“จ้าโอเคเพื่อนเก่ง เพื่อนน่ารัก เพื่อนจิตใจดีงาม ประดุจนางฟ้ามาโปรดมนุษย์ตัวเล็ก ๆไม่มีใครจะ...อื้อ...หือ” ไอฝนเอ่ยอวยเพื่อนชนิดเวอร์วังอลังการมาก ทองชมพูนุชจึงจัดการหยุดเพื่อนด้วยการใช้ช้อนที่ตักสปาเกตตีเตรียมจะเข้าปากตัวเองยัดใส่ปากคนกำลังพูดแทน
“อร่อยอะแก” รสััแรกที่สปาเกตตีเข้าปากก็ทำให้สาวร่างเล็กถึงกับชะงักและยิ้มออก หน้าตาอาหารที่ว่าดีแล้ว ยังน้อยกว่ารสชาติที่ได้ลิ้มลองเป็สิบเท่าไม่รู้ว่าเพราะเธอกำลังหิวหรือไม่ แต่ว่าไอฝนรู้สึกว่ารสชาติของสปาเกตตีตรงหน้าอร่อยเอามากมายดังนั้นเมื่อคำแรกผ่านเข้าปากไปเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็ไม่พูดจาให้เสียเวลาอีกต่อไป ตั้งหน้าตั้งตาจัดการของอร่อยจนหมดเกลี้ยง ซึ่งนอกจากจะมีสปาเกตตีแล้วยังมีสลัดทูน่า และตบท้ายด้วยผลไม้อีกหนึ่งกล่อง
อาหารสามกล่องที่ทองชมพูนุชขอให้พี่ชายทำให้หมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สองสาวที่ง่วนอยู่กับการกินเมื่อครู่จึงได้วางจานช้อนมานั่งผึ่งพุงดูโทรทัศน์กันอยู่บนโซฟา
ภาพข่าวที่คุณประวุฒินักการเมืองชื่อดังบริจาคอุปกรณ์การแพทย์ให้กับโรงพยาบาลสมานรักษ์ปรากฏขึ้น ผู้ประกาศช่าวรายงานว่าสืบเนื่องจากการช่วยชีวิตนักการเมืองคนสำคัญเอาไว้ของนายแพทย์ฟ้าคราม วรรณกฤต ซึ่งเป็นายแพทย์ที่ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลสมานรักษ์ทำให้คุณประวุฒิเลือกที่จะมาบริจาคอุปกรณ์ทางการแพทย์ให้กับโรงพยาบาลแห่งนี้เป็ที่แรกก่อนที่จะไปบริจาคให้โรงพยาบาลอื่นต่อไป
“ฟ้าคราม วรรณกฤตนี่มัน...” นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปที่หน้าจอทีวี ปากพูดทวนชื่อที่ผู้ประกาศข่าวอ่านรายงานไปเหมือนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“ใช่จ้ะพี่หมอของฉันนี่แหละ เป็ไงล่ะ ถึงกับอึ้งไปเลยละสิ”ทองชมพูนุชสร้างความมั่นใจให้กับเพื่อนรัก “ฉันจะบอกให้นะ ตอนนี้พี่หมอของฉันนี่กำลังดังเป็พลุแตกเลยแล้วนั่น...แกดูสิ ภาพเล็กนั่นน่ะ...”ทองชมพูนุชชี้ไปที่ภาพเล็กตรงมุมบนขวาของจอสี่เหลี่ยมที่รายการข่าวกำลังขึ้นภาพของคุณหมอหนุ่มคู่กับภาพของนักการเมืองคนดังเอาไว้ให้ด้วย
“คนอะไรไม่รู้ ยิ่งโตยิ่งหล่อเนอะเนี่ยแหละชายในดวงใจฉันไม่เคยเปลี่ยนแปลง และที่สำคัญฉันรู้แล้วว่าพี่หมออยู่ที่คอนโดฯเดียวกับแกด้วย เพราะฉะนั้น ฉันจะมาที่นี่บ่อย ๆ ฉันจะได้เจอพี่หมออีก อิอิ”
