ตอนที่ 15
เด็กดื้อ เ้าอย่าได้ทำเช่นนี้อีก (2/2)
“เ้ามาทำไม”
“แล้วเ้าล่ะมาทำอันใด”
“ข้าช่วยชาวบ้านอยู่ที่นี่แต่นานแล้ว”
“ข้าก็มาเพื่อช่วยชาวบ้านอย่างไรล่ะ”
“เดินทางมาเสียไกล คงลำบากหน้าอกเ้าน่าดู”
“จะ เ้า !”ยกนี้คุณหนูไป๋อวี้ชนะ
“เอามานี่ !”
“ทำอันใดของเ้า”
“เ้าเพิ่งฟื้นไข้ ไปนั่งเฉย ๆ ไป”
“เ้าทำโจ๊กเป็หรือ”
“มีสิ่งใดที่เ้าทำได้แล้วข้าทำไม่ได้บ้าง”
“หึ !” ในยกนี้คุณหนูสวีเพ่ยเพ่ยชนะไปเพราะคู่แข่งี้เีเถียง
“ทูลฉินหวาง หม่อมฉันสวีเพ่ยเพ่ย / หม่อมฉันไป๋อวี้นำสำรับเย็นมาถวายเพคะ”
“เ้ามาทำไม”
“แล้วเ้าเล่าตามมาทำอันใด”
“การดูแลหวางเย่เป็หน้าที่ของข้า”
“เ้าเคยกล่าวว่ามาช่วยข้าดูแลชาวบ้าน”
“เ้าก็ดูแลไปสิ !” พูดจบร่างเย้ายวนของสตรีตระกูลใหญ่ก็เดินชนไหล่ไป๋อวี้แล้วเข้าไปในกระโจมของโอวหยางิเซียนอย่างถือวิสาสะใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างถือชัย
ไป๋อวี้ถอนหายใจกับการกระทำของนางและสวีเพ่ยเพ่ยเวลานี้พวกนางเป็เช่นนางร้ายที่แย่งชิงความเด่นดังกันสร้างความขบขันในสายตาคนดูโดยที่คุณหนูตระกูลสวีไม่รู้เลยว่าที่ตนพยายามชิงดีชิงเด่นกับไป๋อวี้นั้นไร้ซึ่งความหมายใดๆ เพราะในสายตาของโอวหยางิเซียนมีเพียงไป๋ฮวาที่กำลังฝังเข็มให้ชาวบ้านไม่หยุดหย่อน
สวีเพ่ยเพ่ยเดินทางมาที่หมู่บ้านเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านหวังจะทำคะแนนกับโอวหยางิเซียนและพยายามขัดขวางไม่ให้ไป๋อวี้ทำสิ่งใดเกินหน้าเกินตาตนแต่นางคงไม่รู้ว่าการทำเช่นนี้ทำให้ไป๋อวี้แสนจะสบายเพราะสวีเพ่ยเพ่ยแย่งทำทุกอย่างแทน
เดิมทีแล้วการดูแลชาวบ้านและฉินหวางนั้นไป๋อวี้ทำไปตามหน้าที่ ไม่ได้จะหาทางใกล้ชิดอันใดเป็พิเศษนางต้องขอบคุณสวีเพ่ยเพ่ยจริง ๆที่มาแบ่งเบาการปรนนิบัติโอวหยางิเซียนออกไปจากภาระของนาง
หลังจากที่ไป๋อวี้ฟื้นไข้ดีแล้วไป๋เหอที่คอยเป็น้ำเย็นชโลมใจก็ต้องกลับไปตามพระราชโองการพร้อมกับจดหมายของนางที่ฝากถึงโอวหยางเฟยหลงไปว่า‘เช่นนั้นท่านก็ลองเย็บผ้าดูสิ’ เรียกได้ว่านางนั้นกินดีหมีหัวใจเสือ*มาโดยแท้
พอมาคิดตามทีหลังว่าคงโดนผู้สูงศักดิ์คาดโทษเป็แน่ครั้นจะขอจดหมายกลับแต่พี่ชายของตนก็ควบม้าไปพร้อมจดหมายเสียแล้ว ไป๋อวี้ได้แต่หวังว่าัดำผู้ยิ่งใหญ่จะไม่ถือโทษสตรีตัวเล็กๆ จนมีโทสะกับจดหมายของตนและไปลงกับพี่ชายที่รัก
ซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ไป๋อวี้รู้ว่าตนติดนิสัยจากชาติก่อนมาจนลืมเื่ยศถาบรรดาศักดิ์ของที่นี่ไปเสียแล้ว!
