนะาได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น”ครั้งนี้นางเสียรู้เขาอย่างจัง “เวลาตัดสินใจก็ไม่ค่อยจะมี ยังจะมาให้แก้ปัญหาเพิ่มอีก”
“แต่ว่า..”
“หานซวนไม่สนใจสตรี..แปลว่าเขาไม่สนใจข้าด้วย เช่นนั้นก็ไม่เห็นจะเป็ไรเลย แต่ว่า..ข้าเอาหมอนกั้นเขาไว้ดีกว่า”แค่นอนคงไม่เป็ไร หาอะไรกั้นไว้ก็พอ
“เทพเ้า ข้าจะพูดอีกครั้งว่าข้าไม่รู้ว่าท่านมีจริงหรือไม่ แต่ขออย่าให้เขาทำอะไรข้าตอนที่ข้าไม่รู้สึกตัวเลยนะเ้าคะ”นางกำมือเข้าหากันแน่น พยายามนึกถึงแต่เื่ดี ๆ เื่น่าขันที่นางเคยทำเพื่อให้ตนเองลืมเื่นี้ไปซะ
“ข้าจะปล่อยให้เอ้อร์หนี่แต่งงานกับเศรษฐีก็ไม่ได้! แล้วก็ทำใจนอนข้างเขาไม่ได้!”นางตีกับความคิดของตนเองอยู่อย่างนั้นจนไป๋เซ่อะโเข้าหาเป็การปลอบใจนาง
“ขอบใจนะ อย่างน้อยก็มีเ้าที่เข้าใจข้า”นางมองไป๋เซ่อและลูบตัวมันอีกครั้งบ่งบอกว่าขอบใจ ขอบใจมากจริง ๆ ที่พยายามจะปลอบใจนาง
กลางดึกสะงัดเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น หานซวนหันไปมองและอนุญาตให้เข้ามา เลี่ยงหลิ่งเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้องและนั่งลงวางถาดน้ำชาลงต่อหน้าเขา แม่ทัพหนุ่มเหลือบมองนิดหน่อยและสนใจงานตรงหน้าต่อ นางจึงรินชาใส่แก้วให้แก่เขา
“ถ้าจะมาใช้กลอะไรแก่ข้า บอกเลยว่าไม่”
“ข้ายังไม่ได้ใช้กลอะไรกับท่านเสียหน่อย”
“ว่าแต่ข้าเ้าเล่ห์ ตัวเ้าก็เ้าเล่ห์ไม่ต่างกัน”
“ถึงข้าจะพูดเป็แต่ข้าก็ไม่ได้เ้าเล่ห์เหมือนท่านหรอก อย่ามาทำเป็รู้ดีท่านแม่ทัพ”
“แล้วดึกขนาดนี้แล้วมีสิ่งใดอีก”
“ข้ามานั่งเฝ้าท่านทำงาน”
“เฝ้าข้าทำไม”
“ข้า..ข้านอนไม่หลับ เื่ข้อแลกเปลี่ยนของท่านทำให้ข้านอนไม่หลับ เื่นี้มันเป็ความผิดของท่าน”
“เด็กอย่างเ้าก็ดีแต่โยนความผิดให้ผู้ใหญ่”
“ผู้ใหญ่อย่างท่านไม่สมควรจะได้รับหรืออย่างไร”
หานซวนส่ายหน้าเบา ๆ เขาหยิบแก้วชาขึ้นมาคิดจะดื่มแต่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “ทำไมไม่ดื่มล่ะ ข้าอุตส่าห์เอามาให้”เลี่ยงหลิ่งถามขึ้นทันควัน หานซวนวางแก้วชาลงและนั่งทำงานต่อ
“กลรบของท่านยังเขียนไม่เสร็จอีกหรือ เพราะท่านไม่พักบ้างแน่ ๆ เลย ข้าว่าพักดื่มน้ำชาหรือดื่มน้ำก่อนดีกว่า นี่แล้วขนมนี่ข้าก็แบ่งจากส่วนที่ข้าทานทุกวันมาให้ท่านด้วยนะ”เลี่ยงหลิ่งพยายามเกลี่ยกล่อมให้เขาดื่มชาที่นางนำมาให้
เพราะในนั้นมียานอนหลับผสมอยู่ หากนางตกลงข้อแม้วันนี้ การนอนกับเขาวันแรก นางจะไม่เป็อันตรายอะไร
“ข้าไม่ทานอะไรตอนดึก มันจะทำให้แน่นท้อง”
“ท่านก็อย่าทานเยอะสิ ข้าทานขนมตั้งมากมายไม่เห็นเป็อะไรเลย ที่ท่านเป็นี่คือโรคคนแก่ชัด ๆ ”นางเอ่ยล้อเลียน เื่นี้เื่จริงหรือจะเถียง เขาแก่กว่านางเป็สิบปี มันก็คงจะต้องมีบ้างที่จะมีอาการอาหารไม่ย่อย จุดเสียดหรือแน่นท้อง
“ถึงข้าจะเป็โรคคนแก่ แต่ร่างกายข้าก็ยังมีแรง..จะทำแบบนั้น”
หานซวนพูดกวนอีกฝ่ายแต่หน้าก็ยังนิ่งเช่นเดิม จนเลี่ยงหลิ่งอ้าปากเหวอกับการตอบกลับของเขาเช่นนั้น
จริง ๆ นางไม่ควรคาดหวังอะไรกับเขาเื่คำพูดคำจา แต่ใจจริงก็ยังอยากคาดหวังอยู่ดีว่าเขาจะไม่พูดจากำกวมเช่นนี้
“เอาเถอะ ข้าไม่ถือสาท่าน ที่ข้าเข้ามาหาท่านอีกครั้งเป็เพราะข้าตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอาอย่างไรดี..เื่เอ้อร์หนี่”
“ว่า?”
