สีรุ้งย่นจมูกน้อยๆ พลางค่อยแอบยื่นหน้าไปมองกลุ่มเพื่อนของเธอที่ยังคงนั่งคุยกันอยู่ตรงชายหาด เหลือเพียงแค่สามคนเท่านั้น คือกำธร อรนิต และรัญญา ส่วนธารหายไปไหนไม่รู้...คงจะเขินเหมือนกับเธอแน่ๆ ก็เล่นอำเข้าเนื้อมาแต่ล่ะที พาให้หน้าตาแดง ใจเต้นแรงไปหมด เื่ของเธอกับเขา...มันยังไม่ได้เปิดเผยบอกกับใคร ก็มันรวดเร็วขนาดนั้นนี่นา
กำธรจะรู้อะไรไหมนะ? ถึงได้พูดจาแต่ล่ะอย่าง เข้าเป้าดีจริงๆ
เฮ้อ...
แล้วทำไมเธอจะต้องเืขึ้นหน้าเวลาเห็นอรนิตกับรัญญาแตะเนื้อต้องตัวธารด้วย ทั้งที่ปรกติแล้วสาวๆ ในกลุ่มก็มักจะลวนลามล้อเล่นกับธารกันอยู่แล้ว เมื่อก่อนเธอเห็นขัน แต่ตอนนี้มันไม่ขำเลยสักนิดเดียว
ก็...ตอนนี้กับตอนนั้น มันไม่เหมือนกันนี่นา ตอนนั้นเธอยังไม่ได้เขา ตอนนี้เธอได้เขาแล้ว...
อุ๊ย...
ทำไมถึงคิดแบบนั้นนะยัยรุ้ง
หน้าเธอยิ่งแดงก่ำมากยิ่งขึ้น จนต้องเอาสองมืออังไว้ มันร้อนผ่าวเลยทีเดียว ขืนเธอนั่งตรงนั้นไปนานๆ ขืนเพื่อนเธอลวนลามธารมากไปอีกนิด ขืนเธอหน้าแดงจนหยุดไม่ได้แบบนี้ คนเค้าก็ต้องรู้กันหมดพอดี
ว่าเธอกับธาร…
“รุ้ง” เสียงทุ้มนั่นดังขึ้น เล่นเอาสติสตังเธอยิ่งะเืจนสะดุ้งสุดตัว ร้องกรี๊ดออกมาเบาๆ เลยทีเดียว คนที่ย่องมาทักเธอกะจะให้เงียบๆ แต่เธอกรี๊ดต้อนรับแบบนั้นเข้าก็สะดุ้งไปเหมือกัน
“ตาบ้า ใหมดเลย มาเงียบๆ คนกำลังคิดอะไรเพลินๆ” เธอว่าเขาทันที เมื่อหายใแล้ว ธารถึงกับหัวเราะ
“อะไรกัน...คิดอะไรอยู่ล่ะถึงได้ใจนสะดุ้งโหยงแบบนี้ เอ...คิดถึงผม...คิดถึงเื่ของเราหรือเปล่า”
“แน้...” เธอทำตาโต แก้มแดงอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เพียงเท่านี้เขาก็รู้แล้วล่ะว่า ที่เดาน่ะมันเป็เื่จริง
“กลับไปนี่...เื่ของเราผมเอาจริงนะรุ้ง”
“หืม?”
“ผมจะรุกคุณจริงๆ แล้ว” เขากระโจนข้ามระเบียงมาหาเธอ สีรุ้งถูกดึงเข้าไปกอด แล้วจุ๊บแรงๆ ที่แก้มนิ่ม
“ผมจะเลิกเป็อีแอบล่ะ รุ้งก็อย่าหนีผมล่ะ ได้ผมแล้วห้ามทิ้งนะ”
อีตาบ้า...ฉันต่างหากล่ะที่กลัวว่านายจะทิ้ง...
สีรุ้งย่นจมูกนิดๆ ซุกหน้าลงซ่อนกับอกกว้างนั่น ประโยคนั้นเธอเพียงพูดในใจ กลับไปนี่ คงจะมีเื่มากมายล่ะ เธอจะต้องตอบคำถามอีกมากมายเลยทีเดียว
........................................................................................................................................................................
