ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เพราะต้องเตรียมจัดร้านตระกูลซูจึงสาละวนอยู่กับการจัดการงานต่างๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาซูอี้โจวต้องจัดการทำป้ายหมายเลขให้แล้วเสร็จในวันนั้นรุ่งเช้าจึงไปจัดหาไม้มาเพื่อเริ่มลงมือประดิษฐ์สิ่งของต่างๆ

        ซูอี้หว่านเป็นห่วงว่าเขาจะเหนื่อยเกินไปสองวันนี้ นางจึงตัดสินใจไม่ให้เขาไปช่วยงานที่ร้าน ไหนๆตอนนี้ก็มีป้ายหมายเลขแล้ว ทุกอย่างจึงสะดวกขึ้นมาก

        เมื่อเห็นนางยืนกรานซูอี้โจวก็มิได้ดึงดันคัดค้าน เพียงแต่คิดดูแล้ว ก็ตัดสินใจอยู่บ้านทำงานไม้จะได้ทำสถานพยาบาลให้เสร็จโดยเร็วและเปิดทำการได้เร็วขึ้นด้วย

        ดังนั้นในสองวันนี้เซียวจวิ้นอันจึงเป็นคนเข็นรถลากพาแม่ลูกทั้งสองคนไปส่งยังที่ตั้งแผงขายหลังจากนั้นเขาก็จะไปส่งอาหารกับจูเก่ออวิ๋นและหลี่ชิง

        ตอนนี้ราคาสินค้าบนแผงกลับมาเป็นราคาเดิมแล้วทว่าความกระตือรือร้นของลูกค้ากลับมิได้ลดน้อยถอยลงไปมากนักแผงขายอาหารเช้าจึงมีคนต่อแถวยาวเหยียดทุกวัน ขายดิบขายดีสุดๆ

        แทบทุกคนในเมืองอวิ๋นเฉิงรู้ดีว่าทางด้านตะวันออกของตลาดสด มีแผงขายอาหารเช้าของตระกูลซูอยู่ อาหารอร่อยและแปลกใหม่ราคาก็ไม่แพงนัก อีกทั้งอาหารบนแผงก็มีให้เลือกมากมาย กินเท่าไรก็ไม่เบื่อ

        สำหรับบ้านที่มีฐานะพอสมควรย่อมอยากหาเวลาพักผ่อนบ้างเป็นครั้งคราว หรือผู้ที่ขี้เกียจก่อไฟในยามเช้าแทบทุกวันจึงต้องดั้นด้นมาหาซื้ออาหารเช้าที่นี่

        ถึงขั้นที่ว่ามีตระกูลใหญ่ในเมืองอวิ๋นเฉิงไม่น้อยที่เกิดความสนใจในแผงเล็กๆที่แต่ก่อนเคยมองข้ามไปบ้างเพราะได้ยินว่าคุณชายและคุณหนูแห่งจวนเจ้าเมืองแวะเวียนมาซื้อของกินที่แผงแห่งนี้อยู่เนืองๆจึงส่งคนรับใช้มาซื้อบ้าง เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติ ก็เปลี่ยนทัศนคติในทันทีจากนั้นก็ตกหลุมรักรสชาติอาหารจากแผงลอยเล็กๆ แห่งนี้จนหมดหัวใจ

        บางคนทนอยู่ว่างๆมิได้ ถึงกับวิ่งมาดูด้วยตนเอง เห็นว่าแผงถึงจะเล็กแต่ก็สะอาดสะอ้านแม่ลูกที่ขายของก็มีรูปโฉมงดงาม ดูจากการแต่งกายก็ทะมัดทะแมงสะอาดตาก็หมดสิ้นทุกความเคลือบแคลงใจ และจ่ายเงินให้พวกนางทันทีแล้วสั่งอาหารเช้าไปส่งต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งเดือน

        คนจำพวกนี้ใช่ว่าจะมีน้อยด้วยเหตุนี้ รายได้จากแผงขายในสองวันนี้จึงน่าพอใจยิ่งนักซูอี้หว่านลองคำนวณคร่าวๆ ดู บัดนี้เงินเก็บในมือนางกลับมีเกือบสองร้อยตำลึงแล้ว

        เมื่อมีเงินในมืออารมณ์ของนางก็ย่อมดีขึ้นเป็นธรรมดา ครุ่นคิดว่าจะเพิ่มเมนูใหม่อีก

        ซูอี้หว่านคิดดูแล้วตอนนี้บนแผงไม่มีของหวานมากนัก จึงตัดสินใจทำซาลาเปาไส้ถั่วแดงและซาลาเปาไส้หวานขนมบัวลอยดอกกุ้ยฮวา ส่วนของคาวก็เพิ่มขนมเปี๊ยะทอดพันชั้นไส้หมู [1]เข้าไปอีกอย่าง

