ข่าวดีคือไม่เคยออกจากบ้านในเมืองตงลู แต่ข่าวร้ายก็คือการเดินทางหลายไมล์ต่อนาที ข่าวที่หลิวหยุนหยางล้มเหลวในการเข้าร่วมกองทัพัตื่น และ เฉินหยุนหยิงถูกไล่ออกจากธนาคารแพร่กระจายไปเร็วมาก ข่าวเหล่านี้เป็เหมือนอ้อยที่ไม่นิ่มลงหลังจากเคี้ยวมานาน น้ำตาลอ้อยที่แพร่กระจายก็เหมือนไฟป่าในน้ำลาย!
อย่างไรก็ตามเมืองตงลูยังคงเป็เมืองที่มีผู้อยู่อาศัยที่เรียบง่าย และซื่อสัตย์ คนเหล่านี้ส่วนใหญ่รู้สึกสงสารหลิวหยุนหยางในเื่นี้ หลิวหยุนหยางยังคงเป็เด็กที่น่ารักในสายตาของพวกเขาหลังจากที่เกิดเื่ทั้งหมด
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีบางคนที่หัวเราะเยาะโชคชะตาของเขา
ในบรรดาคนเหล่านี้ ได้แก่ พ่อของเหลียนฉาง เฟิงเฉิง เฉิงต้าเหรินและครอบครัวของเขา
เฉิงต้าเหรินยังคงถูกขังอยู่ แต่ข่าวเกี่ยวกับหลิวหยุนหยางก็เป็เหมือนเสียงเพลงที่ได้ยินประจำ
นับั้แ่เฉิงต้าเหรินถูกขังอยู่ หญิงผู้หยิ่งผยองคนนี้ใช้ความยับยั้งชั่งใจและยังคงนิ่งเงียบเพราะกลัว แม้ว่าคนอื่นจะพยายามยั่วยุเธอ แต่เธอก็ยังไม่ได้แสดงเจตนาแก้แค้นกลับ
อย่างไรก็ตามผู้หญิงโง่ที่เป็ไปไม่ได้ตอนนี้ตระหนักว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว หลังจากเงียบไปหลายวันในที่สุดก็ถึงเวลาที่เธอจะตัดสินคะแนนแทนสามีของเธอ
ตระกูลเฉิงเป็กลุ่มใหญ่ที่มีญาติสนิทและเพื่อนมากมาย ทั้งหมดนี้เป็เพียงการถามหาครั้งเดียวสำหรับผู้หญิงไม่น้อยกว่า 100 คนที่จะไปที่บ้านของหลิวหยุนหยาง และล้อมรอบมัน
"เมื่อบุคคลที่สถานะต่ำได้รับอำนาจ พวกเขาจะไปได้ไม่ไกลมาก!" ภรรยาของเฉิงต้าเหรินผู้มีแขนใหญ่ และสะโพกกลมโชว์โซ่ทองรอบคอของเธอ จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้นมองฝูงชนแล้วพูดว่า "ัให้กำเนิดั และ นกฟีนิกซ์ให้กำเนิดนกฟีนิกซ์ ลูกของหนูทุกตัวรู้ดีว่าควรจะขุดโพรงอย่างไร! ปีศาจตัวน้อยคิดว่าเขาจะเข้าร่วมกองทัพัตื่นได้อย่างไรกัน? นั่นเหมือนพังพอนที่คิดว่ามันสามารถดึงรถม้าได้! เขาน่าจะรู้ดีนะ! ชนชั้นสูง เหอะ บ้าบอสิ้นดี!"
ภรรยาของเฉิงต้าเหรินะโด่าทอจากใจของเธอ ญาติของเธอสนับสนุนเธอ ขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้า ขณะที่พวกเขากำลังจะเข้าไปในบ้านของหลิวหยุนหยาง รถยนต์สองคันซึ่งเป็สิ่งที่เห็นได้ยากในเมืองตงลูก็ส่งเสียงผ่านพวกเขาไป
หญิงสูงวัยเล็กน้อยที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงพวกเขาในเวลานั้นเกือบจะล้มลง เธอถูกมองว่าเป็บุคคลที่มีอำนาจในเมืองตงลู ดังนั้นเธอจึงไม่เคยประสบกับความอยุติธรรมเช่นนี้มาก่อน ทันใดนั้นเธอก็อ้าปากและเริ่มสาปแช่ง
"อย่าสาปแช่งอย่างเด็ดขาด! นี่คือคนที่เราไม่สามารถทำให้ขุ่นเคืองได้!" ผู้หญิงที่ดูฉลาดคนหนึ่งหยุดยั้งเธอไว้
"ทำไมเ้าถึงคิดว่ารถยนต์เ่าั้จอดอยู่นอกบ้านของหลิวหยุนหยางกัน?"