“รบกวนคุณหนูทั้งสองแล้ว” ไป๋อวี้เลิกสนใจจดหมายที่ไม่อาจห้ามทันแล้วมาสนใจบุรุษตรงหน้าแทน
โอวหยางิเซียนผู้เป็เ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ร้ายกาจบัดนี้มีเค้าของความเหนื่อยอ่อนอยู่บนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด เพราะฉินหวางผู้นี้จะต้องรับผิดชอบหลายชีวิตในเหตุการณ์โรคระบาดที่ค่อยๆ ขยายไปตามหมู่บ้านต่าง ๆ ต่อจากโอวหยางเฟยหลงจึงเหนื่อยล้าเป็ธรรมดา โชคดีที่หลายวันก่อนไป๋อวี้หาสาเหตุของโรคได้ทันท่วงทีจึงไม่ทำให้มีการระบาดของโรคไปมากกว่านี้
เหตุการณ์จมน้ำของไป๋อวี้ถูกปกปิดความจริงไว้กึ่งหนึ่งผู้คนรับรู้เพียงแต่ว่านางพลัดตกลงไปในแม่น้ำเย็นเฉียบจนจับไข้เพราะตั้งใจจะหาสาเหตุของโรคซึ่งสาเหตุนั้นก็คือการน้ำที่ไม่สะอาดเพราะมีซากศพของกวางที่ถูกยิงลอยมาติดโขดหินอันเป็ทางต้นน้ำทั้งที่ความจริงคือเกิดจากศพและยาพิษที่ติดตัวมากับศพนั่นหาใช่มาจากซากศพกวางปลอม ๆที่ไป๋เหอเตรียมเอาไว้เพื่อปิดบังเื่นี้
ซึ่งที่มาของศพและยาพิษนั้นไป๋เหอไม่ได้รับอนุญาตจากโอวหยางเฟยหลงให้บอกแก่น้องสาวไป๋อวี้แม้จะขัดใจแต่นางก็เข้าใจว่ามันคือราชการลับจึงยินยอมให้พี่ชายบิดเบือนข่าว
ถึงจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดแต่ครั้งนี้ไป๋อวี้ก็ได้รับความดีความชอบไม่น้อยเห็นทีว่ากลับเมืองหลวงไปครั้งนี้ นอกจากไป๋ฮวาที่จะได้รับความชอบจากฮ่องเต้เช่นในซีรีส์ก็มีไป๋อวี้ที่มีผลงานโดดเด่นจนต้องตกรางวัลเช่นกัน
เ้าก็ทำดีในทางของเ้าข้าก็จะเดินในทางของข้า ! ความชอบครั้งนี้นางมิได้เบียดเบียนผู้ใด เช่นนี้จะได้เลิกจองเวรกันและกัน
“เพ่ยเอ๋อร์เห็นหวางเย่ทรงงานหนักเช่นนี้แล้วเป็ห่วงพระองค์ยิ่งเพคะ”สวีเพ่ยเพ่ยรินน้ำชาอุ่น ๆ ให้บุรุษที่ตนปักใจรักนางใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะได้รับอนุญาตจากบิดาให้เดินทางมาดูแลฉินหวางถึงที่นี่
แต่สำหรับคุณหนูรองตระกูลสวีแล้ว...การทำเพื่อบุรุษผู้เป็ที่รักจะให้ลำบากเช่นไรนางก็ยอมและนางก็ไม่อาจปล่อยให้ไป๋อวี้ได้ใกล้ชิดกับโอวหยางิเซียนไปมากกว่านี้เด็ดขาด
“ทรงถนอมพระวรกายด้วยนะเพคะ” ไป๋อวี้เอ่ยด้วยความเป็ห่วงใยหาใช่ตามมารยาทเขาทำเพื่อประชาชนสมตำแหน่งองค์ชายของแผ่นดินเื่นี้นางชื่นชมเขาจากหัวใจจริง ๆ
“คุณหนูไป๋ก็ถนอมร่างกายด้วย อย่าซุกซนให้มากนัก”
