มุกตระการกลับขึ้นห้องนอนส่วนตัวหลังจากเพื่อนสนิทและพี่ชายกลับไปแล้ว สาวน้อยเฝ้าวนเวียนนึกถึงคำพูดต่างๆของพี่ชายเพื่อนที่เหมือนจะเปิดเผยความรู้สึกบางอย่างให้เธอรู้ มัทกรก็ชอบเธอเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ?
'รักเขาก็ต้องรักทุกอย่างรอบตัวเขา'
'สโนว์ กระซิบบอกพ่อหน่อยสิทำยังไงถึงจะได้ใจแม่เรา'
นึกมาถึงตรงนี้ อาการเห่อร้อนบนใบหน้าตีรวนกลับขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมาตกหลุมรักผู้ชายที่ดูห่ามๆซึนๆ แบบพี่ชายของเพื่อนคนนี้ได้ มัทกรไม่ใช่แบบของผู้ชายในสเป็คเธอสักอย่าง อ่อ..ตรงอยู่อย่างคือหล่อมาก!!
สาวน้อยยกมือสองข้างมาปิดใบหน้าตนเอง เมื่อนึกถึงเ้าของคิ้วหนาที่เรียงเส้นสวย ั์ตาคมที่แฝงแววดุอยู่เสมอยามทำหน้านิ่ง ริมฝีปากหยักขึ้นสีชมพูอ่อนจนผู้หญิงบางคนยังต้องอาย และส่วนที่เด่นที่สุดคือจมูกโด่งที่ขึ้นสันซะจนเ้าตัวน่าจะเกะกะสายตา ยัยมุกเอ๊ย...นี่เธอจะมาหลงรูปกายภายนอกแบบนี้ไม่ได้นะ
มุกตระการส่ายหน้าไปมาอยู่คนเดียวบนโต๊ะเครื่องแป้ง เลื่อนมือลงก็เห็นใบหน้าตนเองในกระจกเงาที่ขึ้นสีแดงแป๊ดอย่างน่าอาย
Rrrrrrrrrrrrrr
เสียงเรียกเข้าทำให้ร่างบางใจเต้นระรัว ไหนว่าจะไลน์มาทำไมถึงโทร มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู อาการใจเต้นเมื่อสักครู่กลับหายเป็ปลิดทิ้ง แอบผิดหวังนิดหน่อยที่ไม่ใช่คนที่ตนคิดไว้ ฮืออออ ขอโทษนะคะคุณแม่
"สวัสดีค่ะคุณแม่" เสียงหวานกรอกไปตามสาย
"หนูมุก นอนรึยังลูก" คุณหญิงมุกดาถามลูกสาวอย่างอ่อนโยน
"ยังค่ะ หนูมุกคิดถึงคุณแม่จัง"
"นี่ไง จะได้หายคิดถึงแล้ว แม่จะกลับไปหาหนูมุกแล้วนะคะ วันอาทิตย์เจอกันนะลูก" มารดาแจ้งข่าวมาตามสาย
"จริงเหรอคะคุณแม่! ดีใจจังเลยค่ะ คุณพ่อมาด้วยมั๊ยคะ"
"คุณพ่อไม่ได้กลับด้วยหรอกจ้ะ แม่เองก็คงกลับไปอยู่ด้วยได้ไม่นาน แต่จะให้รอคุณพ่อว่างแม่ก็รอไม่ไหว คิดถึงหนูมุกใจจะขาดแล้วค่ะ" มารดาอ้อนลูกสาวเสียงหวาน
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุณแม่ส่งไฟลท์บินมาให้หนูมุกนะคะ หนูมุกจะไปรับคุณแม่ที่สนามบินค่ะ"
"ได้จ้ะ คุณแม่วางสายก่อนนะลูก วันอาทิตย์เจอกันนะคะ"
"ค่ะคุณแม่ หนูมุกฝากหอมแก้มคุณพ่อด้วยนะคะ สวัสดีค่ะ"
หลังจากวางสายแล้ว มุกตระการจึงลุกไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน หลังจัดการตัวเองเรียบร้อย ร่างบางก็ก้าวขึ้นเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความไลน์อีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็ยังเงียบ จึงตัดใจเอนตัวลงนอน
Rrrrrrrrrrrrrr
ร่างบางกระเด้งตัวขึ้นอัตโนมัติ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเป็เบอร์ใคร
081-293-XXXX เบอร์แปลกที่เธอไม่ได้เมมไว้ แต่กลับจำได้ขึ้นใจเพราะเป็เบอร์ที่โทรหาเธอเมื่อตอนเย็น สาวน้อยจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์จนเสียงเรียกเข้าดับไป นับ 1 ไม่ทันถึง 10 เบอร์เดิมก็เรียกเข้ามาอีกครั้ง
“สวัสดีค่ะ” มุกตระการกรอกเสียงทักทายเบาๆ ผิดกับหัวใจที่เต้นโครมครามจน มือไม้เย็นเฉียบไปหมด
“พี่นึกว่ามุกนอนแล้วซะอีก” เสียงทุ้มที่เริ่มจะคุ้นหูเอ่ยมาตามสาย
“กำลังจะนอนค่ะ พี่มัทมีอะไรรึเปล่าคะ”
“ทำไมเสียงสั่นๆ ตื่นเต้นเหรอ” เสียงมัทกรถามพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ
“เปล่าซะหน่อย...มุกแค่ไม่รู้ว่าพี่มัทโทรหามุกทำไม” สาวน้อยตอบอุบอิบ พยายามควบคุมเสียงตัวเองไห้นิ่งเข้าไว้ มือบางกำชายเสื้อนอนเพื่อบรรเทาความตื่นเต้น
“ไม่รู้จริงเหรอ หมวยมันยังรู้เลยว่าพี่โทรมาทำไม” โอ๊ย..ทำไมต้องทำเสียงอ้อนด้วย ตายแน่มุกตระการ
“กุญแจอยู่ใกล้ๆด้วยเหรอคะ”
“ฮื้อ...โทรหามุก จะไปให้มันฟังได้ยังไง พี่อยู่ในห้องนอน หรืออยากให้มันเป็พยานรักด้วย” คนพูดหัวเราะขำ แต่คนฟังน่าจะ้า CPR ด่วน หัวใจจะวายตายแล้ว
“มุก...” เสียงนุ่มเรียกชื่อเมื่อเห็นว่าปลายสายเงียบไป
“คะ”
“เมื่อเย็นที่โรงยิม ทำไมหนีออกมาก่อน รู้มั๊ยพี่เกือบทำทีมแพ้แน่ะ ไม่มีสมาธิเล่นเลย” เสียงถามยังคงอ้อนมาตามสาย
“เอ่อ...คือ...มุกเห็นว่าน่าจะชนะแล้วนี่คะ” สาวน้อยตอบกลบเกลื่อน เหมือนตัวเองเป็ต้นเหตุยังไงไม่รู้ ภาพการหัวร่อต่อกระซิกระหว่างมัทกรกับพี่พลอยฉายกลับมาในหัวซ้ำอีกครั้ง
“ไม่ได้เข้าใจพี่ผิดใช่มั๊ย”
“มุกจะเข้าใจผิดทำไมล่ะคะ พี่มัทจะสนิทสนมกับใครก็เป็สิทธิ์ของพี่มัท มุกไม่เกี่ยวซะหน่อย”
“อยากให้เกี่ยว...ั้แ่วินาทีนี้เลย” น้ำเสียงทุ้มออดอ้อนจนคนตัวเล็กหลุดปากแ่
“พี่มัท...”
