การลาออกของหานซูฉีกับหานซ่งเฉวียนไม่ได้ถูกพูดถึงมากนัก เพราะข่าวที่เย่จื่อหานกับหลิงผูเถาเปิดตัวว่ากำลังคบกันกลับเป็ข่าวที่น่าสนใจมากกว่า
“ถ้ารู้ว่าข่าวของพวกแกจะขายดีขนาดนี้ ฉันขอสัมภาษณ์พวกแกั้แ่แรกซะก็ดี น่าเสียดายจริงๆ” โจวต้าเหนิงพูดอย่างเสียดาย
เจิ้งซิงอีที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์บันเทิงฉบับหนึ่งอยู่ก็เห็นด้วยและยังดูรูปในข่าวอย่างพอใจ “เขาเลือกรูปถ่ายของพวกแกออกมาดูดีทีเดียว ดูสิ...จื่อหานมุมนี้หล่อมาก ส่วนเถาเถาของเราก็สวยหวาน ถ้ามีการโหวตคู่รักแห่งปี ฉันว่าคู่ของแกต้องได้รางวัลแน่ๆ”
“แต่ฉันสงสัยว่าอยู่ดีๆ ทำไมถึงมีปาปารัสซีมาทำข่าวฉัน” หลิงผูเถาทำท่าคิด
“แกจะไปคิดอะไรมาก จื่อหานก็เป็ทายาทคนเดียวของเย่กรุ๊ป ส่วนแกก็เป็ลูกสาวคนเดียวของหลิงกรุ๊ป เศรษฐีอันดับหนึ่งกับเศรษฐีอันดับสามของประเทศคบหากัน มีใครบ้างจะไม่สนใจ” เจิ้งซิงอียังนั่งอ่านข่าวต่อ “ในเนื้อข่าวก็ไม่ได้เขียนอะไรเสียหายนะ มีแต่คำชม”
“ไม่ต้องไปคิดอะไรมากแล้ว มีคนจ้างให้ปาปารัสซีแอบถ่ายและส่งข่าวของเราให้หนังสือพิมพ์ฉบับนี้” เย่จื่อหานบอก
“ใครเหรอ?” หลิงผูเถาหันไปถาม
“ตระกูลหวง”
“หา! ตระกูลหวง พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ คุณลุงหลิงก็บอกไปแล้วว่าถ้าพวกเขามายุ่งกับเถาเถาอีก คุณลุงหลิงจะจัดการกับพวกเขาอย่างเด็ดขาด” โจวต้าเหนิงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “พวกเขาต้องโง่ขนาดไหนที่ไม่ฟังคำเตือนของคุณลุงหลิง”
“คุณอาไม่มาจัดการเื่นี้หรอก เพราะฉันบอกคุณพ่อกับคุณอาไว้แล้วว่าฉันจะจัดการเอง” เย่จื่อหานพูดยิ้ม “ฉันคิดว่าหลังจากนี้คงมีข่าวเกี่ยวกับอดีตของฉันกับเถาเถาตามมาอีกมากเลยล่ะ”
“ว่าแต่คนตระกูลหวงจะทำเื่พวกนี้ไปทำไม เพราะข่าวในอดีตของเถาเถาก็ไม่ใช่เื่ดีสำหรับพวกเขา” เจิ้งซิงอีวางหนังสือพิมพ์ในมือลง “เมื่อก่อนก็เป็พวกเขาที่ทารุณเถาเถามาทั้งนั้น”
“ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรเหมือนกัน เพราะตอนนี้ฉันสืบได้แค่ว่าใครเป็คนให้ปาปารัสซีมาแอบถ่ายฉันกับเถาเถาเท่านั้น” เย่จื่อหานทำหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษนะเถาเถาที่ฉันปิดข่าวไม่ทัน”
“นายจะขอโทษทำไม มันไม่ใช่ความผิดของนายซะหน่อย” หลิงผูเถายิ้ม “อีกอย่างฉันอยากให้คนตระกูลหวงรีบเอาเื่ในอดีตของฉันออกมาพูดให้เร็วที่สุดมากกว่า เพราะฉันจะเล่าให้ทุกคนฟังให้หมดเปลือกเลยว่าพวกเขาทำเื่เลวร้ายไว้กับฉันมากมายขนาดไหน ฉันอยากเห็นวันที่พวกเขาไม่เหลืออะไรเพราะการกระทำของตัวเอง”