โอวหยางิเซียนยังคงเย้าแหย่นางด้วยวาจาแต่สีหน้าเรียบนิ่งเช่นคราก่อนซึ่งสิ่งนี้เรียกความริษยาจากสวีเพ่ยเพ่ยได้เป็อย่างดี
“เพ่ยเอ๋อร์จะช่วยดูแลคุณหนูไป๋อีกแรง หวางเย่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเพิ่มนะเพคะ”
เอ่ยมาเพียงประโยคเดียวสตรีอกตู้มก็ทำให้นางกลายเป็เด็กสามขวบผู้เป็ภาระและตนคือแม่พระมาโปรด ร้ายกาจๆ
“ลำบากคุณหนูสวีแล้ว”
สวีเพ่ยเพ่ยแย้มยิ้มให้โอวหยางิเซียนและคอยปรนนิบัติบุรุษตรงหน้ารับประทานมื้อเย็นด้วยความสุขวันนี้ร่างเย้ายวนในชุดสีชมพูหวานคลุมด้วยผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายเส้นผมกึ่งหนึ่งถูกเกล้าขึ้นสูงประดับด้วยปิ่นดอกบัวห้อยระย้าระใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์ความงดงามนี้ชวนให้เจริญตาเจริญใจไม่น้อย
ไป๋อวี้นึกเวทนาสวีเพ่ยเพ่ยในใจนางพยายามมากทีเดียว แต่อย่างไรก็แพ้ไป๋ฮวาอยู่ดีแต่เมื่อนึกเช่นนั้นหัวใจดวงน้อยของตนก็พลันหายวาบ
ไป๋อวี้ช้อนสายตามองใบหน้าของบุรุษเพียงหนึ่งเดียวในกระโจมและเป็บุรุษที่สตรีทั้งสองในที่นี้ปักใจรักแม้ตัวนางผู้ข้ามภพมาจะไม่ได้หลงใหลอันใดในตัวเขาแต่อาการเ็ปที่หัวใจบ่งบอกได้ชัดเจนแล้วว่าความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ภายในร่างกายนี้ยังไม่อาจหักใจจากเขาได้
แต่คล้ายว่านางจะจับจ้องโอวหยางิเซียนนานเกินไปเขาจึงรู้ตัวั์ตาัสบเข้ากับดวงตาหงส์ของนางเข้าอย่างจัง ไป๋อวี้ไม่ได้หลบตาโอวหยางิเซียนเลิกคิ้วประหลาดใจ
นางกำลังนึกถึงการกระทำของตัวเองในซีรีส์ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้อยู่ในสายตาของบุรุษผู้นี้เช่นเดียวกับสวีเพ่ยเพ่ยกำลังทำแต่สุดท้าย...ก็พ่ายแพ้ให้แก่ไป๋ฮวาอยู่ดี
“คุณหนูไป๋จ้องมองเปิ่นหวางเช่นนี้ มีสิ่งใดในใจหรือ”
ข้ารักท่าน
เสียงในหัวใจของนางกู่ร้อง แต่ไป๋อวี้ควบคุมไม่ให้มันเอ่ยออกมา
“เ้ารู้สึกไม่สบายหรือไป๋อวี้”
นางส่ายหน้าให้สวีเพ่ยเพ่ยแล้วเบือนหน้าหลบสายตาสองคู่ในกระโจมนี้หยาดน้ำตาเม็ดเล็กถูกนางยกแขนเสื้อปกปิดได้แเีและทันท่วงทีนางไม่อาจหักห้ามความรู้สึกของร่างนี้ได้ทำได้เพียงควบคุมตัวเองเวลาอยู่กับเขาให้ได้มากที่สุด
ฝ่ายโอวหยางิเซียนจ้องมองใบหน้าที่ตนคุ้นเคยมาั้แ่จำความได้นางเติบโตและงดงามเช่นไรเขาย่อมรู้ดีและแน่นอนว่าความรู้สึกของนางที่มีต่อเขานั้นโอวหยางิเซียนผู้นี้รู้ดีที่สุด
