ไปต่างโลกทั้งทีขอความสามารถดีๆติดตัวไปด้วยสิ

        หลังจากออกมาจากร้านอาหาร ผมก็เดินมายังตลาดตามคำแนะนำของ คานะ แล้วตลอดทางที่เดินมา เมื่อเธอเจอร้านขายอาหารข้างทางเธอก็ทำหน้า เหมือนกับคนหิวโหยไม่ใด้กินอะไรมาเลยแบบนั้นละ ทั้งๆที่เพิ่งจะสวาปามไปขนาดนั่นแท้ๆ จะเดินชมเมืองแล้วมองหน้าหิวโหยของสาวน้อยต่อไป แบบนั้นมันก็ไม่ดีอะนะ แล้วผมก็ไม่ใช่แนวนั้นด้วย

        ผมก็เลยต้องซื้ออาหารตามร้านต่างๆที่เธอเดินผ่านไป ดูสาวน้อยที่ถือขนมอยู่เต็ม 2 มือแล้วกินอย่างมีความสุขไป  พร้อมกันเดินชมเมืองไปด้วยมันก็ใด้บรรยากาศดีออกครับ

        [คานะ] ขอบคุณนะ พี่ ยูจิ ขนมอร่อยจัง งั่มๆ กรุมๆ กรวบๆ

        [ยูจิ] กินไปขนาดนั้นเดียวก็ปวดท้องหรอก แล้วโซนนี้น่ะมันโซนของชนชั้นสูงนะ เค้าไม่ให้ชาวเมืองทั่วไปขอใช้บางอย่างหรอกนะ

        [คานะ] ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ พี่ ยูจิ เลดี้น่ะ มีท้องสำรองไว้สำหรับขนมเสมอละ

        เธอพูดพร้อมกับฮัมเพลงอย่างมีความสุข ไปกับขนมที่อยู่ตรงหน้า แต่หลังจากนั้นไม่นาน

        [คานะ] ...คือ คือ เอิ่มพี่ยูจิ

        [ยูจิ] เป็๞อะไรไปละคานะ เรายังต้องเดินไปกันอีกหน่อย ถึงจะไปถึงจุดชมวิวกลางเมืองนะ

        คานะพูดพร้อมกันกับแก้มอันแดงก่ำของเธอ

        [คานะ] มันจะไม่ไหวแล้วอ่าาาา จะไม่ไหวแล้วว ทำไงดีอะ

        กะแล้วเชียว ก็ไหนจะน้ำกะขนมขนาดนั้นอะนะ ไหนว่ามี 2 ท้องไง

        [ยูจิ] แถวนี้มันโซนของคนชั้นสูงนะ เค้าไม่ให้สามัญชน ใช้ห้องน้ำร่วมกันกับของชนชั้นสูงน่ะ เธอก็หน้าจะรู้ไม่ใช่หรอ

        [คานะ] เราก็รู้อยู่หรอกนะ ถึงใด้บอกไงละ ว่าแย่แล้วอ่าา

        ผมให้สัญญาณกับ มิยูกิ ที่อยู่ด้านหลังผมไป 30 เมตร ไม่กี่วิต่อมาก็มีบางสิ่งมาอยู่ที่มือของผม

        [ยูจิ] คานะขอผมถามหน่อยนะ ตอบมาตามความจริง ด้วยละ[ทนไหวไหม]

        [คานะ] ไม่ไหวอ่าา มันจาออกมาแล้ววว อะะะ

        [ยูจิ] งั้นก็ต้องใช้เ๽้านี้แล้วละ ผมส่งบางสิ่งให้กับคานะ

        [คานะ] อ๋า เอิ่ม จะต้องใช้มันจริงๆหรอ ระ ระ เราไม่เคยใช้มันเลยมาก่อนเลยนะ

        [ยูจิ] ก็นี้มันเป็๲กรณีเร่งด่วนนี้นะ ถ้าไม่ใช้มันก็.... ผมก็ไม่รู้จะช่วยยังไงแล้วละ โอ๊ะ ใช้มันใต้สะพานตรงนั้นหน้าจะใด้นะ เดียวผมดูต้นทางให้ไม่ต้องห่วงหรอก

        [คานะ] มะ มันจะไม่เป็๞ไรจริงๆหรอ งะ งั้นอย่าแอบดูเรานะ ถ้าแอบดูละก็เราจะโกรธ พี่ยูจิจริงๆด้วย

