บทที่ 5 ค่ำคืนมืดมิด แอบจับปลา
สวี่ิเยว่ถือลอบจับปลาไว้ในมือ หันไปบอกสวี่เซี่ยงหยางที่กำลังกินข้าวอยู่ว่า "พี่ ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนี้ ชาวบ้านต้องไม่ออกมาแน่ พวกเราไปหาปลาที่ริมแม่น้ำกันเถอะ พอดีจะได้ลองด้วยว่าลอบดักปลาที่พ่อสานเอาไว้ใช้ได้ผลดีแค่ไหน"
พอได้ยินว่าจะไปหาปลา สวี่เซี่ยงหยางก็ตื่นเต้น รีบวางชามข้าวในมือแล้วเดินตามสวี่ิเยว่ไป
สวี่ิเยว่นึกขึ้นได้ว่า การจับปลาต้องใช้เหยื่อล่อ จึงถามว่า "เครื่องในกับหัวงูแม่ทิ้งไปหรือยัง? เอามาใส่ในลอบเป็เหยื่อล่อปลาได้พอดีเลย"
"ยังไม่ได้ทิ้ง อยู่ในครัว" จางชุนฮวาพูดจบก็เดินไปหยิบเครื่องในงูที่ครัว
สวี่ิเยว่ส่งลอบดักปลาให้สวี่เซี่ยงหยาง แล้วผายมือให้สวี่เซี่ยงหยางเอาเครื่องในงูใส่ลงไปในลอบ
จากนั้นเธอก็แบ่งหมั่วโถวเล็กน้อยจากบนโต๊ะโยนลงไปในลอบเป็เหยื่อล่อปลา
เมื่อเตรียมของเสร็จ พี่น้องสองคนก็เดินลุยน้ำไปที่ริมแม่น้ำ
ทันทีที่ไปถึงริมแม่น้ำ ฝนก็เริ่มซาลง สวี่ิเยว่บอกให้สวี่เซี่ยงหยางนำลอบที่ใส่เหยื่อแล้วไปวางไว้ในแม่น้ำใกล้กับพงต้นอ้อ
เพราะกลัวว่าลอบจะถูกกระแสน้ำพัดไป สวี่ิเยว่จึงหาเชือกป่านมาผูกไว้กับลอบ แล้วเอาปลายเชือกอีกข้างหนึ่งไปผูกไว้กับก้อนหินก้อนใหญ่
สวี่เซี่ยงหยางวางลอบดักปลาเสร็จก็ปีนขึ้นฝั่ง ทั้งสองพี่น้องวิ่งไปหลบฝนใต้ต้นไม้
ต้นฤดูใบไม้ร่วงทางตะวันออกเฉียงเหนือ อากาศกลางวันกับกลางคืนต่างกันมาก ค่ำคืนที่ฝนตกแบบนี้ยิ่งหนาวเย็นจนฟันของสวี่ิเยว่กระทบกัน
ถึงรู้ว่าฝนตกตอนกลางคืนอากาศจะเย็น เธอจึงตั้งใจใส่เสื้อผ้าหนา ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะหนาวขนาดนี้
ลมเย็นพัดมา สวี่เซี่ยงหยางเห็นสวี่ิเยว่หนาวจนตัวสั่นก็รู้สึกสงสาร "ิเยว่ พี่ไปส่งเธอกลับบ้านก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาเอาลอบดักปลา"
"พี่ ไม่ต้องหรอก พวกเรารอกันอีกหน่อย ค่อยเก็บลอบขึ้นไปก็ได้" สวี่ิเยว่เองก็อยากรู้ผลของลอบดักปลาเช่นกัน
เวลาผ่านไปสักพัก สวี่ิเยว่ก็หันไปบอกพี่ชายของเธอว่า "พี่ ฉันว่าเวลาได้แล้ว ไปดึงลอบขึ้นมาดูกันเถอะ"
จากนั้นสองพี่น้องก็เดินไปที่โขดหินซึ่งผูกลอบเอาไว้ สวี่เซี่ยงหยางเอื้อมมือไปดึงเชือกที่ผูกอยู่ แต่เชือกไม่ขยับ
"พี่ เรามาช่วยกันดึงดีกว่า ฉันว่าในลอบต้องมีปลาติดเยอะแน่ ๆ" สวี่ิเยว่พูดพลางเข้าไปช่วยพี่ชายดึงเชือก
ในที่สุดสองพี่น้องก็ช่วยกันดึงลอบขึ้นมาบนฝั่งได้ พอพ้นน้ำ พวกเขาก็เห็นปลาในลอบดิ้นพล่านไปหมด
เมื่อสองพี่น้องเห็นลอบที่เต็มไปด้วยปลา พวกเขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น
สวี่เซี่ยงหยางรีบเทปลาทั้งหมดจากลอบลงในตะกร้าสะพายหลัง
