ตอนที่24 พินัยกรรม
ไช่อิงเดินนำพนักงานเสิร์ฟกาแฟมาถึงหน้าประตูห้องประชุมทันได้ยินเสียงประกาศแสดงความเอาแต่ใจของสามีพอดีจึงหยุดยืนครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าส่งสัญญาณพนักงานหน้าห้องเปิดประตูให้ตนเข้าไป
สะใภ้สามเลือกจังหวะเมื่อเห็นว่าสามีพูดจบประโยคแรกแล้วกำลังรอฟังการแสดงความคิดเห็นจากผู้คนทั้งหลายจึงตั้งใจเข้าไปขัดขวางอารมณ์อันคุกรุ่นของผู้คนอย่างเข้าใจ พลางรู้สึกพอใจสามีที่กล้าประกาศแสดงจุดยืนชัดเจนของการสร้างระบบทำงานอันมีธรรมาภิบาลซึ่งประกอบด้วยหลักนิติธรรม หลักคุณธรรม หลักความโปร่งใส หลักการมีส่วนร่วม หลักความรับผิดชอบและหลักความคุ้มค่า
เมื่อประตูห้องประชุมเปิดออกกว้างทุกสายตาพลันจ้องมองตรงมายังประตูฝั่งซ้ายมือโดยมีร่างหญิงสาวสูงโปร่งด้วยชุดสูทสตรีสวยงามเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามโดดเด่นอย่างไม่เคอะเขินต่อสายตาจ้องมองนับร้อยคู่ภายในห้อง
หลงปิงหรี่ตามองภรรยาในนามด้วยความสนใจเขาสงสัยพฤติกรรมของเธอเป็อย่างยิ่งซึ่งเหตุผลหนึ่งในการจงใจสั่งให้เธอเป็คนไปเตรียมเครื่องดื่มสำหรับตนเพราะ้าขัดขวางการวางยาพิษอีกรอบและ้าประเมินทักษะของเธอด้วยพอเห็นเธอเดินเข้ามาด้วยท่าทีมั่นใจแตกต่างจากไช่อิงคนเดิมเขามั่นใจเป็อย่างยิ่งว่าเธอไม่ใช่ภรรยาหัวอ่อนคนเดิมแต่เป็ใครนั้น เขากำลังค้นหาความจริงให้ได้ในเร็ววัน
ไช่อิง! เธอเป็ใครกันแน่?! เธอไม่ใช่ผู้หญิงหัวอ่อนโง่เง่าคนนั้น.....เธอเป็ใคร?!
หลงปิงสลัดหัวเล็กน้อยเพื่อละความคิดฟุ้งซ่านออกไปเพราะตอนนี้เขามีหน้าที่ประกาศนโยบายสำคัญให้ทุกคนรับรู้พลางเหลือบเห็นทนายความประจำตระกูลเดินตามหลังภรรยาเข้ามาพอดีจึงกล่าวทักทายแล้วชี้นิ้วระบุที่นั่งของอีกฝ่ายติดภับภรรยาว่า
“ทนายตงมาพอดี...มานั่งทางนี้เลย”
หลงลู่เอินเหลือบเห็นชายชราใส่แว่นตาท่าทางคล่องแคล่วเดินถือกระเป๋าเอกสารตามหลังไช่อิงเข้ามาพอดีพลางรู้สึกแปลกใจเมื่อทนายความผู้พ่อเป็คนเข้าร่วมประชุดนัดสำคัญเอง ขณะก่อนหน้าทนายตงเจี๋ยผู้ลูกแสดงเจตนาชัดเจนว่าจะเข้าร่วมประชุมเอง
ไช่อิงเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเธอปล่อยให้พนักงานหญิงนำแก้วกาแฟและน้ำดื่มบริการสามีเองพลางนั่งลงในตำแหน่งเดิมโดยเหลือบเห็นชายชราคนหนึ่งซึ่งเพิ่งเห็นครั้งแรกนั่งบนเก้าอี้ติดกับเธอตามตำแหน่งป้ายชื่อใหม่ระบุไว้บนโต๊ะประชุมนั่นคือ ทนายความตงเจี๋ย ขณะก่อนหน้าเธอเคยเห็นเฉพาะทนายความชายหนุ่มเท่านั้นจึงคาดเดาได้ทันทีว่าชายชราคงเป็พ่อของทนายตงเจี๋ย
