ผมเดินตามเซนิธไป
เสียงฝีเท้าของเขาดังสม่ำเสมอไปตามทางเดินใต้ดิน
ตึก...
ตึก...
ตึก...
ไม่มีคำพูดใดเกิดขึ้นระหว่างเรา
ทางเดินทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด
ผมก้มมองมือของตัวเอง
แสงของเรน่ายังคงอยู่ในฝ่ามือ
ริบหรี่...
แทบจะมองไม่เห็น
ผมกำมันเอาไว้แน่น
ราวกับเพียงแค่คลายมือออก...
แสงนั้นจะหายไป
“ถ้าเ้าอยากให้นางกลับมา”
เสียงของเซนิธดังขึ้นจากด้านหน้า
ผมเงยหน้าขึ้น
เขายังคงเดินต่อโดยไม่หันกลับมา
“จงรักษาไว้ให้ดี”
“ครับ...”
เซนิธเดินต่อไปอีกเล็กน้อย
ก่อนจะหยุดตรงหน้าตะเกียงที่แขวนอยู่บนกำแพง
เขายกมือขึ้น
หยิบตะเกียงออกมา
จากนั้นก็ดับเปลวไฟภายใน
ความมืดเข้าปกคลุมทางเดินทันที
ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
เซนิธใช้นิ้วแตะลงบนตัวตะเกียง
อักขระสีดำปรากฏขึ้นทีละเส้น
มานาไหลผ่านตัวตะเกียงอย่างเงียบงัน
จากนั้นเขาจึงยื่นมันมาตรงหน้าผม
“ใส่เข้าไป”
ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือออกไป
ผมประคองแสงของเรน่าอย่างระมัดระวัง
แล้วนำมันใส่เข้าไปภายในตะเกียง
ทันทีที่แสงัักับภาชนะ
ฟึ่บ...
ไม่มีเปลวไฟเกิดขึ้น
แสงนั้นไม่ได้สว่างขึ้น
แต่ก็ไม่ได้ดับลง
มันยังคงลอยนิ่งอยู่ภายใน
ริบหรี่...
เหมือนเดิม
ผมมองมันอยู่นาน
ก่อนจะถามขึ้น
“ทำไม...”
เซนิธตอบโดยไม่หันกลับมา
“เพราะสัญญาที่ข้าทำกับเ้า”
ผมชะงัก
“ขออภัยครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
ผมหยุดไปเล็กน้อย
“ผมอยากถามว่า...ทำไมถึงให้ผมเป็คนรับใช้ ทั้งที่ท่านมีอันเดธที่ภักดี แข็งแกร่ง แถมยังมีสติปัญญา”
เซนิธนิ่งไป
ผมพูดต่อ
“ผมไม่เห็นว่าการที่ผมเป็คนรับใช้ให้ท่านจะมีประโยชน์อะไร”
เซนิธหยุดเดิน
จากนั้นจึงหันกลับมา
ดวงตาของเขามองตรงมายังผม
ว่างเปล่า
ไร้อารมณ์
ไม่มีความสงสาร
ไม่มีความเมตตา
“สองข้อ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ
“มีเหตุผลเพียงสองข้อ”
ผมเงียบและรอฟัง
“ข้อแรก”
เซนิธกล่าว
“อันเดธของข้า แม้บางตัวจะมีสติปัญญาสูงกว่าปกติ และบางตัวสามารถโต้ตอบได้ราวกับตอนที่ยังมีชีวิต”
เขาหยุดเล็กน้อย
“แต่พวกมันไม่มีความคิด”
“พวกมันทำได้เพียงคำสั่งที่พวกมันสามารถเข้าใจได้ในตอนมีชีวิต”
เซนิธพูดต่ออย่างไม่รีบร้อน
“หากตอนมีชีวิตไม่รู้จักสิ่งใด เมื่อตายไปก็ยังไม่รู้จักสิ่งนั้น”
“ต่อให้เ้าสอน”
เขามองผม
“มันก็ไม่เรียนรู้”
ผมเงียบ
“พวกมันสามารถจดจำ”
“สามารถทำตาม”
“สามารถต่อสู้”
“สามารถใช้สิ่งที่เคยรู้”
แต่...
“ไม่สามารถสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาเอง”
ผมเริ่มเข้าใจ
เซนิธจึงพูดต่อ
“ข้า้าคนที่สามารถเรียนรู้ได้”
"งั้นลิชละ"
เซนิธตอบกลับ
"พวกนั้นมีความคิดและเจตจำนง"
เขาหยุดจากนั้นก็พูดต่อ
"แต่ก็มากเกินไปที่จะใช้งาน"
เขาหันกลับไป
“ข้อสอง”
เซนิธเดินต่อ
“เพราะเ้าเหมาะ”
ผมรีบเดินตาม
“เหมาะ?”
