18 | การทดสอบ
"ฮ่าห์ ฮ่าาห์" ผมจับมือพาเธอวิ่งออกจากซอยเป็ทางยาวโดยที่ไม่ได้หยุดพักเลย พอหยุดวิ่งมันถึงได้เหนื่อยจนหอบแฮ่กๆ อย่างที่เห็น
"นายเนี่ย สู้เก่งใช้ได้เลยนะ" แต่กลายเป็ว่าเธอนั้นไม่ได้หายใจหอบอย่างที่ผมเป็เลย ซึ่งมันก็ทำเอาตัวผมนั้นแปลกใจไม่ใช่น้อย
"เธอ ฮ่าห์ ไม่เป็อะไรใช่ไหม" แต่เื่นั้นช่างมันเถอะ เพราะว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดนั้นคือความปลอดภัยของเธอ ถึงเธอจะไม่ได้แสดงมันออกมาผ่านทางสีหน้า แต่ผมก็คิดว่าในใจของเธอน่าจะหวาดกลัวอยู่บ้าง เพราะในซอยเปลี่ยนนั้นเธอถูกผู้ชายล้อมอยู่ถึงสี่คนเลย
"ก็ไม่เป็อะไรนะ พวกนั้นบีบแขนไม่ค่อยแรงเท่าไหร่ มันก็เลยไม่เจ็บเลย ว่าแต่นายเถอะ...." ในตอนนี้เธอพูดพลางขยับร่างบางเข้ามาจนใกล้ตัวผม ทำให้ผมนั้นััได้ถึงไออุ่นของเรือนร่างเธอ และกลิ่นกายอันหอมหวานที่คลุ้งออกมาจากตัวเธอ
หมับ!!! จากนั้นเธอก็ขยับฝ่ามืออันเรียวบางมาแตะที่คอของผมอย่างเบามือ
"....เจ็บไหม ที่โดนบีบคอ" ก่อนที่จะถามกลับมาบ้าง
"เหมือนจะไม่นะ" ซึ่งมันก็ไม่ได้เจ็บอย่างที่ผมพูดออกไปจริงๆ
"ว่าแต่นายมาทำอะไรที่นี่เหรอ นายไม่ใช่คนซอยนี้ใช่ไหม"
"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ใช่คนซอยนี้"
"ซอยโทรมๆ อย่างนี้ ไม่มีใครเขาใส่ของแพงๆ อย่างนายกันหรอก" เธอตอบพลางขยับดวงตาคู่สวยมองมาั้แ่สมาร์ทวอช ไปยังรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังที่ผมสวมอยู่
"คือฉันเข้ามาหาโรงยิมน่ะ" ซึ่งซอยนี้มันก็โทรมอย่างที่เธอพูดจริง ไม่ว่าจะมองไปบ้านหลังไหนก็เก่าเหมือนกันหมด แถมส่วนใหญ่ยังเป็บ้านไม้ด้วย เช่นเดียวกับตึก ที่ส่วนใหญ่ไม่เป็ตึกล้าง ก็เป็ตึกเก่าๆ ที่มีแต่คราบตะไคร่น้ำเกาะเต็มไปหมด
"โรงยิมงั้นเหรอ"
"ใช่ ฉันมาหาโรงยิมที่ว่าชบาแก้วน่ะ"
"....." ในตอนที่ผมพูดชื่อของโรงยิมออกไป ดวงตาคู่สวยของเธอก็เปลี่ยนไปในทันที จากดวงตาที่ดูสนใจกลายเป็ดวงตาที่ดูดุดันเสียจนน่าใ ก่อนที่มันกลับมาเป็อย่างเดิมภายในชั่วพริบตา "ว่าแต่นายตามหาโรงยิมนั้นทำไม"
"เห็นว่าที่นั่นรับสอนมวยไทย ฉันก็เลยจะไปสมัครเรียนน่ะ"
"อยากเรียนมวยไทยสินะ"
"ใช่"
พลั่บ!!!! สิ้นเสียงที่ผมตอบ เธอก็หมุนร่างบางกลับหลังไปในทันที
"ตามมาสิ เดี๋ยวฉันพาไป" ก่อนที่จะพูดขึ้น แล้วเดินนำหน้าไปโดยที่ไม่รอผมเลย