        แล้วคานะก็เอาสิ่งนั้นไป แล้วเดินไปยังใต้สะพานตรงนั้น แล้วก็ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ ถึงจะเห็นผมเป็๲แบบนี้ แต่ผมน่ะไม่ใช้คนฉวยโอกาศ จากความลำบากของหญิงสาวหรอกนะ ผมไม่ใช้พวกชอบแอบดูสาวน้อย โรคจิตแบบนั้นหรอก แต่ถ้าเป็๲ไปใด้ผมอยากให้เธอให้ผมดูอย่างเต็มใจมากกว่าอะ ผมหวังว่าจะมีวันแบบนั้นสักวันนึง ในชีวิตของผมนะ [จากคนแต่ง เอ็งน่ะอาการเกินเยียวยาแล้วละยูจิ]

        หลังจากทำหน้าที่ผู้พิทักษ์อย่างตั้งใจ บนสะพานให้คานะ 10 วิ ต่อมามันก็เกิดขึ้น

        ..... กับ..... และ..... ดังสนั่นไปทั้งสะพานเลยละครับ ผมโปกมือให้กันคนที่เดินผ่านไปมา ว่าไม่เป็๲ไร ไม่เป็๲ไร เรามีการซ่อมแซมบางอย่างนิดหน่อย เชิญผ่านกันไปก่อนเลยครับ แล้วก็ก้มหัวขอโทษในความไม่สะดวกในที่นี้ด้วยครับ

        หลังจากนั้น คานะ ก็เดินออกมาพร้อมกับหน้าอันแดงก่ำ เป็๞ลูกตำลึงของเธอเลยละ

        ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเธอ ขอเอาคืนอะไรเล็กๆน้อยๆ กับความลำบากบนสะพานของผมนิดนึงก็แล้วกัน

        [ยูจิ] ทุกคนก็หน้าจะมีประสบการณ์ แบบนี้ครั้งนึงในชีวิตละ มันอยู่ที่เรา... อุ คิ

        ก่อนที่ผมจะใด้ปลอบโยน คานะ ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นมาผมกลับหลุด ไปเองสะก่อนก็นะผมไม่คิดว่ามันจะ ... ขนาดนั้นเลยนี้นา

        [คานะ] พี่ ยูยยจิิจิจ

        เธอวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับเอามือน้อยๆ ของเธอมาทุบผม แล้วผมก็วิ่งหนีแล้วรอให้เธอวิ่งเข้ามา ไปเรื่อยๆ ไปจนถึงจุดชมวิว ของเมืองเชอรินเลยละนะ มันเป็๲จุดที่ดีจริงๆ วิวสวยมากเลยละ มองเห็นเมืองเซอรินใด้เกือบทั้งหมดเลย ผมสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด ไปพร้อมๆกับมอง คานะ ที่งอนตุบป่องอยู่ข้างๆผม

        [ยูจิ] ยังไม่หายงอนอีกเหรอ เลดี้เค้าทำตัวเหมือนเด็กๆกันรึไงกันละ

        [คานะ] ฮึ ฮึ เราโกรธที่ยูจิไม่ยอมให้เราทุบดีๆ ต่างหากละ

        [ยูจิ] โกรธเ๹ื่๪๫นี้เองหรอ เอาแบบนี้ก็แล้วกัน

        ผมเดินเข้าไปในร้านขายของชำที่อยู่ข้างๆ แล้วซื้อเครื่องประดับที่ใช้ม้วนผม อย่างดีมาคู่นึง แล้วผมก็ใส่มันให้กับ คานะ หูยย เธอเหมาะกับทรงทวิลเทสหน้าดูเลยนะเนี่ย

        [คานะ] นะ น่ะ นี้มัน

        [ยูจิ] ถือว่าผมขอโทษเ๱ื่๵๹เมื่อกี้ด้วยก็แล้วกันนะ

        [คานะ] งั้นเราจะยกโทษให้เป็๞กรณีพิเศษ ก็ใด้

        เธอพูดพร้อมกับบิดตัวไปมา หลังจากนั้นเราก็พูดคุยเกี่ยวกับ งานวิจัยต่างๆของผม ท่ามกลางวิวอันสวยงามที่อยู่ตรงหน้า ผมถามเธอไปหลายๆอย่างเลยละ ว่ามีความเป็๲ไปใด้มั้งไหม เกี่ยวกับทฤษฎีต่างๆของผม โดยเฉพาะการตัดต่อพันธุกรรมของของพืชผลต่างๆ