สวี่ิเยว่นับปลาที่มีขนาดแตกต่างกันได้กว่าสิบตัว ปลาตัวใหญ่คาดว่าจะหนักประมาณ 4-5 จิน*[1] ส่วนตัวเล็กก็มีขนาดเท่าฝ่ามือ
เขามองดูก้อนหมั่นโถวในลอบดักปลาที่ยังละลายไม่หมด จึงให้สวี่เซี่ยงหยางนำลอบปลาไปวางในแม่น้ำใกล้กอสาหร่ายอีกครั้ง
สภาพอากาศเช่นนี้หาได้ยากนัก เมื่อฟ้าประทานโอกาสให้ตน เธอก็ต้องรู้จักทะนุถนอมและฉวยโอกาสนี้จับปลากลับบ้านให้มากที่สุด
เมื่อวางลอบหลังที่สองลง สวี่ิเยว่ไม่กล้าปล่อยทิ้งไว้ในแม่น้ำนานเกินไป จึงให้สวี่เซี่ยงหยางดึงขึ้นมา
ฝนหยุดตกแล้ว แต่ไม่มีนาฬิกา เธอไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ิเยว่เป็ห่วงว่าถ้าฟ้าสาง ระหว่างทางกลับบ้าน พวกเราจะถูกชาวบ้านเห็นเข้า
ทำอะไรต้องรู้จักพอ ไม่โลภมาก
ลอบดักปลาหลังที่สองจับปลาได้แค่ห้าตัว แต่โชคดีที่ตัวไม่เล็ก
ต่อมา เซี่ยงหยางก็ถอนหญ้าริมแม่น้ำมาจำนวนหนึ่ง ปิดคลุมตะกร้าไว้บนหลัง แบกตะกร้าที่หนักอึ้งขึ้นหลังพลางจูงมือิเยว่ พี่น้องทั้งสองคนจึงค่อย ๆ เดินกลับบ้านอย่างระมัดระวัง
ถนนหลังฝนตกเดินยากเป็พิเศษ พี่น้องทั้งสองจึงเดินช้าหน่อย
พอถึงหน้าบ้าน เธอก็เห็นเงาร่างคนอยู่รำไร คิดว่าน่าจะเป็สวี่อวี้เฉิง
สวี่อวี้เฉิงเห็นพี่น้องกลับมาอย่างปลอดภัยก็เบาใจ ไม่กล้าส่งเสียงดัง กลัวรบกวนเพื่อนบ้าน จึงค่อย ๆ ถอยกลับเข้าไปในบ้าน
พี่น้องสองคนก็เร่งฝีเท้า พอเข้าไปในบ้าน สวี่อวี้เฉิงก็รีบปิดประตูทันที แล้วบอกให้สวี่ิเยว่เข้าไปคุยกันในบ้าน
พอเข้าไปในบ้านก็ได้ยินเสียงจางชุนฮวาพูดว่า "ิเยว่ เซี่ยงหยาง รีบมาดื่มน้ำขิงร้อน ๆ แม่อุ่นไว้ให้แล้ว"
ในบ้านมืดสนิท ตระกูลสวี่ไม่กล้าเปิดไฟ กลัวเพื่อนบ้านเห็นว่าบ้านสวี่ไม่ได้นอนดึกแล้วยังเปิดไฟอยู่ คงจะสงสัยกันทั้งหมู่บ้านหยวนเป่า เพราะต่างก็รู้ว่าตระกูลสวี่ประหยัดค่าไฟ วัน ๆ จึงไม่ค่อยเปิดไฟกัน
สวี่เซี่ยงหยางวางตะกร้าลงข้างเตาในครัว
อาศัยแสงไฟ จางชุนฮวามองเห็นปลาในตะกร้าอย่างชัดเจนก็เอ่ยขึ้นอย่างดีใจว่า "ตกปลาได้เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ"
ได้ยินจางชุนฮวาพูดจบ สวี่อวี้เฉิงก็เดินมาดูที่ตะกร้าบ้าง เมื่อเห็นว่าตกปลาได้เยอะขนาดนี้ก็ตื่นเต้นจนมือไม้สั่น
เขาพูดกับจางชุนฮวาว่า "แม่ รีบต้มปลาตอนที่ฟ้ายังมืดอยู่เถอะ ถ้าต้มตอนกลางวันเดี๋ยวเพื่อนบ้านได้กลิ่น"
เมื่อมองดูปลาในตะกร้า สวี่อวี้เฉิงก็พูดต่อว่า "ปลาเยอะขนาดนี้ พวกเราก็กินไม่หมด เดี๋ยวพ่อจะเอาไปให้ที่บ้านอวี้ฉินสักสองตัวตอนฟ้ายังไม่สว่าง"
จากความทรงจำของเ้าของร่างเดิม สวี่ิเยว่ได้รู้ว่าสวี่อวี้เฉิงและน้อง ๆ ทั้งสามคนมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาโดยตลอด ที่ตระกูลสวี่สามารถสร้างบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ได้ สวี่อวี้เฟิงผู้ล่วงลับมีส่วนอย่างมาก