ไอฝนได้ยินแล้วถึงกับถอนหายใจส่ายหัวไปมา ระอาในความคิดเองเออเองของเพื่อนรัก
“แหม เรียกพี่หมอเต็มปากเต็มคำเลยนะแก”สรรพนามที่ใช้เรียกคุณหมอหนุ่มของเพื่อนรักช่างดูสนิทสนม “ถามจริงเหอะแกรู้ได้ไงว่าพี่หมอของแกเขาอยู่ที่นี่ไอ้ที่แกเจอเขาข้างล่างนั่น อาจจะเพราะว่าเขามาหาใครก็ได้ถ้าเขาเกิดมาหาแฟนเขาที่นี่ แกจะทำไง”
“แอร๊ยยยย...ไอ้ฝนไอ้เพื่อนบ้า แกนี่ดับฝันคนอื่นเป็อาชีพหรือไงฮะไอ้งานเออีของแกนี่งานอดิเรกใช่มั้ย” ทองชมพูนุชหันมามองค้อนคนชอบขัดเข้าให้หนึ่งที
ไอฝนหัวเราะหึ ๆชอบใจท่าทีของเพื่อนสาวก่อนจะลุกขึ้นเก็บกล่องและจานบนโต๊ะเล็กตรงหน้าเพื่อเอาไปล้างแต่ก้าวได้ไม่ถึงสองก้าว ก็ไปเตะมุมโต๊ะตัวนั้นเข้าจนได้
“โอ๊ย! อูยยยย...” ไอฝนวางจานกับกล่องที่ถือ กลับมานั่งโซฟา ยกหน้าแข้งขึ้นมาถูป้อยๆ
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากทองชมพูนุชทั้งสงสาร ทั้งขบขำ เหมือนชอบใจที่ตัวเองไม่ต้องลงทุนทำอะไร ผลกรรมที่ชอบขัดความฝันของตนก็ตามสนองเพื่อนสาวทันตาเห็น
“ฮ่า ๆ ๆแกนี่มันซุ่มซ่ามไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ฉันนึกว่าโตแล้วอาการแกจะดีขึ้นแหม่...ถ้าไม่ซุ่มซ่ามก็คงเป็ไอฝนตัวปลอมสินะ”
“ชิ!! ฉันไม่ได้ซุ่มซ่าม เมื่อกี้โต๊ะมันไม่ยอมหลบฉันต่างหากเล่า”ไอฝนแจกค้อนเพื่อนไปบ้าง ก่อนจะลุกขึ้นหยิบของบนโต๊ะอีกครั้งเพื่อเอาไปล้างแต่ก็ไม่วายบ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อย จนเพื่อนสาวส่ายหัวและต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ก่อนจะลุกขึ้นไปช่วยเพื่อนอีกแรง
“มา...ฉันช่วย”ทองชมพูนุชที่ลุกขึ้นเดินตามมา เอ่ยเสียงใส “ไหน ๆฉันก็ไม่ได้ช่วยแกจัดห้องอย่างที่ตั้งใจแล้ว ช่วยแกล้างจานก็ได้”ทั้งนี้ก็เพราะว่า เธอเข้ามาก็เห็นว่าเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องถูกดันไปวางไว้รอบห้องอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยแสดงว่าเ้าของห้องใจร้อนจัดการด้วยตัวเองไปแล้ว “แกนี่ก็รีบจังฉันบอกว่าจะมาช่วยจัดก็ไม่รอ แล้วเป็ไงไอ้ที่แกจัดก็ไม่เห็นว่ามันจะหลบขาแกได้เลย”
นอกจากประโยคตอกย้ำความซุ่มซ่ามของเ้าของห้องแล้วยังตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะคิกคักอีกด้วย