อรนิต กำธร และรัญญา ตอนนี้กำลังทำตาโต มองเพื่อนทั้งสองคน ที่ตอนนี้ คงจะไม่ใช่สถานะเป็เพื่อนอีกต่อไปแล้ว เมื่อธารประกาศถึงเื่ของเขาและสีรุ้ง คู่ที่ไม่น่า? จะเป็ไปได้เลยจริงๆ เพราะไม่มีวี่แววอะไรเลยสักนิด
“โอ๊ะ...รีสอร์ตของแกนี่เป็ตำนานจริงๆ ล่ะ สองคู่กันเลยว่ะ” กำธรขยิบตาให้กับธารเหมือนรู้จักใจเพื่อนเป็อย่างดี
“สมหวังล่ะสิเพื่อน”
“โอย...นี่ไปแอบรักษาหัวใจกันมาหรือยังไงกันอะ เงียบกริบเลยเงียบกริบ” อรนิตค้อนให้กับสีรุ้ง แต่แล้วก็ยิ้มกว้างแล้วดึงเพื่อนสาวไปกอดไว้แน่น
“ถึงมันจะดูว่องไวมากไปนิด แต่น่ะ...ยินดีด้วยมากๆ เลยยัยสี ยิ่งเป็ธารด้วยแล้ว โคตรไว้ใจอะ ว่าจะทำให้เพื่อนสีของเราหายเศร้า เดินหน้าไปสู่ความสุข”
“ขอบใจนะเต้” สีรุ้งยิ้ม แล้วก็ต้องร้องโอ๊ยเบาๆ เมื่อถูกดึงไปกอดอีกรอบจากรัญญาที่แกล้งรัดแรงๆ
“ยินดีด้วยเพื่อนสี หมั่นไส้ๆ บังอาจมาจกของรักของกลุ่มไป แต่ก็ยินดีด้วยนะยะ ห้ามทำนายธารอกหักล่ะ”
“แหม...ทำไมถึงต้องคิดว่าเราจะทิ้งธารด้วยล่ะ” สีรุ้งโอด รัญญาเอามือบีบจมูกเพื่อนอย่างล้อๆ
“อย่ามา ยัยสี ก็หล่อนน่ะเพิ่งมีประวัติมาหมาดๆ นะยะ เื่ทิ้งๆ นี่”
“ใช่แล้ว...” ธารสนับสนุนคำพูดของรัญญา เขาทำตาพราวมองมายังสีรุ้ง เล่นเอาหญิงสาวถึงกับหน้าแดง
“ห้ามทิ้งผมนะครับรุ้ง”
“ใครจะไปทิ้งเล่า”
สีรุ้งว่า เล่นเอาเพื่อนๆ ทั้งกลุ่มถึงกับเฮกัน สองหนุ่มสาวได้แต่เขินกันไปมา ขากลับตอนขึ้นรถตู้ เพื่อไปส่งเพื่อนๆ ที่สนามบิน อรนิตดึงทั้งกำธรและรัญญาไว้ให้คุยกับเธอ ปล่อยสองหนุ่มสาวคู่รักหมาดๆ ให้ไปขึ้นรถก่อน
“อะไร?”
“เอ้า...ฉันมีคูปองพิเศษให้พวกแกสองคน คนโสด คนโฉดแห่งแก๊งค์เรา หาคู่มาสร้างตำนานที่รีสอร์ตฉันด้วยสิ”
“โอ๊ย...” รัญญาหัวเราะ “มาหาเอาข้างหน้าได้มะ แบบว่าถ้าแกเจอแขกโสดๆ หล่อๆ เอาแบบสักครึ่งของแฟนสายฟ้าแลบของยัยเปรียวก็ได้ โทรมาด่วนๆ จะได้ลาพัก”
“นั่นสิ...” กำธรเห็นด้วย เขาโบกคูปองจากเพื่อนรักไปมา พร้อมกับถอนใจ “มาหาเอาแถวนี้ดีกว่า”
“ได้” อรนิตทำเสียงสูง พร้อมกับทำหน้าเ้าเล่ห์ “เดี๋ยวเพื่อนจัดห้ายยย เอาให้ทะเลหวานไปเลย”
“อย่าลืมหาผัวให้ตัวเองด้วยล่ะยัยเต้”
กำธรยังไม่วายปากมาก หนนี้เลยโดนอรนิตด่าตามหลัง เขาเลยต้องรีบขึ้นรถไป เพราะกลัวว่านอกจากด่าแล้ว อรนิตอาจจะแถมอะไรขึ้นมาด้วย ยิ่งมือไวกว่าปากอยู่ด้วย สาวอวบคนนี้
“หึๆ ฉันนี่ล่ะจะเป็กามเทพ จับคู่ให้พวกแกเอง รีสอร์ตสร้างรัก...สงสัยจะต้องเปลี่ยนเป็ชื่อนี้แหะเรา”
7K
