บุ๋นพูดขึ้นว่า “ถ้าได้ลูกชายแบบอาเธอร์ ป้าอุ๊คงเหนื่อยแน่”
หวันได้ยินเข้าก็ทำหน้าดุอย่างไม่พอใจ “บุ๋น จะพูดจะจาอะไรก็คิดถึงน้ำใจเพื่อนฝูงบ้าง อาเธอร์ไม่เคยทำให้ใครเหนื่อยเลย น่ารักมีน้ำใจ แถมยังมีพร์ ใคร ๆ ก็รัก”
แล้วหวันก็นึกเื่เมื่อบ่ายที่ห้องกิจกรรมได้ จึงเล่นงานบุ๋นทันที
“เออนี่บุ๋น ทำไมหนีไปกินข้าวกลางวัน แล้วทิ้งให้อาเธอร์เฝ้าห้องกิจกรรมคนเดียว? รู้ไหมว่าอาเธอร์กลัว”
“ใครว่าทิ้งให้อยู่คนเดียว นักเรียนใหม่เต็มไปหมด” บุ๋นเถียงข้างๆ คูๆ
“ก็เพราะว่าต้องช่วยกันต้อนรับนักเรียนใหม่น่ะสิ ปล่อยให้อาเธอร์ทำหน้าที่คนเดียว ก็รู้ว่าอาเธอร์้าคนอยู่ด้วย”
“ก็อาเธอร์รอเดี๋ยวเดียว แฮ็มกะแป็งก็มาแล้ว” บุ๋นยังเถียงอยู่
“ใช้ไม่ได้เลย ทีหลังต้องคิดถึงใจคนอื่นก่อนหนีไปกินสิ” หวันยังตำหนิไม่จบ
“แหม มันหิวนะพี่หวัน บุ๋นน่ะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง พอท้องว่างสมองก็ว่างไปด้วย คิดอะไรไม่ค่อยออกหรอก”
หวันเริ่มคร้านที่ต่อปากต่อคำ จึงหันมาคุยกับป้าทิพย์เื่อาจารย์วิชชาต่อ
“แล้วป้าทิพย์ไม่เคยเห็นอาจารย์วิชชาหรือคะ เสียดายจังไม่มีใครเห็นอาจารย์ตอนเข้ามาใหม่ ๆ สงสัยหล่อน่าดูเลย ขนาดตอนนี้ ยังโคตรเท่ห์อยู่เลย” หวันถาม
“พอดีตอนนั้นคุณตากับคุณยายต้องย้ายงานไปประจำที่ต่างจังหวัด ป้าเลยต้องย้ายโรงเรียนไปด้วย น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้เจออาจารย์วิชชา แต่ป้าก็ได้ยินจากเพื่อน ๆ เขาเล่าให้ฟังว่าอาจารย์ดูภูมิฐาน ดูผู้ใหญ่กว่าวัย ไม่เห็นมีใครชมว่าหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว หรือโคตรเท่ห์แบบที่เล่าเลย อาจารย์วิชชาเข้ามาสอนที่โรงเรียนใหม่ ๆ น่าจะอายุไม่มากเท่าไร ตอนนี้น่าจะใกล้หกสิบแล้วล่ะ เพราะป้าเองก็เรียนจบมาตั้ง 35 ปีแล้วนะ สมัยนั้นมีลุงชิดภารโรงช่วยดูแลโรงเรียน ลุงชิดแกใจดีมาก ใคร ๆ ก็ชอบ”
“ตอนนี้ตาชิดก็ยังอยู่ที่โรงเรียนนะคะ นอกจากตาบอด นอกนั้นก็สบายดี พวกเด็ก ๆ ยังเวียนไปคุยกับแกบ่อย ๆ เขาไปให้แกช่วยดูหมอ” หวันบอก
“ใช่ ใช่ แกชอบดูไพ่ทำนายั้แ่สมัยก่อนแล้ว นี่แกคงจะแก่มากแล้วนะ ปีนี้น่าจะอายุ 85 ปีเห็นจะได้ เออ พรุ่งนี้ป้าฝากเงินไปให้ตาชิดหน่อยนะ ให้แกซื้อขนมกิน”
ป้าทิพย์มีน้ำใจฝากเงินไปให้ตาชิดเสมอเพราะนึกถึงสมัยเด็ก ตาชิดเคยช่วยป้าทิพย์ออกมาจากห้องน้ำนักเรียนหญิงที่ถูกใส่กุญแจ
“คิดถึงสมัยที่ป้าเป็เด็กเล็ก ประมาณจะปิดเทอมป.2 ป้าเล่นซ่อนหากับพวกเพื่อนๆ แล้ววิ่งไปซ่อนในห้องน้ำ กลัวเพื่อนจะจับได้ ก็เลยปิดประตูห้องน้ำ พอได้ยินเสียงอะไรขอกแขกๆ ยิ่งเงียบกริบ ที่ไหนได้ภารโรงเขามาปิดประตูเพราะตอนนั้นเปิดเรียนวันสุดท้าย คิดแล้วยังขวัญหายอยู่เลย ซ่อนอยู่พักใหญ่ ไม่ได้ยินเสียงเพื่อน บริเวณนั้นเงียบไปหมด ป้าเริ่มใกลัว ส่งเสียงร้องลั่น ร้องอยู่เป็นาน คอแหบคอแห้งไปหมด แต่กลัวน่ะมีมากกว่า ก็ร้องต่อไป”