        สองอย่างแรกสามารถเตรียมไว้ล่วงหน้าได้ส่วนขนมบัวลอยดอกกุ้ยฮวา ต้องต้มตอนที่มีคนมาซื้อ

        ส่วนขนมเปี๊ยะทอดพันชั้นไส้หมูมีรสสัมผัสที่กรอบ หากเย็นแล้วรสชาติย่อมลดลงไปมากจึงทำได้เพียงเตรียมไส้หมูและแป้งไว้ล่วงหน้าเมื่อถึงแผงแล้วค่อยเริ่มลงมือห่อเป็นหลายๆ ชั้น แล้วนำลงทอด

        เมื่อมีเพิ่มมาสองอย่างซูอี้หว่านก็วุ่นวายมิได้หยุดหย่อน แทบจะไม่มีเวลาว่างเลย

        เมื่อนำขนมเปี๊ยะทอดพันชั้นไส้หมูที่ทำเสร็จใหม่ๆใส่ลงในกระทะเพื่อทอดซูอี้หว่านก็ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาเล็กน้อยบนหน้าผากคิดในใจว่าถึงเวลาที่ต้องหาใครสักคนมาช่วยที่แผงเสียแล้ว

        อีกไม่กี่วันสถานพยาบาลก็จะเปิดทำการแล้วนางมีเรื่องที่ต้องทำทั้งสองด้าน หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงจะไม่ไหวการหาเงินแน่นอนว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่ร่างกายสำคัญยิ่งกว่า

        ท้ายที่สุดแล้วร่างกายของเจ้าของร่างเดิมยังอ่อนแอเกินไป ถึงแม้ช่วงเวลานี้นางจะใส่ใจบำรุงดูแลเป็นอย่างดีแต่ก็คงไม่อาจฟื้นฟูให้กลับมาแข็งแรงดังเดิมได้ในเร็ววัน

        ซูอี้หว่านคิดว่าเรื่องนี้ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี เมื่อตัดสินใจจะหาคนแล้ว ก็สู้รีบไปหาแต่เนิ่นๆเมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ในช่วงเย็นหลังจากเก็บแผงกลับบ้านแล้วนางก็จะปรึกษาเรื่องนี้กับคนในครอบครัว

        "เถ้าแก่ เมื่อไรขนมเปี๊ยะทอดของข้าจะได้?"

        ชายที่ยืนอยู่หัวแถวไม่อาจหักห้ามใจ ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้กระทะ เห็นแผ่นขนมเปี๊ยะทอดด้านหนึ่งเหลืองทองกลิ่นหอมของเนื้ออบอวลชวนน้ำลายสอ เขาจึงกลืนน้ำลายเอื๊อกรู้สึกตื่นเต้นประหม่าขึ้นมาในทันที

        "รอก่อนนะเจ้าคะ อีกเดี๋ยวก็ได้แล้ว" ซูอี้หว่านยิ้มให้เขาแล้วหันไปทำอย่างอื่นต่อ

        บัดนี้แถวยังคงยาวเหยียดนางยังมิอาจหาเวลาพักผ่อนได้ อย่างไรก็ตาม ขนมเปี๊ยะทอดชิ้นนี้เป็นชิ้นสุดท้ายแล้วต่อไปก็เป็นอันว่าไม่ต้องทำเพิ่มแล้ว คงพอจะคลายความวุ่นวายลงได้บ้าง

        ขนมเปี๊ยะทอดพันชั้นไส้หมูนี้เพราะใช้เนื้อเยอะต้นทุนจึงสูง ราคาจึงไม่ถูกนัก วันแรกที่ขาย ซูอี้หว่านก็มิได้เตรียมมามากเพราะเกรงว่าจะขายไม่หมด

        สิ่งที่เกิดขึ้นพิสูจน์แล้วว่านางกังวลไปเองเมื่อทุกคนได้ยินว่ามีสินค้าใหม่และเมื่อยิ่งรู้ว่าเป็นขนมเปี๊ยะทอดไส้เนื้อด้วยแล้ว ใครเล่าจะอดใจไหวถึงราคาจะสูงลิ่ว ก็ยังกัดฟันซื้อหามาลิ้มลอง

        "ขนมเปี๊ยะทอดของท่านเสร็จแล้วเจ้าค่ะ" เมื่อพลิกอีกด้านหนึ่งเห็นว่าขนมเปี๊ยะทอดสุกเต็มที่แล้ว ซูอี้หว่านก็ตักขึ้นมาอย่างชำนาญวางลงบนกระดาษน้ำมันแล้วห่อให้ดี ส่งไปให้คนที่อยู่ตรงข้าม "ระวังร้อนมือด้วยนะเจ้าคะ"

        ชายผู้นั้นพยักหน้าให้นางพร้อมรอยยิ้มจากนั้นก็เดินไปยืนข้างๆ ดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะจากไปทันใดนั้นเขาก็คลี่กระดาษน้ำมันออก ปากก็งับลงบนเนื้อขนมเปี๊ยะทอดร้อนๆที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวน

        "ซี้ด..."