ในตอนที่พระมารดาของเขายังคงมีพระชนม์ชีพอยู่และดำรงตำแหน่งฮองเฮาทรงโปรดคุณหนูไป๋ผู้นี้นักตั้งพระทัยจะให้เขาผู้เป็โอรสพระองค์เดียวได้รับแต่งตั้งเป็ไท่จื่อให้ได้ทั้งที่โอวหยางิเซียนในตอนนั้นไม่ได้้าเช่นนั้นเลยแต่พระมารดาและเสด็จย่าก็ยังดึงตระกูลไป๋มาเพื่อเสริมอำนาจของตระกูลเหวยส่งเสริมให้เขาได้รับตำแหน่งไท่จื่อให้ได้
ไป๋อวี้ในวัยเด็กถูกพาตัวเข้ามาเล่นกับเขาอยู่เป็ประจำโดยเด็กน้อยไร้เดียงสาไม่รู้เลยว่าตนกำลังถูกดึงเข้ามาในาการเมืองคำขอแต่งงานในวัยเด็กนั้นเสด็จแม่ก็เป็ผู้กดดันให้เขาเอ่ยออกมาต่อหน้าเสด็จพ่อ โดยไม่รู้เลยว่าเพียงวาจาของเขาในวัยเยาว์จะส่งผลต่อชีวิตทั้งชีวิตของสตรีผู้หนึ่งพลิกผันและร้ายกาจได้เพียงใด
ั้แ่เล็กจนโตโอวหยางิเซียนจึงไถ่โทษสำหรับการกระทำอันเลวร้ายต่อหัวใจที่ใสซื่อของไป๋อวี้ด้วยการปฏิบัติกับนางอย่างให้เกียรติและสนิทสนมกว่าสตรีใดมาตลอดแต่ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะรู้สึกกับนางเป็อื่นต่างจากนางที่ปักใจรักเพียงแต่เขา
จนกระทั่งเสด็จแม่ตและพระสนมหวังกุ้ยเฟยถูกแต่งตั้งเป็ฮองเฮาอำนาจตระกูลเหวยที่เหวยไทเฮาและเหวยฮองเฮาพยายามสร้างเพื่อตำแหน่งของโอวหยางิเซียนถูกสั่นคลอนในที่สุดองค์ชายใหญ่โอวหยางหย่งเซียนพระโอรสของหวังฮองเฮาถูกแต่งตั้งเป็ไท่จื่อ
โอวหยางิเซียนที่ไม่เคยมีความคิดจะเป็ฮ่องเต้ตามพระประสงค์ของพระมารดาแต่ที่ทำให้เขาก้าวเข้าสู่เส้นทางของบัลลังก์ก็เพราะล่วงรู้มาว่าเื้ัการจากไปของเหวยฮองเฮาเกิดจากการใส่ร้ายของหวังกุ้ยเฟยจนและตระกูลหวังชื่อเสียงและเกียรติยศของพระมารดาด่างพร้อยเพราะฮองเฮาพระองค์ใหม่ที่ขึ้นมาแทนที่อำนาจตระกูลเหวยถูกลดทอน ตำแหน่งในราชสำนักถูกถอดถอนตัวเขากลายเป็องค์ชายไร้ซึ่งอำนาจบัดนี้เหลือเพียงเหวยไทเฮาที่เป็ผู้ค้ำยันวงศ์ตระกูลไว้ในฐานะพระมารดาของฮ่องเต้
ความแค้นทั้งหมดนี้จึงทำให้โอวหยางิเซียนไม่สามารถปล่อยไป๋อวี้ไปได้
คุณหนูรองไป๋อวี้มีเื้ัตระกูลที่ทรงอำนาจองค์ชายทั้งหลายต่าง้ามันแม้ต้าหยางจะมีรัชทายาทแล้วแต่อำนาจในราชสำนักจากตระกูลไป๋ของบิดานางและอำนาจทางการทหารจากตระกูลเยวี่ยที่มีศักดิ์เป็ตาของไป๋อวี้จะทำให้ฐานะทางการเมืองของเหล่าองค์ชายทั้งหลายมั่นคงยิ่งขึ้น
โชคดีที่ฮ่องเต้รัชกาลนี้มีพระโอรสและพระธิดาไม่กี่พระองค์การแย่งชิงบัลลังก์จึงไม่มีมากเท่ารัชกาลอื่นๆ
