บทที่16
สัตว์อสูรร่างั์
สิ่งที่ปรากฏกายขึ้นบริเวณด้านหน้าร่างของสัตว์อสูรขนาดั์ที่คืบคลานออกมาจากภายในโบราณสถาน
ร่างกายอันใหญ่โตที่ค่อยๆเคลื่อนที่ออกมามันเป็ร่างของแมงมุมสีดำสนิทที่มีดวงตาสีแดงหลายคู่
เดย์มองเห็นรูปลักษณ์ของมันที่คืบคลานออกมาจากความมืดรู้ได้ในทันทีว่ามันคือบอสอาณาเขตอย่างแน่นอน
ดวงตาจ้องมองอย่างไม่กระพริบตาร่างกายที่หยุดนิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อยััได้ถึงความแข็งแกร่งของบอสอาณาเขตที่อยู่บริเวณด้านหน้า
เดย์หันไปมองคิวที่กระเด็นออกไปจากการโจมตี
คิวประเด็นไปไกลหลายสิบเมตรร่างกายกำลังนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นค่อยๆขยับแล้วก็ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆช้า
คิวสำลักอากาศภายในร่างกายรู้สึกถึงความเ็ปหลังจากโดนการโจมตีปริศนาอัดกระแทกเข้ามาที่ร่างกายของตนเองอย่างเต็มๆ
ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความพร่ามัวก่อนที่จะค่อยๆตั้งสติและทำให้ดวงตาคู่นั้นกลับมาชัดเจน
คิวใช้ดวงตาของตนเองมองตรงไปด้านหน้าดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง “ นี่มันอะไรกัน ทำไมมันมีบอสอาณาเขตอยู่ที่นี่ด้วย”
“ ก่อนหน้านี้ที่มาสำรวจมันไม่มีนี่ ” คิวแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงออกมา
ก่อนหน้านี้ที่พวกมันมาสำรวจไม่มีเ้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้พวกเขาพบเจอมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าพวกแมงมุมก็จริงแต่มันก็เป็เพียงแค่แมงมุมระดับสูงที่มีความแข็งแกร่งขึ้นมาในระดับนึง
แตกต่างจากเ้าบอสอาณาเขตที่อยู่เบื้องหน้าความแข็งแกร่งของมันแตกต่างจากพวกแมงมุมพวกนั้นอย่างสิ้นเชิง
ระดับที่ปลดปล่อยออกมาจากภายในร่างกายพลังเวทย์อันมหาศาลบ่งบอกถึงความแตกต่าง
เดย์ที่กำลังเผชิญหน้าอยู่กับมันเปรียบเทียบร่างกายแล้วมันสูงมากกว่าห้าเมตรร่างกายใหญ่โตกำลังคืบคลานออกมาพร้อมกับไอพลังเวทย์อันแข็งแกร่ง
“ ถ้าเกิดว่าเ้าบอสอาณาเขตก่อนหน้านี้เป็ระดับ E เอาสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันก็เป็ระดับD อย่างแน่นอน ” ในตอนนี้เดย์ล่วงรู้ได้แล้วว่าเ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าแข็งแกร่งกว่าบอสอาณาเขตก่อนหน้านี้ที่เคยเจอ
เดย์ร่างกายของเขาะโถอยออกมาจากจุดนั้นอย่างรวดเร็วธนูภายในมือถูกยกขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อมโจมตี
“ ปิดฉากด้วยการ ” ร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็วภายในมือปรากฏช่องว่างกระเป๋ามิติออกมา
เดย์ใช้มือของตนเองล้วงเข้าไปภายในกระเป๋ามิติทำการนำเอาลูกธนูออกมาจากภายในนั้น
