หนูน้อยผู้เป็นที่รักของเหล่าจอมโจรแห่งขุนเขา

บทที่ 32 พี่น้องจอมแอบอ้างบารมี

ซูจือจือยืนรับโทษอยู่หน้าประตูหอเถาหลี่ ในขณะที่หอเหวินเต้าก็เกิดเหตุวุ่นวายขึ้นเช่นกัน

หอเหวินเต้าตั้งอยู่ติดกับสระน้ำตื้น ๆ ที่ริมสระปลูกต้นหลิวไว้มากมาย

เมื่อลมพัดมากิ่งก้านอ่อนของต้นหลิวก็พลิ้วไหวเข้ามาในหน้าต่างหอเหวินเต้า ยิ่งขับให้สีหน้าของอาจารย์ใหญ่หลิ่วดูเคร่งขรึมมากขึ้น

อาจารย์ใหญ่หลิ่วนั่งอยู่ด้านหน้าสุด ข้างมือของเขามีบทความสองฉบับวางอยู่

แม้ลายมือทั้งสองฉบับจะต่างกัน แต่เนื้อหากลับเหมือนกันทุกตัวอักษร

ในยามที่อาจารย์ใหญ่หลิ่วไม่ยิ้มจะดูน่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง

"เหยียนเชา เซวียเช่อ เหตุใดบทความของพวกเจ้าจึงเหมือนกันทุกประการ?"

เหยียนเชาเอ่ยปากก่อน

"ท่านอาจารย์ เมื่อวานข้าเขียนบทความเสร็จแล้วลืมทิ้งไว้ที่โรงเรียน เมื่อกลับมาเอาข้าเห็นเซวียเช่ออยู่ในโรงเรียนคนเดียวขอรับ"

เขาไม่ได้กล่าวโดยตรงว่าเซวียเช่อลอกเลียน แต่ทุกคำพูดล้วนบ่งชี้เป็นนัย ๆ

อาจารย์ใหญ่หลิ่วหันไปมองเซวียเช่อ

"เซวียเช่อ เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?"

เซวียเช่อมองด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก "ท่านอาจารย์ เมื่อวานข้าเขียนบทความเสร็จในโรงเรียนแล้วจึงออกไป ข้าออกช้ากว่าเพื่อนร่วมชั้นทุกคนขอรับ"

ทุกคนที่อยู่ด้านล่างพากันซุบซิบ มองไปที่เซวียเช่อด้วยสายตาที่ซับซ้อน

"เช่นนั้นก็หมายความว่าเซวียเช่อลอกบทความของเหยียนเชาสินะ?"

"เขาไม่ใช่คนเก่งกาจหรอกหรือ? ทำไมต้องลอกของผู้อื่นด้วย?"

"..."

ในหมู่นักเรียน หลี่จางเสิ้งถือตำราอยู่ด้านล่าง มองดูเซวียเช่อด้วยความสะใจ

เมื่อวานตอนเซวียเช่อเพิ่งมาถึง ทุกคนต่างแปลกใจว่าเหตุใดเขาที่อายุน้อยกว่าถึงสองปีจึงสามารถเข้าเรียนที่หอเหวินเต้าได้

แต่ภายหลังเมื่อท่านอาจารย์ถามปัญหาในชั้นเรียน ให้นักเรียนตอบคำถามเกี่ยวกับหลักคำสอน เซวียเช่อกลับสามารถตอบได้ทั้งหมด

ก่อนหน้านี้ ผู้ที่เรียนเก่งที่สุดในหอเหวินเต้าคือหลี่จางเสิ้งเสมอมา

หลี่จางเสิ้งเป็นบุตรชายคนโตของหัวหน้าเสมียนแห่งเมืองสวินโจวและยังเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของหลี่เสาเอ๋อร์อีกด้วย