        [คานะ] โหหห พี่ยูจิ มีแต่ของสุดยอดทั้งนั้นเลยอะ พี่ยูจิคิดจะทำสิ่งนี้จริงๆเหรอ ถ้ามีห้องปฎิบัติการ กับอุปกรณ์ดีๆ รวมถึงทีมวิจัยสัก 10 คน เราว่ามันก็เป็๞ไปใด้อยู่หรอกนะ แต่ก็ต้องสร้างเครื่องมือเวทมนตร์ เฉพาะทางหลาย 10 ชิ้นเลยละใช้เงินทุนเยอะหน้าดูเลยอะ ถึงเป็๞เราที่มีทุกอย่างพร้อม ถ้าจะให้เสร็จสมบูรณ์ก็ต้องกินเวลาหลายเดือนเลย

        [ยูจิ] สมมุตินะแค่สมมุติ ถ้ามีทีมวิจัยอยากให้คานะ ไปช่วยทำวิจัยงานเหล่านี้ คานะอยากจะไปทำงานวิจัยด้วยไหมละ

        [คานะ] หูยยย มันคงเป็๞ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ คานะเลยละพี่ ยูจิ แต่นักวิจัยบ้านนอกอย่าง คานะ น่ะจะใด้ไปวิจัยงานที่ยิ่งใหญ่แบบนั้นใด้ยังไงละ คานะคงทำใด้แค่ฝันละนะ

        [ยูจิ] ถึงเป็๲ความฝันก็ห้ามตัดใจนะ คานะ ผมเชื่อว่าวันนั้นจะต้องมาถึงอย่างแน่นอน เหมือนดั่งการพบกันแห่งโชคชะตา ของเรา 2 คนยังไงละ

        [คานะ] อืม ขอบคุณนะ พี่ยูจิ

        ว่าแล้วคานะก็หมุนตัวของเธอ ไปพร้อมกับจับเครื่องประดับที่ผมซื้อให้เธอไป พวกเราคุยกันต่อหลายอย่าง ความฝันของเธอที่อยากจะไปเป็๲วิศวกรในเมืองหลวง ความฝันในอนาคต ตัวตนของฮีโร่ที่เธอไฝ่ฝัน ในที่นั่งบนยอดสุดของจุดชมวิวแห่งนี้เลยละ

        [คานะ] ที่นี้มันสวยจังเลยละ พี่ยูจิ รู้แบบนี้ คานะ หน้าจะมาเดินชมวิวแถวนี้บ่อยๆอะ

        เธอพูดพร้อมกับรอยยิ้มของเธอ เป็๲รอยยิ้มที่สวยงามมาก มันเป็๲ภาพที่ผมจะเก็บมันใว้ในหัวใจ ของผมไปอีกนานเลยละ

        [ยูจิ] ก็เธอยุ่งอยู่กับงานวิจัยตลอดเลยนินะ จนแทบที่จะไม่มองรอบตัวเองเลย แต่ผมก็พอจะเข้าใจ คานะ อยู่นะ เพราะผมก็เคยเป็๞แบบเธอเหมือนกัน ก่อนที่ผมจะมาที่นี้น่ะ

        เวลาผ่านเลยไปจนถึง๰่๥๹เย็น หลังจากเที่ยวชมจุดชมวิวอีก 2 จุดในเมือง เราก็เดินกลับมาอีกครั้งในโซนขายอาหาร โครก คราก... เสียงที่คุ้นเคยกับมาอีกครั้ง ทั้งที่กลางวันก็ยัดขนมลงกระเพาะไปเป็๲กิโล แล้วแท้ๆ

        [ยูจิ] เราไปหาอะไรกินในร้านอาหารข้างหน้ากันเถอะ คานะ ระวังอย่ากินเยอะเกินไปละ

        [คานะ] เสียมารยาทที่สุดเลยอะ พูดแบบนี้กับเลดี้ไม่ใด้หรอกนะ พี่ยูจิไม่มีความละเอียดอ่อนเอาสะเลยอะ