"นี่เธอรู้จัก......" และในตอนที่ผมกำลังจะเปล่งเสียงถามเธอออกไปนั้น สายตาของผมก็ได้เห็นเข้ากับข้อความที่อยู่บนหลังเสื้อฮู้ดของเธอ ที่มันเขียนเอาไว้ว่า "ค่ายมวยชบาแก้ว" ผมก็เลยเดินตามเธอไปโดยที่ไม่ถามอะไรเธอออกมาอีกเลย
"ถึงแล้ว โรงยิมชบาแก้วที่นายถามหา" และตอนนี้ตัวผมก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าโรงยิมนั้นแล้ว โรงยิมโทรมๆ ขนาดสูงสองชั้น ที่ป้ายหน้าร้านเลือนรางจนเหลือเพียงแค่คำว่า 'ชบา' เพียงคำเดียว
"เข้ามาสิ" จากนั้นเสียงของเธอที่เดินเข้าไปในโรงยิมนั้นแล้วก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
ผมก็เลยเดินตามเธอเข้าไปตามคำชวนนั้น ที่บอกได้เลยว่าข้างในของมันนั้นไม่ได้โทรมเหมือนภายนอกที่เห็น เพียงแต่ว่ามันก็ไม่ได้ดูทันสมัยหรือหรูหราอย่างฟิตเนตในหมู่บ้านของผม พื้นที่ตรงกลางของโรงยิมแห่งนี้ถูกทำเป็เวทีมวย ที่ถึงแม้จะดูเก่าแต่ก็สะอาดเป็อย่างมาก เช่นเดียวกับอุปกรณ์ออกกำลังกายที่ตั้งอยู่รอบๆ ั้แ่ชุดวางดัมเบล ม้านั่งออกกำลังกาย ไปจนถึงบาร์เบล แผ่นน้ำหนักต่างๆ และเครื่องออกกำลังกายที่แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็รุ่นเก่า แต่มันก็อยู่ในสภาพที่ดีเป็อย่างมาก เช่นเดียวกับกระสอบทรายที่ห้อยอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น
"ตอนนี้ยิมยังไม่เปิดเหรอ" ผมถาม เพราะเห็นว่าในนี้ไม่มีคนอื่นเลย นอกจากเธอกับผม
"เปิดแล้ว แต่ว่าไม่มีคนมาหรอก ถึงเปิดไปก็ไม่มีคนมา พอไม่มีคนมาก็ไม่มีเงินใช้หนี้ อีกเดี๋ยวที่นี่ก็ถูกยึดแล้วล่ะ ขายๆ ไปดีไหมนะ แต่ตึกเก่าๆ อย่างนี้ขายไปก็ไม่พอใช้หนี้อยู่ดี" เสียงอันสุดแสนจะสิ้นหวังนี้ไม่ใช่เสียงอของเธอหรอกนะ แต่มันคือเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ตอนนี้เขากำลังนอนอยู่ใต้กระสอบทราย ผมถึงได้รู้ว่านอกจากเธอกับผมแล้ว ยังมีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย
"อย่างพูดอย่างนั้นสิพ่อ เดี๋ยวลูกค้าก็หนีพอดี" และเพราะคำพูดนั้นของเธอ ทำให้ผมได้รู้ว่าตาลุงที่นอนตัดพ้อชีวิตอยู่ตรงนั้นคือพ่อของเธอ
"ลูกค้าเหรอ ปล่อยให้กลับบ้านไปเถอะ เพราะเดี๋ยวโดนไอ้พวกนั้นมาป่วนก็หนีหายไปอยู่ดี" และก็เหมือนเดิมที่ตาลุงคนนั้นยังคงไม่เลิกตัดพ้อ ที่คำว่าพกวนั้นมันทำให้ผมติดใจเป็อย่างมาก ว่าใช่พวกเดียวกับที่ผมจัดการไปหรือเปล่า
"ไม่ต้องห่วงหรอกพ่อ คนนี้ไม่หนีไปไหนแน่นอน" หมับ!!! เธอพูดพร้อมกับโยนนวมมาให้ผมหนึ่งคู่ ที่มันเป็นวมสีดำแบบสวมทั้งมือ และเฮดการ์ดอีกหนึ่งอันที่มีสีดำเช่นเดียวกัน