“ข้า..”
“ข้า..ข้าตกลง ตกลงทำตามข้อแลกเปลี่ยนของท่าน”
“ไม่น่าเชื่อว่ากระต่ายอย่างเ้าจะยอมให้ข้าจับง่าย ๆ ”
“ข้าก็ยอมให้ท่านจับแล้ว จะเอาอะไรอีกเล่า ที่ข้ายอมเป็เพราะข้าเห็นแก่เอ้อร์หนี่ ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าท่านจะช่วยนางอย่างไร แต่ถ้าวิธีของท่านมันไม่เข้าท่า ข้าก็ขอยกเลิกขอแลกเปลี่ยนนี้..กลางคัน”
“รับรองว่าเข้าท่ากว่าวิธีที่เ้าเสนอข้า”
“เ้าค่ะ! ขออภัยนะเ้าคะที่ล่วงเกินไปเมื่อครู่ท่านแม่ทัพใหญ่!”นางเอ่ยประชดแต่ก็ไม่ลืมที่จะยกแก้วชาให้หานซวนอีกครั้ง
“ท่านดื่มสิ ถือว่าเป็การทำสัญญากัน”
“เ้าก็ดื่มด้วยสิ ถือว่าทำสัญญาทั้งคู่”เขาบอกและรินชาใส่แก้วให้นางเสียด้วยเลย เลี่ยงหลิ่งมองแก้วชาที่หานซวนรินให้ก็เกิดลอบกลืนน้ำลาย นางว่าแล้วเชียวว่าเขารู้เื่ที่นางทำแน่ ๆ แต่นางจะไม่ยอมให้ตนเองนอนหลับหรอกนะ
“ก็ได้ ๆ ข้าดื่มชานี่แล้วขอข้านั่งดูท่านทำงานสักครู่แล้วข้าจะไปเข้านอน”นางยอมยกแก้วขึ้นดื่มพร้อมกับหานซวน เป็การสัญญากันอย่างสมบูรณ์แต่นางอมน้ำชาไว้ในปาก ไม่ได้กลืนลงไป รอจนกว่าฤทธิ์ยาในชาที่หานซวนดื่มไปเมื่อครู่จะออกฤทธิ์นางถึงจะวางใจ
สักพักหานซวนก็รู้สึกง่วงจนในที่สุดเขาก็ฟุบลงที่โต๊ะทำงาน เลี่ยงหลิ่งรีบคายน้ำที่อมไว้และบ้วนปากด้วยน้ำเปล่า นางเดินเข้ามาสำรวจดูว่าเขาหลับไปแล้วจริง ๆ “หานซวน..”
“หาน..ซวน..!”
“หานซวน!”
เมื่อเรียกสามครั้งและเขย่าตัวแล้วเขาไม่ตอบโต้ก็โล่งใจนึกจะเดินกลับออกไปแต่ก็รู้สึกเห็นใจสามีที่ต้องนอนฟุบอยู่เช่นนี้ ตื่นมาคงปวดคอน่าดู
“ข้าจะใจดีไปไหนกัน”เลี่ยงเดินกลับมาและเดินเข้าไปใกล้เขา
นางนำหมอนและผ้าห่มมาจัดก่อนจะจับตัวเขาพลิกให้นอนหงาย นางชะงักมือในขั้นตอนที่ต้องปลดเกราะให้เขานอนอย่างสบาย ๆ
แต่แน่ล่ะ เขาเป็ถึงแม่ทัพมีหรือจะไม่รู้ทันนาง..บอกแล้วว่ารู้ทัน
มือหนาคว้าจับมือเล็กรวบไว้และกดนางลงบนผ้านุ่มแทน
“หานซวน! ท่านไม่ได้ดื่มน้ำชาหรือ!!”
