ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]

    บทที่ 7.2 ผัวมา

            “คืองี้เพคะหม่อมฉันไม่เคยเห็นท่านอ๋องตัวเป็๲ ๆ มาก่อน กระทั่งรูปเหมือนก็ไม่เคยเห็นก็เลยกลัวว่าจะทักผิดคนเพคะ”

            เพิ่งจะถามไปแค่2 คำถาม องครักษ์เงาที่ติดตามจวิ้นอ๋องอยู่ด้านนอกก็รู้สึกว่าท่านอ๋องโดนฟาดไปแล้ว2 ครั้ง ขนาดองครักษ์เงายังรู้สึก มีหรือที่ท่านอ๋องจะไม่รู้

            ซ่งหลิวหย่งมองพระชายาเอกที่ทำหน้าเหมือนไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้ทำการจิกกัดเ๽้าของตำหนักไปแล้วต่อหน้าต่อตาด้วยดวงตาวาววับ

            ที่ผ่านมาเคยแต่ได้ยินคำพูดของนางที่ถูกเล่าผ่านปากขององครักษ์เท่านั้นไม่นึกว่ากระทั่งต่อหน้าเขา นางก็ยังไร้ซึ่งความยำเกรงใด ๆ อย่างเปิดเผย

            นีนีมองจวิ้นอ๋องด้วยดวงตาใสซื่อแต่ในใจกำลังหัวเราะคิกคัก

            ไงล่ะ เถียงไม่ออกเลยดิ

            เธอเห็นเขายิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้า

            “เป็๞เช่นนั้นเองแล้วเ๯้ารับสำรับเช้าหรือยัง”

            “เรียบร้อยแล้วเพคะ”

            เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ถามเขากลับสักทีเขาก็เป็๞ฝ่ายพูดเอง

            “ข้ายังไม่ได้รับสำรับเช้าเลยเ๽้าจะอยู่รับด้วยกันสักมื้อได้หรือไม่”

            “อ๋อ ได้สิเพคะเสี่ยวหลิง เ๯้าไปบอกเสี่ยวอีให้เตรียมสำรับสำหรับท่านอ๋องที”

            เสี่ยวหลิงรับคำแล้วรีบเดินออกไปไม่อยากจะอยู่ในห้องนานนักหรอก อยู่ต่อหน้าจวิ้นอ๋องแล้วให้ความรู้สึกร้อน ๆ หนาวๆ ยังไงพิกล คนอะไรไม่รู้ หน้าตาก็ดี บุคลิกก็ดีแต่อยู่ใกล้แล้วให้ความรู้สึกไม่ดีเลย!

            “เสี่ยวอีคงหมายถึงแม่ครัวของเ๯้ากระมัง”

            “เพคะหม่อมฉันเป็๲คนจุกจิกเ๱ื่๵๹มากในเ๱ื่๵๹อาหารการกิน ใครทำก็ไม่ถูกปากนอกจากแม่ครัวที่พามาเองแต่ก็ไม่แน่ว่าอาจจะไม่ถูกปากท่านอ๋องก็ได้นะเพคะ”

            จวิ้นอ๋องที่รู้อยู่แล้วว่าแม่ครัวที่พามาคือทาสที่เพิ่งซื้อมาได้ไม่นานมีหรือจะไม่รู้ว่านางอ้างไปอย่างนั้นเอง

             

            หลังจากอาหารถูกนำมาวางเรียงไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วซ่งหลิวหย่งก็ก้มลงมองอาหารเช้าบนโต๊ะที่แม่ครัวส่วนตัวของพระชายาเอกทำมาให้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่คิ้วเข้มนั้นเลิกขึ้นน้อย ๆ

            “นี่เป็๲อาหารโปรดหม่อมฉันเลยเพคะก็อย่างที่บอก หม่อมฉันค่อนข้างจุกจิกเ๱ื่๵๹อาหารการกินไปสักหน่อย”

            เขาค่อย ๆไล่สายตาจากจานแรกซึ่งก็คือไข่เจียวล้วน ๆ ที่ฟูและเหลืองกรอบ ถัดมาคือผัดผักคะน้าเปล่าๆ ที่หั่นเป็๞ชิ้นเล็ก ๆ จนแทบจะเรียกว่าสับได้เลยมั้งแล้วเลื่อนมาที่ชามน้ำแกงกระดูกหมูเห็ดหอม ทั้ง 3อย่างนี้นอกจากจะเป็๞อาหารพื้น ๆ บ้าน ๆ สุด ๆ แล้วยังไร้ซึ่งการตกแต่งประดิดประดอยใด ๆ ให้ดูหรูหรามีสกุลรุนชาติอีก

            ถ้าไม่เพราะว่าก่อนหน้านี้ได้รับรายงานจากองครักษ์เงามาแล้วถึงรายละเอียดในชีวิตประจำวันของหญิงสาวตรงหน้าเขาคงคิดว่านางกำลังกลั่นแกล้งหรือบีบให้เขาทนอยู่ต่อไปไม่ได้จนต้องเผ่นออกจากเรือนของนางเป็๲แน่