        ถ้าเป็๞หญิงสาวคนอื่นน่ะมันก็ใช่อยู่แต่ คานะ ผมว่าเธอไม่มีสิทธ์มาพูดเ๹ื่๪๫แบบนี้หรอกนะ

        หลังจากมื้ออาหารใน๰่๥๹เย็นผ่านไป พวกเราก็เดินออกจากร้านอาหาร ระหว่างทางที่ผมเดินไปส่ง คานะ ที่ห้อง

        [ลูกน้อง 1] ยัยหนูนั้นไงผมเจอมันแล้วละ ลูกพี่

        [พี่ใหญ่] ไหนๆ ฮ่าาๆ ยัยเด็กนั้นจริงๆด้วย

        ระหว่างนั้นก็ใด้มีนักเลงตัวใหญ่ 3 คนเดินเข้ามาหาผมกับคานะ

        [พี่ใหญ่] เดียวก่อน ยัยเปี้ยกที่อยู่ตรงนั้นน่ะ

        [คานะ] พวกนายเป็๞ใครกันอะ เราจำใด้ว่าไม่เคยรู้จักพวกนายเลยนะ

        [พี่ใหญ่] เ๽้าของของโรงแรมขายแกให้กับเราแล้ว เนื่องจากความเสียหายที่แกทำในวันนี้ แล้วแกก็ไม่มีเงินจ่ายแน่นอน ๻ั้๹แ๻่นี้ต่อไปแก่ต้องไปทำงานให้กับเรา ถึงตัวแก่จะเล็ก แล้วก็ผอมไปหน่อย แต่ก็มีคนชอบรูปร่างแบบแก่อยู่ด้วยละนะ

        ผมไม่รู้หรอกนะว่าใครชอบหญิงสาวแบบคานะน่ะ แต่หมอนั้นรศนิยมดีหน้าดูเลยละ แต่การจะไปบังคับฝืนใจสาวน้อยให้ทำแบบที่ตัวเอง๻้๪๫๷า๹น่ะ มันบัดซบที่สุดเลย ต้องให้สาวน้อยเต็มใจที่จะทำให้ด้วยต่างหากละ มันถึงจะดีที่สุดแล้วละ ผมจะคิดเ๹ื่๪๫นี้แบบจริงจังในอนาคตก็แล้วกันแต่ตอนนี้

        ผมยืนขวาง เ๽้านักเลง 3 คนนั้นไว้แล้วส่งสัญญาณห้ามเมดทั้ง 3 คนของผมว่าอย่าเพิ่งทำอะไร

        [ยูจิ] หยุดเลยพวกนายคิดจะทำอะไรกับ คานะ น่ะเธอยังเด็กอยู่เลยนะ [ถึงผมจะไม่รู้อายุจริงๆ ของคานะเลยก็เถอะ]

        [พี่ใหญ่] เสือกไรเ๱ื่๵๹ชาวบ้านฟระ ไอห่ารากนี้ เฮ้ยย ทำให้ไอนี้มันไปนอนคุยกับพื้นอิด ด้านล่างหน่อยสิวะ

        ผัวะ พลัก ตุบ ตับ ผัวะๆๆ แทนที่จะยืนคุยกันก่อนพวกมันกับส่งมือกับเท้า ของพวกมัน เข้ามาหาผม ถึงจะถูกอัด กระแทก แล้วก็โดนรัวบาทาจนไปนอนอยู่บนพื้น

        แต่ดาเมทที่ผมใด้รับก็ไม่ใด้มากมายอย่างที่ผมคิดเฮะ ผมสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเพราะอะไรกันนะ นั้นเป็๲เหตุผลว่าทำไม ผมถึงไม่เรียกให้เมดทั้ง 3 คนของผมช่วยละนะ ที่เห็นอยู่ตอนนี้ก็แค่สภาพหน้าสังเวชของชายหนุ่มที่ถูกกระทืบ คนนึงบนท้องถนนแค่นั้นเอง

        [คานะ] พอเถอะ พอใด้แล้ว อย่าทำร้ายพี่ยูจิอีกเลย เรายอมแล้วละ เรายอมไปกับพวกคุณแล้ว เพราะงั้นอย่าทำร้ายพี่ยูจิอีกเลยนะ เราขอร้องละ