“ดวงตาของเ้า”
ผมชะงักเล็กน้อย
เซนิธยังคงเดินต่อ
“มันหายาก”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังอธิบายเื่ธรรมดา
“หายากจนไม่เคยมีบันทึกว่ามีใครมัน”
ผมมองเขาอย่างตั้งใจ
“แต่กลับมีบันทึกว่ามันคืออะไร”
เซนิธหยุด
“ดวงตานั้นสามารถมองเห็นและควบคุมมานาได้ในระดับที่แตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป”
ผมกำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย
แต่คำพูดต่อมาของเขากลับทำให้ผมชะงัก
“อย่างไรก็ตาม...”
เซนิธหันกลับมามอง
“ถ้าเทียบความสามารถกับความหายากแล้ว”
เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา
“น่าผิดหวัง”
ผมเงียบ
เซนิธไม่ได้สนใจสีหน้าของผม
“สิ่งที่เ้ามองเห็น หากไม่นับการมองเห็นเจตจำนงและการััถึงโชคชะตาแล้ว”
เขาหยุด
“ไม่มีอะไรพิเศษ”
“การมองเห็นเจตจำนงและััถึงโชคชะตา...”
ผมพึมพำ
เซนิธตอบทันที
“ไม่ใช่ความสามารถของดวงตาเ้า”
ผมเงยหน้าขึ้น
“จอมเวททั่วไปก็สามารถทำได้”
“เพียงแค่ส่งมานาเข้าสู่ดวงตา”
เขาพูดต่อ
“สิ่งที่เ้ามีแตกต่างจากพวกนั้นเพียงเล็กน้อย”
ผมตั้งใจฟัง
“แต่สิ่งที่มีประโยชน์ที่สุด...”
เซนิธเหลือบมองผม
“คือความสามารถในการสั่งการมานา”
เขาหยุด
“และดวงิญญาที่ไม่มีเ้าของ”
ผมนิ่งไป
เซนิธพูดต่อ
“นั่นเป็เหตุผลหลักที่ข้า้าเ้า”
“นอกจากนี้...”
เขามองผมั้แ่หัวจรดเท้า
“ปริมาณมานาของเ้ามากกว่าคนที่เพิ่งปลุกพลังเวทประมาณสิบเท่า”
ผมเบิกตาเล็กน้อย
“ทั้งยังมีภูมิต้านทานเวทมนตร์และคำสาประดับหนึ่ง”
เขาหันกลับไป
“ทั้งที่ยังไม่เคยได้รับการฝึก”
ผมมองแผ่นหลังของเขา
คำพูดของเซนิธไม่มีการชมเชยแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้บอกว่าผมมีพร์
ไม่ได้บอกว่าผมพิเศษ
เขาเพียงกำลังบอกข้อมูล
เหมือนกำลังประเมินเครื่องมือชิ้นหนึ่ง
ผมเดินตามเขาไปอีกครั้ง
ครู่หนึ่งผมจึงถาม
“แล้วเกี่ยวกับเรน่าล่ะครับ?”
เซนิธหยุด
“เรน่า?”
เขาหันกลับมา
“ถ้าหมายถึงดวงิญญานั้น...”
เขามองไปยังตะเกียงในมือผม
“ไม่รู้”
ผมหยุดเดิน
“...ไม่รู้?”
“ใช่”
ไม่มีความลังเล
ไม่มีการปิดบัง
“ข้าไม่รู้ว่ามันคือิญญาของนางหรือไม่”
ผมเงียบ
เซนิธพูดต่อ
“ข้าเพียงบอกสิ่งที่เห็น”
สายตาของเขาเลื่อนลงไปยังแสงในตะเกียง
“มันยังไม่ดับ”
เขาเว้น่
“นั่นเพียงพอแล้ว”
ผมกำตะเกียงแน่นขึ้น
“แล้วท่านจะชุบชีวิตเธอได้จริงหรือครับ?”
เซนิธมองผมอยู่ครู่หนึ่ง
นานจนผมเริ่มคิดว่าเขาจะไม่ตอบ
แต่ในที่สุด...
“ไม่รู้”
ผมชะงัก
“...อะไรนะครับ?”
“ข้าไม่รู้”
น้ำเสียงของเขายังคงเหมือนเดิม
ไม่มีความมั่นใจ
ไม่มีความลังเล
“ข้ายังไม่เคยทำ”
ผมเงียบ
เซนิธหันกลับไป
“แต่ข้าสามารถลองได้”
ผมมองแผ่นหลังของเขา
“ลอง...?”
“ใช่”
“แล้วถ้าลองไม่ได้ผลล่ะครับ?”
เซนิธเดินต่อ
“ก็ลองอีก”
ผมชะงัก
เขาพูดต่อโดยไม่หันกลับมา
“หากยังไม่ได้ผล ก็ลองอีกครั้ง”
“จนกว่าจะสำเร็จ?”
“ใช่”
“นานแค่ไหน?”
“ไม่รู้”
คำตอบนั้นออกมาอย่างง่ายดาย
“สิบปี?”
“ร้อยปี?”
ผมเงียบไป
เซนิธหยุดเดินชั่วครู่
“ตราบใดที่ดวงิญญานั้นยังอยู่”
เขาพูด
“ข้าก็ยังทดลองต่อได้”
ผมมองเขาด้วยความรู้สึกประหลาด
“ท่านเชื่อจริง ๆ หรือครับว่าจะทำสำเร็จ?”
