ก๊อกๆๆ..
"แม่.. ตื่นรึยังเนี่ย ไม่เห็นลงมากินข้าวเลย เป็อะไรรึเปล่า?"
เจนเคาะประตูห้องนอนแม่ปิ่นเรียกด้วยความเป็ห่วงเมื่อมองเวลาเห็นว่าเกือบเที่ยงวันแล้วแต่ยังไม่เห็นแม่ออกมาจากห้อง แม้ว่าเจนจะชินแล้วที่เห็นแม่ออกไปปาร์ตี้เป็ครั้งคราวและกลับบ้านมาดึกๆ อย่างเมื่อคืนก็กลับมาเกือบเช้า แต่ก็ยังอดเป็ห่วงไม่ได้
"ตื่นแล้วๆ ไม่ได้เป็อะไร แค่ยังอยากนอนเล่นต่อน่ะ.."
"เหรอ.. จะบอกว่าเดี๋ยวเจนจะออกไปข้างนอกนะ ที่มหา'ลัยมีกิจกรรม วันนี้อาจกลับค่ำๆ หน่อย ไม่ต้องห่วงนะ"
"อืมๆ มีอะไรก็โทรมาละกัน เดี๋ยวแม่หากินเอง เจนไปเหอะ"
ปิ่นนอนฟังเสียงลูกสาวเดินลงไปจนแน่ใจว่าออกจากบ้านแล้วจึงได้ลุกจากเตียงไปอาบน้ำ เสร็จก็มายืนเปลือยดูภาพสะท้อนตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกหลายๆ อย่าง เธอมองสำรวจทรวดทรงอวบอัดไปตามส่วนต่างๆ ที่ผิวขาวนวลมันเต็มไปด้วยรอยช้ำแดงเป็จ้ำเป็วงเกิดจากการโดนดูดและกัดอย่างรุนแรงทั่วทั้งซอกคอซ้ายขวาลามลงไปถึงนมสองเต้าขนาดใหญ่ก็มีร่องรอยให้เห็นอยู่เต็มไปหมด เป็หลักฐานบอกได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อคืนนี้ร่างกายของเธอโดนใช้งานมาหนักขนาดไหน
"โห.. เป็รอยฟันเลยเหรอเนี่ย.. แม่งกัดนมกูแทบขาด"
เธอบิดตัวใช้มือช้อนเต้านมอุ้มดูมันจนทั่วด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็นว่านอกจากรอยดูดแดงเป็วงแล้วยังมีรอยฟันจมลงไปที่วงนมขนาดใหญ่ พลางสบถด่าออกมาเป็พักๆ ถึงแฟนหนุ่มคนล่าสุดที่เป็คนฝากรอยรักพวกนี้เอาไว้
"ไอ้เหี้ยนี่.. พอไปขอเลิกก็บอกขอเอากันเป็ครั้งสุดท้าย.. พอรู้ว่าเป็ครั้งสุดท้ายก็เล่นกูเหมือนเป็กะหรี่ราคาถูกเลยนะ.. เฮ้อออ.. ไม่น่ายอมให้มันสั่งลาเลย เกลียดตัวเองตอนกินเหล้าจริงๆ"
ปิ่นบ่นด่าไปพลางนั่งลงแต่งหน้าเบาๆ จนเสร็จก็แต่งตัวง่ายๆ ด้วยเสื้อยืดคอกว้างและกางเกงขาสั้นเป็ชุดอยู่บ้านในวันหยุดของเธอ เดินลงมาข้างล่างมองดูบ้านที่ว่างเปล่าด้วยความเงียบเหงา ถอนหายใจคิดอะไรเรื่อยเปื่อยถึงสิ่งที่ทำให้จิตฟุ้งซ่านใน่นี้คืออีกไม่นานลูกสาวก็จะเรียนจบและคงออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว นั่นหมายความว่าต่อจากนี้เธอก็คงต้องเตรียมตัวที่จะใช้ชีวิตตัวคนเดียวในบ้านหลังนี้ทุกวัน
ด้วยความที่มีนิสัยเป็คนเกลียดความโดดเดี่ยวทำให้ปิ่นเปิดใจรับผู้ชายเกือบทุกคนที่เข้ามาจีบอยู่เสมอ และถึงแม้บาง่ที่แฟน คนคุย หรือคู่นอนใดๆ ห่างหายกันไปเพียงไม่นานเธอก็จะออกไปคลายความเหงาด้วยการดื่มเหล้าและจบลงด้วยการได้ผู้ชายคนใหม่เข้ามาเติมสีสรรในชีวิต แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายพวกนั้น้าเพียงแค่ได้เสพสุขกับร่างกายสุดยั่วยวนของสาวใหญ่วัยสี่สิบเท่านั้นเธอก็ยินดี
เธอต้มมาม่าใส่ไข่ง่ายๆ ลงถ้วยแล้วเดินมานั่งกินเงียบๆ กลางบ้านเหงาๆ ตัวคนเดียวจนเสร็จ เดินไปทิ้งตัวลงนั่งเอนหลังกับโซฟาคิดถอนใจกับตัวเองอย่างเหนื่อยหน่าย
"เฮ้อออ.. การจะหาผู้ชายดีๆ มาอยู่ด้วยกันไปจนแก่มันยากจังวะ.. เจอกี่คนๆ ก็เหี้ยเหมือนกันหมด.."