“ดีที่ลี่ลี่บินไปเรียนที่ต่างประเทศแล้ว ไม่งั้นเธอคงต้องมาเสียใจกับการกระทำของพ่อแม่ตัวเองอีกแน่” โจวต้าเหนิงถอนหายใจ “เฮ้อ...จะกลับตัวเป็คนดีทั้งที ทำไมมันดูยากเย็นจัง”
“นั่นสิ มีคนที่บ้านคอยเป็ตัวถ่วงอย่างนี้ ฉันแนะนำให้ลี่ลี่อยู่ต่างประเทศถาวรไปเลย” เจิ้งซิงอีสนับสนุน
หลิงผูเถาเล่าเื่ที่หวงเหมยลี่มาเตือนเธอว่าสองพี่น้องตระกูลหานวางแผนจะทำลายชื่อเสียงของเธอให้โจวต้าเหนิงกับเจิ้งซิงอีฟัง และยังเล่าว่าหวงเหมยลี่มาขอโทษเธอกับเื่ในอดีตแล้ว ทีแรกโจวต้าเหนิงกับเจิ้งซิงอียังไม่เชื่อใจ แต่เย่จื่อหานได้ยืนยันให้เพื่อนทั้งสองฟังอีกครั้งว่าหวงเหมยลี่สำนึกผิดได้แล้วจริงๆ ทั้งคู่ถึงได้ยอมเชื่อ
“เถาเถา เย็นนี้ฉันคงไปดูหนังกับพวกเธอไม่ได้แล้วนะ ฉันต้องไปกินเลี้ยงรับรองที่บริษัทกับคุณพ่อ ยังไงคืนนี้ฉันจะโทรหานะ” เย่จื่อหานหันไปกำชับ “เหนิงเหนิง ซินดี้ ฝากดูแลที่รักของฉันด้วยนะ”
“จื่อหาน ความจริงแล้วนายไม่ได้จะไปงานเลี้ยง แต่นายจะกลับไปจัดการกับคนที่ปล่อยข่าวลือของนายกับเถาเถาใช่ไหม?” โจวต้าเหนิงตาเป็ประกาย “ให้นักข่าวของฉันช่วยไหม”
“วันนี้ฉันไปกินเลี้ยงที่บริษัทจริงๆ ส่วนหนังสือพิมพ์ของเธอฉันต้องใช้บริการแน่นอน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เอาไว้ให้ฉันจัดการเื่ต่างๆ เสร็จ ฉันสัญญาว่า C-Daily จะเป็เ้าแรกที่ได้ทำข่าว”
“ิเฉิน ลูกเป็คนส่งข่าวให้ปาปารัสซีไปแอบถ่ายและให้หนังสือพิมพ์ลงข่าวเื่ที่เย่จื่อหานกับหนูเถาเถาคบกันใช่ไหม” ฉั่วลี่อิงถามลูกชาย
“เป็หนังสือพิมพ์บันเทิงของเพื่อนผมเองครับแม่ ่นี้ยอดขายของมันไม่ค่อยดี ผมก็เลยช่วยหาข่าวให้นิดหน่อย”
“แต่ข่าวนี้มันจะไม่ทำให้ลูกเข้าใกล้หนูเถาเถาได้ยากขึ้นเหรอ ทายาทของเศรษฐีอันดับต้นของประเทศคบกัน ลูกจะเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาได้ยังไง”
“คุณแม่ครับ คุณแม่ลืมไปแล้วเหรอครับว่าเถาเถาเคยหมั้นกับหานซ่งเฉวียนมาก่อน ผมไม่เชื่อหรอกว่าถ้ามีข่าวเื่นี้เผยแพร่ออกไป คนตระกูลเย่จะไม่สนใจ โดยเฉพาะไอ้หน้าอ่อนเย่จื่อหานนั่น ถ้าผมแกล้งพูดให้มันเข้าใจผิดคิดว่าเถาเถากับหานซ่งเฉวียนคบกันแบบเกินเลยกันไปนานแล้ว ผมว่ามันคงรับไม่ได้หรอกที่ตัวเองจะกินของเหลือของคนอื่น ถึงตอนนั้นก็จะเป็ผมที่เข้าไปปลอบใจ และเถาเถาก็จะต้องนึกถึงความดีและซาบซึ้งใจที่ผมไม่รังเกียจอดีตของเธอ”