“อยากให้โกรธ อยากให้หึง...หวง เหมือนที่พี่หวง ไม่อยากให้มุกรับดอกไม้หรือช๊อคโกแลตจากใครอีกแล้ว”
มุกตระการหายใจติดๆขัดๆกับการโดนหวงที่หวานที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา เคยเห็นในละครรักหรือซีรีส์โรแมนติกต่างๆ ฉากจิกหมอนที่ว่าหวานแสนหวาน ยังไม่เท่าอาการที่เธอััมันด้วยตนเองยามนี้
“ได้มั๊ย ไม่รับจากใครแล้วนะ”
“เอ่อ...” ร่างบางเปลี่ยนจากกำชายเสื้อมาขยุ้มผ้าห่มนวมแทน อึกอักๆไม่รู้จะตอบรับดีมั๊ย ถ้าเธอโอเค นั่นก็แสดงว่าเธอยอมให้มัทกรหวงน่ะสิ
“นะครับ” ปลายสายยังคงตื๊อไม่หยุด
“มุกจะไปห้ามคนให้ได้ยังไงคะ เขามีน้ำใจมานี่นา” ก็จริงนี่ เธอกลัวจะทำคนให้เสียใจ รับไว้อย่างมีไมตรีต่อกันก็ไม่เห็นเป็ไรเลย
“ก็บอกมันไปเลยว่ารับไม่ได้ค่ะ มีแฟนแล้ว แฟนหวงมาก” หืม...สอนอะไรเธอเนี่ย
“ม...มุกจะพูดแบบนั้นได้ยังไงคะ มุกยังไม่มีฟะ...แฟนซะหน่อย” ตอบตะกุกตะกัก ติดอ่างไปอีก
“กำลังจะมี เนี่ยวางสายก็มีเลย”
“ฮื้อออ ไม่คุยเื่นี้แล้วค่ะ” ได้ยินปลายสายหัวเราะขำเมื่อมุกตระการร้องฮื้อขอเปลี่ยนเื่ ตอนนี้ผ้าห่มในมือเธอยับยู่ยี่หมดแล้ว ทั้งกอดทั้งขยำระบายความปั่นป่วนของตัวเอง
“เปลี่ยนเื่ก็ได้...แต่งงานกันนะ”
“พี่มัท!” ร่างบางร้องเสียงหลง มือถือแทบจะหลุดออกจากมือ ถ้าไม่ได้อยู่บนเตียงเธอคงละลายกลายเป็ไอไปแล้ว
“ไม่ได้คบกันจะแต่งงานกันได้ยังไงคะ ชอบแกล้งอยู่เรื่อยเลย” เสียงหวานบ่นคนขี้แกล้งไปตามสาย
“งั้นก็คบกันเลยล่ะกัน ตกลงเป็แฟนกันแล้วนะ” ห๊ะ! อย่างนี้ก็ได้เหรอ มุกตระการได้แต่อึ้งแล้วก็อึ้ง เดินตกหลุมพรางกับมุขเด็กบริหารเข้าอย่างจัง
“คิดถึงแฟนจัง”
“โธ่ พี่มัท” สาวน้อยโอดโอยเสียงสองไปตามสาย
“เปลี่ยนเื่อีกมั๊ย” เสียงถามกลั้วหัวเราะส่งกลับมา
“พี่อยากทำความรู้จักมุกนะ อยากรู้ว่ามุกชอบอะไร ไม่ชอบอะไร อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียงทุกวัน” น้ำเสียงจริงจังส่งมา หลังจากที่เธอเงียบใส่
“ยังไม่ต้องตอบอะไรพี่ก็ได้ พี่จะพยายามเอง แค่อย่าตัดโอกาสก็พอครับ” มุกตระการจดทุกคำพูดไว้ในใจด้วยความเต็มตื้น อดดีใจไม่ได้ที่คนที่ตัวเองแอบชอบมีความรู้สึกเช่นเดียวกันกลับมา แต่เธอขอซ่อนความรู้สึกของตัวเองไว้กับตัวก่อน อยากจะมั่นใจอะไรบางอย่างให้มากกว่านี้
“ตอบโอเคให้พี่หน่อยสิ หงายการ์ดขนาดนี้แล้วนะ” ชายหนุ่มที่พูดร่ายยาวอยู่คนเดียวทวงถาม ทำเอาสาวน้อยอดขำไม่ได้ จนเสียงหัวเราะเบาๆดังเข้าไปในสาย
“หัวเราะพี่เหรอ เดี๋ยวตามไปทำโทษถึงบ้านเลย”
“ฮื้อ...โอเคแล้วค่ะ โอเคแล้ว” มุกตระการรับคำเสียงเบา
“น่ารักมาก คนดีของพี่มัท” อื้อหือ คนซึนๆกวนๆ หวานได้ขนาดนี้เลยเหรอ
“ดึกแล้ว หมวยบอกว่ามุกไม่นอนดึก ง่วงรึยังครับ”
“นิดหน่อยค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ”
“เดี๋ยวๆๆ โห...บทจะไปก็ไป ให้พี่บอกฝันดีก่อนสิ” เสียงปลายสายท้วงขึ้นทันที
“ไม่ค่ะ บอกกู๊ดไนท์ไม่ให้บอกอย่างอื่น”
“แล้วกู๊ดไนท์กับฝันดีไม่เหมือนกันเหรอครับ”
"แล้วแต่พี่มัทเลยค่ะ มุกง่วงแล้ว" เสียงหวานติดจะงอแงซะแล้ว
"กู๊ดไนท์ครับ นอนห่มผ้าด้วยนะ" มุกตระการยิ้มออก ก็เธอชอบคำว่ากู๊ดไนท์มากกว่านี่
