1 | อกหัก!?
เสียงรถกระบะทรงพลัง เครื่องยนต์เทอร์โบคู่ร้อยเก้าสิบแรงม้ากระหึ่มก้อง พลันแสงไฟหน้าก็สว่างพึ่บสาดส่องให้เห็นเส้นทางเบื้องหน้าอันเป็ดินลูกรังผสมกรวด ขนาบข้างด้วยเงาไม้ใหญ่น้อยรกชัฏ ท้องฟ้าเริ่มมืดลงจนกลายเป็สีครามเข้ม ๆ และอีกไม่นานก็จะมืดมิดสนิทเป็สีดำ
เพลงพนัสซึ่งนั่งประจำที่คนขับเหลียวมองกระเป๋าเป้ใบใหญ่บนเบาะหลัง กระเป๋าเอกสาร และกระเป๋าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่านำของทุกอย่างที่จำเป็มาครบแล้วจริง ๆ ไม่ได้หลงลืมอะไรไว้เพราะความรีบร้อนกระวนกระวายใจจนอาจเกิดปัญหาภายหลัง หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้งอย่างหนักหน่วงเพื่อรวบรวมสติ ลูบพวงมาลัยรถยนต์คันเก่งประจำตัว ขอฝากขวัญและกำลังใจ ใช่แล้ว...จากนี้เธอจะซิ่งไปกรุงเทพมหานครให้เร็วที่สุด ดุจขี่เมฆไปเลยทีเดียว
จากบ้านพักนักวิจัยบนป่าเขาในอำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี เลี้ยวเลาะไปตามถนนคดเคี้ยวแนบหน้าผาและเนินสูงชันด้วยความเร็วรถที่ค่อนข้างมากจนเสี่ยงอันตราย แต่หญิงสาวผู้ขับก็ไม่หวั่น เหยียบเร่งเครื่อง ถอนคันเร่ง แล้วเบรกหนัก ๆ สลับกันไป โค้งหักศอกหรือโค้งอันตรายผ่านไปโค้งแล้วโค้งเล่า อาศัยความใจกล้าและค่อนข้างชินเส้นทางก็ผ่านมันไปได้
ความมืดมิดรอบกายไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอหวั่นเกรง เพราะตราบใดที่ยังมีแสงสว่างจากไฟหน้าส่องทางในระยะสองสามเมตรข้างหน้า อีกไม่นานก็ต้องไปถึงปลายทางได้แน่ เธอเริ่มเข้าสู่ตัวอำเภอเมืองกาญจนบุรี วิ่งไปตามถนนเลี่ยงเมือง รถคันอื่น ๆ ที่ร่วมทางเดียวกันต่างแล่นฉิว ทั้งที่เธอเหยียบไปร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้ว ยังต้องอยู่ชิดเลนซ้าย
พอเข้าเขตเมืองหลวงซึ่งมีอาคารบ้านเรือนเรียงไม่เป็ระเบียบค่อนข้างหนาตา แซมด้วยตึกสูง ๆ หนาแน่น รถราก็เริ่มติด เพลงพนัสเริ่มร้อนใจ ขับมาถึงกรุงเทพฯ แล้วแท้ ๆ แต่ก็ไม่อาจไปหาธัชชัยได้สักที ไม่รู้ว่าป่านนี้ชายหนุ่มจะเป็อย่างไรบ้าง เธออยากไปยืนตรงหน้าเขาเหลือเกิน ดูให้เห็นกับตาว่าเขาเพียงแค่เมามายฟูมฟายอยู่ในห้องพัก ไม่ได้คิดสั้นหรือทำอะไรบ้า ๆ อย่างที่พูด
‘แก เขาไม่รักฉัน เขาไม่เคยรักฉันเลย’
เพียงแค่ประโยคแรกที่ผ่านมาทางโทรศัพท์ เพลงพนัสก็รู้ว่านายธัชชัย เพื่อนชายที่สนิทที่สุดกำลังขาดสติอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
‘ที่ผ่านมามันคืออะไรวะ ฉันไม่เคยมีค่าในสายตาเขาสักนิดเลยเหรอวะ เป็แค่ฝุ่นละออง ลอยผ่านไปผ่านมา เขาไม่เคยมองเห็น เหมือนเป็...เหมือนเป็แค่ขี้หมาว่ะ ฮึ เหยียบติดรองเท้า เคาะ ๆ ออกแล้วเขาก็ไป’
‘แกเมามากแล้วนะไอ้ธัช ใจเย็น ๆ ก่อนนะเว้ย หยุดกินเหล้าได้แล้ว’ แม้จะพูดไป แต่เพลงพนัสรู้ดีว่าในเวลานี้ไม่มีคำพูดใดเข้าไปในหูของธัชชัยได้หรอก
