่ดึก…เมื่อไฟในบ้านทุกดวงดับลง และเสียงกรนเบาๆ ของปู่ดังลอดผ้าม่านมา หลิงซูเหยานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงของตัวเอง ในความมืดสลัว เธอหยิบกล่องสมุนไพรทั้ง 5 ชนิดออกมาวางเรียงกันตรงหน้า
1.กล้วยไม้ป่าสือหู (จากคุณปู่หลี)
2.โสมป่าอายุ 50 ปี
3.ตังกุยเกรด A
4.เก๋ากี้ด าจากหนิงเซี่ย
5.เปลือกส้มตากแห้ง
"ครบแล้ว... ในที่สุด" เธอมองสมุนไพรเหล่านี้ด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นระรัว
"หลิงอวี้... เชื่อมต่อระบบตลาดแลกเปลี่ยนข้ามมิติ ติดต่อศาสตราจารย์จางเดี๋ยวนี้"
[รับทราบครับเ้านาย... เชื่อมต่อสำเร็จ!]
หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "คุณหลิง! คุณมาแล้ว! ผมรอคุณจนแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ คุณหาของครบแล้วหรือครับ?"
หลิงซูเหยา (มิติโลก ปี 2024): "ครบแล้วค่ะศาสตราจารย์ สภาพสมบูรณ์ทุกชิ้น โดยเฉพาะกล้วยไม้สือหูและโสมป่า ฉันคัดมาให้เป็พิเศษเลยค่ะ"
ซูเหยาใช้ฟังก์ชัน 'สแกนเพื่อส่งมอบ' แสงสีฟ้ากวาดผ่านกองสมุนไพรบนเตียง วูบเดียว สมุนไพรทั้งหมดก็หายวับไป
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "สุดยอด!!! นี่มัน... นี่มันของจริง! คุณหลิง คุณคือผู้ช่วยชีวิตงานวิจัยของผมจริงๆ! ขอบคุณมากครับ! เพื่อเป็การตอบแทนตามสัญญา... ผมขอมอบสิ่งเหล่านี้ให้คุณครับ"
แสงสีทองสว่างวาบขึ้นที่หน้าตักของซูเหยา เมื่อแสงจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่คือ...
1.ขวดแก้วคริสตัลเจียระไน: บรรจุของเหลวสีทองประกายมุก 2 ขวด นี่คือ 'วารีพร์ (สายอาหาร)'
2.ขวดแก้วเจียระไน: บรรจุของเหลวสีใสประกายรุ้ง นี่คือ 'น้ำยาชำระไขกระดูก'
3.ชิปข้อมูลสีเงิน: ซึ่งหลิงอวี้ ทำการดาวน์โหลดข้อมูลเข้าสู่สมองของซูเหยาทันที คือ
'ตำราอาหารราชสำนักตระกูลหลิวฉบับสมบูรณ์' และเคล็ดลับการปรุงยาอาหาร
ข้อความอธิบายจากศาสตราจารย์จางเด้งขึ้นมา:
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "ยาน้ำ 'วารีพร์' สายอาหาร และยาชำระไขกระดูก มีข้อแนะนำดังนี้นะครับ"
*ถ้าดื่มคนเดียวหมด 1 ขวด: ผู้ดื่มจะกลายเป็ 'ปรมาจารย์ระดับเทพเ้า' (Divine Chef) เข้าใจแก่นแท้แห่งรสชาติระดับจิติญญา
*ถ้าแบ่งกันดื่ม 2 คนต่อ 1 ขวด มีปริมาณ 100 ml.: ผู้ดื่มทั้งสองจะกลายเป็ 'อัจฉริยะยอดฝีมือ' ระดับเชฟ มิชลินหรือหัวหน้าเชฟโรงแรม 5 ดาว ซึ่ง ระดับนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะชนะการแข่งขันทำอาหารในศตวรรษที่ 21 ได้สบายๆ ครับ
*วิธีรับประทานคือ น้ำกับวารีพร์ ในปริมาณเท่ากัน น้ำ 100 ml. และวารีพร์ สายอาหาร อีก 100 ml. (1 ขวด)ผสมรวมกันเป็ 200 ml. ทานได้ 2 คนคนละ 100 ml. ดื่มได้ครั้งเดียวเลยครับ
*สำหรับยาชำระไขกระดูก 1 ขวดปริมาณ 100 ml. ไม่แนะนำให้ทานเพียวๆ นะครับ ควรแบ่งผสมน้ำให้เจือจางทานคนเดียวก็ได้ หรือหลายคนก็ได้ ไม่จำกัดจำนวนคนทาน แต่ยิ่งกินมากจะยิ่งดีครับ เมื่อเปิดขวดควรทานให้หมดภายใน 10 วันนะครับ"
ซูเหยาอ่านข้อความแล้วดวงตาเป็ประกาย "ศาสตราจารย์ช่างรู้ใจจริงๆ... แบบนี้แหละดีที่สุด!"