"ค่ะ กู๊ดไนท์นะคะ" สาวน้อยกดวางสายแล้วหันไปวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวนอนก่อนจะนั่งนิ่ง ยกมือขึ้นมาจับบริเวณหัวใจที่สวิงไปมาจนต้องหลับตาข่มอาการหนาวๆร้อนๆ พอตั้งสติได้ก็ล้มตัวลงนอน คว้าผ้านวมสีหวานขึ้นมาคลุมโปงทันที
บ่ายวันอาทิตย์ คุณหญิงมุกดาก็เดินทางมาถึงประเทศไทยโดยมีมุกตระการไปรอรับที่สนามบินตามที่ได้สัญญาไว้
"หนูมุก ที่มหาวิทยาลัยเป็ยังไงบ้างลูก" คุณหญิงมุกดาถามไถ่บุตรสาว หลังรถออกจากสนามบินมาสักพัก
"เหมือนที่หนูมุกเล่าให้คุณแม่ฟังเลยค่ะ สนุกมาก แต่่นี้จะเหนื่อยหน่อยเพราะหนูมุกต้องซ้อมร้องเพลงเชียร์ค่ะ หนูมุกมีเพื่อนสนิทแล้วนะคะคุณแม่ ชื่อมัทนา ชื่อเล่นชื่อกุญแจ น่ารักมากเลย แล้วก็บู๊มากด้วย" มุกตระการเล่าความเป็ไปที่มหาวิทยาลัยให้มารดาฟังด้วยรอยยิ้ม คุณหญิงมุกดาเห็นลูกสาวดูมีความสุขจึงหายห่วงไปได้เยอะ
“สาวนักบู๊เหรอ เป็ทอมบอยสวมรอยมาจีบลูกแม่รึเปล่า” มารดาเย้าพลางยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนของบุตรสาว
“ไม่ใช่นะคะคุณแม่ กุญแจน่ารักออกค่ะ แค่ไม่ยอมคนแล้วก็คุยเก่ง” มุกตระการรีบปฏิเสธทันที
“แล้วมีหนุ่มๆมาแจกขนมจีบลูกแม่บ้างมั๊ยหืม”
“ไม่มีหรอกค่ะคุณแม่ มุกน่าเบื่อจะตาย” มุกตระการอ้อมแอ้มตอบ พลางซบไปที่อกมารดาเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินเมื่อนึกถึงใบหน้าคนๆหนึ่ง เมื่อวานมัทกรโทรมาหาเธอทั้งเช้าสายบ่ายเย็น แต่ก็แค่โทรมาเตือนให้กินข้าวตรงเวลาเท่านั้น ยกเว้น่ก่อนนอนที่ชวนเธอคุยจนดึกดื่น ทำให้วันนี้สาวน้อยตื่นสายผิดเวลาจากทุกวัน
“ใครบอกกัน หนูมุกของแม่ทั้งสวย ทั้งน่ารัก” คุณหญิงมุกดากดจมูกหอมไปที่หน้าผากลูกสาวฟอดใหญ่
"แต่ที่จริงไม่มีคนมาจีบก็ดีแล้วล่ะลูก แม่จะได้ไม่ต้องเป็ห่วง" คุณหญิงมุกดาพูดยิ้มๆ ลูบเรือนผมนุ่มด้วยความเอ็นดู
"อ่อ เดี๋ยวเย็นนี้คุณป้ารำเพยจะมาทานข้าวที่บ้านเรานะจ๊ะ หนูมุกจำคุณป้าได้มั๊ยลูก" ร่างเล็กที่กอดซบมารดาอยู่ลุกขึ้นนั่ง พลางพยักหน้ารับ
"จำได้ค่ะ" คุณป้ารำเพย ภรรยาของเพื่อนคุณพ่อที่มักจะไปมาหาสู่อยู่เป็ประจำยามที่มารดาของเธออยู่เมืองไทย
"พอรู้วันกลับที่แน่นอน แม่ก็โทรนัดคุณป้าเลย เดี๋ยวหนูมุกเป็ลูกมือแม่ทำกับข้าวด้วยนะจ๊ะ"
"ได้เลยค่ะคุณแม่ หนูมุกจะไม่ให้เสียชื่อเด็กคหกรรมเลยค่ะ"
เกือบหกโมงเย็น คุณหญิงมุกดาก็ได้ต้อนรับคุณรำเพยและลูกชายที่หอบเอากระเช้าผลไม้และผักสดติดมือมาฝาก
"ขอบคุณมากนะคะคุณพี่ ไม่น่าต้องลำบากหิ้วอะไรมาเลยค่ะ แค่คุณพี่แวะมาเยี่ยมดาก็ดีใจแล้ว" คุณหญิงมุกดาเอ่ยขอบคุณอย่างเกรงใจ
"ลำบากอะไรกันคะ ผลไม้พวกนี้สดอร่อยมาก พี่เห็นก็นึกถึงน้องดา ยังไงก็ต้องเอามาให้ชิม" คุณรำเพยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"นี่คงจะเป็..." คุณหญิงมุกดามองไปที่ชายหนุ่มเ้าของใบหน้าหล่อเหลาดูคมสัน วงคิ้วเข้มหนาตัดกับผิวขาวสะอาดเกลี้ยงเกลา รูปร่างสูงสง่าผึ่งผายสมชายชาตรี
"นี่ตาภาสไงจ๊ะ จำไม่ได้ล่ะสิ" คุณรำเพยหันไปทางลูกชายคนเดียวอย่างปลื้มใจ
"สวัสดีครับคุณอา" ชายหนุ่มพนมมือไหว้อย่างสุภาพเรียบร้อย
"ตาภาส! ตายแล้วไม่ได้เจอซะนาน เป็หนุ่มหล่อขนาดนี้แล้วเหรอลูก" คุณหญิงมุกดาทักเสียงสูง ครั้งสุดท้ายที่เธอเจอ คนตรงหน้ายังเป็หนุ่มน้อยใส่ชุดมัธยมอยู่เลย
จีรภาสยิ้มรับอย่างเขินๆ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีคนชมว่าเขาหล่อ ก็วันๆอยู่แต่ในกรมกับบนเรือรบ หน้าก็ทะเลหลังก็ทะเล