“ขอบคุณครับ”
ทนายตงเว่ยถิงนั่งลงพลางกล่าวขอบคุณหลงปิงอย่างมีมารยาทด้วยสีหน้าเรียบเฉยคล้ายไม่ยินดียินร้ายอะไรเขาวางกระเป๋าเอกสารบนโต๊ะแล้วหยิบเอกสารสำคัญออกมาไม่กี่แผ่น
ในจังหวะทนายหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าด้วยทักษะสายลับของไช่อิงซึ่งนั่งอยู่ติดกันพอดี เธอเหล่มองแล้วสามารถกวาดตาอ่านเอกสารเ่าั้ได้เข้าใจอย่างรวดเร็วพลางตาโตแว่บหนึ่งเมื่อเข้าใจอะไรบางอย่างได้ชัดเจน
มิน่าเล่า!ที่แท้สามีฉันก็เป็คนได้รับมรดกเยอะที่สุดนี่เองก็เท่ากับว่าเขาเป็ประธานบริษัทตัวจริง ไม่ใช่หลงลู่เอินกับครอบครัวสามีคงคิดว่าถึงเวลาประกาศตัวแล้วกระมัง สงสัยแผนชั่ว ๆ พวกนั้น คงไม่แคล้วทำเพราะ้าฮุบสมบัติสามีแน่เลย
ไช่อิงเข้าใจถึงธรรมชาติความอยากและความโลภของผู้คนชัดเจนเธอตระหนักได้ถึงท่าทีของสมาชิกตระกูลหลงเกี่ยวกับอาการเกรงใจสามีทว่ายังมีหลายสิ่งซึ่งเธอไม่เข้าใจ อย่างเช่น ผู้มอบสมบัติให้หลงปิงทำไมถึงมอบให้อย่างลำเอียงและไม่ยุติธรรมขนาดนี้ซึ่งเป็เื่ท้าทายให้เธอหาทางพิสูจน์ต้นเหตุของเื่ดังกล่าวให้ได้
เวลานี้ภายในห้องประชุมเงียบสงบทันใดั้แ่ทนายตงเว่ยถิงเดินเข้ามาขณะก่อนหน้าหลายคนต่างตกตะลึงต่อความสวยงามและโดดเด่นของไช่อิงอยู่โดยมีเสียงกระซิบแสดงความคิดเห็นถึงที่มาของหญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็คนสนิทของคุณชายสามครู่หนึ่ง
หลงปิงเห็นว่าความสนใจของผู้คนต่างมุ่งตรงไปยังทนายความประจำตระกูลซึ่งเป็ความตั้งใจของเขาในการให้ชายชรามาทำหน้าที่แทนลูกชายเพราะตระหนักได้ว่าด้วยวุฒิภาวะและการจัดการปัญหาอันซับซ้อนจำเป็ต้องให้ผู้เข้าใจถึงเหตุการณ์ในอดีตเป็คนเข้ามาทำหน้าที่สำคัญเองฉะนั้นจึงแอบตกลงและทำการซ้อนแผนเมื่อคราวฝั่งอาเชิญทนายความผู้ลูกมารับประทานอาหารเย็นที่บ้าน
ทนายตงเว่ยถิงขยับแว่นตาพลางกวาดตาสำรวจภายในห้องประชุมก่อนเหลือบมองชายสองคนต่างวัยในตำแหน่งประธานที่ประชุมเขาเหลือบมองหลงปิงเพื่อให้เริ่มต้นดำเนินการในส่วนต่อไปด้วยการพยักหน้าส่งสัญญาณทันที
หลงปิงเห็นชายชราตงเว่ยถิงพยักหน้าให้แล้วจึงพูดใส่ไมโครโฟนขนาดเล็กสำหรับใช้ในห้องประชุมออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิมว่า
“ตอนนี้ทนายตงก็มาถึงแล้วเพราะฉะนั้นทนายตงจะพูดถึงที่มาของการบริหารบริษัทหลงกรูปให้ทุกคนรับฟังแล้วผมจะประกาศนโยบายเพิ่มเติมหลังจากนี้ทุกคนจะได้หายสงสัยว่าผมมานั่งตรงนี้ทำไม”