‘ฉันมันโง่ ฉันมันก็แค่ไอ้งั่งที่ไม่มีใครสนใจ น่าจะตาย ๆ ไปซะ จะได้ไปเกิดใหม่เป็คนหล่อ ๆ รวย ๆ กับเขาบ้าง’
‘ไอ้ธัช! แกหยุดพูดแบบนี้ซะที ฉันใจคอไม่ดี ฉันจะไปหาแกเดี๋ยวนี้แหละ แกรอฉันก่อน’
‘ฉันอยากตายว่ะลูกไม้ มันเจ็บเหมือนจะตาย เจ็บจนไม่อยากอยู่ต่อแล้วว่ะ’
น่าแปลกที่ประโยคสุดท้ายไม่มีสำเนียงอ้อแอ้อย่างคนเมา มันเบาหวิวและเลือนรางราวกับจะจางหายไปจากสัญญาณโทรศัพท์ ในยามนั้นหญิงสาวขนลุกเกรียว พยายามะโชื่อเพื่อนซ้ำแล้วซ้ำอีก พลางกระโจนไปหยิบกระเป๋าเป้ออกมา โกยเสื้อผ้าเท่าที่หยิบได้ใส่ลงไปแล้วโยนเข้ารถกระบะ กุญแจรถยนต์ที่แขวนไว้ข้างฝาลอยหวือติดมือมาอย่างรวดเร็ว
ไอ้ธัช หรือธัชชัย ไอ้เพื่อนจอมกะล่อนของเธอไม่เคยมีอาการแบบนี้ ไม่รู้เลิกกับแฟนอีท่าไหนถึงได้อาการหนักจนถึงขั้นคิดอยากฆ่าตัวตาย ที่ผ่านมาไม่มีวี่แววเลยสักนิด ไม่มีวี่แววกระทั่งว่าไอ้เพื่อนบ้าจะมีแฟนด้วยซ้ำ แล้วนี่ไปคบกับใคร คบกันเมื่อไร แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงได้เลิกรากันอย่างรวดเร็วแต่หนักหนาเช่นนี้
คำถามมากมายพลุ่งพล่านอยู่ในใจ ผลักดันให้เท้ายิ่งเหยียบคันเร่งจนไม่สนใจเข็มไมล์ว่าจะชี้ไปที่เลขใด ในที่สุดเธอก็เข้ามาในเขตคอนโดมิเนียมขนาดกลางของเพื่อนหนุ่มจนได้ เธอจอดรถแล้วแทบกระโจนเข้าลิฟต์เพื่อขึ้นไปหาเพื่อนรักในทันที
“ไอ้ธัช! ฉันมาแล้ว ธัช เปิดประตู” เพลงพนัสเคาะประตูห้องรัว ๆ ก่อนจะพบว่าห้องไม่ได้ล็อก เธอพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ในห้องอันมืดสลัว เงาใครคนหนึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนคอพับพิงโซฟา มีแก้วกับขวดเหล้าตั้งอยู่ข้างกาย น้ำจากถุงน้ำแข็งเจิ่งนองบนพื้นไม้เทียม หญิงสาวกลั้นใจจับตัวเพื่อนชายเขย่าอย่างแรงพลางะโเรียกชื่ออย่างขวัญเสีย ร่างนั้นคลอนไปหมดแต่ไม่มีท่าทีจะรู้สึกตัว หัวใจของคนเป็เพื่อนหล่นวูบ กลั้นใจค่อย ๆ รอนิ้วมืออันเย็นเฉียบที่ปลายจมูก พอััได้ถึงลมร้อน ๆ เพียงแ่เบาก็น้ำตาไหลออกมา นึกขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เพื่อนรักของเธอยังมีชีวิตอยู่
เมาหลับไปแล้ว...พอคิดได้ดังนั้นเพลงพนัสก็แข้งขาอ่อน ทิ้งร่างทรุดนั่งบนพื้นพรม พอหัวใจที่เต้นโครมครามมาตลอดสี่ชั่วโมงบนท้องถนนค่อยสงบลงแล้ว ก็จัดแจงให้เพื่อนได้นอนในท่าสบาย เก็บกวาดแก้วเหล้ากับสารพัดขวดซึ่งวางระเกะระกะไปไว้ในครัวเสีย แต่ยังเก็บไม่ทันเสร็จก็ได้ยินเสียงไอแค็ก ๆ ดังมาจากร่างสันทัดที่นอนคว่ำหน้าอยู่ เธอวางทุกอย่างลงแล้วถลาเข้าไปหา
“ธัช แกเป็ไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม” เพลงพนัสจะเอื้อมมือไปััใบหน้าของเพื่อนหนุ่มซึ่งกำลังค่อย ๆ พลิกกายนอนหงาย แต่ดวงตาอันบวมช้ำของเขาทำให้ชะงักมือไว้ ไม่กล้าแตะต้องด้วยกลัวว่าจะสร้างความบอบช้ำไปมากกว่านี้