ลูกธนูที่ห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์อันแข็งแกร่งถูกนำออกมาคิวมองเห็นเช่นนั้นดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเห็นลูกธนูที่ถูกนำออกมามันถูกแฝงเร้นไปด้วยพลังเวทย์อัน
ภายในหัวเต็มไปด้วยความสงสัย “ ของชิ้นนั้นมัน…ทำไมเ้าหน้าถึงมี”
เดย์ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นตั้งธนูขึ้นตรงลูกธนูถูกใส่เข้าไปรวบรวมพลังเวทแล้วก็เตรียมจะปล่อยการโจมตี
ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความจริงจังพลังเวทย์ถูกรวบรวมเอาไว้ภายในลูกธนูก่อนที่จะยิงออกไปตรงๆ
การโจมตีพุ่งทะยานไปด้านหน้า “ ตูม!!! ”
ความรุนแรงที่ยิงออกไปไม่ได้แตกต่างจากปืนใหญ่ขนาดย่อมๆที่ถูกยิงออกไปด้วยความรุนแรง
คิวมองเห็นแบบนั้นจึงรู้ได้ในทันทีว่าคำพูดที่ว่าเป็คนกำจัดบอสอาณาเขตก่อนหน้านี้มันไม่ใช่เื่โกหก
การโจมตีที่ถูกปลดปล่อยออกไปมีอานุภาพที่รุนแรงเป็อย่างมากพุ่งตรงใส่บอสอาณาเขตที่อยู่บริเวณด้านหน้า
ร่างของแมงมุมสีดำขนาดใหญ่ที่มีิัเกราะหุ้มที่หนาเป็พิเศษไม่คิดจะหลบร่างกายของมันโดนการโจมตีอันรวดเร็วปะทะเข้าไปอย่างเต็มแรง
“ ตรึง!!! ” ลูกธนูพลังเวทย์ถูกยิงเข้าไปปะทะเข้าไปกับิัของมันใช้ขาหนึ่งข้างของมันยกขึ้นมาป้องกัน
การโจมตีนี้รุนแรงสามารถเจาะทะลวงเกราะที่แข็งหนาของมันเข้าไปบริเวณด้านในได้สร้างความเ็ปให้กับเ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ในระดับหนึ่ง
แต่มันไม่หลบมันพยายามแสดงให้มนุษย์ที่อยู่ด้านหน้าได้รู้ถึงความแตกต่าง
เดย์มองเห็นการโจมตีของตนเองทะลวงทำลายเกราะภายนอกเข้าไปภายในิัของมันสร้างอาการาเ็ได้เพียงแค่บางส่วน
“ ความแข็งแกร่งแตกต่างกันจริงๆบอสตัวนี้มีความแข็งแกร่งแตกต่างจากบอสอาณาเขตก่อนหน้านี้ความแข็งแกร่งของมันในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะแข็งแกร่งกว่าที่ตัวของเราคิด ” เดย์คิด
คิวลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความจริงจังร่างกายขยับไปด้านหน้าด้วยความแน่วแน่พุ่งทะยานเข้าหาร่างกายของมอนสเตอร์ขนาดใหญ่โดยที่ไม่เกรงกลัว
ภายในดวงตาคู่นั้นมีเจตนาอันแรงกล้าที่แฝงเร้นเอาไว้อยู่คิวรู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเอาชนะเ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าให้ได้
ร่างกายขับเคลื่อนด้วยเจตนาอันแรงกล้าพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็วดาบในมือที่ห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์เปลวเพลิงตวัดไปมาโจมตีใส่ร่างกายของมัน
“ ฉึบ!!! ฉึบ!!! ฉึบ!!! ฉึบ!!! ” คิวเคลื่อนไหวด้วยพละกำลังภายในร่างกายของตนเองแทบทั้งหมดพร้อมกับใช้พลังการโจมตีของตนเองระดมซัดเข้าไปที่ร่างกายของมัน