คุณชายสามพยักหน้าส่งสัญญาณกลับคืนไปยังทนายความประจำตระกูลเพื่อให้ทำหน้าที่ต่อโดยเหล่มองอาซึ่งนั่งกำหมัดซ่อนอยู่บนตักทางขวามืออย่างไม่เกรงกลัวเขาคิดว่าควรแสดงตัวเพื่อให้คนร้ายเปิดเผยออกมา ไม่ใช่รอรับการโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวโดยเขาซุ่มเตรียมตัวมานานหลายปีจนกระทั่งได้เวลาเหมาะสมสำหรับการเผชิญหน้ากับศัตรูของครอบครัวแล้ว
ทนายตงเว่ยถิงขยับแว่นตาอีกครั้งพลางใช้ปลายนิ้วเคาะไมโครโฟนตรงหน้าเพื่อทดสอบสัญญาณเสียงจากนั้นหยิบเอกสารขึ้นมาแล้วอ่านโดยสรุปให้ทุกคนในห้องประชุมรับรู้ร่วมกันว่า
“สวัสดีทุกคนผมมาในนามอดีตท่านผู้นำตระกูลหลงความจริงผมควรมาแจ้งั้แ่เมื่อคุณชายหลงปิงอายุได้สิบแปดปีแล้วแต่มีเหตุฉุกละหุกหลายอย่างทำให้ล่วงเลยมาจนถึงวันนี้ ตอนนี้ได้เวลาอันสมควรจึงขอแจ้งให้ทุกคนรับรู้ร่วมกันนะครับ.....”
ชายชราตงเว่ยถิงกระแอมไออีกครั้งเพื่อเตรียมกล่าวข้อความสำคัญต่อไปประตูห้องประชุมพลันเปิดออกกะทันหันซึ่งขัดขวางการพูดของทนายความพอดีโดยมีร่างของฟางอิ่งเดินเร็วเข้ามาพร้อมลูกชายหญิงด้วยท่าทางหอบเหนื่อยเล็กน้อยแต่ยังมีความสง่างามตามฐานะอยู่
ไช่อิงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจพลางเหลือบมองอาสะใภ้และพี่น้องสามีเดินไปนั่งบนเก้าอี้ต่อจากทนายความด้วยท่าทีไม่พอใจอย่างชัดเจนเนื่องจากตำแหน่งที่นั่งเดิมจะอยู่หัวแถวใกล้ประธานแต่ถูกเหลียงเกอจับย้ายป้ายชื่อระบุที่นั่งร่นลงไป
สะใภ้สามนั่งนิ่งลอยหน้าลอยหน้าเชิดหน้าต่อไปอย่างไม่สนใจสายตาอาฆาตแค้นจากฝั่งอาสะใภ้สามีพลันััได้ถึงเสียงหัวเราะแ่เบาจากใครบางคนจึงหันขวับไปมองต้นเสียงอันเป็ที่นั่งของสามีด้วยสายตามีความหมายทันที
หลงปิงรีบเงยหน้ามองตรงแล้วปรับสีหน้าให้กลับคืนสู่สภาพปกติในทันทีเขาเพิ่งเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของภรรยาเป็ครั้งแรกพลางรู้สึกขบขันแต่พยายามอดกลั้นไว้จึงต้องก้มหน้าเก็บซ่อนอาการแล้วรีบเงยหน้าขึ้นมาเผชิญกับทุกคนในเวลาอันรวดเร็ว
วินาทีถัดมาบรรยากาศในห้องประชุมกลับคืนสู่ความเคร่งเครียดอีกครั้งเพราะทนายความกระแอมไอขึ้นมาเพื่อส่งสัญญาณแจ้งถึงการพูดข้อความถัดไปซึ่งเป็ข้อความสำคัญยิ่งกว่าก่อนหน้าว่า
“พินัยกรรมของท่านอดีตผู้นำหลงลู่ชิง ได้ระบุชัดเจนถึงการจัดสรรทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลงโดยแบ่งออกเป็ดังนี้.....”