พี่น้องทั้งสองคนนี้เคยชินกับการเป็นที่หนึ่งในสำนักศึกษาหมิงเต๋อมาตลอด

คำถามที่เขาตอบได้ คนอื่นอาจตอบไม่ได้

หากเขาตอบไม่ได้ คนอื่นก็ต้องตอบไม่ได้เช่นกัน หรือพูดอีกอย่างคือไม่สมควรตอบ

หลี่จางเสิ้งต้องการเป็นที่หนึ่ง ทุกคนจึงต้องหลีกทางให้เขา

แต่ตอนนี้กลับมีเด็กอายุน้อยกว่าพวกเขาสองสามปีอย่างเซวียเช่อ ได้ยินว่ามาจากในเขาแต่กลับทำให้พวกเขาต้องอับอายขายหน้า

ที่น่าโมโหยิ่งกว่านั้นคือ เจ้าเด็กคนนี้ทำท่าไม่สนใจผู้ใด แม้แต่ตอนที่หลี่จางเสิ้งเข้าไปคุยด้วยเขาก็ยังทำเป็นไม่ใส่ใจ

หลี่จางเสิ้งจึงตัดสินใจสั่งสอนเซวียเช่อ

ให้เขารู้เสียบ้างว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจในหอเหวินเต้า

เมื่อวานตอนที่เซวียเช่อไปกินอาหาร หลี่จางเสิ้งสั่งให้เหยียนเชาขโมยบทความของเซวียเช่อออกมา

แต่เดิมทั้งสองคนตั้งใจจะเผาบทความของเซวียเช่อทิ้ง ให้เขาต้องเขียนใหม่

แต่พอพวกเขาได้อ่านบทความที่เซวียเช่อเขียน ก็รู้สึกไม่สบายใจ

เซวียเช่อเขียนได้ดี ดีกว่าที่พวกเขาเขียนเสียอีก

ความอิจฉาและความไม่ยอมรับพลุ่งพล่านขึ้นมา หลี่จางเสิ้งจึงคิดแผนขึ้น สั่งให้เหยียนเชาคัดลอกบทความของเซวียเช่อ

อาจารย์ใหญ่หลิ่วทำหน้าเคร่งมองเหยียนเชาและเซวียเช่อ

"พวกเจ้าสองคน ใครคัดลอกงานของใครกันแน่? หากยอมรับสารภาพแต่โดยดี โทษอาจเบาลงได้"

เหยียนเชายืดอกอย่างผึ่งผาย "ท่านอาจารย์ใหญ่ ข้าสามารถเขียนบทความเมื่อวานนี้ได้อีกครั้ง"

เขามีความจำดี หลังจากอ่านบทความนี้หลายรอบ จึงมั่นใจว่าสามารถเขียนได้เจ็ดถึงแปดส่วน

อาจารย์ใหญ่หลิ่วมองไปที่เซวียเช่อ "เซวียเช่อ เจ้าทำได้หรือไม่?"

เซวียเช่อ "ขอรับ"

ดังนั้นอาจารย์ใหญ่หลิ่วจึงมอบกระดาษและพู่กันให้ทั้งสองคน แล้วให้พวกเขาย้ายโต๊ะออกไปข้างนอก เพื่อแยกไปเขียนบทความตามความจำ

เมื่อใกล้จะหมดเวลาเรียน อาจารย์ใหญ่หลิ่วก็เรียกเหยียนเชาและเซวียเช่อกลับเข้ามาเพื่อตรวจงานที่พวกเขาเขียน

เหยียนเชาเขียนได้ดีจริง ๆ ยกเว้นบางจุดที่ใช้คำต่างกัน โดยรวมแล้วตรงกับต้นฉบับ

อาจารย์ใหญ่หลิ่วพยักหน้าเบา ๆ

เหยียนเชามองท้าทายไปที่เซวียเช่อ

แต่เซวียเช่อกลับไม่มองเขาเลยแม้แต่แวบเดียว

ทันใดนั้น อาจารย์ใหญ่หลิ่วก็ตบโต๊ะพลางเอ่ยว่า

"ดีมาก!"