“ก็อย่างน้อยฉันก็เป็แค่นี้ไงแต่ถ้ารอแกมาช่วยย้าย ป่านนี้ขาฉันอาจจะเต็มไปด้วยรอยช้ำกะแผลมากกว่านี้แล้วก็ได้นะ”
“อืม ก็จริง”ทองชมพูนุชพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะชวนเปลี่ยนเื่“แก...พรุ่งนี้เย็นไปหาข้าวกินที่ร้านพี่เอกกันมั้ย”
“ร้านพี่เอกอยู่ตรงไหนล่ะรถไฟฟ้าผ่านรึเปล่า”
“ผ่านสิแกไปสะดวกมาก เลิกงานแล้วขึ้นรถไฟฟ้าไปเลยนะเดี๋ยวฉันส่งโลเคชันให้ ฉันจะไปรออยู่ที่ร้านเลย”
“เอ๊ะ! แต่ได้ข่าวว่าร้านพี่ชายแก เป็ร้านกาแฟไม่ใช่เหรอหรือว่าเขาขายอาหารด้วย?” ไอฝนชะงักมือที่กำลังถือฟองน้ำล้างจาน เอียงคอหันมองเพื่อนแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ใช่ เป็ร้านกาแฟแต่ว่าฉันเป็ใครล่ะ น้องสาวนะจ๊ะ ถึงพี่เอกไม่ทำให้ลูกค้ากินแต่ต้องทำให้น้องสาวสุดที่รักอย่างฉันกินจ้ะ”
“แล้วฉันไม่ใช่น้องสาวสุดที่รักของเขาเขาจะทำให้ฉันกินมั้ยเล่า” ไอฝนยู่ปาก หันกลับไปตั้งใจล้างจานดังเดิมในใจแอบเสียดายอยู่เล็ก ๆ เพราะจากที่ได้ลิ้มลองรสชาติแล้ว ต้องยอมรับว่ารสมือของพี่ชายเพื่อนสาวนั้นเข้าขั้นเชฟฝีมือเทพเลยทีเดียว
“แกไม่ใช่น้องสาวสุดที่รักแล้วอยากเป็สุดที่รักเฉย ๆ มั้ยล่ะจ๊ะ” ทองชมพูนุชยิ้มหน้าเป็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าเพื่อน เพื่อรอดูปฏิกิริยาของเพื่อนรักอย่างคนที่แอบมีความหวังเพราะเธอเองก็แอบหวังอยากให้ไอฝนเป็ทั้งเพื่อนรักและเป็ทั้งพี่สะใภ้ของเธอเช่นกันที่สำคัญ ความคิดนี้ แม่ของเธอก็อนุมัติแล้วด้วย เหลือเพียงทั้งสองคนนี่แหละที่จะลงเอยกันตามที่เธอหวังหรือไม่ ในส่วนของทองเอกนั้นทองชมพูนุชมั่นใจว่าจะหลงรักไอฝนได้ไม่ยาก แต่ที่ยากคือเพื่อนของเธอนี่แหละ
“นี่! ไอ้นุช ฉันเพิ่งกลับมาไทยได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ เพิ่งจะได้ทำงานแค่วันเดียวชีวิตฉันเพิ่งจะเริ่มต้นแกอย่ามาทำตัวเป็แม่สื่อแม่ชักพาฉันไปสู่จุดจบั้แ่เพิ่งจะเริ่มก้าวอย่างนี้สิ”
คำถามที่ส่งมาแบบทีเล่นทีจริงกลับได้รับคำตอบแบบหนักแน่นเป็การแตะเบรกทองชมพูนุชเสียจนหัวเกือบทิ่ม
“แกก็พูดเกินไปจุดจบอะไรกัน การมีแฟนไม่ใช่จุดจบซะหน่อย แต่เป็จุดเริ่มต้นสิ่งดีงามต่างหากเล่ายิ่งถ้าแกได้เป็แฟนกับพี่เอกนะ จะยิ่งเป็จุดเริ่มต้นที่ดีเลิศเลยละแกพี่ชายของฉันนะจะเป็หน่วยเติมพลังงานกะพลังใจให้แกได้อย่างดีเลยละจะบอกให้”
“หราาาา...”