แกร๊ก..
"อีปิ่นนนนน อยู่บ้านรึเปล่า กูซื้อข้าวมาเยอะเลย มากินด้วยกันเร็ว"
"เฮ้ย! อดัม! มึงมาได้ไงเนี่ย"
"อ้าวอีนี่.. ก็เดินเข้ามาสิวะ ใอะไรนักหนา.. กูผ่านมาแถวนี้เลยซื้อข้าวมากินกับมึงไง"
อดัมพูดไปแบบนั้นแต่จริงๆ แล้วนี่เป็ข้ออ้างที่เขาใช้เพื่อแวะมาหาหลานสาวคนสวยในวันหยุด เพราะหลังจากคืนนั้นก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์และยัยหลานตัวแสบก็ยังไม่พร้อมให้เจอ แต่การที่เขาเดินเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาราวกับเป็บ้านของตัวเองทำปิ่นสะดุ้งตัวลอยเพราะไม่อยู่ในสภาพที่พร้อมจะเจอใคร เธอรีบดึงคอเสื้อขึ้นต้นคอเพื่อปิดร่องรอยอันน่าอับอายไม่อยากให้เพื่อนเห็น แต่ท่าทางมีพิรุธของปิ่นทำให้อดัมแปลกใจ เขาเลยวางของที่หิ้วมาไว้บนโต๊ะแล้วเดินไปนั่งลงใกล้ๆ ปิ่นที่พยายามเบี่ยงตัวหนี
"มึงเป็อะไรวะ ดูแปลกๆ.. แล้วนั่นทำไมต้องดึงเสื้อมาปิดแบบนั้น"
"กะ-กูไม่ได้เป็อะไร.. แค่.. เอ่อ.. โดนมดกัดเป็รอยบวมเฉยๆ"
"เป็เยอะเลยเหรอ? ไหนขอดูหน่อยสิ" อดัมเอื้อมมือไปทำท่าจะจับมือปิ่นที่กุมคอเสื้อไว้แน่น
"เฮ้ย! ไอ้ห่านี่! บอกไม่เป็ไรไง จะบ้าเหรอ"
"เงียบ! กูเป็ห่วงมึงอยู่นะ"
"........."