เมื่อมองไปตามเสียง อาจารย์ใหญ่หลิ่วถือบทความของเซวียเช่อพลางมองด้วยสายตาชื่นชม

"การที่สำนักศึกษาหมิงเต๋อของข้ามีศิษย์เช่นเจ้า นับเป็นโชคของสำนักศึกษาจริง ๆ"

เซวียเช่อยังคงสงบนิ่ง ไม่ยินดียินร้ายทั้งต่อคำชมและคำด่า "อาจารย์ใหญ่ชมเกินไปแล้ว"

อาจารย์ใหญ่หลิ่วหันไปมองเหยียนเชาแล้วตวาดเสียงกร้าว

"เหยียนเชา! ข้าผิดหวังในตัวเจ้านัก!"

เหยียนเชาไม่เข้าใจว่าเหตุใดอาจารย์ใหญ่หลิ่วจึงตัดสินว่าเขาลอกเลียนงานอย่างกะทันหัน ศิษย์คนอื่น ๆ ก็งุนงงไม่แพ้กัน

อาจารย์ใหญ่หลิ่วยื่นกระดาษที่เซวียเช่อเขียนให้เหยียนเชา

"เจ้าลองดูเองเถิด!"

"เซวียเช่อ เจ้าจงบอกเพื่อนร่วมชั้นว่าเจ้าเขียนอะไรไป"

เซวียเช่อตอบ "อาจารย์ใหญ่ ศิษย์เขียนบทความเมื่อวานจากความทรงจำก่อน แต่บทความนั้นศิษย์ยังไม่พอใจ ดังนั้นหลังจากเขียนจากความทรงจำเสร็จ ศิษย์จึงเขียนใหม่อีกหนึ่งบทความ"

เหยียนเชาถือกระดาษคำตอบของเซวียเช่อดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เป็นไปได้อย่างไร?

เขาจะสามารถเขียนบทความใหม่ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้อย่างไร อีกทั้งยังเขียนได้ดีกว่าบทความเมื่อวานอีก!

เหยียนเชาไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

แต่ความจริงปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า

เซวียเช่อไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเพิ่มเติม ไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดมายืนยัน

บทความที่เขาเขียนขึ้นใหม่คือหลักฐานที่ดีที่สุด ความรู้ของเขาเหนือกว่าเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมด

กระดาษคำตอบในมือของเหยียนเชาถูกเพื่อนร่วมชั้นส่งต่อกันอ่านทีละคน

ทุกคนที่ได้อ่านต่างพากันสูดลมหายใจเฮือก ทึ่งในความสามารถของเด็กชายที่อายุน้อยกว่าตน

แม้แต่หลี่จางเสิ้งเมื่อได้อ่านบทความแล้ว ก็ไม่อาจพูดแก้ต่างให้เหยียนเชาได้แม้แต่คำเดียว

"ท่านอาจารย์ใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลอกบทความของเขา ข้าแค่ต้องการสั่งสอนเขาเท่านั้น...ท่านอาจารย์ใหญ่..."

สีหน้าของเหยียนเชาซีดเผือดดั่งกระดาษ

อาจารย์ใหญ่หลิ่วลุกขึ้นยืน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังดั่งก้อนหินหนักอึ้งทับถมลงบนตัวเหยียนเชา

"สำนักศึกษาหมิงเต๋อของเราถือคุณธรรมเป็นที่ตั้ง ไม่มีทางยอมรับเรื่องการลอกเลียนเด็ดขาด เจ้าจงเก็บข้าวของ ข้าจะส่งข่าวให้ทางบ้านมารับเจ้ากลับไปพินิจความผิด"

เหยียนเชาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

จบสิ้นแล้ว

หากบิดาของเขารู้ว่าเขาลอกการบ้านในสำนักศึกษา จะต้องโบยเขาจนตายเป็นแน่

เหยียนเชาหันไปมองหลี่จางเสิ้ง หวังจะให้อีกฝ่ายช่วยพูดอะไรสักหน่อย ถึงอย่างไรความคิดบัดซบนี้ก็มาจากหลี่จางเสิ้ง