“แต่มันเป็การทำลายชื่อเสียงของหนูเถาเถานะ ลูกไม่กลัวว่าประธานหลิงจะรู้ความจริงเหรอ” ฉั่วลี่อิงถามเสียงเครียด ั้แ่ที่ประธานหลิงประกาศต่อหน้าทุกคนในงานวันนั้น เพื่อนนักธุรกิจที่เคยสนิทสนมกันก็ตีตัวออกหาก แม้แต่คู่ค้าที่เคยทำงานร่วมกันมาหลายปี บางคนก็ถึงกับยกเลิกสัญญาและยอมจ่ายค่าปรับ เพียงเพราะไม่อยากติดต่อกับพวกเขา เธอกลัวว่าถ้าประธานหลิงรู้ว่าข่าวลือทั้งหมดเกิดจากลูกชาย เห็นทีกิจการของสามีคงจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว
“แม่จะกลัวอะไรครับ ปาปารัสซีที่ผมจ้างเป็ช่างภาพอิสระที่ผมจ้างมาจากต่างประเทศทั้งนั้น เป็การจ้างงานแบบครั้งเดียวจบ ไม่มีทางที่คุณลุงหลิงจะตามหาตัวพวกเขาเจอ”
“อย่างงั้นก็เถอะ ลูกอย่าลืมว่าคนที่ได้ประโยชน์จากเื่นี้ไม่ได้มีแค่เรา ยังมีหานซ่งเฉวียนที่พลอยจะได้ประโยชน์ด้วยอีกคน”
“จัดการกับหานซ่งเฉวียนก็ไม่ยากนี่ครับแม่”
“ลูกหมายความว่ายังไง?”
“หานซ่งเฉวียนเป็คนหลงตัวเองและไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ผมเชื่อว่าพอเขาได้อ่านข่าวนี้ เขาต้องไปหาเื่ให้เถาเถารำคาญ และบางทีเขาอาจจะไปหาเื่เย่จื่อหานเลยก็ได้”
“แต่แม่ได้ยินมาว่าหานซ่งเฉวียนกับหานซูฉีกำลังจะถูกส่งไปเรียนที่ต่างประเทศเพราะตระกูลหานอยากปิดข่าวเื่ที่พวกเขาโกงการสอบ แม่คิดว่า่หัวเลี้ยวหัวต่อนี้หานเฟิงกับหลี่ซูหว่านคงไม่ปล่อยให้ลูกของพวกเขาออกมาก่อเื่อีกหรอก เดี๋ยวมันจะกระทบกับเื่ที่พวกเขากำลังจะเอาหานทรานสปอร์ตเข้าตลาดหลักทรัพย์”
“ถ้าเป็อย่างนั้นก็ยิ่งดีสิครับแม่ ตัดคู่แข่งไปได้คนหนึ่งโดยไม่ต้องเสียเวลาวางแผน ปล่อยให้หานซ่งเฉวียนพกความเชื่อมั่นของตัวเองไปเรียนต่างประเทศนั่นล่ะครับ กว่าเขาจะกลับมา ถึงตอนนั้นผมกับเถาเถาคงมีข่าวดีมารอต้อนรับเขาแล้ว”
“ลูกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ แม่ว่าั้แ่หนูเถาเถาย้ายกลับไปอยู่ตระกูลหลิง นิสัยเธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ”
“เธอคงแกล้งทำตัวเข็มแข็งไปอย่างนั้นล่ะครับแม่ และผมเดานะว่าที่เธอเมินเฉยต่อพวกเราคงเพราะโกรธที่เราเอาใจลี่ลี่มากกว่า แต่ตอนนี้ลี่ลี่ก็ไปเรียนที่ต่างประเทศแล้ว เราก็สามารถกลับไปเอาใจเธอได้เหมือนเดิม เท่านี้เถาเถาก็จะกลับมารักเราเหมือนเดิมแล้ว แม่อย่าลืมนะครับว่าเถาเถาอยู่กับพวกเรามาตั้งสิบกว่าปี เธอไม่มีทางลืมพวกเราได้หรอก”
“ถ้าลูกมั่นใจอย่างนั้นก็ตามใจ แต่ถ้า้าความช่วยเหลือ ลูกบอกพ่อกับแม่ได้ตลอดนะ”
“ไม่ต้องรอหรอกครับ เพราะผมมีเื่อยากให้แม่ช่วยอยู่พอดี”
“ลูกอยากให้แม่ช่วยเื่อะไร?”