เซนิธหันกลับมา
“ใช่”
คำตอบนั้นสั้นมาก
แต่หนักแน่น
“ข้าเชื่อว่าสิ่งที่ยังไม่สำเร็จในวันนี้ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีวันสำเร็จ”
เขาหันกลับไป
“หากมีเวลาเพียงพอ”
“ทดลองมากพอ”
“และยังมีสิ่งให้ทดลอง”
“สักวันหนึ่งมันจะสำเร็จ”
ผมนิ่งอยู่กับที่
ชายคนนี้...
ไม่ได้สัญญาว่าจะช่วยเรน่า
เขาไม่ได้บอกว่าเขาสามารถทำได้
เขาเพียงเชื่อว่า...
ถ้าทดลองมากพอ สักวันมันจะสำเร็จ
และตราบใดที่ิญญาของเรน่ายังอยู่
เขาก็สามารถทดลองต่อไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด
แต่สำหรับผม...
นั่นไม่ต่างอะไรจากคำโกหก
คนตายไม่สามารถกลับมาได้
ผมรู้ดี
ต่อให้ิญญายังคงอยู่
ต่อให้ศาสตร์แห่งความตายสามารถยื้อิญญาเอาไว้
ต่อให้มีเวทมนตร์ที่สามารถบิดเบือนกฎของโลก
ชีวิตที่ตายไปแล้ว...
ก็ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม
เรน่าตายแล้ว
และผมรู้ดีว่าเธอจะไม่มีวันกลับมา
แต่ผมไม่จำเป็ต้องให้เซนิธรู้ว่าผมคิดแบบนั้น
ถ้าเขา้าให้ผมเชื่อ...
ผมก็จะเชื่อ
ถ้าเขา้าให้ผมมีความหวัง...
ผมก็จะมีความหวัง
เพราะตอนนี้...
สิ่งที่ผม้าไม่ใช่เรน่า
สิ่งที่ผม้าคือเวลา
เวลาเพื่อแข็งแกร่งขึ้น
เวลาเพื่อเรียนรู้
เวลาเพื่อรอโอกาส
และที่สำคัญที่สุด...
เวลาเพื่อให้เซนิธตายใจ
ผมต้องทำให้เขาเชื่อว่าเด็กคนนี้ยอมทำทุกอย่างเพื่อิญญาของผู้หญิงคนหนึ่ง
ยิ่งเขาเชื่อมากเท่าไร...
ผมก็ยิ่งมีโอกาสมากขึ้นเท่านั้น
“ถ้าท่านช่วยเรน่าได้...”
ผมพูดขึ้น
เสียงสั่นเล็กน้อย
“ผมจะทำทุกอย่างครับ”
เซนิธหยุดเดิน
เขาหันกลับมา
“ทุกอย่าง?”
“ครับ”
“ฆ่า?”
ผมชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะพยักหน้า
“ครับ”
“ทำลาย?”
“ครับ”
“แม้แต่ผู้มีพระคุณ?”
มือของผมกำแน่น
ภาพของเจอร์ราร์ดผุดขึ้นมาในหัว
ผมหลับตาลงชั่วครู่
เซนิธจ้องผม
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง
ก่อนจะตอบ
“ผมจะทำ”
เซนิธมองผมอยู่อีกครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงหันหลัง
“ดี”
ไม่มีรอยยิ้ม
ไม่มีความพอใจ
ไม่มีคำชม
เพียงคำเดียวเท่านั้น
เหมือนเขาเพิ่งตรวจสอบว่าเครื่องมือชิ้นหนึ่งสามารถใช้งานได้หรือไม่
ผมเดินตามเขาไปอีกครั้ง
แต่ก่อนที่เราจะเดินไปได้ไกล...
เซนิธก็พูดขึ้น
“มีอีกเื่”
“ครับ?”
“ข้ารักษาสัญญาเสมอ”
ผมชะงัก
เซนิธไม่ได้หันกลับมา
“ตราบใดที่เ้ายังไม่ตาย”
เขาหยุด
“ข้าจะไม่ทำลายมัน”
ผมมองเขาเงียบ ๆ
เซนิธไม่ได้พูดเพื่อปลอบใจ
เขาเพียงกำลังบอกกฎของตัวเอง
“เข้าใจแล้วครับ”
ผมตอบ
แต่ภายในใจกลับเย็นเยียบ
รักษาสัญญาอย่างนั้นหรือ...
ถ้าเขาคิดว่าผมจะเชื่อคำพูดของเขาทั้งหมด...
เขาก็ประเมินผมต่ำเกินไป
ผมจะทำให้เขาเชื่อ
ผมจะทำให้เขาคิดว่าผมยังมีความหวัง
และเมื่อถึงวันที่ผมแข็งแกร่งพอ...
ผมจะหันคมดาบกลับมาหาเขา
แต่ตอนนี้...
ผมยังต้องอดทน
ผมต้องเรียนรู้ทุกอย่างจากชายคนนี้
“เดินต่อ”
เสียงของเซนิธดังขึ้น
ผมเงยหน้าขึ้น
“ครับ นายท่าน"
1K