“เ้าว่าแต่ข้าเ้าเล่ห์ ตัวเ้าก็เ้าเล่ห์ไม่แพ้ข้าหรอก ไหนดูสิกระต่ายน้อยของข้าจะดิ้นหนีไปไหนได้”
“ข้าไม่ใช่ของท่านนะ อย่าพูดแบบนี้เชียว!”นางพยายามดิ้นให้ตนเองหลุดออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย แต่ครั้งนี้เขาไม่ยอมปล่อยนาง
“ครั้งนี้เ้าทำผิดสัญญา เอายานอนหลับให้ข้าดื่มเพื่อที่เ้าจะไม่ต้องนอนข้างข้า แต่ข้าก็ผิดเองที่ไม่ได้บอกว่าข้าจะลงโทษเ้าอย่างไรหากผิดคำสัญญากับข้า”
“ท่านจะฆ่าข้าใช่ไหม! ฮือ อย่าทำเช่นนั้นเลย ข้ายังเป็เด็กตัวเล็ก ๆ ไม่มีแรงจะสู้ท่านหรอก ข้าเล่นซนเองข้าขออภัยหานซวน!”
“เ้ากับกระต่ายของเ้าช่างเหมือนกันราวกับว่าเป็พี่น้องกันมาั้แ่ชาติก่อน ตื่นตูมไปเอง เหตุใดข้าต้องฆ่าเ้าในเมื่อข้าลงโทษอย่างอื่นแล้วสนุกกว่า”เขาขู่ทีเล่นทีจริง “ท่านจะทำอะไรข้า!”
“เ้าเป็ภรรยาข้า คิดว่าข้าจะทำอะไรได้อีกล่ะ”
“หานซวนข้านึกว่าท่านจะต่างจากบุรุษอื่น แต่ท่านทำกับข้าเช่นนี้ท่านก็ไม่ต่างจากบุรุษเ่าั้เลยสักนิด!”นางพูดออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่เจ็บหนึบภายในใจ
ที่แท้ฟานหานซวนที่ผู้คนต่างเลื่องลือว่าเขาเป็คนน่าเกรงขามและน่าเกรงกลัวก็เป็แม่ทัพหื่นกาม เป็ตาเฒ่าบ้ากาม!
“เ้าด่าข้าจบหรือยัง หากจบแล้วก็อยู่นิ่ง ๆ เสีย”
เลี่ยงหลิ่งมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนขอให้เขาปล่อยตัวนางไปเสียแต่ดูท่าแล้วหานซวนจะโกรธที่นางจงใจจะวางยาเขา เขาจึงเลือกที่จะมองข้ามสายของนางไป
บุรุษหนุ่มกดมือของภรรยาให้แแ่ไปกับที่นอน ทั้งตัวก็กดตัวนางให้แนบลงเช่นกันจนนางไม่สามารถที่จะดิ้นหรือต่อสู้ได้
หานซวนก้มหน้าลงมาใกล้ทำท่าเหมือนจะก้มประทับรอยจูบที่ริมฝีปากของนาง ส่วนเลี่ยงหลิ่ง..นางหลับตาลง นางสู้แรงเขาไม่ไหวได้แต่เบนหน้าหนีเขาเท่านั้น
แต่ทุกอย่างก็ได้คลายลง นางรู้สึกเบาตัวขึ้นแล้ว หานซวนปล่อยมือและผละออกจากเลี่ยงหลิ่ง เขาถอยหายใจออกมาและหันหน้าไปทางอื่นแทนที่จะมองหน้าภรรยา “ถึงอย่างไรเ้าก็ต้องทำตามที่ตกลงกัน”
เลี่ยงหลิ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งมองอีกคน โดยที่มือนางยังจับให้สาบเสื้อปิดเนื้อกายของนางไว้จนมิด
“ถ้าเ้าไม่อยากให้เป็เช่นนี้อีกก็อย่าทำให้ข้าโกรธ ครั้งหน้าข้าจะไม่ทนกับเ้าแล้ว”เขาเอ่ยบอกและอุ้มนางขึ้นไปบนห้องและค่อย ๆ วางนางลงบนเตียงโดยมีไป๋เซ่อยังคอยเ้านายทั้งสองอยู่บนเตียงนิ่ม
หานซวนเหลือบมองและอุ้มไป๋เซ่อขึ้น เขาลูบหัวมันอุ้มมันไว้สักครู่ก่อนจะวางลงที่ที่นอนของมัน “เ้านอนได้แล้ว ข้าจะไปทำงานอีกสักครู่จะขึ้นมา”เขาหันหลังบอกประหนึ่งว่ากำลังคุยกับไป๋เซ่ออยู่ ทั้ง ๆ ที่เขากำลังคุยกับเลี่ยงหลิ่ง
บอกเสร็จเขาก็เดินออกไปทันที ไม่ทันที่เลี่ยงหลิ่งจะได้ตอบ พอหานซวนออกไปแล้ว เลี่ยงหลิ่งก็ถอนหายใจออกมา
“เกือบไปแล้ว”
“เกือบโดนเขาพรากพรหมจรรย์เข้าแล้ว”
1K
![เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699848595_49028333.webp)