“อะ...ไอ้ลูกไม้ แกมาจริง ๆ เหรอเนี่ย”
“ใช่ ฉันเอง” เธอยิ้มออกมาพลางกรีดน้ำตาที่เอ่อกบตา “ฉันมาหาแกแล้วธัช”
สิ้นคำพูดอันอบอุ่นอ่อนหวาน ธัชชัยก็โผเข้าสวมกอด ปล่อยเสียงร่ำไห้โฮ น้ำหนักตัวที่โถมลงมาทำให้ร่างบางของหญิงสาวเซถอย แต่เธอก็ขืนกายเพื่อกอดกระชับร่างของเพื่อนไว้
“ไม่เป็ไรแล้วนะธัช ฉันอยู่นี่แล้ว มาอยู่ข้าง ๆ แกแล้วนี่ไง”
ทว่าคำปลอบโยนของเธอคล้ายจะทำให้เขาร้องไห้หนักขึ้น เสียงทุ้มเปล่งออกมาปนสะอื้นว่า “ฉันไม่เหลือใครแล้วว่ะ ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว”
“ไม่จริง ธัช แกยังมีฉันอีกทั้งคนนะเว้ย” เธอตอบทันใด แล้วดันร่างของชายหนุ่มซึ่งยามนี้ช่างอ่อนเปลี้ยออกไปเพื่อสบตากันอย่างแน่วแน่ “แกบอกฉันมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น ใครมันกล้าทำให้แกร้องไห้ ฉันจะไปเอาเื่มันเอง”
ใบหน้าอันเต็มไปด้วยคราบน้ำตาส่ายไปมาอย่างอ่อนแรง “แกอย่าไปยุ่งกับเขาเลย ฉันมันผิดเอง ฉันมันโง่เอง มันโง่ ๆๆ”
เขาขึ้นเสียงจนแทบคำราม พูดตอกย้ำพร้อมกับกำหมัดทุบพื้นรัว ๆ เพลงพนัสรีบตะครุบกำปั้นนั้นแล้วขืนไว้สุดแรง
“ธัช แกใจเย็นก่อน!” เห็นอาการเพื่อนแล้วเธอก็เ็ปตาม มือบอบบางที่กำหมัดของเพื่อนหนุ่มไว้กลายเป็บีบแน่น “แกบอกฉันมา แฟนแกเป็ใคร อยู่ที่ไหน ฉันจะไปลุยให้เอง”
“แฟน?”
“ใช่ แฟนคนที่ทิ้งแกไปไง ฉันจะไปถามมันว่ากล้าดียังไงมาทำกับแกแบบนี้ จิตใจทำด้วยอะไรถึงทิ้งคนดี ๆ อย่างแกไปได้”
“แฟนที่ทิ้งฉันไป?”
“ก็ใช่น่ะสิ ผู้หญิงตาต่ำที่ทำให้แกเจ็บเจียนตายอย่างนี้ ฉันจะเอาเื่ให้ถึงที่สุดเลย คอยดูสิ”
“เดี๋ยวนะ แกเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า”
“หือ...เข้าใจผิดอะไร” เธอจ้องเพื่อนหนุ่มอย่างงุนงง ไฟแค้นในใจที่ลุกโชติ่กลับหรี่ลงราวกับใครมาหรี่เตาแก๊สเป็ไฟอ่อน
“เขาไม่ใช่แฟนฉัน เป็คนที่ฉันชอบเฉย ๆ ใครไปบอกแกตอนไหนว่าเป็แฟนฉัน”
“อ้าว...” หญิงสาวอุทานยาว ศีรษะที่มีผมยาวเลยบ่าเหมือนจะหงายเงิบไป “ไม่ใช่แฟน แล้วแกจะเฮิร์ตทำไมตั้งมากมายวะ”
“ก็ฉันชอบเขามากนี่หว่า ตามจีบมาเป็ปี ทำทุกอย่างแล้วแต่เขาก็ไม่สนใจฉันเลยสักนิด ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ฉันชวนไปกินข้าวดูหนังเขาก็ปฏิเสธอีกตามเคย ฉันกินแห้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทนไม่ไหวก็เลยกินเหล้า ก็แค่นั้นเอง”
“ก็แค่นั้นเอง!” เพลงพนัสร้องเสียงสูง “ที่ฉันบึ่งรถเกือบสามร้อยกิโลมาหาแกเนี่ย มันพูดว่า ‘ก็แค่นั้นเอง’ ได้อย่างงั้นเหรอวะ”
“ก็...” ธัชชัยเกาศีรษะแกรก ๆ “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เป็เื่ใหญ่นี่ พูดอะไรไปบ้างก็จำไม่ได้แล้วด้วย”
หญิงสาวตาแทบเหลือก “จำไม่ได้! แกยังมีหน้ามาพูดว่าจำไม่ได้เหรอวะไอ้ธัช!”