"ถ้านายจะเรียนมวยที่นี่นายต้องผ่านการทดสอบจากฉันก่อน....ใส่เป็ใช่ไหม" ที่เธอในตอนนี้ได้ถอดเสื้อฮู้ทตัวใหญ่โคร่งออก พร้อมกับสวมนวมแล้วเดินตรงไปทางเวทีแล้ว
"ปะ...เป็" ส่วนตัวผมที่ใส่ทั้งเฮดการ์ดทั้งนวมไปมั่วๆ จนได้แล้วนั้น ก็เดินตามเธอไปติดๆ
"การทดสอบของฉันมีกฏแค่สองอย่าง หนึ่งถ้านายถูกฉันล้มภายในห้านาทีฉันจะไม่รับนาย ส่วนข้อสองฉันจะบอกหลังจากที่นายผ่านการทดสอบแล้ว"
"....." ตอนนี้ทั้งผมทั้งเธอต่างก็อยู่บนเวทีกันทั้งคู่แล้ว และเพราะว่าเธอถอดเสื้อฮู้ดออก ทำให้เรือนร่างบางท่อนบนของเธอในตอนนี้มีเพียงแค่สปอร์ตบราเท่านั้นที่บดบังเรือนร่างอยู่ มันเลยทำให้ผมได้เห็นว่าเธอนั้นมีร่างกายที่แข็งกว่าผู้หญิงด้วยกันเพียงใด ที่เผลอๆ จะแข็งแกร่งกว่าผู้ชายอย่างผมด้วย เพราะมัดกล้ามที่เธอมีนั้น ถ้าไม่ออกกำลังกายอย่างหนักคงไม่สามารถมีมันได้อย่างแน่นอน
"แค่ลำพังหาลูกค้าก็ยากอยู่แล้ว ลูกสาวยังซ้อมลูกค้าทุกคนที่เข้ามาอีก ยังไงก็เจ๊งแน่ๆ โรงยิมของฉัน" ในระหว่างที่เรายืนจ้องตากันอยู่บนเวทีนั้น เสียงอันตัดพ้อของพ่อเธอก็ยังดังขึ้นมาเป็ระยะๆ
"ฉันยังไม่ได้ขอบคุณนายเลยสินะ ที่ก่อนหน้านี้มาช่วยฉันไว้"
"แต่เท่าที่ดู เหมือนว่าฉันจะไปยุ่งเื่ไม่เข้าเื่มากกว่านะ" ที่ผมตอบเธอกลับไปอย่างนั้น เพราะค่าสเตตัสของเธอที่แสดงอยู่นี้ มันบ่งบอกได้เป็อย่างดีเลยว่า เธอนั้นสามารถที่จะจัดการพวกมันได้อย่างสบายๆ
"ยังไงก็ขอบคุณแล้วกัน"
พลั่บ!!!!! สิ้นเสียงที่พูด เธอก็ขยับร่างบาง พุ่งตรงเข้ามาหาตัวผมด้วยความรวดเร็วในทันที
หมับ!!! ผมที่เห็นอย่างนั้นก็เลยขยับแขนขึ้นมาเตรียมตั้งการ์ดรับการโจมตี
ตับ!!!! ที่เป็หมัดตรงอันรวดเร็ว ที่มันพุ่งตรงเข้ามาอย่างเต็มกำลัง
"อั่ก!!!!" และก็แน่นอนว่ามันนั้นทำลายการป้องกันของผมได้อย่างง่ายดาย และก็เจ็บมากๆ ด้วย ขนาดที่ว่าเธอสวมนวมอยู่ แต่ดาเมจของมันนั้นยังรุนแรงจนหน้าชาเลย
"เมื่อกี้คือหมัดแย็ป"
"!!!" -บ้าไปแล้ว หมัดแย็ปบ้าอะไรกันถึงได้หนักหน่วงขนาดนี้ หนักหน่วงจนผมเข้าใจผิดไปว่ามันคือหมัดตรง
"ส่วนอันนี้เป็หมัดตรง ย๊า!!!"
สวบ!!!! แขนอีกข้างของเธอถูกขยับปล่อยหมัดออกมาอีกครั้ง เป็หมัดตรงของจริงที่ปล่อยออกมารวดเร็วมากกว่าเดิม
ตับ!!!! ที่มันเองก็ทำลายการ์ดแล้วเข้ามากระแทกหน้าผมอย่างจัง ทำเอาตัวผมนั้นเซไปข้างหลังตามแรงต่อยเลย
"ต่อไปเป็หมัดฮุค ย๊า!!!"
