ในขณะที่ตำรวจได้จับผู้ร้ายไว้แล้วนั้นผู้คนเริ่มเข้ามาดูเหตุการณ์รวมทั้งป้านวลเ้าของร้านก็ออกมาด้วยความใ เนื่องจากไม่เคย
มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแต่ก็ยังโชคดีที่ได้เทวินช่วยรวบคนร้ายไว้และมีป้อมตำรวจอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน
“พี่สายใจ!ๆ เป็งัยบ้าง?” เธอเข้ามาจับมือและประคองป้าสายใจ
“โอ้ย......” ป้าสายใจที่ตอนนี้ลุกขึ้นได้แล้วขณะเธอกำลังจะเดินกระโพลกกระเพลกไปหาตำรวจและเตรียมจะเข้าไปเอาเื่กับโจรวิ่งราว คนขับรถของเธอก็มาถึงพร้อมกับผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง
“คุณแม่คะ เกิดอะไรขึ้น!?” ผู้หญิงหน้าตาสะสวย ผิวขาวรูปร่างดีภายใต้เสื้อเชิ้ตสตรีแขนสั้นและกางเกงยีนส์รัดรูป เธอรีบลงจากรถเข้ามาหาพร้อมกับถามป้าสายใจเธอเป็ลูกสาวคนเล็กของป้าสายใจที่ไปทำธุระที่อื่นขณะป้าสายใจอยู่พูดคุยในร้านป้านวล
“หลังจากคุยธุระและกินข้าวเสร็จแม่ออกจากร้านกำลังจะไปนั่งรอลูกที่ใต้ต้นไม้นั่น ก็ถูกไอ้โจรนี่วิ่งมากระชากสร้อยคอและกระเป๋าแม่ใร้องให้คนช่วย
ดีที่ได้พ่อหนุ่มคนนี้ช่วยจับไอ้โจรสองคนนี้ไว้” เธอพูดด้วยความโมโหพร้อมกับชี้ไปที่โจรที่ตอนนี้โดนใส่กุญแจมือและาเ็จากการต่อสู้กับเทวิน
“ฉันขอบใจพ่อหนุ่มมากนะ” เธอหันมาพูดกับเทวิน
“ครับ” เขาตอบรับ
เมื่อลูกสาวคนเล็กของป้าสายใจหันไปมองเห็นเทวินเธอถึงกับเกิดอาการตกตะลึง เทวินที่มีใบหน้าหล่อเหลา ผิวสีแทนเข้มภายใต้เสื้อยืด
คอโปโลกางเกงขายาวใสสบาย เผยให้เห็นกล้ามเนื้อพองามจากการออกกำลังกายเป็ประจำ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง เพียงแรกพบในสายตา
ของเธอเทวินดูดีมีเสน่ห์มาก เธอรูสึกชอบเขามากคิดหาวิธีที่จะได้เข้าใกล้เขาและรู้จักเขาให้มากที่สุด
ถึงตอนนี้ตำรวจได้เข้ามาพูดคุยกับผู้เสียหายลูกสาวของเธอและเทวินพร้อมกับขอให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องไปที่โรงพักเพื่อจะได้ดำเนินคดี
ตามขั้นตอน
“ขอบคุณมากนะคะ ฉันชื่อเพ็ญขวัญคุณชื่ออะไรคะ?” ลูกสาวคนเล็กของป้าสายใจกล่าวกับเทวิน
“ไม่เป็ไร ผมยินดีช่วยครับ ผมชื่อเทวิน”
“หลังจากเสร็จเื่ที่โรงพักรบกวนคุณเทวินอยู่ก่อนได้ไหมคะ? ฉันขอพูดคุยกับคุณด้วยนะคะ”
เทวินเห็นว่าคงจะไม่มีอะไรและเขาเองก็ไม่ได้มีธุระสำคัญที่ไหนจึงตอบรับ “ได้ครับ”
เพ็ญขวัญขอให้แม่ของเธอกลับไปก่อนแล้วค่อยให้คนขับรถมารับเธอโดยอ้างว่ามีธุระที่โรงแรมที่เธอทำงาน และได้แอบบอกกับคนขับรถ
ให้ขับรถออกไปที่ไหนก็ได้ถ้าเธอไม่โทรตามก็ไม่ต้องมารับ
จากนั้นเพ็ญขวัญเข้ามาพูดคุยกับเทวินด้วยรอยยิ้มและแววตาที่ชื่นชมเธอมองออกว่าเทวินเป็คนที่รักษามารยาท ก็ได้วางแผนให้ได้ใกล้ชิดเขาและรู้จักเขาให้มากขึ้น
“ฉันต้องขอบคุณแทนคุณแม่อีกครั้งนะค่ะคุณเทวินจะรังเกียจไหมคะ ถ้าฉันอยากจะเชิญคุณรับประทานอาหารมื้อเย็นด้วยกันนะคะ?”