"ตกลงอยู่เหล่าไหน กรมไหนคะ แล้วติดยศอะไรแล้วลูก" คุณหญิงมุกดาหันมาถาม
"นาวาตรีจีรภาส สังกัดกองเรือยุทธการ กองทัพเรือครับคุณอา" จีรภาสตอบอย่างภาคภูมิใจในหน้าที่การงานของตนเอง
"โอ้โห...ยินดีด้วยนะคะคุณพี่ ลูกชายทั้งเก่งทั้งหล่อขนาดนี้"
"พี่ก็ขอบคุณเขาทุกวันแหละค่ะ คุณแม่ปลื้มมาก นี่เขาก็เพิ่งฝึกกลับมาจากจีนเลยได้พัก 2-3 วัน พี่เลยเอาตัวมาเป็คนขับรถนี่ไง" คุณรำเพยเอ่ยเย้าลูกชาย
"แล้วนี่หนูมุกไม่อยู่เหรอจ๊ะ" คุณรำเพยถามหาพลางสบตากับคุณหญิงมุกดาอย่างรู้ใจกัน
"อยู่สิคะ ดาให้ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ เข้าครัวั้แ่บ่ายเพิ่งเสร็จไม่นานนี้เอง"
คุณหญิงมุกดาและคุณรำเพยนั่งคุยสัพเพเหระกันอยู่สักพัก โดยมีจีรภาสนั่งฟังยิ้มๆ ตอบคำถามบ้างยามที่ผู้ใหญ่ถามมา มุกตระการที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยจึงเดินเข้ามาในห้องรับแขก
"อ้าวหนูมุก มาแล้วเหรอลูก" ผู้เป็แม่หันมาร้องทัก ใบหน้าหวานยิ้มสดใสมาแต่ไกล สาวน้อยสวมชุดเสื้อกระโปรงติดกันลายสก็อตสีฟ้ายาวเสมอเข่าแขนกุด ผมยาวสลวยมัดขึ้นเป็หางม้า ดูเผินๆเหมือนนักเรียนมัธยมไม่มีผิด
มุกตระการเดินเข้าไปในห้องรับแขก แล้วจึงทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นข้างๆโซฟาของผู้เป็มารดา ทำเอาคุณรำเพยถึงกับยิ้มอย่างถูกใจกับกิริยาท่าทางเรียบร้อยของเด็กสาว รวมถึงจีรภาสที่มองสาวน้อยอย่างไม่วางตา
"สวัสดีค่ะคุณป้า" มุกตระการยกมือไหว้ชดช้อยพร้อมกับยิ้มหวาน
"ไหว้พระเถอะลูก"
"นั่นพี่ภาส หนูมุกจำได้มั๊ยลูก เราน่ะเคยวิ่งตามพี่เขาต้อยๆเมื่อตอนเด็กๆน่ะ" คุณหญิงมุกดารื้อฟื้นความจำลูกสาว
"สวัสดีค่ะพี่ภาส" มุกตระการพนมมือไหว้คนที่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม พลางเงยหน้าขึ้นมองเต็มตา พี่ภาสของเธอตอนนี้ดูหล่อเหลา เต็มไปด้วยความเท่ห์ อกผายไหล่ผึ่งสมกับเป็นายทหารจริงๆ
จีรภาสรับไหว้พร้อมรอยยิ้มละมุน น้องน้อยที่เคยวิ่งตามขอเล่นของเล่นด้วยยามเด็ก ตอนนี้โตเป็สาวสวย ร่างที่เคยผอมแห้งแรงน้อย กลายเป็กลมกลึงสมส่วน รอยยิ้มเยือนที่ส่งมาให้เขาพร้อมกับตาโตเป็ประกายเหมือนดีใจที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ทำเอานายทหารหนุ่มอดที่จะหวิวไหวในใจไม่ได้
"สวัสดีค่ะหนูมุก" จีรภาสทักกลับอย่างเอ็นดู ทอดสายตาหวานซะจนร่างบางต้องหลบตาลงมองพื้น
"พี่ภาสเขาเป็นายทหารเรือนะลูก แม่จำได้ว่าหนูมุกเคยอยากเป็ทหาร" คุณหญิงมุกดากระเซ้าลูกสาว ครั้งหนึ่งมุกตระการเคยบอกว่าอยากสอบเป็ทหาร เธอกับสามีห้ามกันแทบตายเพราะกลัวลูกจะลำบาก
"อย่างนั้นเหรอครับ หนูมุกอย่าเป็เลยมันเหนื่อย พี่เป็แทนให้แล้วนะคะ" จีรภาสหันไปบอกมุกตระการเสียงหวาน ทำเอาร่างบางอดจะเขินไม่ได้
"แล้วตอนนี้น้องเรียนที่ไหนครับคุณอา" จีรภาสหันมาถามคุณหญิงมุกดา เพราะเห็นคนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้ามองพื้นท่าเดียว
"หนูมุก บอกพี่เขาสิลูก"
"มุกเรียนคหกรรมค่ะ ที่มหาวิทยาลัย..." สาวน้อยเงยหน้าขึ้นตอบพร้อมบอกชื่อมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
"อุ๊ย! พอดีเลย รายนี้ก็ชอบกิน เอ็นจอยอีทติ้งมากๆ ส่วนรายนั้นชอบทำให้กิน วันไหน้าคนชิมก็บอกพี่ภาสเขาได้นะลูก" คุณรำเพยได้ทีนำเสนอลูกชาย