หมับ!!! ก่อนที่หมัดนั้นจะถูกดึงกลับไปอีกครั้ง แล้วปล่อยออกมาอีกรอบด้วยหมัดฮุคตามที่เธอพูด ที่มันนั้นพุ่งตรงเข้ามายังชายโครงอย่างรวดเร็ว
ตับ!!!!! แต่ทว่าตัวผมนั้นกดแขนลงไปแนบลำตัว รับหมัดนั้นของเธอเอาไว้ได้
"มันต้องอย่างนี้สิ คนที่จะมาเรียนมวยไทยค่ายชบาแก้ว แต่ว่านะ" หมับ!!!! สิ้นเสียงที่พูดเธอก็ขยับตัวเข้ามาล็อกคอผมเอาไว้ "มวยไทยมันไม่ได้มีแค่เตะกับต่อยหรอกนะ"
ตับ!!! ก่อนที่จะโน้มตัวผมลงไป แล้วตีเข้ามาอย่างเต็มแรง
"อั่ก!!!!" ที่มันนั้นเจ็บแทบบ้าถึงแม้จะเอา แขนมากันไว้ทันก็ตาม
"!!!" และเพราะรับการโจมตีของเธอเอาไว้ได้ มันก็เลยทำให้เธอแปลกใจไม่ใช่น้อย จากนั้นผมก็ออกแรงผลักเธอออกไปจากตัว
"ย๊า!!!" ก่อนที่จะโจมตีสวนกลับไปบ้าง ด้วยลูกเตะสูงที่เล็งไปยังก้านคอของเธออย่างเต็มแรง
ตับ!!!!! ที่เธอนั้นยกแขนขึ้นมากันเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
"โจมตีมาอีกสิ นายไม่ได้มีแค่นี้ใช่ไหม"
"เธอชื่ออะไร"
สวบ!!! ผมถามชื่อพร้อมกับปล่อยหมัดใส่เธอไปด้วย ที่เธอนั้นโยกตัวหลบมันได้อย่างสบายๆ เช่นเดิม
"ถ้านายผ่านการทดสอบฉันจะบอกชื่อก็แล้วกัน"
'พิงค์' อันที่จริงผมรู้ชื่อเธออยู่แล้ว เพราะผมสามารถดูมันผ่านระบบมอบภารกิจได้ เช่นเดียวกับค่าสเตตัสต่างๆ ของเธอ ที่มันให้ผมรู้ว่าเธอยังไม่ได้เอาจริงเลยสักนิดเดียว
"ถ้าอย่างนั้นเธอคงต้องบอกฉันแล้วล่ะ เพราะยังไงฉันก็จะผ่านการทดสอบนี้ให้ได้"
เพราะก่อนหน้านี้เธอขยับตัวถอยหลังหลบลูกเตะของผม มันเลยทำให้ตัวเธอถอยจนหลังติดกับมุมเชือก ผมที่เห็นอย่างนั้นก็รุกใส่เธอหนักขึ้น เพราะเห็นว่าตัวเองกำลังได้เปรียบ โดยที่ไม่ได้คิดเลยว่ามันนั้นเป็กับดักที่เธอสร้างขึ้น
สวบ!!!! หมัดตรงที่ปล่อยออกไปหลายชุดนั้นมันถูกเธอโยกหลบได้แทบทุกหมัด เช่นเดียวกับหมัดตรงหมัดสุดท้าย ที่ถูกเธอใช้ไหล่เบี่ยงการโจมตีออกไป ทำให้ผมเสียหลักในทันทีตามแรงเหวี่ยง
"แล้วก็มวยไทยน่ะ ใช้ศอกได้ด้วยรู้ไหม" และในขณะที่ผมเสียหลักจนทรงตัวไม่ได้นั้น
สวบ!!!!! เธอก็ฟันศอกสวนเข้ามาที่หางคิ้วผมอย่างจัง
ตับ!!! ทำเอาตัวผมล้มพับลงไปนอนกับพื้นเวทีในจังหวะนั้น ที่ถ้าไม่สวมเฮดการ์ดไว้ล่ะก็ คิ้วผมคงจะแตกไปแล้ว ซึ่งแรงปะทะที่เกิดจากการถูกฟันด้วยศอกนั้น มันก็รุนแรงเสียจนลุกยืนไม่ไหวเลย
"การทดสอบนี้....." และในตอนที่ผมกำลังนอนหัวหมุนอยู่นั้น เสียงของเธอก็ดังขึ้นมา พร้อมฝ่ามืออันเรียวบางไร้นวมที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ที่ผมนั้นก็ขยับมือขึ้นไปหา ให้เธอได้ออกแรงฉุดตัวผมขึ้นไป
"นายผ่านแล้ว ส่วนกฏข้อที่สองนายอยากฟังเลยไหม"
"ฟะ....ฟังเลยก็ได้" ผมตอบเธอไปในขณะที่ยังไม่หายมึนหัวเลยด้วยซ้ำ
"กฏข้อที่สองนี้สองฉันตั้งให้สำหรับนายคนเดียวเลยนะ นั่นก็คือ.........ต่อจากนี้นายต้องมาเป็แฟนของฉัน"
"ว่ายังไงนะ!!!" ที่คำพูดนั้นของเธอ มันทำเอาอาการมึนหัวหายไปในทันที
#ระบบภารกิจขยี้สวาท
1K