“แม่เข้าไปตีสนิทกับคุณนายหลิงทีสิครับ เขาจะได้เห็นถึงความจริงใจของเรา อีกอย่างผมได้ยินมาว่าคุณป้าซูหว่านก็พยายามเข้าหาคุณนายเย่อยู่เหมือนกัน”
“หลี่ซูหว่านน่ะนะเข้าหาคุณนายเย่ หล่อนจะไปตีสนิทกับตระกูลเย่ทำไม”
“คงอยากให้หานซูฉีแต่งเข้าไปเป็สะใภ้ตระกูลเย่น่ะครับ”
“อย่างนั้นมันก็ดีกับเราไม่ใช่เหรอ”
“แม่คิดว่าถ้าเย่จื่อหานกับหานซูฉีลงเอยกันได้ ผมก็จะตัดคู่แข่งไปได้คนหนึ่งใช่ไหมครับ แล้วแม่ลองคิดดูสิครับว่าถ้าคุณป้าซูหว่านใช้ความสัมพันธ์ของตระกูลเย่เพื่อสนับสนุนให้หานซ่งเฉวียนเกี่ยวดองกับตระกูลหลิงล่ะ แม่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“ถ้าเป็อย่างนั้นก็เท่ากับลูกจะเสียเปรียบหานซ่งเฉวียนน่ะสิ ไม่ได้แล้ว แม่ต้องหาโอกาสไปพบคุณนายหลิงแล้วปรับความเข้าใจกับเธอว่าที่ผ่านมาเราไม่ได้ทำไม่ดีกับหนูเถาเถา แต่ที่เราต้องแกล้งใจดำแล้วทำไม่ดีกับเธอเพราะเราอยากให้เธอได้กลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวที่แท้จริง อยู่กับคนอื่นจะมีความสุขเท่ากับได้อยู่กับพ่อแม่ตัวเองได้ยังไง”
“แม่อธิบายให้ผมฟังก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ ไปอธิบายให้คุณนายหลิงฟังดีกว่า”
“นายก็เป็แฮกเกอร์ตัวท็อปของเรา แค่เจาะข้อมูลของหวงิเฉินมันจะไปยากอะไร” หลิงซีฮันถามว่าที่น้องเขย
“ก็แล้วพี่ใหญ่จะให้ผมเสียเวลาไปทำเื่ไร้สาระพวกนี้ทำไมล่ะครับ ไม่ใช่ว่าพี่กำลังตรวจสอบข้อมูลของตระกูลหวงอยู่เหรอ”
หลิงซีฮันมองเย่จื่อหาน “อ๋อ...นายก็เลยกะว่าจะใช้งานฉันโดยไม่ต้องเหนื่อยล่ะสิ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่เคยทำงานให้ใครฟรี”
“จะฟรีได้ยังไงล่ะครับ ผมเปิดโอกาสให้พี่ไปเดทกับเพื่อนผมได้เลย แบบนี้พอได้ไหมครับ”
“แล้วนายไม่กลัวว่าฉันจะเป็ตาแก่หลอกเด็กหรือไง”
เย่จื่อหานยิ้ม “ผมกลัวว่าพี่จะถูกยัยเหนิงเหนิงหลอกเอามากกว่า แต่ผมจะเตือนพี่ไว้อย่างนะครับ เหนิงเหนิงเกลียดที่สุดคือคนโกหก เพราะฉะนั้นมีอะไรพี่ก็อย่าไปโกหกเธอ”
“มีแค่เื่เดียวเท่านั้นล่ะที่ฉันบอกเธอไม่ได้ เพราะเื่นี้แม้แต่เถาเถา ฉันก็ไม่คิดจะบอก”
“ผมเข้าใจครับ เพราะถ้าเถาเถารู้ว่าพี่ก็เป็คนที่ย้อนอดีตกลับมาเหมือนกัน เธอคงจะรู้สึกผิดมากไปกว่านี้แน่ ตอนที่เธอรู้ความจริงว่าครั้งที่แล้วพี่ถูกทำร้ายจนตายในเรือนจำ เธอก็เอาแต่โทษตัวเองและร้องไห้ไม่หยุด” เย่จื่อหานถอนหายใจแล้วตบไหล่อีกฝ่าย “คราวที่แล้วที่พี่ต้องเข้าไปอยู่ในเรือนจำก็เพราะความใจร้อน คราวนี้พี่อย่าทำอย่างนั้นอีกนะครับ มันไม่คุ้มกันหรอก”
“อืม...ฉันเข้าใจแล้ว คราวนี้ฉันจะใจเย็นกว่าเดิมก็แล้วกัน
26K
