การฝึกของทั้งสองคนนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของเฟยหลง เฟยหลงนั้นหาได้สอนวิชาให้กับทั้งสองคน แต่สองคนนั้นจะต้องเพียรพยายามกับการค้นหาวิชาและความสามารถของตนเองมี เฟยหลงเพียงแค่เป็ผู้แนะนำแนวทางใน ซึ่งแน่นอนว่าเทียนต้านั้นเลือกที่ใช้ศาสตราธนูแต่สิ่งที่เฟยหลงให้เขาก่อนที่จะมาดินแดนที่แปลกประหลาดแห่งนี้กลับเป็เพียงแค่ธนูธรรมดาธรรมดา
เช่นเดียวกับไป๋หลาง วันที่เขานั้นจำขึ้นนั่นก็คือ วันที่เฟยหลงจับดาบของเขาขึ้นมดาบที่แสนภูมิใจ จากนั้นเขาได้ใช้มือต่อยลงไปที่ดาบเขาอย่างเบาแต่มันกลับแหลกสลายกลายเป็ปุ๋ยผง และหลังจากนั้นเขาก็ได้นำดาบเหล็กธรรมดาธรรมดาซึ่งมีขนาดเล็กกว่าเดิมมากมาให้กับไป๋หลาง
“เราเดินทางกันมามากพอแล้วหลังจากนี้ ข้าจะให้พวกเ้าฝึกอย่างจริงจัง”
คำพูดของเฟยหลงนั้นทำให้ทั้งสองรู้สึกใเป็อย่างมากั้แ่ที่พวกเขาเดินทางมาเวลาก็นานมากกว่า 1 ปี ร่างกายของพวกเขานั้นทนต่อสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงได้ แต่คลานี้จะได้ฝึกแบบเป็จริงเป็จัง
“จริงหรือขอรับท่านอาจารย์”
เทียนต้าก็ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ใ
“เ้าเคยเห็นข้าล้อเล่นอย่างนั้นรึ”
เฟยหลงเอ่ยถามพลางจับไม้ในมือของเขาแน่น
“ม ะ ไม่เคยขอรับท่านอาจารย์”
เทียนต้ารีบพูดแก้ต่างเนื่องจากการที่อาจารย์ของเขานั้นเริ่มกำกิ่งไม้ในมือนั่นก็แสดงว่า เขาคงจะต้องถูกลงโทษเป็แน่ที่พูดจาไม่เข้าหู
“เอาล่ะหลังจากนี้ข้าจะปลดปล่อยจิตสังหารของข้า ไป๋หลางเ้าจะต้องรับแรงกดดันมากกว่าเทียนต้าเพราะฉะนั้นเตรียมตัวให้ดี”
ในตอนนี้เฟยหลงตั้งใจที่จะปลดปล่อยแรงกดดันของเขาออกมา แล้วเขาก็เอ่ยเตือนกลับไป๋หลางเนื่องจากเขา้าที่จะให้ไป๋หลางได้รับจิตสังหารที่รุนแรงมากกว่า ส่วนเทียนต้านั้นมีระดับการบ่มเพาะที่น้อยกว่าจึงไม่สามารถต้านทานของเขาได้อย่างเต็มที่
หลังจากนั้นการฝึกก็ได้เริ่มขึ้น เฟยหลงได้ยกเท้าขึ้นมาจากนั้นกระทืบและแล้วคลื่นกลิ่นอายสังหารสีแดงน่าสะอิดสะเอียนก็ปรากฏขึ้นมันเป็กลิ่นอายสังหารทั้งความโหยหวนร้องขอชีวิต ทั้งเจตนารมย์ในการฆ่าอย่างสุดแรง ทั้งสองคนต่างใช้ พลังิญญาปกป้องตนเอง ซึ่งพลังิญญานั้นแตกจากพลังฝึกฝนเพราะมันนั่นมีหลากหลายรูปแบบ ทั้งมีไว้ต่อสู้โจมตีจิตใจของผู้อื่นหรือไม่ก็ป้องกันจิติญญาของตนเองจากผู้ต่อสู้
การปลดปล่อย จิตสังหารของเฟยหลงนั้นกินเวลายาวนานไปมากกว่า 10 วัน ซึ่งสำหรับคนอื่นแล้วอาจจะมองว่ามันไม่นานแต่สำหรับไป๋หลางและเทียนต้านั้น เหมือนกับว่าระยะเวลานี้มันผ่านไปนานนับปี ภายในเขตแดนสังหารของเฟยหลงนั้น จะบังคับให้ทั้งสองสร้างเคล็ดวิชาของตนเองขึ้นมาภายใต้แรงกดดันมันจะยิ่งทำให้คิดวิชานั้นสมบูรณ์และแข็งแกร่ง
จนในที่สุดทั้งสอฃก็สร้างเคล็ดวิชาที่แข็งแกร่งของตนเองขึ้นมาได้สำเร็จ
เทียนต้าได้สร้าง เคล็ดวิชาขึ้นมานั่นก็คือ เขตแดนศรพันโลก ซึ่งวิชานี้จะมีอยู่ทั้งหมด 5 กระบวนท่า
ศรหลับไหล ซึ่งลูกธนูดอกที่ออกมาจากคันธนูนั้นจะมีเสียงเพลงที่กล่อมจิติญญาของผู้ที่ได้รับฟังมัน มันจะค่อยๆกล่อมประสาททำให้ผู้คนหลงใหลและหลับไปในที่สุด