"ไม่รู้พี่จะมีโอกาสได้ชิมฝีมือหนูมุกรึเปล่าคะ" จีรภาสถามคนที่นั่งพับเพียบแต้อยู่ที่พื้นเบาๆ
"ได้สิตาภาส วันนี้หนูมุกโชว์ฝีมือเองตั้ง 2 เมนูนะจ๊ะ ไข่เจียวกับน้ำปลาพริก"
"คุณแม่!" มุกตระการร้องเรียกเสียงหลงเมื่อถูกมารดาแซว เอนซบศีรษะไปที่แขนของมารดาที่วางพาดอยู่ที่พนักพิงอย่างน่าเอ็นดู และทุกๆอิริยาบทของร่างเล็กก็อยู่ในสายตาของนายทหารหนุ่มที่เฝ้ามองสาวน้อยอย่างถูกตาต้องใจ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นเป็ไปอย่างสดชื่น ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต่างหาเื่ต่างๆมาคุย ซักถามกันอยู่ตลอด จะมีมุขมาหยอดหนุ่มสาวสองคนบ้างเป็พักๆ
"ตาภาส...ตักกุ้งให้น้องหน่อยสิลูก ป้าจำได้หนูมุกชอบอาหารทะเล" คุณรำเพยเอ่ยขึ้นยิ้มๆ
จีรภาสเลื่อนจานหมุนบนโต๊ะอาหารจนกุ้งทอดราดซอสมะขามมาอยู่ตรงหน้า ตักกุ้งตัวย่อมลุกเอื้อมวางไห้ในจานของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"ขอบคุณค่ะ" เสียงหวานตอบพร้อมส่งยิ้มให้ ในขณะที่ผู้เป็มารดาทั้งคู่ลอบส่งยิ้มให้กัน
"เอาอย่างนี้มั๊ยน้องดา เดี๋ยวเราหาเวลาว่างๆไปเยี่ยมตาภาสที่สัตหีบกัน ให้ตาภาสจองบ้านพักให้ แล้วเราก็ซื้ออาหารทะเลมาปิ้งย่างกันดีมั๊ย ไปตากอากาศกันสักครั้ง" คุณรำเพยเสนอความเห็น
"ดีจังเลยค่ะ ดาไม่ได้เที่ยวทะเลไทยนานแล้ว แต่คงต้องเป็ครั้งหน้านะคะ เพราะครั้งนี้ดามาอยู่แค่ 10 วันเองค่ะ"
"แล้ว่คุณอาไม่อยู่ หนูมุกอยู่กับใครเหรอครับ" จีรภาสถามขึ้นอย่างสงสัย
"เขาก็อยู่กับคนงานในบ้านนี่แหละจ้ะ อาให้ลุงปองรับส่งที่มหาวิทยาลัย"
"ไม่เหงาแย่เหรอคะหนูมุก" จีรภาสถามคนนั่งตรงข้าม
"ก็เหงาบ้างค่ะ แต่มุกก็หาอะไรทำไปเรื่อยๆ หรือบางทีก็โทรหาเพื่อนค่ะ"
"งั้นถ้าเสาร์อาทิตย์ไหนพี่ว่าง พี่จะมารับไปเที่ยวนะคะ ขออนุญาตนะครับคุณอา" จีรภาสหันไปทางคุณหญิงมุกดา
"โธ่ ยิ่งกว่าอนุญาตอีกจ้ะ ถ้ามีตาภาสมาคอยดูแลอาก็หายห่วงไปเยอะเลย"
"แล้วหนูมุกล่ะ อนุญาตพี่รึเปล่าคะ" เสียงทุ้มส่งมาถามอย่างหวานหู
"เอ่อ..." สาวน้อยไม่กล้าตอบออกไป ทำได้เพียงพยักหน้ารับเบาๆ
"มัวแต่จะมารับน้อง แล้วสาวๆของภาสจะไม่รอเก้อเหรอจ๊ะ" คุณหญิงมุกดาแอบสืบกลายๆ จนนายทหารหนุ่มอดที่จะยิ้มให้กับกลวิธีของคุณอาไม่ได้
"ผมไม่มีสาวที่ไหนหรอกครับ ไม่รู้เขาไปหากันที่ไหน แถวนี้มีบ้างมั๊ยครับคุณอา" จีรภาสถามกลับ แต่ดวงตาดำขลับกลับมองไปที่คนน่ารักตรงหน้าอย่างเปิดเผยความในใจ มุกตระการเหลือบตาขึ้นมองคนพูดแล้วก็ต้องเสมองไปทางอื่นอย่างเก้อๆ นี่พี่ภาสคนดีคนเดิมจริงหรือเปล่านะ ทำไมดูแพรวพราวขนาดนี้
สองแม่หัวเราะกันอย่างถูกใจกับคำพูดเป็นัยๆของชายหนุ่ม อดเอ็นดูสาวน้อยไม่ได้ที่เอาแต่ก้มหน้าเขี่ยข้าวในจานไม่พูดไม่จา
หลังคุณรำเพยและจีรภาสกลับไปแล้ว มุกตระการนั่งคุยเล่นกับมารดาสักพักแล้วจึงขอมารดากลับขึ้นห้องนอน ร่างบางในชุดกระโปรงลายสก็อตเดินลิ่วมาคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือ
30 กว่าสายที่ไม่ได้รับ พอๆกับจำนวนข้อความที่แจ้งว่าเบอร์นี้พยายามติดต่อเธอ เปิดแอพไลน์ก็พบข้อความเรียกหาจนถึงตัดพ้อยาวเหยียด