“ก็มันจำไม่ได้จริง ๆ นี่หว่า” เขาตอบเสียงอ่อย
“ดี งั้นจะบอกให้นะ แกพูดว่าแกอยากตาย แกพูดเหมือนกำลังจะฆ่าตัวตาย จนฉันต้องบึ่งรถลงเขามืด ๆ ค่ำ ๆ มาหาแกนี่ไงเล่า” เธอชี้หน้าธัชชัย “จำไว้เลยนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่สนใจคำพูดบ้าบอของแกอีก แล้วอย่าหาว่าฉันทิ้งแกก็แล้วกัน”
จบคำเพลงพนัสก็ลุกพรวด ตรงดิ่งไปที่ประตูห้อง แต่ติดที่มือของไอ้เพื่อนจอมป่วนคว้าแขนไว้ก่อน
“ฉันขอโทษ แกอย่าโกรธฉันเลยลูกไม้ อยู่เป็เพื่อนกันก่อนนะ”
ธัชชัยโอดครวญเหมือนทุกทีที่มันมาง้อ แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ใจอ่อนอย่างเด็ดขาด
“ไม่ ไม่อยู่แล้ว! ฉันไม่อยากเป็เพื่อนกับแกแล้ว ไอ้กะล่อนเอ๊ย!” เธอสะบัดแขนออก แต่เขาก็อ้อมมาดักหน้าไว้
“แต่ฉันยังอยากเป็เพื่อนกับแกนี่ ยังไงแกก็เป็เพื่อนฉันนะเว้ย”
“เฮอะ...” เพลงพนัสเบือนหน้าไปทางอื่น “แกบอกว่าแกโง่ แต่รู้ไหมว่าคนที่โง่จริง ๆ คือฉันต่างหาก”
“ไอ้ลูกไม้...” ธัชชัยร้องคราง แล้วปล่อยมือออกจากแขนเธอ “แกคิดว่าฉันหลอกแกมาหรือไง คิดว่าที่ฉันเสียใจจะเป็จะตายเป็เื่เสแสร้งงั้นเหรอ จริงอยู่ว่าฉันกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็อะไรกัน เขาแทบไม่คุย ไม่แยแสฉันเลยด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกของฉัน ความเสียใจที่เกิดขึ้นมันเป็เื่จริงนะเว้ย”
ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้องอยู่ชั่วอึดใจ แล้วธัชชัยก็เอ่ยขึ้นว่า “แต่ถ้าแกคิดว่าฉันโกหกละก็ จะกลับก็ได้ ฉันจะไปกินเหล้าต่อ”
พูดจบเขาก็เดินผ่านเธอกลับเข้าไปข้างใน สุดท้ายก็กลับกลายเป็ตัวเธอเองที่อดรนทนไม่ไหว ต้องตามเข้าไปห้ามอีกจนได้
“พอแล้ว ไอ้ธัช หยุดซะทีเถอะ” หญิงสาวถลาไปแย่งแก้วเหล้ามาถือไว้ “ฉันเชื่อแกแล้ว ฉันขอโทษ”
เพลงพนัสไล่ไอ้เพื่อนขี้งอนไปอาบน้ำชำระความเน่าที่หมกไว้กับร่างตลอด่เวลาอกหัก เมื่อเขากลับออกมาจากห้องน้ำก็ดูสดใสขึ้น ชายหนุ่มเช็ดผมซึ่งเพิ่งสระเสร็จด้วยผ้าขนหนูขณะเดินมาดูเธอซึ่งถือวิสาสะเล่นคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของเขาโดยไม่ได้ขอก่อน
“ทำอะไรวะ”
“ฉันรู้แล้วเว้ย ว่าจะช่วยแกยังไงดี” เพลงพนัสส่งยิ้มหมายมาด ราวกับเื่ผิดใจเมื่อครู่ได้ละลายหายไปเหมือนน้ำแข็งหลอดในแก้วเหล้า เธอกับเขาเป็อย่างนี้เสมอมาั้แ่สมัยเรียนมัธยม มหาวิทยาลัย เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ทะเลาะกันแทบตาย แต่ก็หายได้รวดเร็วราวกับดีดนิ้ว
