ตอนที่ 1 สามีที่ตกลงมาจากฟ้า
“ฉันสนใจคุณมานานมากแล้ว! ชอบคุณั้แ่แรกเห็นเลย อยากเห็นหน้าคุณทุกวัน กลางคืนนอนหลับก็ฝันเห็นแต่คุณ! ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้มันกะทันหันไปหน่อย แต่ก็ยังอยากพูดความในใจออกมา!”
“เพราะงั้นคุณ...คุณยินดีมาเป็แฟนของฉันไหมคะ”
ทันทีที่กู้อันซินเปิดประตูห้องผู้ป่วย เธอก็ได้ยินเสียงพยาบาลสาวรวบรวมความกล้าสารภาพรักกับคนไข้
เสียงนั้นไพเราะหวานหยดย้อยจนแทบคั้นน้ำหวานออกมาได้
ช่างบังเอิญเหลือเกิน คนไข้คนนี้ก็คือผู้ชายที่เธอเพิ่งช่วยไว้เมื่อเดือนที่แล้วนั่นเอง
เมื่อเห็นฉากเช่นนี้ เธอก็ไม่ได้รีบร้อนก้าวเข้าไป แต่พิงประตูฟังอย่างสนใจ
มองดูอยู่ภายนอก
คำสารภาพคล้ายกันเกิดขึ้นเจ็ดหรือแปดครั้งแล้วในเดือนนี้
เมื่อนึกถึงหนึ่งเดือนก่อน กู้อันซินช่วยเขาไว้จากข้างนอก เวลานั้นผู้ชายคนนี้ได้รับาเ็ เืท่วมตัว มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเลยไม่ฮอตขนาดนี้...
ตอนนี้พยาบาลสาวกำลังประหม่า ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อรอคำตอบของชายหนุ่ม เธอไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของกู้อันซินเสียด้วยซ้ำ
เธอประหม่ามากขึ้นอีกเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่พูดไม่จา
“ทำไมคุณถึงเงียบล่ะคะ ฉันบุ่มบ่ามเกินไปงั้นเหรอ ไม่เป็ไรฉัน...ฉันรอได้ค่ะ!”
ในเวลานี้พระเอกที่ถูกสารภาพรักสังเกตเห็นกู้อันซินยืนพิงประตูอยู่ จึงละสายตาดูถูกจากพยาบาลสาวมองไปทางนั้น
กู้อันซินเห็นสายตาของชายหนุ่ม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงเดินเข้าไปและพูดว่า “คุณไม่ได้คำตอบจากเขาหรอกค่ะ”
เธอยิ้มน้อยๆ พูดกับพยาบาลสาวว่า “เขาเป็ใบ้ คุณไม่รู้เหรอ”
“อะไรนะ” พยาบาลสาวมองชายที่กึ่งนอนกึ่งนั่งบนเตียงอย่างใ
ใบหน้าหล่อเหลา มองแค่แวบเดียวก็แผ่กลิ่นอายสูงส่งออกมา ผู้ชายที่หล่อเหลาเหมือนเทพบุตรแบบนี้เป็ใบ้งั้นเหรอ
“ถูกต้อง เขาไม่ได้แค่เป็ใบ้นะ ขาก็อาจจะเป็อัมพาตถาวรด้วย คุณพยาบาล ฉันรู้ว่าสังคมในตอนนี้มองเพียงหน้าตา แต่คุณยินดีจะใช้ชีวิตที่เหลือกับคนพิการที่พูดไม่ได้งั้นเหรอคะ”
ใบหน้าของพยาบาลสาวแดงระเรื่อ เธอชอบแค่หน้าตาของผู้ชายคนนี้เท่านั้นจริงๆ นั่นแหละ
แต่เมื่อคิดว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือกับคนง่อยใบ้แล้ว ในใจของเธอก็ปฏิเสธเด็ดขาด!
แต่เธอเพิ่งสารภาพรักอย่างลึกซึ้งและไม่อาจหาทางลงได้ในทันที
พยาบาลสาวมีสีหน้าบึ้งตึง จ้องกู้อันซินเขม็ง “แล้วคุณเป็ใคร มาชี้ไม้ชี้มือสั่งสอนคนอื่นอยู่ตรงนี้”
“ฉันเตือนคุณด้วยความหวังดีว่าอย่าะโลงไปในกองไฟ ทำไมคุณยังจะมาโทษฉันอีกล่ะ”
ทันทีที่กู้อันซินพูดจบ ผู้ชายบนเตียงก็ยื่นมือดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขน จากนั้นก็จัดผมที่หน้าผากให้อย่างอ่อนโยน
กู้อันซิน “หือ”
เธอส่งเสียงคำรามอยู่ในใจ ขอร้องละ จะปฏิเสธคนอื่นก็อย่าเอาเธอมาเป็โล่กำบังได้ไหม!
พยาบาลสาวสติแตกไปแล้ว กระทืบเท้า ถลึงตาจ้องมองพวกเขา “พวกคุณสองคนเป็อะไรกัน!”
ตอนนี้เองหมอเ้าของไข้เข้ามาพอดี เมื่อเห็นกู้อันซินก็พูดขึ้นว่า “คุณกู้ วันนี้สามีของคุณออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว คุณเซ็นชื่อตรงนี้นะ”
พยาบาลสาว “...”
สามีเหรอ
สีหน้าของพยาบาลสาวเปลี่ยนเป็เขียวคล้ำ มึนงงไปหมด
เธอมองกู้อันซินและมองผู้ชายที่เธอชอบมาหนึ่งเดือน แล้วก็รีบหนีไปอย่างรวดเร็ว!