"นั่นคือรถยนต์ของธนาคาร หึหึ ... พวกเขาต้องมาที่นี่เพื่อเรียกร้องเงินคืน เ้าคิดว่าเงินจำนวน 100,000 ดาหยวน เป็เื่ง่ายที่จะได้รับงั้นหรอ?"
ผู้หญิงที่มีส่วนร่วมในการสนทนาที่มีชีวิตชีวาตระหนักว่าพวกเขาเกือบจะถึงบ้านของหลิวหยุนหยาง เมื่อพวกเขาเห็นชายอ้วนคนหนึ่งออกจากรถ ผิวพรรณและทรงผมของเขาทำให้ผู้หญิงอิจฉาเขา
"ข้าจำเขาได้! นั่นคือประธานธนาคารที่ดูแลธนาคารของเรา หึ…เขาเป็คนที่ไล่เฉินหยุนหยิงออก!"
"ถ้าชายชราคนนี้มาที่นี่เป็การส่วนตัวแล้วสิ่งที่ยิ่งใหญ่จะต้องเกิดขึ้น บางทีพวกเขาอาจจะจับหลิวหยุนหยางไป! นี่ เ้าคิดยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น?"
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือร่างเล็ก ๆ ที่ถือไม้ที่ดูใหญ่เกินไปสำหรับมือเล็ก ๆ ของเธอ
แม้ว่ามือของเธอจะสั่น แต่ก็มีความมุ่งมั่นทั่วใบหน้าของเธอ
"ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับท่าน! ออกไป! ออกไปให้ห่างจากบ้านของข้า!" หลิวตงเอ๋อดูเหมือนเสือตัวเล็กๆ ขณะที่เธอะโใส่ทุกคนและปกป้องสนามหญ้าของตนเอง
"หึหึ! เด็กสาวที่น่าสงสารคนนี้ค่อนข้างดุร้ายนะ!"
"แน่นอน! เธอจะแต่งงานได้อย่างไรเมื่อเธออายุมากขึ้น"
"ใครจะกล้าแต่งงานกับเธอล่ะ? เอ้อหนี่ของข้าคงจะไม่สนใจผู้หญิงที่เลวร้ายแบบนี้!"
คำพูดของผู้หญิงทำให้หลิวต่งเอ๋อหน้าแดงด้วยความโกรธ เธอมีวุฒิภาวะพอที่จะเข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูด
"เราไม่ได้มีเจตนาร้ายสาวน้อย เรามาเพราะเรา้าเห็นนายหญิงเฉินหยุนหยิง" ใบหน้าอันงดงามของประธานธนาคารจางเป็เหมือนดอกไม้
"ท่านเป็คนไม่ดี ข้าจะไม่ปล่อยให้ชายอ้วนอย่างท่านเข้าไปข้างในเด็ดขาด!" ขณะที่หลิวตงเอ๋อะโ เธอก็หลับตาของเธอทันทีและเหวี่ยงไม้ที่อยู่ในมือของเธออย่างแรง
ประธานธนาคารผู้ซึ่งไม่เคยคาดหวังว่าเด็กสาวคนนี้จะพยายามตีเขาจริงๆ ไม้ฟาดโดนต้นขาของเขา ทำให้เขาสะดุดและเกือบจะคุกเข่า
"เ้าเป็หญิงที่น่าเวทนา เ้า ... " ชายวัยกลางคนข้างเขาดุเธอทันที ประธานธนาคารผู้ซึ่งมีชีวิตอยู่อย่างเ้าชายจะประสบความอับอายเช่นนี้ได้อย่างไร
ก่อนที่เขาจะเริ่มประจบประแจงเขา ประธานธนาคารผู้ซึ่งกัดฟันของเขาด้วยความเ็ปบนใบหน้าเขา
"เ้าแค่ไม่รู้เื่ บัดซบ! หุบปากเดี๋ยวนี้! สาวน้อยข้าสัญญากับเ้าว่าข้าไม่ได้มีความตั้งใจจริง ๆ ข้ามาเชิญแม่ของเ้าให้กลับไปทำงาน ... "
หลิวตงเอ๋อเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องไปที่ชายอ้วนข้างหน้าเธอ เฉินหยุนหยิงผู้ที่ได้ยินเสียงอึกทึกด้านนอกบ้านของเธอก็ออกมา ทันทีที่เธอเห็นประธานธนาคารจางเธอพูดอย่างรังเกียจ "ข้าไม่้ายุ่งเกี่ยวกับท่านอีกต่อไป โปรดอย่ากลับมาที่นี่ หรือพยายามแทรกแซงชีวิตของเราอีก ตงเอ๋อเข้ามาข้างในกับแม่!"