ร่างของมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ทั่วทั้งร่างกายของมันเต็มไปด้วยเกราะสีดำแข็งหนาแข็งดุจเหล็กกล้า
แต่การโจมตีจากดาบเปลวเพลิงซัดทำลายเข้าไปตามจุดต่างๆสามารถทำให้เกราะเ่าั้ได้รับความเสียหาย
ภายในสายตาของคนธรรมดาทั่วไปจะมองเห็นว่ามันเป็การโจมตีที่ไร้ประโยชน์เพราะไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับร่างกายของบอสตัวนี้เลย
แต่เดย์ที่กำลังเฝ้ามองการต่อสู้อยู่มองเห็นอย่างชัดเจนเกราะที่ห่อหุ้มร่างกายของบอสอยู่มันกำลังโดนทำลายได้รับความเสียหายอย่างหนัก
“ ยอดเยี่ยมเป็อย่างมากการโจมตีที่รุนแรงถ้าเป็แบบนี้ต่อไปเกราะภายนอกของมันจะโดนทำลายตามความคิดของเราแล้วบอสตัวนี้มีความแข็งแกร่งด้านร่างกายที่มากเป็เพราะว่าเปลือกแข็งหนาที่หุ้มภายนอกของมัน”
“ ถ้ายังคงโจมตีต่อไปเรื่อยๆคงจะสร้างความเสียหายให้เกาะเ่าั้ได้เป็จำนวนมากแล้วหลังจากนั้นก็จะมีโอกาส” เดย์เริ่มมองเห็นความหวังขึ้นหลังจากเห็นการโจมตีอย่างต่อเนื่องของคิว
ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแสดงความจริงจังขึ้นมาเดย์เตรียมการอย่างรวดเร็วภายในมือของเขาปรากฏลูกธนูเวทย์ขึ้นมาอีกหนึ่งอัน
เดย์ร่างกายค่อยๆตั้งธาอย่างมั่นคงดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความจริงจัง
ในขณะที่การโจมตีของคิวยังคงระดมโจมตีใส่ร่างกายของมอนสเตอร์ที่อยู่ด้านหน้า
คิวเริ่มััถึงขีดจำกัดของร่างกายมันเร่งความเร็วและก็เริ่มระดมการโจมตีของตนเองเข้าไปใส่ร่างกายของบอสอย่างต่อเนื่อง
จนตอนนี้ร่างกายเริ่มมาถึงขีดจำกัดร่างกายเคลื่อนไหวช้าลงบอสตอบโต้กลับมาขาขนาดใหญ่ของมันกระแทกเข้าใส่ร่างกายของคิวอย่างเต็มแรง “ ตรึง!!!”
คิวกระเด็นออกไปอีกครั้ง
เดย์ที่กำลังยืนอยู่ดวงตามองตรงไปยังจุดที่เปลือกของมันเสียหายมากที่สุดบริเวณกลางลำตัว
ธนูไม้ภายในมือถูกวางลงเค้าใช้มือข้างขวาถือลูกธนูเวทย์เอาไว้แน่นเท้าข้างซ้ายก้าวไปบริเวณด้านหน้าตั้งหลักมั่นคง
ร่างกายเอียงเล็กน้อยดวงตาทั้งสองข้างเล็งไปที่เป้าหมายของตนเอง “ เปิดใช้งานสกิลปลดลิมิตเตอร์”
[ ระบบ : ระบบจะทำการเปิดใช้งานสกิลปลดลิมิตเตอร์]
หลังจากนั้นชั่วพริบตาดึงขีดจำกัดของร่างกายก็ถูกปลดปล่อยออกมาเดย์ออกแรงโดยใช้พละกำลังที่เพิ่มขึ้นของร่างกายของตนเองขว้างลูกธนูเวทย์ไปด้านหน้า
“ ตูม!!! ” ความรุนแรงของการโจมตีที่พุ่งตรงออกไปมากกว่าการใช้ธนูไม่ยิงถึงห้าเท่า
“ ตายซะ!!! ”
“ ปั้ง!!! ตรึง!!! ” การโจมตีทะลวงร่างกายของบอสอาณาเขตในครั้งเดียวคิวดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงมันมองเห็นร่างของบอสอาณาเขตโดนการโจมตีที่รุนแรงทะลวงร่างกายในพริบตา “ นี่มันอะไรกัน!!! ”
จบบท
35