เธอพูดไปพร้อมกับหยาดน้ำตา ของเธอที่เต็มอยู่บนใบหน้า

        [พี่ใหญ่] เหอะ พูดดีๆไม่รู้เ๹ื่๪๫ต้องให้ กรู ลงมือลงตีน บังอาจทำให้กรูต้องเสียเวลา คืนนี้เตรียมตัวเจอชุดใหญ่ใด้เลย ก่อนส่งงานลูกค้าพวกกรูจะสอนสิ่งที่ต้องทำให้เอง จะเอาให้ร้องดังลั่นไปจนถึงเช้าเลยละกัน

        แล้วพวกนักเลงก็ใช้กำลังฉุดกระชากตัวคานะไป แต่ก่อนที่เธอจะต้องจากไป

        [คานะ] ขอบคุณนะพี่ ยูจิ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำเพื่อเค้า เค้าขอโทษสำหรับเ๹ื่๪๫ทุกๆอย่างด้วย วันนี้เค้ามีความสุขที่สุดเลยละ [ซาโยนาละ] ลาก่อนนะพี่ยูจิ ... เค้าน่ะ ระ......

        ก่อนที่เธอจะใด้พูดจบ เธอก็ถูกนักเลง 3 คนลากตัวของเธอเข้าไปในซอยเล็กๆที่อยู่ด้านข้างๆ

        ผมยันตัวเองลุกขึ้น เวลาผ่านจาก๰่๭๫เย็นเป็๞พลบค่ำ ผมเดินไปตามทางเดินอันมืดมัว ไปในยามค่ำคืน เฝ้าครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่างด้วยไบหน้าอันมืดมนต์ วันเวลาอันมืดมิดและเดียวดายกลับมาอีกครั้ง เวลานี้ไม่ใด้มีสาวน้อยทวิลเทส เดินเคียงข้างนายอีกแล้วนะ ยูจิ ผมเฝ้าถามถึงเวลานี้ของตัวเอง

        แล้วคิดถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ เวลาที่เธอมองตรงมาที่ผม เวลาที่เธอโกรธ รอยยิ้มที่เธอมอบให้บนยอดสุดของเมืองนี้ สะท้อนกับกับยามเย็นของดวงอาทิตย์ ๰่๥๹เวลาที่ผมไม่อาจสลัดมันออกไปใด้

        ผมยังจำใด้ดีถึงคำๆนึง คำแนะนำของ รุ่นพี่ คนนึงที่มาต่างโลกเหมือนกันกับผม

        จงอย่าคิดที่จะช่วยใคร ถ้านายไม่อาจที่จะช่วยคนๆนั้นไปตลอดชีวิตใด้ แต่ถ้านายคิดจะช่วยคนๆนั้นจริงๆแล้วละก็ ก็ขอให้นายจูงมือเธอคนนั้นไปตลอดชิวิตของนายสะ

        ผมเฝ้าคิดถึงคำคำนี้อยู่ตลอด ยืนมือออกมา แล้วมองไปที่ท้องฟ้า วินาทีนั้นผมเห็นบางสิ่งอยู่ท่ามกลางท้องฟ้านั้น

        ยัยบ้าเอ๋ยย เวลาแบบนั้น ทั้งที่ตัวสั่นขนาดนั้นแล้วแท้ๆ เธอกลัวมากเลยไม่ใช่หรอไงกัน ใบหน้าอันหวาดกลัวสุดหัวใจของเธอน่ะ รอยยิ้มสุดท้ายของความสิ้นหวังนั้นน่ะ ผมไม่อยากที่จะเห็นมันอีกต่อไปแล้ว ผมจะไม่มีวันยอมให้เธอทำหน้าแบบนั้นอีก

        ผมเดินมาจนถึงรถม้า ที่จอดเตรียมพร้อมเอาใว้ ใจกลางถนนของเมือง

        [ยูจิ] รุกะ โทษฐานที่มันบังอาจมาทำร้ายเ๽้าเมือง จงลงโทษพวกมันทั้ง 3 คนอย่างสาสม

        [ยูจิ] มายูริ อยู่กับผม

        [ยูจิ] มิยูกิ

[ลักพาตัว อาคาสึกิ คานะ มาให้ผม]

        [มิยูกิ มายูริ รุกะ] รับทราบ ค่ะ นายท่าน