หญิงสาวอดที่จะหัวเราะไม่ได้กับข้อความหลังๆที่คงหมดมุขจะเขียนอะไร เลยกลายเป็เนื้อเพลงซะอย่างนั้น โดยเฉพาะเพลงสุดท้าย 'มุกจ๋า เห็นใจเถิดหนามุกของพี่ พี่หลงรักมุกมานาน ทุกวันคิดถึงคนดี มุกไม่ปรานีพี่บ้างหรือไร'
มุกตระการนั่งหัวเราะอยู่คนเดียว ไล่อ่านข้อความกลับไปกลับมา 2-3 รอบเหมือนอยากจะจำให้ขึ้นใจ ตอนแรกหญิงสาวตั้งใจจะโทรกลับ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเพราะพรุ่งนี้ก็วันจันทร์แล้ว เดี๋ยวก็คงพบกันที่มหาวิทยาลัย ร่างบางจึงลุกขึ้นเตรียมอาบน้ำเข้านอน
ตื้อดึง...ตื้อดึง เสียงแอพไลน์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนที่กำลังนอนมาสก์หน้าอย่างอารมณ์ดี
พี่มัท : กู๊ดไนท์ครับ
มุกตระการยิ้มกว้าง ความสุขเปี่ยมล้นในอกจนแทบจะะเิออกมา นี่หรือที่เขาเรียกว่าความรัก เวลามันสุข มันล้นหัวใจอย่างนี้นี่เอง ร่างบางกลับลงนอนท่าเดิม ไม่ตอบอะไรกลับไปเพราะตอนนี้หัวสมองปั่นป่วนไปหมดแล้ว ถ้าเผลอพิมพ์อะไรโก๊ะๆไปล่ะก็ พรุ่งนี้เธอคงขายหน้าน่าดู
เช้าวันจันทร์ที่โลกทั้งใบเป็สีชมพู
"สวัสดีจ้ะกุญแจ" มุกตระการทักเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนริมบึงน้ำ
"อากาศสดชื่นจังเลยเนอะ ฮ้า..." สาวน้อยทำท่าสูดอากาศ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างคนมีความสุขสุดๆ
"มีแฟนแล้วอากาศดีขึ้นมาทันที อิสสาเด้อ" มัทนาแซวทันที
"แฟนอะไรเล่า กญแจก็" ร่างบางลดมือที่กางออกลง รีบทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆเพื่อน
"อย่ามาๆ แฟนอะไรเล่าๆ ที่บ้านนั่นประกาศกลางบ้านแล้วนะ ให้ป๊ากับม๊าเตรียมสินสอดแล้วเนี่ย"
มุกตระการตาโต กลั้นยิ้มจนปวดแก้มกับคำบอกเล่าของเพื่อน เสก้มหน้าหยิบตำราวิชาแรกที่จะเรียนขึ้นมาอ่านทบทวน
"พี่สาวครับ" สองสาวเงยหน้าขึ้นมองก็พบเด็กผู้ชายคนหนึ่งในชุดนักเรียน มุกตระการจำได้ว่าเป็ลูกชายร้านขายดอกไม้ริมฟุตบาทหน้ามหาวิทยาลัย
"ว่ายังไงครับ" มุกตระการยิ้มให้อย่างใจดี
กุหลาบแดงสดกลีบหนาถูกยื่นมาตรงหน้า มีการ์ดเล็กๆห้อยติดกับก้านไว้อย่างน่ารัก
"มีพี่เขาฝากมาให้ครับ แล้วก็บอกว่าให้พี่สาวอ่านการ์ดเลยครับ" มุกตระการหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ
"วันนี้มาเองไม่ได้ เลยต้องจ้างเด็กมาล่ะมั้ง พี่แดน ศัตรูหัวใจเบอร์หนึ่งของเฮีย" มัทนาพูดยิ้มๆ เพราะหมู่นี้เพื่อนของเธอได้รับดอกไม้จากรุ่นพี่วิศวะคนนี้แทบจะทุกวัน
"ขอบใจนะจ๊ะ" มุกตระการหันไปขอบคุณหนุ่มน้อยที่ยังยืนรีรออยู่
"พี่ต้องอ่านการ์ดเลยครับ" เด็กชายคะยั้นคะยอ
"ทำไมล่ะ พี่ยังไม่อยากอ่านนี่" มุกตระการถามกลับอย่างสงสัย
"ผมต้องทำภารกิจให้เสร็จครับ ถ้าพี่ไม่อ่านเลย ผมจะได้ค่าจ้างแค่ครึ่งเดียว เร็วครับพี่ ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว"
"แบบนี้ก็มีด้วย เอ้าอ่านก็อ่าน" มุกตระการส่ายหัวเบาๆ เปิดการ์ดใบเล็กอ่านอย่างไม่ตั้งใจนัก แต่แล้วก็ต้องหลุดยิ้มหวาน เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ เผื่อจะเจอเ้าของดอกไม้ดอกนี้
'ถ้าตกลงเป็แฟนให้ยิ้มหวานๆหนึ่งที ถ้าไม่ตกลงก็เบิ๊ดกะโหลกไอ้คนมาส่งได้เลยเจ็บเหมือนกัน จากพี่มัทของมุก'
"เย้ พี่สาวยิ้มแสดงว่าตกลงแล้วนะครับ นี่ครับ" กามเทพตัวน้อยเปิดกระเป๋าเป้ยื่นกล่องสี่เหลี่ยมเล็กสีแดงแปร๋นมาตรงหน้าพี่สาวคนสวย