หลายปีมานี้ ชีวิตของตระกูลสวี่ตกต่ำลงอย่างมาก และส่งผลกระทบไปถึงสวี่อวี้ฉินด้วย สวี่อวี้เฉิงรู้สึกผิดอยู่เสมอ คิดว่าเป็เพราะครอบครัวของเขาที่ทำให้เธอต้องลำบาก
หลังจากดื่มน้ำขิงเสร็จแล้ว เธอก็รู้สึกอุ่นขึ้นมาก จึงวางถ้วยลงข้างเตา แล้วหันไปเห็นเห็ดที่กองอยู่เต็มพื้นที่มุมห้องครัว
"พ่อกำลังเตรียมเห็ดกับเห็ดหูหนูให้อาหญิงสินะ ฝนตกหนักเมื่อคืนนี้ คงจะมีเห็ดขึ้นเต็มูเาอีกแน่ ๆ"
"อืม" สวี่อวี้เฉิงคาดว่าใกล้จะเช้าแล้ว จึงใส่ปลาคาร์ปขนาดใหญ่สองตัว ปลาไนสามตัวลงในตะกร้า แล้วเอาเห็ดกับเห็ดหูหนูปิดทับบนปลาอีกที สุดท้ายก็ใช้ใบไม้ขนาดใหญ่ปิดคลุมตะกร้าไว้
สวี่อวี้เฉิงไม่รอให้ปลาสุกดี เขาก็รีบสะพายตะกร้าออกจากบ้านโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย เดินกะเผลก ๆ มุ่งหน้าไปยังตัวเมือง
หมู่บ้านหยวนเป่าอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองมากนัก ชายฉกรรจ์ใช้เวลาเดินเพียงชั่วโมงเดียวก็ถึง
แต่สำหรับสวี่อวี้เฉิงที่เดินไม่ค่อยสะดวก เขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงครึ่งจึงจะถึงตัวเมืองได้
ระหว่างที่สวี่อวี้เฉิงเดินทางไปไม่นาน ปลาก็สุกได้ที่แล้ว
จางชุนฮวาเห็นว่ามีปลาจำนวนมาก หากเก็บไว้ในบ้านเกรงว่าจะถูกพบเข้า จึงตัดสินใจนำปลามาต้มทั้งหมด เก็บไว้กินได้หลายมื้อ รวม ๆ แล้วต้มไปหลายหม้อเลยทีเดียว
ท้องฟ้าเริ่มสางเป็สีขาวหม่น ขณะเดียวกัน เสียงไอติด ๆ กันก็ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องของสวี่ฟู่กุ้ย
จางชุนฮวาเห็นว่าพ่อสามีตื่นแล้ว จึงคีบเนื้อปลาทั้งหมดใส่ชามแล้วยกไปให้เขาที่ข้างเตียง
เธอรินน้ำร้อนใส่แก้วส่งให้สวี่ฟู่กุ้ย พร้อมกับกล่าวว่า "พ่อคะ เมื่อคืนิเยว่กับเซี่ยงหยางตกปลาได้เยอะเชียว อวี้เฉิงเห็นว่าบ้านเรากินไม่หมด เลยเอาปลาเข้าเมืองไปให้ครอบครัวของอวี้ฉินั้แ่เช้ามืดแล้ว"
สวี่ฟู่กุ้ยเอนหลังพิงกับหัวเตียง หลังจากไอเสร็จอกของเขาก็ยังคงกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความเหนื่อยล้า เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าตามวัย "ิเยว่กับเซี่ยงหยางเป็เด็กดี เป็พ่อเองที่ทำให้พวกเขาลำบาก"
"พ่ออย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ เซี่ยงหยางและิเยว่โตเป็ผู้ใหญ่กันหมดแล้ว วันเวลาที่ดี ๆ ของครอบครัวเรายังมีอีกเยอะ" จางชุนฮวากล่าวด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังหลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อวานมา
[1] จิน คือ หน่วยวัดน้ำหนัก 1 จิน เท่ากับ 0.5 กิโลกรัม
596
