รดีซ่านทรวง

ห้าโมงเย็นของวันใหม่ เพียงรถกระบะสีขาวคันกลางเก่ากลางใหม่แล่นไปตามท้องถนนใกล้จะถึงตัวบ้าน เสียงเห่าต้อนรับของมะเขือเปราะกับแตงกวาก็ดังขึ้นลั่น พวกมันดีใจที่เจ้านายกลับมาแล้วโฮ่ง...โฮ่ง...ลุงสนที่ทำหน้าที่เฝ้าบ้านรีบลงจากเรือนหลังได้ยินเสียงเห่าของพวกองครักษ์พิทักษ์สวน สีหน้านั้นยิ้มแย้มต้อนรับเจ้าบ้านที่กำลังลงมาจากรถ“อ้าว...เขม! เอ็งโกนหนวดตัดผมอีกแล้วเหรอ”“อยากหล่อ แต่ซวยอีกแล้วลุง” ปัณณวัตรตอบเสียงเข้ม“ซวยอะไรของเอ็ง” ลุงสนหัวเราะ“ลูกจำพ่อไม่ได้”“หือ...” ลุงสนอุทานแล้วก็มองไปทางอัญชันที่อยู่ในอ้อมกอดของอนงค์นาง“เห็นหน้าหลังโกนหนวดตัดผมครั้งแรกร้องไห้ไม่ให้อุ้มเลย เพราะจำหน้าไม่ได้” ปัณณวัตรกล่าวราวกับว่าไม่มีวันที่จะโกนหนวดและตัดผมอีกแล้ว“ตลก” ลุงสนหัวเราะจนตัวงอ “เอ็งนี่แปลก โกนหนวดครั้งแรกก็มีผู้หญิงมาติด โกนครั้งที่สองลูกสาวดันจำหน้าพ่อไม่ได้ และถ้าโกนครั้งที่สามจะเกิดอะไรขึ้น”“ไม่โกนแล้ว” เจ้าของสวนผักยืนยันเสียงจริงจัง“อะไรกันคะ สัญญากับนางแล้วนี่ว่าจะโกนอีก” อนงค์นางแซ็วขึ้นมาด้วยความรักใคร่พร้อมเสียงหัวเราะ“ให้พี่ไว้หนวดเถอะนะ พี่ขอร้อง”เขากล่าวสีหน้าจริงจังไม่มีวี่แววล้อเล่นให้เห็นแม้แต่น้อย ด้วยไม่กล้าโกนหนวดแล้วจริงๆ จากนั้นลุงสนก็รายงานเรื่องการดูแลสวนให้เขาฟังระหว่างที่เขากับอนงค์นางไม่ได้อยู่ที่สวนสี่วัน“ข้าให้ไอ้โน้ตกับไอ้โต้งให้ปุ๋ยทางใบตามที่เอ็งบอกแล้วนะ โรยปูนขาว ใต้ต้นชะอมแล้วด้วย”ปัณณวัตรฟังแล้วพยักหน้าก่อนจะเผยความยินดีออกไป“ลุง...นางท้อง”“ฮ้า! ท้องอีกแล้วหรือ” ผู้อาวุโสกว่ามองไปที่อนงค์นางตาโต“อีกแล้วที่ไหน” คุณพ่อลูกหนึ่งขมวดคิ้ว เพราะเพิ่งจะมีลูกแค่คนเดียว แต่ลุงสนพูดเหมือนกับว่าเขามีลูกแล้วหลายคนเสียอย่างนั้น“เออ เอ็งเก่ง แป๊บๆ ก็คนที่สองละ ข้านึกว่าจะเว้นไปสักสองสามปีเสียอีก แล้วนี่เอ็งแพ้ท้องแทนนางบ้างหรือเปล่า” ลุงสนหัวเราะด้วยความยินดีกับอีกฝ่าย“ตั้งใจมีลูกก็ต้องปั๊มกันหน่อยสิลุง จะชักชาอยู่ไย ผมอยากมีสักสามสี่คน” เจ้าของสวนผักพูดหน้านิ่ง เขาไม่เคยเปลี่ยนแปลงความตั้งใจที่จะมีลูกกับอนงค์นางหลายๆ คน“เออ ข้าถึงได้บอกว่าเอ็งเก่ง” ลุงสนหัวเราะอีก จากนั้นก็ถามคำถามเดิมอีกครั้ง “แล้วตกลงเอ็งแพ้ท้องแทนนางหรือเปล่า”“ยังไม่มีอาการอะไร ไม่ได้อยากกินมะม่วงเปรี้ยว ไม่ได้อยากกินกะปิ ตอนเช้าตื่นขึ้นมาก็ไม่เวียนหัว”เขาพูดแล้วก็หันไปมองเมียรักอย่างเป็นห่วง จากนั้นก็ยื่นมือออกไปรับร่างของลูกน้อยมาอุ้มแทน แต่อัญชันดิ้นที่จะลงไปยืนอยู่กับพื้นเนื่องจากอยากจะเล่นกับพี่ชายทั้งสองที่กำลังเห่าใส่พลางกระดิกหางและวิ่งหนีกลับไปกลับมาอย่างสนุกสนานปัณณวัตรตามใจอัญชัน อัญชันวัยขวบกว่าเดินได้แล้วแต่ขายังไม่แข็งนัก เสียงหัวเราะใสๆ ด้วยความสนุกสนานของหนูน้อยดังขึ้น