คำพูดดุๆ ของอดัมทำให้ปิ่นถึงกับชะงัก เพราะการมีใครสักคนเป็ห่วงคือสิ่งที่เธอกำลัง้าที่สุด ปิ่นค่อยๆ ปล่อยมือจากคอเสื้อแล้วเบี่ยงหน้าหลบไปทางอื่นเอียงคอให้อดัมได้เห็น ปิ่นถอนหายใจคิดไว้ว่าคงโดนเพื่อนด่าเหมือนเคยหรืออย่างมากก็คงได้ยินเสียงมันหัวเราะล้อเลียนตามประสา แต่รอยช้ำแดงเต็มซอกคอทำให้อดัมนิ่งเงียบไปพักใหญ่จนเธอแปลกใจ
"เอ่อ.. ไม่ต้องถามนะว่าได้มายังไง.." ปิ่นพูดโดยยังไม่ยอมมองหน้าเพื่อน
"เงียบ! มีตรงไหนอีก"
อดัมทำตะคอกเสียงดุใส่ทำให้ปิ่นยอมเอียงคออีกข้างให้ดู เขานั่งเบียดตัวเธอใกล้ขึ้นแล้วเข้าไปคว้าคอเสื้ออีกข้างดึงเปิดออกให้เห็นร่องรอยอีกฝั่ง ใช้นิ้วลูบรอยช้ำขนาดใหญ่เบาๆ
"โธ่ อีปิ่นของกู.. เจ็บไหม"
"........." คำถามง่ายๆ ของเพื่อนทำให้ปิ่นสะอึกหาคำพูดตอบไม่ได้เพราะกำลังกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อขึ้นมา
"ไอ้เหี้ยนั่นมันเป็ใครวะ ทำกับเพื่อนกูขนาดนี้" น้ำเสียงเขาเริ่มโมโห
"ช่างมันเหอะน่า ไม่ใช่เื่ใหญ่ซะหน่อย"
"จะช่างมันได้ไงวะ.. มึงตอบกูมาตามตรงนะ มึงสนุกจริงๆ เหรอที่โดนทำแบบนี้"
"กะ.. ก็.. เอ่อ.."
"Don't lie!"
"ก็.. รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก.."
ปิ่นพูดตอบเบาๆ แล้วก้มลงยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าไว้เพราะไม่อยากให้เพื่อนเห็นน้ำตา จากที่อดัมกำลังเริ่มโกรธก็ใจอ่อนลงแล้วดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอก ความรู้สึกของการโดนปกป้องและความอบอุ่นจากการมีคนห่วงใยที่ปิ่นกำลัง้าถาโถมเต็มอกทำให้เธอร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น อดัมกอดเพื่อนลูบหลังลูบหัวปลอบปล่อยให้ระบายความอัดอั้นออกมาโดยไม่ต้องพูดอะไร เขารอจนเธอเริ่มสงบลงก็คลายอ้อมกอดแล้วช่วยปาดเช็ดน้ำตาออกไปจากแก้ม ก้มลงไปจ้องตากันในระยะที่ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ
"ไม่เป็ไรนะปิ่น กูยังอยู่ตรงนี้.. อยู่กับมึงเสมอ"
"อืม.." ปิ่นยิ้มออกได้บ้างพลางปาดน้ำตาหยุดการร้องไห้ได้สำเร็จ
พอเห็นเพื่อนยิ้มออกอดัมก็เบาใจและหาเื่คุยเปลี่ยนบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง
"ทีนี้ก็บอกกูได้ยัง ไอ้ห่านั่นเป็ใคร"
"กูเลิกไปแล้วล่ะ"
"อ้าว! เลิกกันยังไงถึงได้รอยพวกนี้มาวะ"
"มันบอกขอเป็ครั้งสุดท้ายก็เลย.."
"แล้วมึงก็ยอมเหรอ.. อีปิ่น!!"
"โอ้ยยย! จะด่าอะไรกูนักหนาวะ"
"ก็ต้องด่าสิวะ มันทำกับเพื่อนกูแบบไม่เห็นค่ายังไม่พอ มึงยังเสือกทำตัวเหมือนไม่มีค่าซะเองแบบนี้อีก"
"ฝรั่งห่าไรวะ ด่าเจ็บชิบหาย"
"ก็เออสิ เพราะมีเพื่อนแบบมึงไง.. ไหนขอดูอีกทีซิมีรอยอะไรตรงไหนบ้าง"
อดัมคว้าคอเสื้อยืดง้างดึงเปิดออกดูทั้งซ้ายขวา คราวนี้เขาก้มลงมองดูรอยต่างๆ อย่างตั้งใจโดยที่ปิ่นก็เงยหน้าบิดเอียงคอปล่อยให้เขาทำแต่โดยดีเพราะไม่อยากโดนด่าอีก
"เฮ้ออ.. พอได้ยางงง คอเสื้อกูขาดหมดแล้วม้าง"
"เชี่ย.. ต้องดูดแรงขนาดไหนวะถึงช้ำแบบนี้.. เอากับมึงมันเสียวถึงใจมากเลยเหรอวะ"
"อืมม.. กูก็พอตัวอยู่น้า"
"เงียบ!"
