สุดยอดผู้ว่าการ

ตอนนี้ผมก็อายุ 25 แล้ว ผมยังคงใช้เวลาในโรงฝึกวันละ 8 ช.ม ต่อวันเช่นเดิมเพราะมันเป็นการทำเพื่อ ย่นเวลาในแต่ละวันได้ดีที่สุดและมันยังทำให้ผม มีสมาธิจดจ่อแค่กับแค่การฝึก ไม่คิดเรื่องที่น่าเบื่อพวกนั้น 
วันนี้ผมก็ยังคงฝึกวิชาดาบ กับวิชามือปล่าวเช่นเดิม พอฝึกเสร็ดผมก็นั้นพักเพื่อเอาแรง ขณะที่ผมกำลังพักเหนื่อย จู่ๆก็มีข้อความประหลาด ที่ปรากฏออกมาจากความว่างปล่าว มาโผล่ที่ตรงหน้าของผม แถมมันยังมีชื่อ ของผู้ที่ส่งข้อความประหลาดนี้เอาไว้ด้วย [จากผู้ดูแล] เนื้อหาของข้อความกล่าวถึงการ การย้ายไปยัง โลกแห่งใหม่ เพื่อแก้ปัญหาการแออัดของประชากรบนโลก โดยผู้ที่สนใจรับฟังรายระเอียดการย้ายไปยัง โลกแห่งใหม่ ให้กดลงตงคำว่า[ยืนยัน]เพื่อรับฟังรายละเอียดก่อนการตัดสินใจ แต่ถ้าหากผู้ที่ไม่ได้มีความสนใจให้กดตงคำ[NO]แล้วข้อความเหล่านั้นจะหายไป 
ถ้าถามว่าผมคิดยังไงกับข้อความเหล่านี้ ผมว่ามันก็น่าสนใจมากสำหลับคนอย่างผม เพราะผมเองก็คงจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปจนแก่ก็คงไม่ไหว บางทีอาดไม่ถึงแก่เลยด้วยซ้ำเพราะตอนนี้ผมเองก็เริ่มเบื่อหน่าย กับการใช้ชีวิตแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้แล้วเหมือนกัน ถึงมันจะดูเป็นเหมือนเรื่องหลอกเด็กก็ตาม แต่ถ้ามันเกิดเป็นเรื่องจริงขึ้นมามันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี กลับกันถ้ามันเป็นเพียงแค่เรื่องหลอกเด็กมันก็ไม่เสียหายอะไร เพราะงั้นผมเลยกดปุ่ม[ยืนยัน]อย่างไม่ต้องคิดให้มากความ ทันทีที่ผมกดปุ่ม ยืนยัน ข้อความเหล่านั้นก็ สลายกลายเป็นละอองสีฟ้าและเริ่มหายไปอย่างรวดเร็ว แต่มันไม่ใช่แค่ข้อความเหล่านั้นเท่านั้น ที่กำลังจะหายไปเพราะตอนนี้ ตัวผมเองก็กำลังจะสลายหายไปเหมือนกัน!!
ผมยกสองมือขึ้นและจ้องมอง มือทั้งสองข้างที่ตอนนี้ไม่มีอยู่อีกแล้ว เพียงแค่เสี้ยววินาทีดวงตาของผมก็มืดดับลง ชั่วอึดใจต่อมา ตัวผมสำผัดได้ถึง พื้นดินที่ผมกำลังยืนอยู่ ผมสำผัดได้ถึงสายลมอ่อนๆ ที่กำลังพัดผ่านผิวหนัง และแสงที่กำลังส่อง ผ่านม่านตาของผมที่กำลังปิดอยู่ ผมค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ 
สิ่งที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่ภาพในโรงฝึกอีกต่อ มันเป็นทุ้งหญ้ากว้างที่มีผู้คนมากมาย ยืนเรียงรายกันไปไกลจนสุดสายตา ผมหมุนตัวกวาดสายตามองดูรอบๆ ก่อนจะมีคนที่เริ่มสั่งเกตเห็นตัวผม พวกเขาจ้องมองผมจนชวนให้รู้สึกแปลกๆ โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่มองผม ด้วยสายตาแปลกประหลาดจนทำให้ผม รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ผมก้มมองตัวเอง ที่ตอนนี้กำลังใส่ชุดสำหลับฝึกดาบไม้อยู่ โดยใส่กางเกงผ้าร่มขาบานสีดำ เพื่อความสะดวกต่อการเครื่อนไหว และใส่เสื่อกล้ามสีขาว เพื่อความสบายตัวในการฝึก หรืออาดเป็นเพราะผมไม่ได้ใส่รองเท้า เลยผิดแปลกไปจากคนอื่น ผมมองดูตัวเองพลางคิดในใจ 
'นี้เรามันแปลกประหลาดขนาดนั้นเลยหลอ??'
ขณะที่ผมกำลังหาสิ่งผิดปกติ ที่อาดติดอยู่ที่หน้าหรืออาดติดตามตัว ผมก็เริ่มได้ยินเสียงคุยซุบซิบของผู้คนดังขึ้น แต่ผมก็จับใจความที่พวกเขาพูดคุยกันไม่ได้ แต่มันต้องเป็นเรื่องที่เกียวกับตัวผมแน่นอน เพราะขณะคุยซุบซิบกันพวกเขามักจะมองมาที่ผมและหันไปคุยกันต่อ 
ผมไม่รู้เลยว่าคนเหล่านั้นคิดยังไงกับตัวผม ผมไม่รู้ว่าต้องคุยแบบไหนถึงจะเข้ากับคนอื่นได้แบบพวกเขา เพราะตั้งแต่ผมจำความได้ผมก็อยู่แต่กับปู่มาตลอด ส่วนพ่อกับแม่ ไม่ต้องพูดถึงผมจำหน้า พวกท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะงันผมเลยไม่ได้พูดอะไรออกไป