คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวรีบท้วงออกไปและคำท้วงของเธอก็ทำให้ปริวัฒน์ต้องลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปมองทิวทัศน์ด้านนอกผ่านกระจกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด เป็ครู่หนึ่งเห็นจะได้กว่าที่เขาจะกล่าวอะไรออกมา
“คุณคิดว่ามันไม่คุ้มเหรอ อิสรภาพของพ่อคุณที่จะไม่ต้องไปนอนอยู่ในคุกแล้วถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่มี อนาคตน้องๆของคุณที่จะไม่ต้องไปลำบากตรากตรำ อดมื้อกินมื้ออยู่ตามข้างถนน และตัวคุณเองก็ไม่เห็นจะต้องไปทำอะไรมาก”
“ต้องไปเป็นางบำเรอของผู้ชายนี่ยังไม่เรียกว่าทำอะไรมากอีกหรือค่ะ”
หญิงสาวย้อนถามเสียงขื่นขมเมื่อได้ยินคำกล่าวเหมือนผู้หญิงไม่ใช่สิ่งมีชีวิตของเขา
“ก็แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง ยอมเสียเงินเป็สิบๆล้านที่พ่อคุณโกงไปอย่างเฉยๆงั้นเหรอ ที่ผมยื่นข้อเสนอให้คุณไปนั้นก็นับว่ามากเกินไปแล้วน่ะมาลาลิน เพราะผมไม่เคยจ่ายเงินเพื่อผู้หญิงคนไหนแพงถึงขนาดนี้”
เขากล่าวเสียงเข้ม ทำเอาหัวใจของหญิงสาวถึงกับเ็ปแปลบไปทั้งดวง
“แค่ความคิดที่คุณตีค่าผู้หญิงเป็เงินได้นั้นก็นับว่ามากเกินไปแล้วละค่ะ”
“ไม่ประเมินค่าของตัวเองสูงเกินไปหน่อยหรือทูนหัว ความจริงผมคิดว่าลูกของคนขี้โกง เลี้ยงไม่เชื่องอย่างคุณไม่ควรจะได้รับเกียรติ์มากถึงขนาดนี้ด้วยซ้ำ”
เขากล่าวเสียงเยาะหยันชัดเจน ซึ่งมันบาดลึกเข้าไปในจิตใจคนฟังจนน้ำตาแทบจะปริ่มขอบตา
“หยุดน่ะ คุณปริวัฒน์ คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาด่าฉันกับพ่ออย่างนั้น”
หญิงสาวขึ้นเสียงกลับไปบ้างด้วยความโมโหก่อนจะลุกขึ้นไปยืนเผชิญหน้ากับเขา
“แปลกแฮะ ทีคุณด่าผมได้ด่าผมดีไม่เห็นจะนึกอะไร แต่พอโดนผมว่าเข้าบ้างเท่านั้นก็กลับทนไม่ได้ขึ้นมาเชียว ทั้งๆที่ผมพูดไปมันก็คือความจริงทั้งนั้น”
มาลาลินขบริมฝีปากด้านในของตัวเองแรงๆเพื่อให้ความเจ็บกายช่วยลดทอนความเจ็บในใจลงบ้าง พยายามเตือนตัวเองไว้ว่าเธอ้าสิ่งแลกเปลี่ยนจากเขา เธอจึงควรต้องใจเย็นกับเขาให้มากที่สุดถึงที่สุด
“ก็ได้ งั้นคุณอยากจะพูดอะไร อยากจะด่าอะไรฉันก็เชิญต่อไปนี้ฉันจะไม่เถียงอะไรคุณสักคำ”
หญิงสาวเชิดหน้ากล่าวเคร่งขรึม
“อย่ามาขู่ผมน่ะ”
ปริวัฒน์ตวาดออกไปอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเขาจึงไม่ชอบเมื่อเห็นเธอแสดงท่าทางเ็าใส่อย่างนี้
“นี่คุณจะให้ฉันทำยังไงกันแน่ พูดอะไรก็ไม่ได้ ไม่พูดก็ยังไม่ได้อีก”
“เอาหละ ผมว่าเราเลิกเถียงกันดีกว่า สรุปว่าเย็นนี่เมื่อผมกลับไปบ้าน ผมจะต้องได้พบคุณรออยู่ที่นั้น”
ชายหนุ่มข่มอารมณ์หงุดหงิดแล้วกล่าวตัดบท
“ฉันจะต้องอยู่ที่นั้นนานแค่ไหนค่ะ”
หญิงสาวย้ำคำถามเดิมที่ยังไม่ได้คำตอบจากเขา
“สำคัญอะไรนักหนา”
ความหงุดหงิดของชายหนุ่มกระพือขึ้นมาอีก เมื่อเห็นหญิงสาวดูอยากจะให้เขากำหนดวันอย่างเป็ทางการให้เอาเสียเหลือเกิน
“ฉันอยากรู้ว่าฉันจะต้องตกนรกทั้งเป็นานแค่ไหน”
หญิงตอบเสียงเ็าเมื่อเริ่มควบคุมสถานการณ์ภายในใจของตัวเองเอาไว้ได้
“มันจะมากเกินไปแล้วน่ะมาลาลิน”
ชายหนุ่มตวาดเสียงเข้มพร้อมกับคว้าหมับเข้าที่คางมนของหญิงสาวบีบแรงๆให้เธอรู้สึกเจ็บ ก่อนจะเข่นฟันกล่าวเสียงต่ำ
“ใครบอกคุณว่าการอยู่กับผมมันจะเหมือนกับตกนรกทั้งเป็คุณรู้ไหมว่ามีผู้หญิงกี่คนที่อยากมีโอกาสอย่างคุณ ลองดูก่อนสิ แล้วค่อยตัดสิน ความจริงมันอาจจะเหมือนกับการได้ขึ้น์ชั้นเจ็ดเลยก็ได้ แล้วสุดท้ายคุณเองนั้นแหละที่จะต้องมาอ้อนวอนผมขออยู่ในฐานะนั้นต่อไป”
215K