"ของขวัญสำหรับแฟนครับ ขอบคุณครับ" หนุมน้อยยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรีบวิ่งปรื๋อออกไป ท่ามกลางความงุนงงของสองสาว มุกตระการหยิบกล่องน้อยขึ้นมาเปิด สร้อยข้อมือ pink gold มีหัวใจดวงเล็กห้อยตุ้งติ้งอยู่ 1 ดวง น่ารักซะจนคนรับต้องยกมือสองข้างขึ้นมาปิดอาการบนใบหน้า
"โรแมนติกไป๊ พี่แดน" มัทนาเอ่ยขึ้นพลางนึกเป็ห่วงพี่ชาย คนกากๆอย่างเฮียจะสู้เขาไหวเร้อ แล้วดูอาการยัยมุก แย่ล้าวเฮีย
มุกตระการลดมือลงมาประคองแก้มทั้งสองข้างไว้ เห็นเพียงดวงตาคู่งามที่ยังคงยิบหยีเพราะรอยยิ้ม ส่ายหน้าน้อยๆเมื่อเพื่อนพูดถึงหนุ่มวิศวะ
"ไม่ใช่พี่แดน?" มัทนายื่นหน้าไปถาม ก่อนจะตาโตเป็ไข่ห่าน
"เฮีย!! เฮียเหรอ?" มุกตระการพยักหน้ารับพร้อมกับยกมือขึ้นปิดใบหน้าอีกรอบ แต่ใบหูที่แดงก่ำนั่นเป็คำตอบให้มัทนารู้ได้ว่าเพื่อนของเธอเขินอายมากแค่ไหน
Rrrrrrrrrrrrr
เสียงเรียกเข้าพร้อมกับเบอร์ที่จำขึ้นใจโชว์หรา มัทนาชะโงกหน้ามาดูพลางมองบนอย่างหมั่นไส้เบาๆ สาวหมวยลุกขึ้นจากโต๊ะม้าหินอ่อนไปที่ริมบึงน้ำ ปล่อยให้เพื่อนคุยกับพี่ชายได้อย่างสะดวก
"สวัสดีค่ะ"
"หวัดดีครับแฟน" มัทกรส่งเสียงทุ้มนุ่มไปตามสาย ชายหนุ่มยืนแอบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ริมบึงน้ำ โดยมีร่างบางอยู่ในสายตาตลอดเวลา
"พี่มัทอยู่แถวนี้ใช่มั๊ยคะ มุกรู้นะ" โอ้โห ฉลาดเป็กรด น่ารักซะจริง มัทกรอมยิ้มให้กับการเดาถูกเผงของแฟน ไม่รู้ล่ะ เขาจะมัดมือชกเรียกแฟน
"คนเก่ง รู้ใจพี่ไปหมด" มัทกรหยอดไป 1 หลุม พร้อมกับหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นร่างเล็กแอบถอนหายใจ น่าจะเลี่ยนแหละ
"ขอบคุณมากนะคะ สร้อยข้อมือน่ารักมาก"
"แล้วคนให้ล่ะ ไม่น่ารักเหรอ" เสียงสองสามสี่ห้าถามไปอย่างออดอ้อน
"ฮื้อออ"
"ฮื้ออีกแล้ว ฮื้อแปลว่าตกลง เห็นด้วยทุกอย่างใช่มั๊ยครับ"
"...." ไม่มีสัญญาณตอบรับ มัทกรเห็นเพียงร่างบางยกสมุดแล๊คเช่อร์ขึ้นมาปิดหน้า
"เอาสมุดปิดหน้าซ่อนหลักฐาน ตกลงคนให้ก็น่ารักใช่มั๊ย"
"อื้อ" โอ๊ย...คนอะไรน่ารักอิ๊บอ๋าย อยากให้มาอื้อข้างๆบ่อยๆจัง ไอ้มัท..มึงตกหลุมลึกขึ้นไม่ไหวแน่ๆ
"เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่มารับไปกินข้าวนะ รอพี่ด้วย" สาวน้อยได้แต่พยักหน้ารับหงึกหงัก จนหนุ่มหล่ออดขำไม่ได้
"งั้นแค่นี้นะครับ ตั้งใจเรียนล่ะ อย่ามัวคิดถึงแฟนรู้มั๊ย"
"ใครจะไปคิดถึงกันคะ! มุกตั้งใจเรียนนะ" เสียงหวานประท้วงมาตามสาย
"แน่ใจ? งั้นก็ห้ามคิดถึงพี่ หน้าที่คิดถึงเป็ของพี่ เที่ยงเจอกันครับ" ชายหนุ่มพูดจบก็วางสาย
มุกตระการเขม้นมองไปรอบๆบึงน้ำ แล้วก็ทันเห็นหลังเสื้อนักศึกษาไวๆฝั่งซ้ายมือใกล้กับที่ตนเองนั่ง สาวน้อยชะเง้อมองตามจนลับตา หันมาหยิบสร้อยขึ้นมาทาบข้อมือยิ้มๆ ไม่มีทางไหนเลยที่เธอจะปฏิเสธมัทกรได้ เพราะประตูบานที่ชายหนุ่มเปิดรอรับ เป็ประตูบานเดียวกับที่เธออยากวิ่งเข้าไปหาั้แ่แรกแล้ว
ถึงเวลาเที่ยง มัทกรรีบบึ่งรถมาที่คณะคหกรรมฯอย่างไว โดยมีอนิกและจารุภัทรติดรถมาด้วย
"ไอ้มัท นี่มันทางไปคณะน้องมึงนี่หว่า" จารุภัทรถามขึ้นหลังจากสังเกตมาสักพัก
"เออ แล้วยังไง กูจะไปรับไอ้หมวยไปกินด้วย"
"ห๊ะ! จริงอ๋อ แล้วน้องมุกล่ะ น้องมุกไปด้วยรึเปล่า" จารุภัทรกระปรี้กระเป่าขึ้นมาทันที จนอนิกที่นั่งข้างมัทกรได้แต่ส่ายหน้า มึงจะตายไม่รู้ตัวนะไอ้ห่าโจ๋