เฉินหยุนหยิงเรียกให้ลูกสาวของเธอกลับเข้าไปข้างใน ประธานธนาคารจางเริ่มกังวลและพยายามดูทันที ฟางจงหยวนยืนอยู่ตรงนั้นราวกับว่าเขาเป็ใบ้ เขากำลังจ้องมองไปข้างหน้าโดยไม่ตั้งใจพูดอะไรให้เขา บ้าจริง ครอบครัวฟางทั้งหมดเต็มไปด้วยผู้ทรยศ!
คำพูดที่เขาพูดต่อหน้าผู้ช่วยฮวางรู้สึกประทับใจจริงๆ แต่ตอนนี้ถึงเวลาต้องลงมือแล้ว แต่จริงๆแล้วกลับเสแสร้งทำตัวเป็ใบ้ เขาไม่ได้พูดอะไรเลย เขาปล่อยให้ประธานธนาคารขายหน้าต่อหน้าคนอื่น เขาเป็แค่คนทรยศ!
ประธานธนาคารจางพยายามหลบซ่อนใบหน้าของเขาจากสายตาของผู้สังเกตการณ์ที่จับตามองมา หลังจากที่เขาใช้ความคิดเขาก็ตัดสินใจว่าเขาจะยอมทน และใช้มันเพื่อผลประโยชน์ของเขา
ประธานธนาคารจางคุกเข่าลงบนพื้น มือของเขากางออกแล้วน้ำมูกและน้ำตาไหลท่วมใบหน้าเขา ขณะที่เขาพูดว่า "ข้าทำผิดพลาดไปแล้วนายหญิง ได้โปรดให้โอกาสข้าแก้ไขและเริ่มใหม่อีกครั้ง ข้ามีสมาชิกในครอบครัวทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่ขึ้นอยู่กับข้าที่จะดูแลพวกเขา ถ้าเ้าไม่ให้อภัยข้า ครอบครัวของข้าก็จะอดตาย ... "
เสียงสะอื้นของชายคนนั้นช้าลงกลายเป็เสียงคร่ำครวญ
ภรรยาของเฉิงต้าเหริน และผู้หญิงคนอื่นที่โง่เขลา เป็ภาพที่น่านับถือจริง ๆ ที่คุกเข่าลงบนพื้นและขอร้องเฉินหยุนหยิงผู้หญิงที่พวกเขาดูถูก!
"หลิวหยุนหยางเข้าสู่ชนชั้นสูงของกองทัพัตื่นแล้ว เขายังเป็ชนชั้นสูงระดับ บี เ้าและลูกสาวของท่านสามารถอาศัยอยู่ในเมืองฉางอันได้ในที่สุด" ในที่สุดฟางจงหยวนพูดก็พูดขึ้นมา
ชนชั้นสูงของกองทัพัตื่น…ชนชั้นสูงระดับ บี…เมืองฉางอัน!
เป็ข่าวที่รู้สึกเหมือนเป็ะเิชุดหนักสำหรับญาติของเฉิงต้าเหริน ทันใดนั้นใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนสี
พวกเขาทุกคนรีบไปอย่างตื่นเต้นเพื่อดูความโชคร้ายของตระกูลหลิว แต่ตระกูลหลิวไม่ได้พังพินาศ เพียงแต่ตอนนี้พวกเขากลับยืนอยู่สูงกว่าแต่ก่อน
612