“นี่ คุณพยาบาล...” กู้อันซินยังไม่ทันได้พูดว่า ‘เขาไม่ใช่สามีฉัน’ ร่างของพยาบาลสาวก็หายไปแล้ว
หมอเ้าของไข้หัวเราะขำขันมองพยาบาลสาวที่วิ่งหนีไป “ถูกสามีคุณปฏิเสธไปอีกคนแล้วเหรอ”
กู้อันซินขมวดคิ้ว “คุณหมอหานคะ ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าเขาไม่ใช่สามีฉัน”
“เอาละ คู่รักทะเลาะกันเป็เื่ปกติน่า พอได้แล้ว” หมอหานมองพวกเขาสองคนแล้วส่ายหน้า
กู้อันซินเป็สาวสวยน่าทะนุถนอมคนหนึ่ง เดือนนี้เธอมาดูแลผู้ชายที่าเ็จนเกือบพิการทุกวัน กระทั่งช่วยเขาอาบน้ำ หากไม่ใช่สามีภรรยากัน ใครจะเชื่อ!
ถึงอย่างไรหมอหานก็ไม่เชื่อ
กู้อันซินรู้สึกจนปัญญา ที่เธอใส่ใจดูแลผู้ชายคนนี้ก็เพราะบนไหล่ของเขามีปานรูปใบเมเปิลอยู่
สองปีก่อน น้าแซ่ป๋ายคนหนึ่งได้ช่วยชีวิตเธอไว้
น้าป๋ายเป็คนดีมาก ความปรารถนาเดียวของน้าก็คือการตามหาลูกชายที่แยกจากกันไปหลายปี
น้าป๋ายบอกเธอบ่อยๆ ว่า “ความเสียใจที่สุดในชีวิตของฉันคือการสูญเสียลูกชาย เขามีปานรูปใบเมเปิลบนไหล่ เขาฉลาดมาก หน้าตาดีมาก แต่หาอย่างไรก็ยังหาไม่เจอ”
“คุณกู้ คุณกู้” หมอหานเรียกเธอสองสามครั้งเมื่อเห็นเธอเหม่อลอย
กู้อันซินถึงได้สติกลับมาจากความทรงจำ
คำพูดของน้าป๋ายยังคงดังก้องอยู่ในหู ไม่ว่าจะเป็อายุ รูปร่างหน้าตา หรือปานรูปใบเมเปิลบนไหล่ ต่างก็ทำให้กู้อันซินรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้ามีโอกาสเป็ไปได้มากที่จะเป็ลูกชายของน้าป๋าย
“เอาละคุณหมอ ฉันจะเก็บข้าวของให้เขาและออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านเดี๋ยวนี้ละค่ะ” กู้อันซินพูดกับหมอ
หมอหานตบไหล่กู้อันซินเบาๆ “แบบนี้ถูกแล้ว ระหว่างสามีภรรยา จะทะเลาะกันข้ามวันข้ามคืนได้ยังไง กลับไปอยู่บ้านดีๆ นะ”
กู้อันซิน “...”
พอหมอหานจากไป กู้อันซินก็มองผู้ชายที่เงียบขรึมด้วยสีหน้าจริงจัง ถามเขาเป็รอบที่ล้านว่า “นายชื่ออะไร แม่ของนายแซ่ป๋ายหรือเปล่า”
ชายหนุ่มชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาน่าดูค่อยๆ ปิดลง ไม่สนใจความร้อนใจของกู้อันซิน เขาเริ่มหลับตาพักผ่อน
“นายพูดไม่ได้ แล้วเขียนได้ไหม หรือวาดรูป นายเขียนออกมาให้ฉันก็ได้!” กู้อันซินเขย่าเขาอย่างไม่ยอม
จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่เขาไม่พูดอะไรเลย
เธอไม่รู้ว่าจะจัดการกับเขาอย่างไรดี
อย่างไรก็ตามชายหนุ่มี้เีเกินกว่าจะลืมตาอีก คางที่หยิ่งยโสเชิดขึ้นเล็กน้อย
“นาย!” กู้อันซินโกรธแทบตาย
แต่พอคิดถึงน้าป๋าย เธอก็ไม่อาจละเลยเขาได้
คนง่อยที่พูดไม่ได้ แทบดูแลตัวเองไม่ได้เลย!
กู้อันซินรู้สึกหมดหนทาง สุดท้ายก็พาชายหนุ่มกลับบ้าน
บ้านของกู้อันซินเป็ห้องเช่าธรรมดาๆ หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น แคบแต่เธอก็เก็บกวาดจนสะอาดสะอ้าน
กู้อันซินชี้โซฟาในห้องนั่งเล่น พูดกับชายหนุ่มว่า “ฉันอนุญาตให้นายนอนบนโซฟาได้สักสองสามวัน แต่นายต้องหาญาติของนายให้เร็วที่สุด!”
ชายหนุ่มยังคงเงียบ เขากวาดตามองห้องเช่าขนาดเล็กแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบรีโมตบนโต๊ะขึ้นมา กดเปลี่ยนเป็ช่องการเงิน
“ข่าวล่าสุด วันนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้นครั้งใหญ่ในหลิงเทียนกรุ๊ป หุ้นทั้งหมดในชื่อของบุตรชายคนที่สามหลิงเย่ว์ ตกเป็ของพี่ใหญ่หลิงฟางและพี่รองหลิงเซิ่ง ตอนนี้ไม่ทราบว่าหลิงเย่ว์อยู่ที่ไหน ความวุ่นวายภายในหลิงเทียนกรุ๊ป...”
ชายหนุ่มจ้องหน้าจอทีวีและแอบกำหมัดแน่น
![เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713150631_26758462.webp)
298K