"หูตั้งหางชี้เลยนะมึงไอ้โจ๋ ไอ้คนอินโนเซ้นส์!" อนิกหันไปพ่นใส่เพื่อนด้านหลัง
"นี่มึงด่าหรือมึงชมกูไอ้นิก"
"กูชม"
"แล้วไป กูก็ว่าอยู่" มัทกรหัวเราะขำ วันนี้เขาอารมณ์ดีเกินกว่าจะด่าใคร หนุ่มหล่อชะลอรถ แล้วจอดสนิทหน้าตึกกลางของคณะคหกรรมฯ
"นั่นไงๆ เฮ้ย น้องมุกมาด้วยโว๊ย ไอ้ชิบหายกูเขิน" จารุภัทรลุกลี้ลุกลน ยกมือลูบจัดแต่งทรงผมให้เข้าที่ ทั้งสามหนุ่มลงจากรถ พอดีกับที่สองสาวเดินเข้ามาหา
"น้องมุกคร๊าบ วันนี้ทำผมน่ารักจังเลย" จารุภัทรเดินรี่เข้าไปทักเป็คนแรกพร้อมคำชม
"ขอบคุณค่ะ แต่มุกแค่มัดผมเองนะคะ" สาวน้อยตอบยิ้มๆ ผสมเขินเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงที่เดินรั้งท้ายสุด สายตาคมมองมาที่เธอไม่วางตา มุมปากยิ้มน้อยๆที่ดูเ้าเล่ห์ชะมัด แต่มันกลับมีผลกับอัตราการเต้นของหัวใจเธอซะเหลือเกิน
"ไม่ต้องเขินพี่หรอก ดูสิหน้าแดงเลย เอ็นดูจัง" จารุภัทรยังคงเข้าข้างตัวเอง
"สวัสดีค่ะพี่นิก พี่มัท" มุกตระการทักทายอีกสองหนุ่ม พร้อมกับเพื่อนสาวที่ทักทายอนิกและจารุภัทร ก่อนจะหันไปหาพี่ชาย
"เฮีย จะพาไปกินอะไรเหรอ เค้าว่างถึงบ่ายสามเลยอ่ะ"
"ว่าจะพาไปห้างน่ะ ขึ้นรถก่อนแล้วกันแดดร้อน ไปถึงค่อยเลือกร้าน" มัทกรเรียกทุกคนขึ้นรถ
"น้องแจมานั่งข้างหน้ามั๊ยครับ" อนิกหันมาถาม
"ใช่ๆ พวกพี่นั่งข้างหลังเอง ไอ้นิก พี่โจ๋นั่งกลาง แล้วก็น้องมุก" จารุภัทรจัดแจงที่นั่งเข้าข้างตัวเอง
"ไม่ต้องจัดแจงเลย ไอ้โจ๋มึงมาขับ ไอ้นิกมานั่งหน้า กูนั่งหลังเอง" เ้าของรถชี้นิ้วสั่งการ
"อะไรว๊า รถมึงมึงก็มาขับดิว๊อย"
"กูี้เี กูอยากนั่งเฉยๆ มึงตกลงกับไอ้นิก แล้วแต่เลยใครจะขับ กูขึ้นล่ะ" มัทกรพูดจบก็ชี้ให้น้องสาวขึ้นรถตามด้วยมุกตระการ ปิดท้ายด้วยตนเองที่ปิดประตูเสร็จก็หันมายักคิ้วให้คนข้างๆที่ถูกจัดสรรที่นั่งอย่างงงๆ
จารุภัทรหันมาที่อนิกเหมือนหาพวกแต่กลับโดนยักไหล่กลับ แล้วอนิกก็ขึ้นนั่งเป็ตุ๊กตาหน้ารถ ทำให้หนุ่มนักบาสต้องจำใจเป็สารถีอย่างช่วยไม่ได้ ทำได้แค่ออกรถแล้วก็บ่นกระปอดกระแปด
มุกตระการนั่งตัวลีบพยายามเอียงตัวไปทางเพื่อนให้มากที่สุด เพราะดูเหมือนคนฝั่งซ้ายจะกระแซะเข้าหาเธอเหลือเกิน โดยเฉพาะจังหวะเลี้ยวที่ร่างสูงจงใจเทน้ำหนักมาจนไหล่ซ้อนกันแนบชิด ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ
"ขอโทษครับ" มัทกรกระซิบเสียงเบาพอได้ยินกันแค่สองคน พลางส่งสายตาหวานฉ่ำอย่างจงใจ
"ไอ้มัท มึงยิ้มอะไร" จารุภัทรถามเสียงเข้ม เมื่อหันไปเห็นเพื่อนนั่งยิ้มกริ่ม
"กูก็ยิ้มให้มึงไง มึงอ่ะไม่ยิ้มตอบกูบ้าง กูจะเศร้าแล้วนะ" มัทกรตอบหน้าตาย
"ฟ้าผ่าตายห่า อย่านะ อย่าให้กูรู้นะ มึงต้องเรียกกูว่าพ่อ จำได้ใช่มั๊ย" จารุภัทรรื้อฟื้นความจำให้เพื่อน อย่างที่รู้กันในกลุ่มว่าถ้ามัทกรจีบมุกตระการ เขาจะต้องยอมเรียกจารุภัทรว่าพ่อหนึ่งวัน
"เชี่ย" มัทกรส่งรูปปากที่ไม่ออกเสียงไปให้ แล้วจึงนั่งยิ้มมุมปากตลอดทาง
คุยกับไรท์
แถ่นแท้น....เบิกตัวพระรอง//รัวมือ
พี่มัทรุกหนักมาก พี่ภาสก็แสนจะอ่อนโยน หนูมุกคะหนูมุกขาซัมนี้ ป๊าดโถ๊ะ
มาเอาใจช่วยพี่มัทกันหน่อยน๊า หรือจะเปลี่ยนข้างเป็พี่ภาส เม้นท์มาคุยกันบ้างน๊า
รีดอ่านสนุก ไรท์ก็มีความสุขค่า
แล้วจะรีบกลับมานะค๊า รักน๊าเตง...
1K