        "ฟู่ๆ..."

        ขนมเปี๊ยะทอดที่เพิ่งออกจากกระทะร้อนนั้นลวกเพียงไรความร้อนทำให้ชายผู้นั้นเบ้หน้าด้วยความแสบร้อน ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังฝืนกลืนมันลงไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางเคี้ยวอย่างรวดเร็วและในที่สุดก็กลืนทุกอย่างลงคอไป

        สูดหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็วหลายครั้งชายผู้นั้นก็กัดฟันแล้วกัดขนมเปี๊ยะทอดอย่างแรงอีกคำโต

        คนรอบข้างต่างคิดว่ากลิ่นหอมของขนมเปี๊ยะทอดนั้นช่างเย้ายวนเกินกว่าที่เขาจะอดใจไหว จึงเปิดกินมันตรงนั้นเสียเลย ไม่ได้คิดมากไปกว่านั้นเพียงยืนมองเขาตาไม่กะพริบ กลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้

        ซูอี้หว่านกลับมองแล้วขมวดคิ้วในใจสัญชาตญาณบอกนางว่าชายผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติเสียแล้ว

        ขนมเปี๊ยะทอดร้อนๆเพิ่งออกจากเตา กินเข้าไปทั้งอย่างนั้นมีหวังปากพองสีหน้าของชายผู้นั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังทุกข์ทรมานเหตุใดเขาจึงต้องฝืนกินขนมเปี๊ยะทอดนี้ให้หมดต่อหน้าผู้คนมากมาย?

        คงจะไม่ใช่เพราะเขาซื้อขนมเปี๊ยะทอดเป็นชิ้นสุดท้ายแล้วจงใจโอ้อวดต่อหน้าทุกคนกระมัง

        หากไม่ใช่เพราะเหตุนั้นก็คงเป็นเพราะชายผู้นี้กำลังวางแผนการร้ายอยู่เป็นแน่

        ซูอี้หว่านขมวดคิ้วลอบสังเกตท่าทีของชายผู้นั้นกลัวว่าเขาจะแอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ ภายใต้สายตาของนาง

        ชายผู้นั้นกินขนมเปี๊ยะทอดหมดอย่างรวดเร็วปากของเขาร้อนแดงไปหมดแล้ว ตัวเขาเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึก ยกมือขึ้นปาดปากมิได้จากไป กลับยืนอยู่ที่เดิมเช่นนั้น

        ทุกคนมองเขาหลายครั้งแม้จะไม่เข้าใจว่าเขายืนอยู่ที่นั่นเพื่ออะไร แต่ก็มิได้ใส่ใจมากนักเพียงแต่ถูกท่าทางที่เขากินขนมเปี๊ยะทอดเมื่อครู่ยั่วยวนจนทนไม่ไหวต้องกำชับซูอี้หว่าน ให้นางเตรียมขนมเปี๊ยะทอดให้เยอะๆ ในวันพรุ่งนี้

        ซูอี้หว่านพยักหน้ารับปากอย่างต่อเนื่องหันไปตักขนมบัวลอยดอกกุ้ยฮวาที่ต้มแล้วออกมาจากหม้อน้ำเดือดใส่ลงในกระบอกไม้ไผ่

        ในขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงดัง ‘โครม’ ดังสนั่น ทุกคนต่างหันไปมองยังที่มาของเสียงเห็นแต่ชายที่กินขนมเปี๊ยะทอดคำโตเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังนอนชักกระตุกอยู่บนพื้นปากมีฟองสีขาวไหลออกมา สภาพเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นอาการของคนถูกวางยาพิษ!

        ทุกคนต่างตะลึงงันจากนั้นมิรู้ว่าเสียงตะโกนดังขึ้นจากที่ใด 

        "อาหารที่ขายบนแผงนี้มีพิษ!"

        เชิงอรรถ

        [1] ขนมเปี๊ยะทอดพันชั้นไส้หมู เป็นอาหารประเภทของคาวของจีนชนิดหนึ่งมีลักษณะเป็นแป้งหลายชั้นที่ประกบกัน และไส้ข้างในมักจะเป็นเนื้อหมูปรุงรสใช้วิธีการอบหรือการทอดในการทำ