หลี่จางเสิ้งจ้องเขาอย่างดุดัน เหยียนเชาจึงได้แต่จำใจหุบปากเงียบ

เซวียเช่อยืนอยู่ข้างกายเหยียนเชาแต่สายตากลับจับจ้องไปทางหลี่จางเสิ้ง ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับผู้ใด

"เจ้าต้องการทำร้ายข้า แต่เจ้าขโมยของผิด"

บางสิ่งไม่อาจขโมยได้

อย่างเช่นพรสวรรค์ อย่างเช่นสติปัญญา

สีหน้าของหลี่จางเสิ้งแข็งค้าง มือทั้งสองที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น

...

ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ คล้อยลับไปทางทิศตะวันตก

วันอันแสนเหน็ดเหนื่อยอีกวันได้สิ้นสุดลงแล้ว

ซูจือจือพาตัวกู้ชิงหนิงไปกินอาหารเย็นที่โรงครัวพร้อมกับเซวียเช่อ

ตอนนี้กู้ชิงหนิงมองดูซูจือจือราวกับเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่เหยียบยืนอยู่บนเมฆมงคลห้าสี นางมอบน่องไก่ย่างในชามของตนให้ซูจือจือด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

"จือจือ วันนี้เจ้าเก่งมาก กินเยอะ ๆ หน่อยนะ"

"เจ้าตีคนล้มได้ด้วยมือเดียวเชียวนะ"

"จือจือ เจ้าคือวีรบุรุษในดวงใจข้า!"

ซูจือจือรู้สึกเขินอายที่ถูกกู้ชิงหนิงชมไม่หยุด นางคีบน่องไก่คืนให้กู้ชิงหนิง

"เจ้าก็ต้องกินเยอะ ๆ ด้วย กินข้าวมาก ๆ ถึงจะมีแรงเหมือนข้า วันหน้าข้าจะพาเจ้าไปสู้กับพวกนางเอง"

เซวียเช่อได้ฟังเรื่อง 'คดีสาดหมึก' ที่เกิดขึ้นที่หอเถาหลี่จากปากของเด็กหญิงทั้งสอง เขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่หอเหวินเต้าในวันนี้อย่างคร่าว ๆ ในสองสามประโยคเช่นกัน

ซูจือจือกัดไก่ย่างคำหนึ่ง "พี่น้องพวกนั้นก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร แค่อาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น แอบอ้างบารมีผู้อื่นเท่านั้นเอง"

นางพบว่าหลังจากลงจากเขามา สำนวนโวหารมากมายที่เคยเรียนมาก็ได้ใช้ประโยชน์

เซวียเช่อรู้สึกประหลาดใจ

"หัวหน้าเสมียนแห่งเมืองสวินโจวเป็นขุนนางขั้นหก"

เขาไม่แปลกใจที่มีคนอาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น แต่กลับแปลกใจที่บุตรธิดาของขุนนางขั้นหกที่ต่ำต้อยถึงกับมีท่าทางยโสโอหังถึงเพียงนี้

ซูจือจือรู้สึกว่าหลี่เสาเอ๋อร์กับพวกพ้องของนางช่างน่ารำคาญนัก แต่เมื่อนับวันดูแล้วยังต้องรออีกแปดวันจึงจะได้หยุดพักกลับบ้าน

ผู้คนช่างประหลาดนัก ยามอยู่บ้านก็อยากออกมาเที่ยวเล่น แต่พอออกมาอยู่ข้างนอกก็กลับคิดถึงบ้าน

ซูจือจือเพิ่งมาเรียนได้ไม่กี่วันก็คิดถึงบ้านเสียแล้ว

"อาเช่อ วันนี้ข้าจะเขียนจดหมายส่งกลับบ้าน"