ในวันที่ไป๋อวี้เข้าพิธีปักปิ่นอันแสดงถึงการเติบโตของนางโอวหยางหย่งเซียนผู้เพิ่งรับตำแหน่งไท่จื่อส่งแม่สื่อมาสู่ขอไป๋อวี้ไปเป็ชายาเอกแต่ด้วยอำนาจของสองตระกูลใหญ่ในมือของสตรีผู้เดียวทำให้นางกล้าปฏิเสธตำแหน่งไท่จื่อเฟย
ไป๋อวี้ในตอนนั้นปักใจรักเพียงโอวหยางิเซียนแต่เพียงผู้เดียว แต่เขากลับไม่เคยเชื่อในความรัก เพราะมีพระมารดาเป็ฮองเฮาที่ต้องสู้รบตบมือกับสตรีในวังหลังของพระบิดาประกอบกับความแค้นต่อตระกูลหวังจึงวางแผนเพื่อแก้แค้นให้พระมารดาโดยจะอาศัยความรักของไป๋อวี้แต่งนางเข้ามาเป็ชายาเอกและใช้อำนาจทางตระกูลของนางเพื่อต่อกรกับตระกูลหวังที่เริ่มมีอิทธิพล
โอวหยางิเซียนรู้ดีว่าคุณหนูตระกูลไป๋ผู้นี้มีนิสัยร้ายกาจเช่นใดแต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะเดิมทีเขามิได้รักนาง แม้จะรับมาเป็ชายาของตนก็ใช่ว่าเขาจะสนใจว่านางจะกระทำร้ายกาจอันใดเพราะที่ผ่านมานางมักแสดงท่าทีเรียบร้อยอ่อนหวานต่อหน้าผู้อื่นแอบกระทำสิ่งร้ายกาจภายใต้ภาพลักษณ์ของหญิงงามผู้เมตตาเสมอ
แต่ที่ทำให้เขาก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยคือครั้งที่เห็นนางพลาดถูกจับได้ในเหตุการณ์งานเลี้ยงในวังสตรีที่เฉลียวฉลาดรู้ทันคุณหนูรองคือคุณหนูสี่ก็น่าสนใจไม่น้อยแต่สุดท้ายไป๋อวี้ก็เอาตัวรอดมาได้ซึ่งทำให้เขารู้สึกเปิดหูเปิดตายิ่งจึงได้แกล้งเอ่ยคำเย้าแหย่ไป
สำหรับโอวหยางิเซียนผู้ไม่ศรัทธาในความรักแม้จะต้องแต่งกับสตรีนิสัยร้ายกาจแต่หากว่าตระกูลของนางยังมีประโยชน์แก่เขาก็ถือว่าไม่มีสิ่งใดเสียหายซึ่งเขาถือว่าเป็เพียงการละเล่นของสตรีเท่านั้น
แต่ความคิดทั้งหมดของโอวหยางิเซียนกลับถูกสตรีผู้หนึ่งเข้ามาเปลี่ยนแปลงแม้ตอนนี้เขาจะเริ่มสนใจไป๋อวี้มากขึ้นแต่ความสนใจทั้งหมดก็ถูกเปลี่ยนไปเมื่อเขาพบสตรีอีกคน..
สตรีที่ยืนหยัดต่อสู้เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนจนวินาทีสุดท้าย
สตรีที่ช่วยชีวิตเขาด้วยวิธีการประหลาดทั้ง ๆ ที่นางถูกกล่าวหาว่าไร้ประโยชน์
สตรีที่มีความคิดความอ่านไม่เหมือนผู้ใดทั้งยังมีรอยยิ้มสดใสแม้ตนจะถูกให้ร้าย
สตรีที่ปฏิบัติต่อเขาเฉกเช่นบุรุษผู้หนึ่งหาใช่องค์ชายของแผ่นดิน
‘ไป๋ฮวา’
สตรีผู้เป็ดั่งบุปผาล้ำค่าที่โชคชะตาส่งมาให้เขาปกป้องตลอดไป
--- จบตอน ---
E-Book >> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
2.45M