“ก็ใช่น่ะสิ พี่เอกนะทำอาหารก็อร่อยรับรองว่าแกไม่อดตายแน่นอน ปลอบใจคนก็เก่ง ให้กำลังใจคนก็เลิศสุดแล้วพี่ชายฉันน่ะถ้าแกมองข้ามไปแล้วจะเสียใจนะจ๊ะ”
“ขนาดนั้นเชียว”
“ใช่สิไม่เชื่อแกก็ลองคบดูสิ” ทองชมพูนุชขยับข้อศอกสะกิดแขนเพื่อนอย่างคะยั้นคะยอ
“พูดอย่างกับว่าถ้าฉันตกลงจะลองคบ แล้วพี่เอกของแกจะยอมคบกับฉันอย่างนั้นแหละ
“คบสิไอ้นุชคนนี้เอาหัวเป็ประกันเลย ถ้าพี่เอกได้รู้จักแก จะต้องชอบแกแน่นอนเพื่อนฉันออกจะน่ารักนิสัยดี”
“หึหึ ฉันจะเก็บไว้พิจารณาแล้วกันนะ”คนไม่อยากทำลายน้ำใจเพื่อนได้แต่พูดอ้อม ๆ เป็ทางออกให้ตัวเอง
“เออเมื่อวานฉันไปเดินเคาน์เตอร์เครื่องสำอางมา ได้รองพื้นมาให้แกด้วยแหละเขาบอกว่ามันปิดริ้วรอยได้ดีมากเลยนะ ปิดรอยสักยังได้เพราะฉะนั้นไอ้แผลเป็ที่หางคิ้วแก ก็ต้องปิดได้แน่นอน”
“ปิดได้ก็ดีปิดไม่ได้ก็ช่างมันเหอะ ฉันอยู่กับมันมาั้แ่เด็กจนชินแล้ว จะว่าไปมันก็จางมากแล้วนะไม่สังเกตก็ไม่เห็นหรอก” ไอฝนที่ล้างจานใบสุดท้ายส่งให้เพื่อนเช็ดก่อนจะเช็ดมือตัวเอง แล้วยกขึ้นมาจับที่หางคิ้วข้างขวาของตัวเองที่ยังมีรอยแผลเป็พอให้สังเกตเห็น
“สรุปไม่เอา?”
“เอา!”
“เออ แค่นั้นแหละ”
ทองชมพูนุชเช็ดจานใบสุดท้ายแล้วเดินกลับมาเปิดกระเป๋าสะพายของตัวเองเพื่อหยิบครีมรองพื้นให้เพื่อนรัก เธอนั่งคุยอยู่กับไอฝนอีกพักใหญ่จึงได้ขอตัวกลับบ้านโดยไม่ลืมย้ำว่าจุดนัดพบกันของวันพรุ่งนี้คือร้านกาแฟของทองเอก
“รับทราบจ้า กลับดีๆ ละ”
“อืม”ทองชมพูนุชที่ยืนสะพายกระเป๋าหันมารับคำ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“นุช ๆ ๆฉันลงไปด้วยดีกว่า รอแป๊บนะ” คนเปลี่ยนใจรีบกระเด้งตัวขึ้นจากโซฟาวิ่งไปหยิบกระเป๋าเงินและถุงผ้าที่ม้วนเก็บไว้ติดมือออกจากห้องตามเพื่อนไปด้วยทันที
“นี่แกคงไม่ได้มีน้ำใจจะลงไปส่งฉันขึ้นรถหรอกใช่มั้ย?”
“แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ”
“ให้พรุ่งนี้แกตื่นมาอ้วนเป็หมูเลยปะล่ะ”
“ไอ้นุชบ้าฉันยังไม่อยากย้ายพุงไปทำงานนะยะ ชิ!”ไอฝนค้อนเพื่อนรักโทษฐานที่รู้ทันเธอเสียทุกอย่าง “เออ ฉันไม่ได้ลงไปส่งแกแต่ฉันจะไปซื้อของกินมาตุนไว้ เผื่อหิวกลางดึก จะได้มีอะไรกิน พอใจยัง”
“ก็แค่นั้น” ทองชมพูนุชหัวเราะเบาๆ ชอบใจที่เพื่อนรักยอมจำนนสารภาพความจริง พร้อมกับยื่นแขนไปกอดคอเพื่อนเดินเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน
4K