“ยังไงล่ะ”
หญิงสาวตบโซฟาสองทีเป็เชิงว่าให้นั่งลงข้าง ๆ แล้วเบี่ยงหน้าจอโน้ตบุ๊กให้ดู
“ในเมื่อผู้หญิงเขาไม่สนใจ แกก็หาใหม่สิวะ ไม่เห็นจะยาก และนี่...เพจ ‘โสดเสงี่ยมเลี่ยมทอง’ เคยได้ยินไหม”
“อ๋อ เพจที่ลงรูปกับประวัติคร่าว ๆ ของหนุ่มโสดสาวโสดน่ะเหรอ ที่ว่าส่งตัวเองมาลงเพจก็ได้ หรือส่งเพื่อนโสด ๆ มาแนะนำก็ได้ อย่างนั้นใช่หรือเปล่า”
“ใช่ ๆ แล้วท้ายประวัติก็มีชื่อเฟซบุ๊กอยู่ ถ้าเราสนใจคนไหนก็ติดต่อไปจีบกันเองทีหลัง” หญิงสาวพูดพลางเลื่อนหน้าเพจลงมาเรื่อย ๆ “แกดูสิ มีสาวสวย ๆ น่ารัก ๆ ทั้งนั้นเลย สาวไทยคม ๆ ก็มี ลูกครึ่งฝรั่งก็มี สวยเอกซ์เซ็กซ์บึมอย่างที่แกชอบก็มี ได้ยินชื่อเพจนี้มานานแต่เพิ่งเคยเข้ามาดู ไม่นึกเลยว่าจะแจ่มขนาดนี้”
ทว่าไอ้คนช้ำรักกลับส่ายหน้า “ไม่เอาว่ะ”
“อ้าว ทำไมล่ะ”
เขาก้มศีรษะเช็ดผม ไม่สนใจหน้าจออีก “ผู้หญิงคนนั้นใช่ที่สุดแล้ว ฉันคงไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วว่ะ”
หญิงสาวผลักหัวเปียกหมาด ๆ ที่กำลังฟูได้ที่ให้หน้าทิ่มลงไปอีก
“โอ๊ย! ไอ้ลูกไม้! เดี๋ยวได้คอหักตายกันพอดี”
“อย่ามาดรามาน่า แกยังไม่ได้คบกับผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย แล้วทำมาพูดว่าเขาใช่ที่สุด รักคนอื่นไม่ได้แล้ว ปัดโธ่...มานี่ ลุกขึ้นมา มีสาว ๆ สวย ๆ รอแกอยู่อีกตั้งเยอะตั้งแยะเต็มหน้าเพจเนี่ย ดูสิ”
“แกไม่เข้าใจฉันหรอก แกมันไม่มีหัวใจนี่หว่า”
“ตกลงแกจะมาเลือกดูสาว ๆ หรือจะให้ฉันเอารูปเอาประวัติแกไปลง เลือกเอา”
แต่ทั้งที่เธอยื่นคำขาด ไอ้เพื่อนชายกลับลุกหนีไปเสียอย่างนั้น
“ไม่ลงไม่เลือกอะไรทั้งนั้นแหละ แกเป็คนบอกเองว่าให้เชื่อในพรหมลิขิตไม่ใช่หรือไง”
“พรหมลิขิต?”
“ใช่ คุณพรหมลิขิตอะไรของแกนั่นน่ะ”
นิ้วมือเรียวที่กำลังเลื่อนหน้าเพจหยุดชะงักเมื่อใครคนหนึ่งซึ่งมีตัวตนอยู่ในซอกหลืบลึกสุดของลิ้นชักแห่งความทรงจำปรากฏเป็ภาพเลือนราง ใครคนหนึ่งที่เธอเคยหลงรัก แต่มีตัวตนแค่ในจินตนาการเท่านั้น หาใช่ในชีวิตจริงไม่
***ลง 60% ของเื่ หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***
โห…อิจฉาลูกไม้จังได้เจอชายในฝันด้วย อย่างนี้งานจีบต้องมาแล้วแหละ มาเอาใจช่วยนางกันค่ะ ^^
2K
![แม่ทัพน้อย...เป็นของข้าเถอะ [PWP]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744701612_20089965.webp)
