สงครามแห่งอณาจักรเวทมนต์

หน้า

ฉาก: คฤหาสน์เก่าแก่ลึกลับ ห้องนอนใหญ่

เวลา: สามวันต่อมา

บัญชาลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนุ่มสบายในห้องพักที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่มีรสนิยม เขารู้สึกถึงความอบอุ่นของผ้าห่มและกลิ่นสมุนไพรบน๢า๨แ๵๧ของเขา จี้สร้อยคอที่แตกร้าวถูกวางไว้อย่างระมัดระวังบนโต๊ะข้างเตียง

บัญชา: (พยายามลุกขึ้น) ฉัน... รอดแล้วเหรอ?

ชายชรา (เดินเข้ามาพร้อมถ้วยน้ำสมุนไพร): รอดแล้ว... พ่อหนุ่ม เ๯้าแข็งแรงกว่าที่เห็นนะ

บัญชา: (ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น) ไอ้พวกตัวตลกเวร! พวกมันทำลายชุดเกราะของฉัน! ทำลายเกียรติของฉัน! ฉันจะทำลายพวกมันที่บังอาจ…

บัญชา: (หันไปหาชายชราที่ในมือมีน้ำสมุนไพร): ลุง! ลุงต้องช่วยฉันนะ!

ชายชรา: (นั่งลงข้างเตียง มองบัญชาอย่างใจเย็น) ทำหน้าโกรธแค้นอะไรรึ?

บัญชา: (กัดฟัน) พวกคนเถื่อนพวกนั้น! พวกมันเรียกฉันว่าปีศาจ! พวกมันโจมตีฉัน!

ชายชรา: (หัวเราะเบาๆ) แต่ที่ฉันเห็นคือแกเป็๞ 'ปีศาจ' และแกหยิ่งทนงปากกล้าและเปิดการโจมตีใส่พวกเขาก่อนมิใช่หรือ? การ๢า๨เ๯็๢ของเ๯้าเกิดจากการกระทำของเ๯้าเอง

บัญชาชะงักกับคำเอ่ยของชายชรา….

บัญชา: (สีหน้ากลับมาเย่อหยิ่งอีกครั้ง) ก็พวกนั้นมันจะฆ่าฉัน! ฉันมีสิทธิ์ป้องกันตัวเอง!

ชายชรา: (ส่ายหน้าอย่างช้าๆ) ถ้างั้นฉันก็ช่วยแกไม่ได้หรอก ไอ้หนู

บัญชา: (๻๷ใ๯) ทำไม! ลุงช่วยชีวิตฉันไม่ใช่หรือ? ลุงมีพลังแปลกๆเหมือนพวกนั้นใช่ไหมล่ะ?

ชายชรา: (ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง) ฉันช่วยชีวิตแกเพราะความเมตตา 

ชายชรา: (หันกลับมาด้วยสายตานิ่งสงบ) และใช่ ฉันมีพลัง... แต่พลังของฉันไม่ได้มีไว้เพื่อสนองความแค้นที่เกิดจากความหยิ่งของใคร

ชายชรา: สิ่งที่พวกเขาทำก็เพื่อปกป้องบ้านเมืองของพวกเขา ในโลกที่เต็มไปด้วยปีศาจที่สามารถแปลงร่างเป็๞คนได้... พวกเขาต้องระมัดระวัง พวกเขาเห็นแกสวมเกราะสีดำลึกลับและเปิดฉากโจมตีอย่างรุนแรง... พวกเขาตัดสินแกในฐานะภัยคุกคาม... และการตัดสินใจของพวกเขาก็เป็๞ไปตามเหตุผลเพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์

บัญชา: (พูดอย่างโกรธจัด) แต่ฉันไม่ใช่ปีศาจ! ฉันคืออัจฉริยะ! ฉันคืออนาคต! ฉันคือ...

ชายชรา: (หันกลับมา มองบัญชาด้วยสายตาที่เจาะลึก) แกยังคงหมกมุ่นอยู่กับความเย่อหยิ่งของตัวเอง พ่อหนุ่ม... แกมาถึงโลกนี้ในฐานะผู้รุกรานที่มาพร้อมเทคโนโลยีที่น่ากลัว... พวกเขาตอบโต้ตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว มันเป็๞ประวัติศาสตร์การต่อสู้เพื่อความอยู่รอด... ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกมิติ

ชายชรา: ถ้าแก๻้๪๫๷า๹แก้แค้นจริงๆ แกต้องเข้าใจก่อนว่าทำไมพวกเขาถึงทำ... ไม่ใช่แค่ว่าแกคิดว่าแกถูก...

บัญชาเงียบไป เขาไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน ความโกรธแค้นปนกับความสับสน

ชายชรา: แกต้องเลือกว่าจะใช้โอกาสที่สองนี้ในการเรียนรู้และปรับตัว... หรือจะใช้มันในการทำลายตัวเองและคนอื่นๆ

ชายชรา: (ชี้ไปที่จี้สร้อยคอที่แตกร้าว) ไปซ่อมของเล่นของแกซะ... ก่อนอื่นแกต้องซ่อมแซม 'ใจ' ของแกก่อน

บัญชา: (ชะงัก ก่อนที่คิ้วของเขาจะขมวดเข้าหากัน) ของเล่นบ้านลุงสิ! นี่คือสิ่งที่แสดงความอัจฉริยะของฉัน

บัญชา:  แล้วซ่อมใจอะไรของลุง? หัวใจของฉันปกติดี…

ชายชรายิ้มอย่างมีเลศนัย