"ค่าาาา"
"ไหนเอาข้างนั้นมาดู.. เอียงหน้าไปทางโน้นดิ บิดมาใกล้ๆ.. โห.. นี่มันรอยฟันไม่ใช่เหรอวะอีปิ่น"
"เอ่อ...... ใช่มั้ง?"
"ตอนโดนกัดมึงไม่เจ็บไม่ร้องไม่ห้ามอะไรมันเลยเหรอวะ หรือว่ามัวแต่.."
"กะ-ก็.. ก้อออ คงมัวแต่.. นั่นแหละ"
"เชี่ย.. ข้างในนี่ก็มีอีก อย่าบอกนะว่ามึงมีรอยห่านี่ทั้งตัว"
"ก็.. ก็.. โอ้ยยย! มึงต้องรู้ทุกเื่เลยรึไง!"
"เออ! กูอยากรู้.. ทำไม กูห่วงมึงไม่ได้รึไง!"
"งั้นก็เออ! กูโดนมันดูดทั้งตัวนั่นแหละ"
พูดเถียงเพื่อนเสร็จปิ่นก็ถลกเสื้อยืดดึงหลุดออกไปจากหัวแล้วโยนทิ้งพื้น เปิดอกกึ่งเปลือยที่มียกทรงอุ้มสองเต้าขนาดใหญ่ให้เพื่อนดูด้วยความหงุดหงิด ส่วนอดัมก็อยู่ในอารมณ์เดือดดาลไม่แพ้กันเลยไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาปัดผมยาวของปิ่นที่สยายปรกอยู่ตรงหน้าอกไปไว้ด้านหลัง พอเห็นรอยแดงที่เป็วงดูดขนาดใหญ่อยู่บนเต้าขาวเขาก็ใช้มือเข้าไปจับมันบิดไปมาพลางก้มลงไปมอง
ถึงตรงนี้ปิ่นสะดุ้งใกลับมามีสติอีกครั้ง เธอกำลังจะอ้าปากด่าเพื่อนแต่พอก้มลงมองดูหน้าเขาใกล้ๆ และได้เห็นสายตาของความเป็ห่วงชัดๆ ใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายบวกกับดวงตาสีฟ้าอ่อนนั่นที่เธอไม่เคยรู้สึกอะไรตอนนี้กลับทำให้ใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"อะ.. อดัม.."
อดัมก้มหน้าลงมองใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดใส่สองเต้าทำปิ่นถึงกับขนลุก เขายังใช้มือจับเต้าอวบช้อนขึ้นบิดดูมุมต่างๆ และเหมือนยังไม่พอใจเพราะดูเหมือนจะยังมีรอยที่ซ่อนอยู่ใต้ยกทรง เขาเลยเผลอใช้นี้วเกี่ยวขอบยกทรง้าดึงลงมาจนเห็นขอบวงนมสีเนื้อซึ่งก็เป็ไปตามคาดเพราะมีรอยฟันอยู่ตรงนั้น
"เชี่ยยย.. แม่งดูดลามมาถึงนมเลยนี่หว่า.. ทั้งสองข้างเลยด้วย.. นี่ไง นี่ก็รอยฟันใช่ไหมวะ"
อดัมเงยหน้ากลับขึ้นมามองปิ่นในระยะประชิดกำลังจะอ้าปากด่าเพื่อนแต่ก็ต้องนิ่งไปเพราะตอนนี้ปิ่นมีสีหน้าแววตาแปลกๆ เหมือนคนกำลังเคลิ้มอยู่ในอารมณ์บางอย่าง และเขาก็เข้าใจในแทบจะทันทีเพราะปิ่นอ้อมสองมือไปด้านหลังปลดตะขอยกทรงปล่อยมันหลุดออกจากสองเต้าอวบที่มีนิ้วชี้ของอดัมกำลังกดอยู่บนหัวนมเม็ดแข็งของเธอ
829