“เดี๋ยว! หยุดก่อน!ทำไมทนายตงต้องมาพูดอะไรตอนนี้ด้วยวันนี้เสี่ยวปิงมาเยี่ยมชมกิจการของหลงกรูปไม่ใช่เหรอก็ควรให้หลานฉันรู้ความก้าวหน้าของบริษัทดีกว่าจะมาพูดความหลังที่มันผ่านไปแล้วทำไม”
ฟางอิ่งรับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตรายทั้งััถึงสัญญาณลับจากสามีเธอรู้ดีว่าในเวลานี้มีเพียงตนสามารถขัดขวางการกล่าวถึงข้อความสำคัญในพินัยกรรมได้โดยไม่เข้าใจว่าชายชราตงเว่ยถิงซึ่งร้างราวงการและหน้าที่รับผิดชอบไปแล้วจะกลับเข้ามาทำหน้าที่เป็คนแจ้งข้อมูลสำคัญอันส่งผลเสียต่อครอบครัวตนได้อย่างไร
ไช่อิงเหลือบเห็นผู้คนจำนวนมากในห้องประชุมต่างพยักหน้าเห็นด้วยต่อคำทักท้วงจากผู้บริหารคนหนึ่งของหลงกรูปทั้งเหลือบเห็นหัวหน้าแผนกแต่ละคนต่างเปิดแฟ้มเตรียมพร้อมนำเสนอผลงานอย่างกระตือรือร้นพลางยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจในทันที
“นั่นสิ...”หลงลู่เอินรีบพยักหน้าและเตรียมพูดสนับสนุนความคิดของภรรยา
อย่างไรก็ตามผู้นำตระกูลหลงคนปัจจุบันต้องหยุดพูดกะทันหันเพราะหลงปิงพูดผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความเอาแต่ใจเป็อย่างยิ่งว่า
“ไม่ต้อง! ทนายตงพูดต่อเลยครับหวังว่าจะไม่มีใครพูดขัดขึ้นมาอีก”
หลงปิงขบกรามแน่นด้วยความไม่พอใจเขาตระหนักได้ทันทีว่าอาและอาสะใภ้พยายามขัดขวางและควบคุมตนเหมือนเช่นที่ผ่านมาทว่าเวลานี้เหตุการณ์ทั้งหลายได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วเขาพร้อมเผชิญหน้าทำากับอาอย่างเต็มรูปแบบ โดยมีแผนรองรับไว้หลายแผนฉะนั้นไม่ว่าอาหรือครอบครัวของอาคิดจะเล่นแง่ใด ๆตนพร้อมประจันหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง
ฉับพลันบรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดยิ่งกว่าเดิมหลายคนเริ่มรับรู้ได้ถึงอำนาจการตัดสินใจซึ่งอาจมีการเปลี่ยนทิศทางบริหารต่างพากันก้มหน้าไม่กล้าสบตาประธานหรือกรรมการบริหารและสมาชิครอบครัวหลงสักคน
ทนายชรากระแอมไออีกครั้งเขารับรู้สถานการณ์อันเคร่งเครียดและมีเงื่อนงำซ่อนเร้นของตระกูลหลงมานานพลางไม่รู้สึกกังวลใจมากนักแล้วเปิดปากพูดต่อไปเพราะมั่นใจว่าฟางอิ่งผู้นั่งข้างตนจะไม่กล้าพูดท้วงอะไรออกมาอีกว่า
