บทที่ 8
กาแฟเป็เหตุสังเกตได้
"อเมริกาโน่เย็นแก้วนึงค่ะ"
หลังจากเมื่อวานเฮียมาส่งที่คอนโดนอนคิดแผนการหนีจากคนใจร้ายพวกนั้นยังไงก็คิดไม่ออก กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบตี 2 ตื่นมาอีกที 7 โมงรีบออกจากคอนโดเพื่อที่จะเลี่ยงไม่เจอพี่วิน ตอนนี้หน้าสดกว่าปลานิลในตลาดแถมขอบตาคล้ำกว่าหมีแพนด้าในสวนสัตว์ที่เชียงใหม่อีก
"มอคค่าปั่นแก้วนึงครับ"เสียงผู้ชายข้างหลังสั่ง ทำให้ฉันต้องหลบมุมออกมานั่งรอพร้อมกับฟุบหน้าลงไปนอนกับโต๊ะ จากนั้นได้ยินเสียงเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเบาๆนาทีนี้ไม่มีกะจิตกะใจเงยหน้าขึ้นไปมอง
นอนสักพักได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดังทางฝั่งตรงข้ามพอเงยหน้าขึ้นเจอกับแก๊งผู้ชายน่าจะเรียนวิศวะกับผู้หญิงอีกสองคนเพราะเขาใส่เสื้อช็อปกันทั้งกลุ่ม
"โอ้ยขอนอนแบบสงบๆไม่ได้รึไงเนี่ย" บ่นในใจ พร้อมกับลุกขึ้นหยิบแก้วกาแฟของฉันที่มีคนเอามาวางไว้ให้ที่โต๊ะและกำลังเดินออกไปจากร้านกาแฟ
ด้วยความที่ง่วงเดินไม่ดูทาง ทำให้ชนกับผู้หญิงคนหนึ่งเข้าจากนั้นได้กลิ่นกาแฟพร้อมกับเสื้อที่เปียกโชก พอสบตาก็พบว่าเป็"พลอยใส" โจทย์เก่าคณะนิเทศที่ฉันกับก้อยไปตามตบเมื่อเทอมที่แล้วนั้นเอง
"น้ำพริกนี่ เธอตั้งใจชนใช่ไหม" พลอยใสพูดเสียงดังให้ทุกคนหันมามองทางเราสองคน
"ไม่ได้ตั้งใจแล้วเธอก็ไม่ได้เปื้อนอะไรนิ'' ฉันจ้องตาแล้วเถียงกลับไป ทั้งๆที่ยัยพลอยใสไม่ได้เปื้อนอะไรสักนิด แต่ทำไมหล่อนถึงได้โวยวายเสียงดังตัดภาพมาที่ฉันที่เสื้อนักศึกษาเปื้อนกาแฟจนหอมฟุ้งไปหมด ฉันละงงใจกะนางจริงๆ
"แกร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะเก่งแต่รังแกคนอื่น หาเื่หึงหวงตบตี ทั้งที่ผู้ชายรำคาญอยากจะถอนหมั้นแทบตายหน้าด้านหน้าทน ผู้ชายไม่เอายังจะยื้อไว้อีก"พลอยใสพูดเยาะเย้ยถากถางเพื่อที่จะยั่วโมโหฉัน
"มันจะมากเกินไปแล้วนะก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง จะโยงเื่อื่นมาพูดอีกทำไม"
อีพริกเริ่มอารมณ์เสียแล้วนะ!! นับ1-10ไม่ไหวแล้ว อยู่ๆก็มีเสื้อช็อปมาคลุมที่ตัวพอหันหลังไปเจอแก๊งวิศวะทั้งกลุ่มยืนออกันอยู่ข้างหลังฉัน
"พี่เห็นน้องตั้งใจเทกาแฟใส่น้องคนนี้ต่างหากนะ"หนึ่งในผู้หญิงในแก๊งพูดขึ้น
"หนูเปล่านะคะ น้ำพริกตั้งใจเดินชนหนูเองต่างหาก"พลอยใสเถียงออกไป
"ในร้านมีกล้องวงจรปิดนะจะดูรึจะขอโทษ"ผู้ชายที่ถอดเสื้อช็อปให้ฉันใส่ทำหน้านิ่งๆแล้วพูดเสียงเรียบแต่จ้องหน้าพลอยใสอย่างตำหนิ
"ทำไมพี่เกียร์ต้องปกป้องมันคะมันร้ายขนาดนี้ยังเข้าข้างมันอีก" พลอยใสพูดพร้อมเดินออกไปทันที
"ไม่เป็ไรใช่ไหมคะใส่เสื้อช็อปพี่ไว้ก่อน เสื้อนักศึกษาเรามันบาง"พี่เกียร์หันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"ไม่เป็ไรค่ะเกรงใจพี่ ขอบคุณที่ช่วยพริกไว้นะคะ"ฉันก้มหน้าขอบคุณพวกพี่ๆแล้วทำท่าจะถอดเสื้อช็อปที่พี่เกียร์คลุมไหล่ฉัน เพื่อที่จะส่งคืนพี่เกียร์
“เอาเสื้อพี่คลุมไว้นั้นแหล่ะดีแล้วกว่าจะเลิกเรียน ถ้าใส่เสื้อที่มันเลอะแบบนี้ไปนั่งเรียนคนมองแย่เลย”แล้วใส่เสื้อช็อปพี่คนจะไม่มองรึไง
"ใส่ไปเถอะน้องพริกเลิกเรียนแล้วค่อยเอามาคืนมันก็ได้”พี่ผู้ชายคนนึงพูดขึ้น
"งั้นหนูขอไลน์พี่ไว้โทรคืนเสื้อหน่อยนะคะ"
ฉันยืนโทรศัพท์ให้พี่เกียร์ในเมื่อพี่เกียร์ไม่ยอมให้ฉันคืนเสื้อฉันจึงได้ขอช่องทางการติดต่อเพื่อที่จะคืนเสื้อช็อปในตอนเย็น
"เอาเว้ยให้ช็อปแลกไลน์กันด้วยวุ้ยยยยย อิจฉาไอ้เกียร์ว่ะ" เพื่อนของพี่เกียร์แซวเราสองคน
"ไอ้ไผ่ มึงอย่าไปแซวไอ้เกียร์มันสิว่ะเสือซุ่มจะมีแฟนแล้วโว้ยยยย"เพื่อนพี่เกียร์อีกคนก็ส่งเสียงแซวเหมือนกัน ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกเขินๆขึ้นมาเหมือนกัน
“พวกมึงหยุดทั้งคู่นั้นแหล่ะไอ้เกียร์กับน้องเขาเขินหน้าแดงกันหมดแล้ว”พี่ผู้หญิงพูดขึ้นแล้วมองเราทั้งคู่ยิ้มๆ
"ไปก่อนนะคะเดี๋ยวเลิกจะทักไป ขอบคุณพี่ๆทุกคนด้วยค่ะที่ช่วย" พูดเสร็จฉันก็รีบเดินออกจากร้านเพื่อไปเรียนทันทีเพราะถ้าอยู่นานกว่านี้คงโดนแซวไม่เลิกแน่
457