เธอวางแผนในหัวอย่างรวดเร็ว เธอมีวารีพร์ 2 ขวด ถ้าแบ่งขวดละ 2 คน ก็จะได้ผู้มีพร์ถึง 4 คน! "ปู่ ย่า พ่อ และแม่... ผู้ใหญ่ทั้ง 4 คนจะเป็กำลังหลักในการสร้างธุรกิจอาหารของครอบครัวเรา พรุ่งนี้เช้าฉันจะผสมให้พวกท่านดื่ม"
ส่วน 'น้ำยาชำระไขกระดูก' ซูเหยาตั้งใจจะผสมน้ำให้ทุกคนในครอบครัวดื่ม (รวมถึงตัวเองและน้องชายด้วย) เพื่อปรับปรุงสุขภาพพื้นฐานให้แข็งแรง
"หลิงอวี้... ช่วยคำนวณปริมาณน้ายาชาระไขกระดูกที่เหมาะสมสำหรับการเจือจางให้กินได้ 10 วันทีนะ"
[รับทราบครับ... แนะนาให้ผสม 1 หยด(10ml.) ต่อน้า 1 ลิตร กินก่อนนอนทุกวัน ต่อเนื่อง 10 วัน ร่างกายจะขับของเสียออกมาและฟื้นฟูเซลล์จนแข็งแกร่งครับ]
"เยี่ยม... งั้นพรุ่งนี้เช้าเริ่มปฏิบัติการได้เลย!"
ซูเหยาเก็บของวิเศษทั้งหมดลงในกล่อง เธอเตรียมข้ออ้างไว้แล้ว... ว่านี่คือ 'ยาสมุนไพรบำรุงกำลังสูตรลับ' ที่คุณปู่หลี่มอบให้มาเพื่อตอบแทนที่เธอช่วยชีวิต และอยากให้ครอบครัวเธอได้ลองทานเพื่อสุขภาพ แต่ยานี้จงเก็บไว้เป็ความลับไม่ต้องพูดถึงกันอีก คุณปู่หลี่เตือนไว้
เธอล้มตัวลงนอนด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง
"พรุ่งนี้เช้า... ครอบครัวตระกูลหลิง จะไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาอีกต่อไป!"
