คลิน ชายวัย30ปี ทำงานเป็พนักงานบริษัทเอกชนแห่งนึง เเถวๆDC
เขาเป็คนที่ชอบดูหนัง เล่นเกม หลายๆอย่าง ซึ่งมันทำให้การทำงานของเขานั้นแย่เอาๆมากๆ วันๆอู้งานเเอบเล่นเกม ทำให้ผจก.ดุบ่อยๆ
เช้าวันที่อากาศแจ่มใส่
คลิน นั่งแท็กซี่จากที่บ้านหลังเก่าๆของเขา
รถคันสีเหลือง เคลื่อนตัวไปตามทางสัญจรในเมืองกรุง รถที่มากมาย ผู้คนเดินไปทำงานกันมากมาย จนนับไม่ได้
โดยที่คลิน ยังคงก้มหน้าเล่นเกมใหม่ที่เขาพึ่งได้มาไว้ในในโทรศัพท์
รถยนต์ต่างมุ่งหน้าไปที่ทำงานของตน
รถที่คลินนั่ง ก็มาจอดที่หน้าตึกที่ทำงาน สูงนับ50ชั้น
" 2เหรียญ45เซนพ่อหนุ่ม"
คนขับรถแท็กซี่หันหน้ามาเก็บตังค์กับชายหนุ่ม ที่ยังคงก้มหน้าเล่น โทรศัพท์อยู่
"อ๋อ นี่ครับ"
คลินที่ได้ยินเสียงของคนขับที่ควักตังค์มาจ่าย
ก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเดินลงจากรถไป
คลิน ชายหนุ่มที่ ไม่มีแฟน คนที่ทำงานไม่ค่อยสนิทนัก เพราะทำตัวเหมือนจะไร้สาระไปวันๆ ทำให้คนที่ทำงานไม่ค่อยใส่ใจ
คลิน วันนี้ในชุด สูทสีน้ำเงิน เสื้อในขาว เนคไทแดง เดินเข้ามาในที่ทำงาน
ก่อนที่จะตอกบัตร
ชั้นที่15
แผนก ซื้อ-ขาย
คลิน นั่งทำงานที่โต๊ะ ตัวสีขาวๆ มีเอกสารวางอยู่สี่ห้าแผ่น
แต่เขาไม่ได้สนใจมันมากนั่ง
ยังคงนั่งเล่นเกมไม่ได้สนใจงาน
ปั๊ก! เสียงเอกสารปึกนึง ลอยมาที่โต๊ะ ของคลินอย่างแรง
คลินที่นั่งเล่นเกมอยู่ ก็ใ
หัวใจที่กำลังเหม่อเลยกับการเล่นเกม หัวใจที่อ่อนเเอเพราะไม่ได้รับการดูแลที่ดีนัก เมื่อสมองตื่นตัวกระทันหัน ทำให้หัวใจที่อ่อนเเออยู่ทำงานไม่ถูก ทำให้มัน หยุดเต้น
คลิน อยู่ดีๆก็ล้มตึงลงไปนอนกับพื้น
ทำเอาเพื่อนๆที่ทำงานในเเผนกมาดูอาการ กันจ้าละหวั่น
"เขา เขา ตายแล้ว หัวใจไม่เต้นเลย"
"ที่นี่มัน นี่ไหนวะ"
คลินเขากำลังยืนอยู่ ในพื้นที่โล่งๆสีขาว ไม่มีสิ่งใดๆอยู่รอบตัวเลย
มีเพียงเขา ที่ยืนอยู่โด่ดเดี่ยว
"ที่นี่หรอ มิติว่างเปล่านะมั้ง"เสียงของใครคนนึงดันขึ้น
ทำให้คลิน พยายามมองหาเ้าของเสียง แต่ก็ไม่เจอสิ่งใดอยู่เลย
"ข้าคือพระเ้า ไม่ต้องหาข้าหรอก ข้าคือทุกที่ และทุกสิ่ง ข้าเห็นเ้าวันๆ ทำแต่สิ่งไร้ค่า อยู่แบบรอวันตายไปวันๆ เ้าไม่โหยหา การใช้ชีวิตที่มีค่าหรอ
"ผมก็้าใช้ชีวิตอย่างมีค่า แต่ผมทำมันไม่ได้ ผมมันก็แค่พนักงานกระจอกๆคนนึง ที่ไร้ความสามารถ"
คลินตอบพระเ้าด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด
"งั้นสนใจ ไปเกิดใหม่มั้ยละ"
"ก็ได้นะครับ ผมอยากจะทำอะไรที่มันดีต่อชาติบ้าง"
"งั้น ข้าจะให้เ้าไปเกิดใหม่ ต่อไปเ้าจะทำอะไรก็เื่ของเ้าเลย จะนอนรอตาย จะเป็โจร จะเป็วีรบุรุษ ก็ตามใจเ้า ความทรงจำในชาตินี้ ข้าจะไม่ลบ เ้าจงนำความรู้ในชาตินี้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์สะ"
เสียงของพระเ้าดับลง
พร้อมกับ คลินที่อยู่ดีๆ ก็คลื่นไส้อาเจียน
เจ็บไปทั่วร่างกาย
เขาร้องอย่างทรามาน
เมือง Cologne ปี1778
"อุเว๊ๆ"
เสียงเด็กทารก ที่กำลังร้องเจื้อเเจ้ว
พี่เลี้ยงทั้งหลายกำลังเช็ดคราบเืที่ติดอยู่บนตัว
"ลูกข้าๆ ฮ่าฮ่า เป็ผู้ชาย เ้าจะเป็ทหารที่ยิ่งใหญ่
นายทหารยศ พันตรี ที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง
"คุณหนู สมบูรณ์แข็งแรงดีค่ะ แต่.."
คนใช้สาวที่อุ้มเด็กทารกอยู่ หน้าเศร้าลง
"คุณหญิง เสียเืมาก คุณหญิงสิ้นลมแล้วค่ะ"
คนใช้กล่าวขึ้น นายกอง วิซ วัย32ปี ถึงกับนั่งคุกเข่าด้วยน้ำตา
ภรรยาที่รักกันั้แ่12ขวบ
จนเขาได้รับราชการทหาร จนได้ยศพันตรี แต่ภรรยาต้องตายไปเพราะให้กำเนิดบุตรชาย
"ข้าให้คำมั่นสัญญา ข้าจะดูแลลูกเราให้ดีที่สุด จะดูแลให้เหมือนเ้าและข้า ข้าจะให้ลูกเราเติบใหญ่เป็บุรุษที่เข้มแข็ง"
วิซ ให้คำมั่นสัญญากับภรรยาที่นอนไม่มีลมหายใจอยู่บนเตียง
วิซ ไม่อาจเห็นคนรักตายจากไป เขาจึง เดินออกมาจากห้อง
แล้วเดินออกจาก คฤหาสน์ไป
___________
ติชมหน่อยนะฮับ