เธอเอ่ยถาม
“เออ... ที่ไหนเหรอครับ?” เขายังไม่ตอบรับแต่คิดว่าจะพูดคุยตามมารยาท
“ที่โรงแรมแกรนชาร์ลอตต์ ในเมืองมาศิตาคะ ฉันทำงานที่นั่นคือเป็โรงแรมของพี่เขยนะคะ จากที่นี้ไปไม่ไกลนัก คุณเทวินคงจะไม่รังเกียจนะคะ?”
เขาลังเลแต่เห็นเธอมีความตั้งใจและเห็นว่าหากเป็ที่เธอทำงานอยู่คงจะไม่เป็ไร“ได้ครับ คุณเพ็ญขวัญ”
“เรียก ขวัญ ก็ได้ค่ะ”
“ครับคุณขวัญ”
“ถ้าอย่างนั้นให้ขวัญอาศัยไปกับคุณเทวินที่โรงแรมด้วยเลยนะค่ะ คือ ...คืนนี้ขวัญต้องค้างคืนที่โรงแรม ส่วนคุณแม่ต้องกลับบ้าน
ขวัญจึงให้ท่านกลับไปก่อนนะคะ”
“เออ...ได้ครับ” เทวินได้แต่ต้องรับเธอ
“ฉันไม่เคยเห็นคุณที่หมู่บ้านน้ำรินมาก่อนบ้านคุณเทวินอยู่ที่ไหนคะ?” เพ็ญขวัญถามเทวินขณะที่เขากำลังขับรถไปยังโรงแรม
“ผมอยู่หมู่บ้านขอนตาลครับ”
“หมู่บ้านขอนตาล ทางตะวันตกของมาศิตาใช่หรือเปล่าคะ?”
“ใช่ครับ”
“มาทำธุระที่หมู่บ้านน้ำรินหรือคะ?”
“ผมมีแผนที่จะมาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านน้ำรินครับ”
“จริงเหรอคะ!?” ถึงตรงนี้เพ็ญขวัญเธอรู้สึกดีใจ “บ้านคุณแม่ที่กำลังสร้างอยู่ที่หมู่บ้านน้ำรินจวนจะเสร็จแล้วขวัญก็จะย้ายเข้ามาอยู่
เราก็จะเป็สมาชิกร่วมหมู่บ้านเดียวกันแล้วนะคะ”
“ครับผม”
นับแต่สถานีตำรวจ ระหว่างเดินทางและรับประทานอาหารมื้อเย็นด้วยกันที่โรงแรม เพ็ญขวัญได้รู้จักเทวินมากขึ้นและทราบว่าเทวินจะย้าย
มาอยู่ที่ไหน เธอยังได้วางแผนที่จะไปหาเทวินที่บ้านสวนของเขา แม้ว่าจะอยากชวนเขาให้พักค้างคืนที่โรงแรม แต่เธอก็รู้ว่าจะรีบร้อนไม่ได้
สำหรับเทวิน หลังเสร็จการรับประทานอาหารมื้อเย็นได้แต่เดินไปส่งเขาที่จอดรถ
สำหรับเทวินเขาได้รู้ว่าเพ็ญขวัญเธอมีอายุมากกว่าน้องสาวของเขาเพียงไม่กี่ปีเธอดูเป็มิตรไม่ได้้าบ้านและสวนของเขาดั่งเช่น
ป้าสายใจแม่ของเธอตอนนี้เขารู้ว่าป้าสายใจ สามีเธอเสียชีวิตแล้ว มีลูกสาวสองคนคนโตได้แต่งงานกับเ้าของโรงแรมแกรนด์ชาร์ลอตต์
เพ็ญขวัญที่ทำงานอยู่ที่เมืองอื่นจึงกลับมาทำงานกับโรงแรมของพี่เขย เพราะเธอเองก็เรียนจบมาทางการโรงแรมและท่องเที่ยวนอกจากนี้
เธอยังสามารถใช้ภาษาอังกฤษและภาษาจีนได้ดีมากอีกด้วย
เทวินกลับถึงบ้านของคุณพ่อก็ตกค่ำก่อนนอนนึกถึงตอนที่ต่อสู้กับคนร้าย ตนเองกลับมีพละกำลังมาก วิ่งได้เร็วและมีทักษะการต่อสู้ที่ดีแม้ว่าจะออกกำลังกายเป็ประจำแต่ไม่ได้เก่งขนาดนี้ ‘นี่คงจะเป็คุณสมบัติของเืมรกตที่ค่อยๆแสดงออกมา’