ศรอัสดง ด้วยความแรงของการง้างสายธนูใส่พลังปราณลงไป ความเร็วของลูกธนูที่วิ่งออกไปนั้นทำให้เกิดความร้อนที่สามารถหลอมละลายได้ทุกสิ่ง
ศรสารเชิญยมบาล ลูกธนูที่ตรงเข้าไปยังเป้าหมายผ่านปราณที่อัดแน่นไปในลูกศรวิ่งตรงข้อหาศัตรูและทำลายจุดชีพจร 108จุด ให้สิ้นชีพโดยทันที
ศรพัง์ เป็หนึ่งในกระบวนท่าที่รุนแรงที่สุดสามารถที่จะทำลาย์ได้อย่างไม่ยากเย็นมากนักโดยการรวบรวมลมปราณทั้งร่างกายใส่ลงไปในลูกศรที่เป็ศรจิติญญา ซึ่งกระบวนท่านี้สามารถให้ เฟยหลงขยับตัวเคลื่อนหลบซึ่งเป็ไปได้ยากมากที่เขตวิชาเช่นนี้จะสามารถทำให้ เทพเซียนกระบี่นั้นต้องขยับตัวเพื่อหลบกระบวนท่า
ศรมิติเทวะ วิชานี้รวมความรู้ที่เทียนต้าได้รับมาจากเฟยหลงทางด้านมิติ ซึ่งความสามารถของมันคือเมื่อฝึกถึงจุดสูงสุดแล้วสามารถที่จะฉีกกระชากดินแดนหนึ่งให้หายไปจากจักรวาลได้
ส่วนไป๋หลางนั้นได้สร้างวิชาดาบที่มีชื่อว่าเขตแดนาาดาบเหมันต์มีทั้งหมด4กระบวนท่า
ฝนปราณดาบเหมันต์ ซึ่งหากปลดปล่อยวิชานี้ออกมาจะทำให้ทั้งเขตแดนโดยรอบมีปราณที่มี่รูปร่างเป็คมดาบขนาดเล็กลอยอยู่บนอากาศจำนวนนับอนันต์และสามารถเคลื่อนไหวไปตามที่ไป๋หลางสั่งได้อย่างตามใจนึก
คลื่นดาบอสูรหมาป่า มันเป็หนึ่งในสี่วิชาที่ใช้ง่ายที่สุดแต่ก็รุนแรงและกินพลังมากพอสมควรการใช้เพียงแค่ฟาดดาบเป็แนวตรงแต่ก่อนจะฟาดนั้นต้องรวยรวมพลังไว้ที่มือสองข้างและฟาดออกไป
ทุ่งเหมันต์เหน็บหนาว วิชานี้นั้นจะต้องรวบรวมพลังปราณไว้ที่มือทั้งสองข้างแล้วค่อยๆใช้พลังิญญาเข้ามาประสานและนำดาบปักลงพื้นจะทำให้คลื่นไอความเย็นแพร่ขยายออกไปทั่วบริเวณ
ดาบปราบั วิชานี้เป็ที่เน้นการต่อสู้ด้วยทักษะกระบวนท่ามีทั้งรุกและรับอย่างเหมาะสม
การขัดเกลา อยู่ในเขต จิตสังหาร
มันเป็การ ฝึกฝน ที่แข่งขัน
กะพริบตา ทีเดียว เหมือนเป็วัน
แต่ละชั่ว ยามนั้น นานเป็ปี
ตัวเทียนต้า ศรเทพ โกลาหล
ผู้ฝึกตน ศรทิ่มแทง ดั่งกระบี่
ง้างคันศร ลื่นใหล อย่างวารี
กี่แสนลี่ข้อแค่เห็นเป็ต้องตาย
ส่วนไป๋หลาง ผู้ที่เก่ง ทางด้านดาบ
เหมือนต้องสาป ต้องถูกลาก กราบมารร้าย
จักพรรดิ ที่ทำความ ชั่วมากมาย
แต่สุดท้าย ก็ต้องตกตาย กลายเป็กรรม
การฝึก1ปีแรกไปได้ด้วยดีแม้มีความยากลำบากแต่หากสบายก็ก็หาใช้การฝึกที่แท้จริง
"เอาละเราจะไปยังดินแดนนภาเพื่อหาศิษย์น้องเ้ากัน"
เฟยหลงพูดออกมาพร้อมหันหน้าไปหาเทียนต้า
"ในที่สุดข้าก็มีศิษย์น้องเสียข้าดีใจมากเลยท่านอาจารย์"
เทียนต้าเขารู้ว่าเฟยหลงไม่เคยพูดเล่นเขาจึงจะไม่ถามว่าจริงหรือเพราะอาจจะโดนลงโทษได้
“อยู่กับข้ามันไม่ดีอย่างนั้นรึเด็กน้อย”
เสียงของไป๋หลางเอ่ยขึ้นมาพลางทำสีหน้าแคร่งขรึม
"ปะ เปล่า ขอรับท่านรองเ้าสำนัก"
เสียงของเทียนต้าเอ่ยออกมาด้วยความกลัวถูกรองเ้าสำนักเขานำตัวไปเป็คู่ฝึกและไป๋หลางก็มักจะนำความเจ็บใจที่แพ้อาจารย์ของเขามาลงที่เทียนต้าตลอด
“เ้าก็เผลาๆลงได้บ้างก็ได้การไปลงที่ศิษย์ข้ามิได้ทำให้เ้าเอาชนะข้าได้หลอก”
เสียงของเฟยหลงเอ่ยบอกกับไป๋หลง
"แหะๆๆ"
ไป๋หลางทำได้เพียงหัวเราะแห้งๆเท่านั้น
การเดินทาง ในดินแดน ที่รกล้าง
มาถึงทาง จุดสุดท้าย กันแล้วหนอ
แต่ยังก่อน มีบางสิ่ง ที่ยังรอ
ภัยร้ายก่อ กำเนิด ขึ้นทันได
จบบบบบบบ
เฟยหลง