ขณะสองมือก็ยื่นออกไปหมายจะจับมะเขือเปราะกับแตงกวาที่เห่าใส่พลางสะบัดหัวและกระดิกหางอย่างเล่นด้วยอนงค์นางจึงสบโอกาสที่จะพูดเรื่องงาน โดยเธอเอ่ยเตือนคนทั้งสองว่าในวันพรุ่งนี้ปรางจะมาผักทั้งหมดในช่วงเวลาเดิมเพื่อจะนำไปขายต่อ ไม่ว่าจะเป็นมะเขือเปราะ พริกขี้หนู แตงกวา ชะอม หรือแม้กระทั่งถั่วฝักยาว“ลุงสนให้คนเก็บพริกแล้วใช่ไหมคะ” เธอถามพลางมองอัญชันไปด้วย เนื่องจากกลัวลูกน้อยจะเดินออกไปไกลแล้วเกิดอันตรายขึ้นมา“เรียบร้อยแล้ว อยู่ตรงโน้น มีทั้งหมดร้อยถุง พรุ่งนี้ก็เหลือแค่เก็บมะเขือเปราะเท่านั้น ข้าบอกทุกคนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว” ลุงสนชี้ไปทางศาลาที่จัดเก็บผัก เห็นถุงพริกวางเรียงอยู่ตรงนั้น“แล้วแตงกวาเป็นยังไงบ้างลุง ก่อนไปกรุงเทพฯ มันติดดอกแล้ว” ปัณณวัตรถามถึงแตงกวาที่เป็นพืชล้มลุกและเพิ่งปลูกใหม่“ติดลูกหน่อยๆ แล้ว”“นาง พี่จะลงสวน”“ค่ะ”“เออ ไอ้เขม เอ็งจะรับคนงานเพิ่มไหม” ลุงสนถาม เพราะเมื่อสองวันก่อนมีคนเข้ามาคุยกับแกว่ากำลังหางานทำ แกพอจะคุยกับเจ้าของสวนผักให้หน่อยได้ไหม ซึ่งแกก็เห็นด้วยที่จะรับคนเพิ่ม “ตั้งแต่เริ่มเก็บยอดชะอมขายได้ งานมันก็เพิ่มขึ้น บางทีก็ชนกับเก็บพริกขี้หนูหรือไม่ก็เก็บมะเขือเปราะ แล้วไหนจะมีแตงกวาอีก มีคนอยากทำงานด้วย เอ็งคิดว่ายังไง”“ใคร” ปัณณวัตรขมวดคิ้ว“ไอ้ยอดกับเมียมัน”ชายหนุ่มรู้จักยอดชายกับเมียที่ชื่อนวลตอง เพราะบ้านตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ อีกทั้งอายุก็รุ่นราวคราวเดียวกัน เคยเห็นหน้ากันในสมัยเด็กมาก่อน หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก็ตอบตกลงลุงสนกลับไป เพราะตั้งแต่ขยายสวนออกไปอีกสามสิบไร่ งานก็เพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัวจริงๆ“อืม...จะมาพรุ่งนี้เลยไหม”“เดี๋ยวข้าขี่มอเตอร์ไซค์ไปบอกพวกมันที่บ้าน คงจะมาทำพรุ่งนี้เช้า ข้าบอกพวกมันไปแล้วว่าเอ็งให้วันละเท่าไร มันสองคนผัวเมียเลยอยากที่จะทำงานด้วย”ปัณณวัตรไม่ถามถึงความขยัน เพราะถึงยังไงก็จะได้เห็นกับตาในไม่ช้านี้ ด้วยเขามาดูแลสวนผักทุกวี่ทุกวันอยู่แล้ว และเมื่อลุงสนลากลับบ้าน ก่อนที่เขาจะเข้าไปในสวน เขาก็เก็บข้าวของที่อยู่หลังรถกระบะเข้าไปในบ้านก่อน พร้อมกันนั้นก็เอ่ยกับเมียรักไปด้วย“พี่เข้าสวนไปแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวกลับมา”“ค่ะ นางจะหุงข้าวและทำกับข้าวรอ”“ไปไม่นานหรอก แค่แวะไปที่แปลงแตงกวาเท่านั้น”“ค่ะ”ปัณณวัตรบอกเมียแล้วขี่จักรยานออกไป มะเขือเปราะกับแตงกวาวิ่งตามหลังชายหนุ่ม อนงค์นางมองจนลับตาก็พาลูกน้อยเข้าไปในบ้านเพื่อหุงหาอาหารรอสามีกลับมา
วิธีป้องกันโรคและแมลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 6 ถึงบ้าน

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 6 ถึงบ้าน

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้