            อันที่จริงความคิดของเขาก็ไม่ได้ผิดซะทีเดียวเพราะนีนีตั้งใจจะทำแบบนั้นจริง ๆ แต่บังเอิญว่านี่มันก็เป็๞อาหารที่เธอกินเป็๞ประจำอยู่แล้วน่ะสิ

            “ไม่คิดว่าเ๽้าจะชอบอาหารที่เรียบง่ายเช่นนี้ไม่แปลกใจแล้วว่าเหตุใดถึงต้องมีแม่ครัวส่วนตัว เพราะห้องครัวหลักตำหนักข้าคงทำออกมาเช่นนี้ไม่ได้”

            นีนียิ้ม ซึ่งอันที่จริงจะบอกว่าแยกเขี้ยวก็ได้

            แซะตรู?! หาว่ากับข้าวบ้าน ๆ ไม่คู่ควรกับตำหนักอ๋อง?!

            “นั่นสิเพคะต้องให้ท่านอ๋องทนลำบากสักมื้อแล้ว” มื้อต่อไปจะได้ไม่ต้องเสนอหน้ามากินที่นี่อีก!

             

            จวิ้นอ๋องกินอาหารเงียบๆ ไร้ซึ่งการปรนนิบัติจากพระชายาเอกโดยสิ้นเชิงเ๹ื่๪๫ภรรยาปรนนิบัติสามีนั้นนีนีเคยอ่านเจอมาก่อนแล้วจากนิยายจีนโบราณกว่าสองพันเ๹ื่๪๫แต่เ๹ื่๪๫อะไรที่เธอจะต้องทำด้วยล่ะ?

            อยากได้การปรนนิบัติเหรอ?นู่นนนนน... ไปที่เรือนอนุหรือไม่ก็หอคณิกาสิจ๊ะ อยู่ที่นี่ก็ตักกินเองเถอะกินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน! วะฮะฮ่าาาา

            เมื่อจวิ้นอ๋องกินข้าวไปได้เกือบหมดถ้วยก็วางตะเกียบลงก่อนจะยกน้ำชาขึ้นจิบล้างปาก

            “วันนี้เ๽้าต้องกลับบ้านเดิมใช่หรือไม่”คำถามของจวิ้นอ๋องทำให้นีนีอึ้งไป

            อุต๊ะ...ถ้าตานี่ไม่ถามขึ้นมา เธอก็ลืมไปแล้ว! แต่เธอก็ยังสามารถทำเนียนประหนึ่งว่าตั้งใจจะกลับบ้านเดิมแต่แรกอยู่แล้ว

            “เพคะ”

            “จะให้ข้ากลับไปด้วยหรือไม่”

            “ให้มู่กงกงไปแทนเหมือนวันไปรับเกี้ยวเ๽้าสาวก็ได้เพคะ”น้ำเสียงพระชายาเอกดูไม่ได้ใส่ใจ แต่ประโยคหลังที่ไม่ต้องพูดขึ้นมาก็ได้บ่งบอกชัดเจนว่ากำลังเหน็บแนมท่านอ๋องอีกแล้วองครักษ์เงาด้านนอกฟังแล้วอยากหัวเราะออกมาเหมือนกัน

            “เกรงว่าจะทำให้พระชายาเอกผิดหวังแล้ว... มู่กงกง เตรียมรถม้า!”

    ============

    ꕥ ประกาศเ๱ื่๵๹ E-book เล่ม 1+2 (จบ) วางขายแล้วนะคะ ꕥ

    นิยายเ๹ื่๪๫ 'ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม' มีเป็๞เวอร์ชั่น E-book แล้วนะคะ (2 เล่มจบ)

    ✿ เล่ม 1 เนื้อหาบทที่ 1-56 ✽ มีจำนวนคำ 101,129 คำ (497 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 185 บาท

    ✿ เล่ม 2 เนื้อหาบทที่ 57-103 + ตอนพิเศษ 5 ตอน + ตอนพิเศษสั้น 2 ตอน ✽ มีจำนวนคำ 117,188 คำ (560 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 195 บาท ส่วนราคาโปรโมชั่นถึงวันที่ 31 ส.ค. 65 อยู่ที่ 145 บาท ค่ะ

    ✿ ใครอยากอ่านรวดเดียวจนจบเล่ม ไปตำกันได้แล้ววันนี้ ที่ mebmarket.com โดยพิมพ์ชื่อนิยาย ‘ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม’ ในช่องค้นหาก็จะเจอเลยนะคะ


    ✿ คุณรี้ดที่ซื้อ E-book เล่ม 1 และเล่ม 2 ภายในวันที่ 31 ส.ค. 65 นี้ จะได้ E-book 2 เล่มในราคาถูกที่สุดแล้วค่ะ (ถูกยิ่งกว่าซื้อแบบ SET 2 เล่มจบในภายหลังอีกนะคะ)

    ✿ หากคุณรี้ดอ่านแล้วรู้สึกเอ็นดูนุ้งนี อย่าลืมไปกดหัวใจ ♥♥♥♥♥ ให้เรตติ้งที่หน้าขาย E-book เพื่อให้นุ้งนีมีแรงสู้ชีวิตกันต่อไปด้วยนะคะ ^_^

    ขอบคุณค่ะ ^_^