“เธอไปไหนมายะ ไปเปลี่ยนเสื้ออะไรทำไมนานอย่างนั้นล่ะ?” อรภาร้องถามอุษา เมื่อเห็นว่าเ้าหล่อนเดินจ้ำๆ เข้ามาอย่างราวกับว่ากำลังหนีใครมายังไงยังงั้นแหละ
“ก็!.. ฉันก็มัวแต่ซักเสื้อตัวที่เปื้อนอยู่ไงล่ะ กลัวคราบมันจะฝังแน่นจนซักไม่ออกน่ะ” อุษากล่าวแก้ตัว โดยไม่ยอมมองหน้าคนที่ถามเลยแม้แต่น้อย
“แล้วนี้เธอเป็อะไร? หนีใครมาอย่างนั้นหรือ? ถึงได้ดูรุกรี้รุกรนอย่างนี้น่ะ” อรภาก็ยังมองจ้องจับผิดเพื่อนอย่างเสียไม่ได้ ก็เธอสังเกตเห็นอย่างนั้นนี่นา
“ฉันจะไปหนีใครล่ะ แล้วทำไมฉันต้องหนีใครด้วยล่ะ เธอก็คิดไปไกลเกิน ฉันก็เป็ธรรมดาของฉันนั้นแหละ ไม่เอาแล้วฉันไปเอาอาหารมาทานดีกว่า หิวจะแย่แล้ว”
อุษาทำหน้าเลิกลัก ก่อนจะกล่าวแก้ตัวออกไป พร้อมกับแสร้งทำเป็หิว และเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะวางอาหารในทันที
“อ้าว! ราฟาเอล นายหายไปไหนเป็นานสองนานวะ ไปทำความสะอาดเสื้อแค่เนี้ย จะต้องหายไปนานอย่างนี้เลยหรือไงวะ”
แดนเจลโล่ร้องแซวเพื่อน เมื่อเห็นเพื่อนของตนกำลังเดินมาใกล้ ซึ่งดูหน้าตาของเพื่อนแล้ว ราวกับว่าชายหนุ่มอารมณ์ดีขึ้น กว่าที่ผ่านมาเป็กองเลยทีเดียว จนเห็นได้ชัดเจน
“ก็มันเปื้อนเยอะนี้หว่าก็ต้องใช้เวลาหน่อยสิ” ราฟาเอล ปากนั้นพูดกับเพื่อน แต่สายตานั้นกลับจับจ้องมองไปยังแผ่นหลังคนตัวเล็ก ที่กำลังหยิบจับอาหารใส่ลงไปในจาน ที่ถือไว้อยู่ในมือ
“ฉันหิวแล้ว เดี๋ยวฉันไปหาอะไรมากินก่อนนะ” ว่าแล้วราฟาเอลก็เดินไปยังโต๊ะอาหาร หยิบจานขึ้นมาถือไว้ในมือ มองหาอาหารที่ตน้าจะเอามารับประทาน พร้อมกับเมียงมองอุษา ไปด้วยสลับกันไปมา
แดนเจลโล่หันไปมองตามร่างแกร่งของราฟาเอล ก่อนจะหันมองหน้าโอดีน ซึ่งเหมือนเป็การรู้กันอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันออกมา แล้วจึงหันกลับไปจดจ่อกับจานอาหารของตน และไม่สนใจเื่ของเพื่อนอีก ซึ่งทางฝ่ายสาวๆ นั้นก็ไม่แพ้กันกับฝั่งฝ่ายชาย
ก็จะไม่ให้สงสัยกันได้ยังไงล่ะ ก็มันรู้สึกผิดสังเกตอย่างเห็นได้ชัดนี่ ไม่ว่าจะเป็หน้าของอุษา ที่แดงระเรื่อตอนที่เดินเข้ามา และแถมยังท่าทางที่รุกรี้รุกรนนั้นอีก ถึงแม้เ้าตัวจะบอกว่าไม่มีอะไรก็ตามทีเถอะ แต่เพื่อนก็สังเกตได้นี่
แต่จะให้ไปเหล่าหรือคงจะไม่ได้ เพราะหากอุษา้าจะพูดอะไรออกมา คงจะพูดออกมาแล้ว ไม่เก็บงำไว้อย่างนี้หรอก แต่ที่เธอไม่พูดออกมาก็คงจะมีเหตุผลของเธอนั้นแหละ เพื่อนๆ ก็เพียงแค่เฝ้าดูกันอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ กันเพียงแค่นั้น
“อุ้ย! นี่คุณ ก็เห็นอยู่ว่าฉันกำลังตักอาหารอยู่ ทำไมไม่รอก่อนล่ะคะ?”
อุษาหันไปมองหน้า คนที่ยื่นมือใหญ่มาชนเข้ากับมือเรียวเล็กของเธอ ที่กำลังยื่นไปตักพาสต้ามาใส่จาน แต่ก็มองหน้าแค่แวบเดียว ก็ต้องแสร้งหลบสายตาคมเข้มอย่างอายๆ และใจสั่นหวิวขึ้นมา เพราะมองหน้าชายหนุ่มแล้ว ก็พาลให้คิดไปถึงเื่ที่เขา ขโมยจูบแรกของเธอไปก่อนหน้านี้
“ก็ผมหิวนี่ และอยากจะกินเร็วๆ คุณจะช่วยผมหรือเปล่าล่ะ?”
ราฟาเอลยื่นใบหน้าครามครันเข้ามากระซิบบอก อย่างเป็การยั่วเย้าสองแง่สองง่าม และสื่อให้คนตัวเล็กได้รับรู้ถึงความนัย ที่พูดออกไปทั้งคำพูดและสายตา อย่างไม่คิดจะปิดบัง ซึ่งนั้นก็ทำให้คนตัวเล็กทำตาโตหันมามองหน้าคนพูด ด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิม จนลามไปถึงใบหู
“คุณมันบ้า กวนประสาทที่สุด อยากจะตักอะไรก็ตักเลย เชิญตามสบาย ฉันพอแล้ว”
ว่าแล้วอุษาก็สะบัดหน้าที่แดงฉ่านนั้นหันหลังเดินกลับ ไปยังโต๊ะที่มีเพื่อนนั่งสนทนากันอยู่ โดยไม่คิดจะสนใจชายหนุ่มผู้ก่อกวนคนนั้นอีกเลย ซึ่งชายหนุ่มจอมก่อกวน ก็อมยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ ที่แกล้งคนตัวเล็กได้อย่างนั้น
๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒
2K
![ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1650943475_54560456.webp)