“ถ้างั้นผมจะพูดต่อนะครับทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลงถูกแบ่งออกเป็สองส่วน ส่วนแรกมอบให้กับลูกชายคนโตในเวลานั้นคือ หลงลู่จิว และลูกชายคนรองคือ หลงลู่เอินภายหลังหลงลู่จิวเสียชีวิตพร้อมภรรยาในอุบัติเหตุทางรถยนต์ทั้งคู่มีทายาทเพียงคนเดียว ซึ่งก็คือ หลงปิง คุณชายใหญ่หรือหลงลู่จิวได้ทำพินัยกรรมไว้กับผมก่อนเกิดอุบัติเหตุและมีผลบังคับใช้กับทุกคนในตระกูลหลงทันทีเมื่อคุณชายหลงปิงมีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์”
ทนายตงอ่านถึงตรงนี้เขาเงยหน้ากวาดตามองผู้คนในห้องประชุมอีกครั้งพลางกำลังเอื้อมมือไปหยิบน้ำดื่มจากแก้วขึ้นมาจิบแก้กระหาย โดยมีพนักงานนำมาเสิร์ฟไว้ข้างตัวฝั่งขวามือของเขาไม่กี่วินาทีก่อนหน้าเขาไม่สามารถอ่านรวดเดียวให้จบได้ทั้งยังรู้สึกคอแห้งขึ้นมากะทันหันจากความเคร่งเครียดรอบตัว
ทันใดนั้นโดยไม่คาดคิดไช่อิงโน้มตัวไปหยิบแก้วน้ำดื่มของสามีจากฝั่งขวามือตนเองมายื่นให้กับชายชราตงเว่ยถิงดื่มแทนแก้วน้ำของเขาเธอรู้สึกสังหรณ์ใจเพราะเหลือบเห็นสีน้ำในแก้วของเขาขุ่นเล็กน้อย หากมองผิวเผินอาจไม่พบความผิดปกติใดทั้งััได้ถึงความนิ่งสงบของทางฝั่งอาและอาสะใภ้สามีอันเป็สัญญาณอันตรายใหญ่หลวง
“ขอบใจแม่หนู”
ทนายชราชะงักมือขณะกำลังเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำทางขวามือทันทีพลางเหลือบเห็นแก้วน้ำดื่มในมือไช่อิงพุ่งเข้ามาขวางระหว่างแก้วน้ำทางขวามือกับปากตนเองทันใดจึงรับรู้ได้ถึงเจตนาดีจากเธอแล้วพูดขอบคุณก่อนรับมาดื่มแก้กระหายอย่างไม่ลังเลใจ
หลงปิงใเล็กน้อยเมื่อภรรยาเอื้อมมือเข้ามาหยิบแก้วน้ำดื่มของตนทว่าพอเห็นเธอยื่นให้กับทนายชราดื่มแทนแก้วน้ำอีกฝ่ายพลางเข้าใจได้ถึงเจตนาของเธอและเกิดความรู้สึกที่ดีต่อการใส่ใจอย่างเข้มงวด
ทนายชราลอบยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจต่อการปฏิบัติจากไช่อิงพลางรับรู้ได้ถึงแรงอาฆาตแค้นมาจากฝั่งซ้ายมืออันเป็ที่นั่งภรรยาและลูกชายหญิงของหลงลู่เอินเขาพูดต่ออย่างมั่นใจในความปลอดภัยของตนว่า
“เวลานี้คุณชายหลงปิงมีอายุยี่สิบห้าปีแล้วฉะนั้นผลบังคับตามพินัยกรรมจากท่านหลงลู่ชิง และคุณชายหลงลู่จิวจึงมีผลั้แ่นั้นนั่นคือ ทรัพย์สินทั้งหมดในส่วนของคุณชายหลงลู่จิวอันตกทอดเป็มรดกถึงคุณชายหลงปิงมีสัดส่วนเก้าในสิบส่วนส่วนทรัพย์สินในส่วนของคุณชายหลงลู่เอินมีสัดส่วนหนึ่งในเก้าส่วนหมายความรวมถึงบริษัทหลงกรูปและบริษัทลูกทั้งหลายด้วยฉะนั้นมูลค่าหุ้นทั้งหลายย่อมเป็ไปตามข้อบังคับนั้นด้วยนั่นคือเนื้อหาสำคัญของพินัยกรรมทั้งสองฉบับส่วนรายละเอียดปลีกย่อยอันไม่เกี่ยวข้อง ผมขอไม่พูดถึงแล้วกันนะครับ”
2K