คุณยายเสริมขึ้น “โอ๊ย ตอนนั้นนะ ตากับยายก็มัวแต่ไปหาตามลูกที่บ้านเพื่อน ใครจะไปนึกว่าแม่ทิพย์ไปซ่อนอยู่ในห้องน้ำโรงเรียน”
“แล้วตอนหลังออกมาได้อย่างไรคะ?” หวันถามด้วยความตื่นเต้น
“ก็ร้องไปสักชั่วโมงได้ ก็ตาชิดนี่แหละ เดินมาได้ยินเสียงเข้า โชคดีมากที่ตาชิดอยู่ประจำที่โรงเรียน พอดีแกไปตลาดตอนเย็น เพิ่งเดินมาที่ห้องพัก โชคดีอีกที่ห้องน้ำเด็กเล็กอยู่ฝั่งเดียวกับห้องพักของแก ตอนนั้นนับว่าได้ลุงชิดช่วยชีวิตป้าไว้ ต่อมาทางโรงเรียนให้ตรวจห้องน้ำอย่างละเอียดทุกครั้งก่อนใส่กุญแจ กลัวนักเรียนไปแอบซ่อนกันอีก”
“ใช่ค่ะ หวันเคยเห็นน้าลำดวนที่ดูแลห้องน้ำ ก่อนใส่กุญแจ แกเปิดประตูตรวจสอบทุกห้อง” หวันบอก “คงเป็เพราะเหตุนี้นี่เอง ป้าทิพย์ถึงได้นึกถึงตาชิดที่เคยช่วยในครั้งนั้น เลยเอาขนมและตังให้แกเรื่อยมา ได้ค่ะป้าทิพย์ หวันจะเอาขนมและตังไปให้แกเอง เดี๋ยวนี้ตาชิดไม่ต้องทำงานอะไร เห็นเดินไปเดินมาแถว ๆ โรงเรียน แล้วก็นั่งเล่นอยู่หน้าห้องพัก ตอนนี้มีลุงคมสันต์ดูแลงานโรงเรียนแทนแล้ว ลุงคมอายุประมาณเดียวกับอาจารย์วิชชา”
“ฮ้า แต่ดูแตกต่างกันเหลือเกิน” แม่ของบุ๋นที่ฟังคำสนทนาอยู่ด้วยถึงกับอุทานออกมา “น้าเคยเห็นทั้งสองคน โอ้โฮ ดูเป็พ่อลูกกันได้เลย อาจารย์วิชชาดูแลตัวเองดีมาก ยังหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวอยู่เลยจริง ๆ”
บุ๋นพูดขึ้นบ้าง “จริง ๆ นะครับป้าทิพย์ บุ๋นว่าถ้าป้าทิพย์ยืนกับอาจารย์วิชชา สงสัยจะมองเป็แม่ลูกกันได้เหมือนกัน” บุ๋นพูดแบบไม่คิดตามเคย
“น้อยหน่อยย่ะ เ้าบุ๋น” ป้าทิพย์เคืองนิดๆ “ป้าแก่ขนาดดูเป็แม่อาจารย์เลยหรือ อาจารย์แกอย่างน้อยต้องอายุมากกว่าป้าสักสี่ห้าปี”
“จริง ๆ ครับ ผมไม่เว่อร์ ถามพี่หวันดูสิ”
“จริงหรือหวัน?” ป้าทิพย์ยิ่งเครียดกับสภาพที่แก่ชราลงทุกวันอยู่แล้ว ถามหวันเพื่อหาคำพูดที่จะสบายใจขึ้น
“หวันว่าอาจเป็เพราะอาจารย์แกมีวินัยและรู้จักรักษาสุขภาพค่ะ ถ้าไม่ไปยืนเทียบกับอาจารย์วิชชา ป้าทิพย์ไม่เห็นแก่เลย ยังสวยเด้งอยู่ค่ะ” หวันพูดจาเป็มากกว่า ทำให้ป้าทิพย์ค่อยคลายเครียดไปได้หน่อย
“เอ้า ชัยกับยุ้ย ทานอิ่มแล้วก็รีบพาลูกออกไปซื้อปีกไก่ทอดกินได้แล้ว ป่านนี้คงหิวแย่” ป้าทิพย์ออกปากไล่หลานชายปากไม่หวาน
บุ๋นลุกขึ้นทันที หันมาถามหวันก่อนออกว่า “พี่หวัน พรุ่งนี้บุ๋นจะไปทำงานที่ห้องกิจกรรมกับแฮ็มกะแป็งนะ พี่หวันจะแวะไปไหม?”
หวันปฏิเสธ “ไม่ล่ะ พรุ่งนี้จะไปอยู่กับคุณย่า นี่ไม่เจอตั้งหลายวัน ไม่รู้บ่นถึงหรือเปล่า เดี๋ยวนี้โทรหาก็ไม่ค่อยได้ยินเสียง”
“งั้นเจอกันวันจันทร์ที่โรงเรียนนะ” พอพูดจบ บุ๋นก็หันไปลาคุณยาย ป้าทิพย์ และพ่อแม่ของหวัน เดินนำพ่อแม่ของตัวเองออกไป
………………………
526
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