เช้าตรู่วันจันทร์ ท่ามกลางความเงียบสงัดก่อนรุ่งสาง หลิงซูเหยาตื่นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เธอย่องเข้าไปในครัวพร้อมกับขวดแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีทองอร่ามในมือ... 'วารีพร์ สายอาหาร'
เธอจัดเรียงแก้วน้ำประจำตัวของ ปู่, ย่า, พ่อ และแม่ ออกมาวางเรียงกัน แล้วบรรจงเทน้ำยาสีทองลงไปอย่างระมัดระวัง ขวดละ 2 แก้ว ตามคำแนะนาของศาสตราจารย์จาง ทันทีที่ของเหลวสีทองัักับน้ำเปล่า มันก็ละลายหายไปจนไร้สีไร้กลิ่น เหลือไว้เพียงประกายวิบวับจางๆ ที่ต้องสังเกตดีๆ ถึงจะเห็น
เมื่อสมาชิกในบ้านเริ่มตื่นนอนและล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ซูเหยาก็ยื่นแก้วน้ำให้ทีละคน "ปู่คะ ย่าคะ พ่อ แม่... ดื่มน้ำสมุนไพรสูตรพิเศษที่คุณปู่หลี่ให้มาหน่อยนะคะ ท่านบอกว่าช่วยบำรุงสมองและประสาทัั ทำให้สดชื่นตื่นตัวค่ะ"
ทุกคนรับไปดื่มอย่างว่าง่าย "อึก... อึก..." ทันทีที่น้ำไหลลงคอ ความรู้สึกสดชื่น กะปรี้กะเปร่าก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง อาการงัวเงียหายไปเป็ปลิดทิ้ง
สมองที่เคยตื้อๆ กลับโล่งสบาย ประสาทััทั้ง การดมกลิ่นและการมองเห็นดูชัดเจนแจ่มใสขึ้นอย่างน่าประหลาด "สดชื่นจริงๆ ด้วยแฮะ" ย่าจูขยับแขนขาอย่างกระฉับกระเฉง
"รู้สึกหัวสมองแล่น... เอาล่ะวันนี้ฉันจะทำมื้อเช้าคนเดียวไม่ต้องช่วย พวกแกรีบไปแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวไปทำงานสาย"
ย่าจูเดินไปที่ครัวด้วยท่าทางมั่นใจ สายตากวาดมองวัตถุดิบทำโจ๊กบนโต๊ะ ทันใดนั้น... ความรู้สึกบางอย่างก็เกิดขึ้น สายตาของนางคมกริบขึ้นมาทันที
นางมองก้อนเนื้อหมูแล้วรู้ทะลุปรุโปร่งว่าส่วนไหนนุ่มที่สุด ส่วนไหนมีพังผืดต้องเลาะออก หรือแม้แต่มองขิงกับต้นหอม ก็รู้ทันทีว่าก้านไหนสดใหม่ ก้านไหนควรคัดทิ้งเพื่อให้ได้กลิ่นที่ดีที่สุด
ปึก! ย่าจูหยิบมีดปังตอขึ้นมา ฉับ... ฉับ... ฉับ... เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็จังหวะสม่ำเสมอ มั่นคง และหนักแน่น มือเหี่ยวย่นที่เคยสั่นเทาเล็กน้อยตามวัย บัดนี้กลับนิ่งสนิท การลงมีดแต่ละครั้งแม่นยำ ขิงแต่ละแผ่นที่ถูกซอยออกมามีความบางเฉียบเท่ากันเป๊ะทุกชิ้น!
เมื่อโจ๊กร้อนๆ ถูกตักใส่ชามวางลงบนโต๊ะ ทุกคนรีบตักเข้าปากคำแรก... ข้าวต้มเนื้อ เนียนนุ่ม สุกบานกำลังดี น้ำซุปกลมกล่อมถึงแม้ว่าจะไม่ได้เคี้ยวน้ำซุปนานตามสูตรเป๊ะๆ แต่รสชาติกลับดีมาก รสชาติเค็มหวานพอดี นี่ถ้ามีเวลาเคี้ยวน้ำซุปนานกว่านี้คงจะอร่อยเหาะแน่ๆ
"อร่อย!" ซูอิ๋วตาโต "อร่อยกว่าร้านโจ๊กหน้าปากซอยอีกย่า! รสมันพอดีมาก!"
"นี่ฝีมือฉันจริงๆ เหรอเนี่ย..." ย่าจูมองมือตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ
ซูเหยาแอบยิ้มกริ่ม 'วารีพร์เริ่มทำงานแล้ว!'
…………………………………………
วารี 'พร์' สายอาหาร ขวดแก้วคริสตัลเจียระไน: บรรจุของเหลวสีทองประกายมุก

‘น้ำยาชำระไขกระดูก’ ขวดแก้วเจียระไน: บรรจุของเหลวสีใสประกายรุ้ง
