หลี่ฮูหยินมองลูกชายคนโตใช้ช้อนกวักน้ำบะหมี่กินอย่างเอาเป็เอาตายแล้วชวนให้หมดอารมณ์หิวยิ่งนัก มารยาทลืมไว้ที่ชายแดนหรืออย่างไร
"แล้วอิงอิงอยู่ไหนเล่า เหตุใดจึงไม่เป็คนยกสำรับมา"
วันนี้ดูจะ...สาวใช้มารวมกันที่นี่เยอะเป็พิเศษ หากเป็ยามปกติ ห้องโถงนี้จะมีเพียงแม่นมจวงเสี่ยวอัน สาวใช้ของหลี่หลินเหยา และ่หลังเพิ่มอิงอิงเข้ามาอีกคนเท่านั้น
"นางบอกว่าจะรอทำสำรับตามที่สั่งเ้าค่ะ"
หากมีแขกมาหรือมีผู้อื่นอยู่ในเรือน นางจะไม่เดินห่างออกมาจากส่วนด้านหลังจะนั่งรอในครัวเพื่อรับคำสั่งทำอาหารมาดูแลแขกเท่านั้น ซึ่งใน่เกือบสี่เดือนนี้มีแขกติดใจรสมือนางไม่น้อยเลยทีเดียว เรือนปีกซ้ายจึงคล้ายกับเหลาอาหารเข้าไปทุกวัน
และอาจจะรวมถึงคนที่นั่งซดน้ำบะหมี่นี่ด้วย
'มีด้วยหรือ สตรีใดที่ไม่อยากเจอหน้าท่านแม่ทัพใหญ่'
'นั่นสิ ถึงจะเป็ใบ้ก็เถอะ'
'หรือที่นางคลุมผ้าไว้ตลอดเพราะว่านางมีใบหน้าอัปลักษณ์'
'ดีแล้วมิใช่หรือ ที่นังใบ้นั่นเจียมตัว'
วรยุทธอันสูงส่งของท่านแม่ทัพมีหรือจะไม่ได้ยินเสียงนกเสียงกาที่ด้านหลังฟังแล้วระคายหู ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก นี่มารดาเขานำตัวอันใดมาไว้ในจวนกัน
"ท่านแม่ขอรับ สาวใช้ด้านหลังข้า ท่านรับมาใหม่หรือ"
หลี่ฮูหยินกำลังนั่งจิบชาเคี้ยวขนมเพลิน ๆ จึงไม่ได้ยินสิ่งที่สาวใช้สี่นางนั้นพูด นางเลิกคิ้วสูงเป็คำถามกลับด้วยความแปลกใจ
ส่วนสี่สาวด้านหลังก็นึกว่าท่านแม่ทัพจะเรียกเข้าไปปรนนิบัติยามค่ำคืนจึงได้พยายามเสนอตัวเข้ามา ไม่ให้เกียรติหลี่ฮูหยินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะแม้แต่น้อย
"ข้าน้อยถิงอัน เข้ามาทำงานได้หนึ่งเดือนแล้วเ้าค่ะ"
"บ่าวมีนามว่าเสี่ยวตั้น ทำงานได้หนึ่งเดือนเ้าค่ะ"
"บ่าวชื่ออิงเอ๋อร์ ทำงานได้สองเดือนกว่าเ้าค่ะ"
"บ่าวเจียวเจียวเ้าค่ะ"
แน่นอนสาวใช้ที่เข้ามาใหม่ย่อมไม่รู้กฎเหล็กข้อสำคัญ ห้ามยั่วยวนหรือเสนอตัวให้ท่านแม่ทัพเด็ดขาดไม่เช่นนั้น...
"เลือกเอา ว่าจะยอมออกไปทำงานที่โรงซักล้าง จะให้ข้าขายพวกเ้าเข้าหอนางโลมหรือจะตายตรงนี้!!"
หึประจบสอพลอนาง เพราะอยากปีนเตียงบุตรชายสินะ สตรีพวกนี้อยากหาความก้าวหน้าหรือหาที่ตายกันแน่
ชิ้งพลั่ก
ดาบข้างกายหลี่หยางเฉิงตวัดไปถูกใบหน้าหนึ่งในนั้นด้วยความรวดเร็วจนเกิดแผลเหวอะหวะเืใหลเจิ่งนองเต็มเสื้อ
"กรี๊ดดดดด อ๊ากกกกกก"
"ขายพวกนางไป อย่าให้เดินเข้ามาใกล้จวนนี้อีก!!!"
"ผลไม้มาแล้วเ้าค่ะ"
ทุกสิ่งอันตรธานหายวับไปราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อนแม่นมจวงเดินถือถาดผลไม้หน้าตาแปลก ๆ เข้ามาวางบนโต๊ะอาหารจะว่าคนในเรือนชินก็พูดไม่ถูกนัก จะว่าปลง ก็อาจจะใช่
ผลไม้สีสันสดใสผิงกั่ว(แอปเปิ้ล) โปหลัว (สัปปะรด) ถูกปลอกเปลือกและผ่าให้ง่ายต่อการรับประทานมันกำลังเรียกร้องให้ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหยิบมาเข้าปาก
"นางทำเช่นนี้ให้ท่านแม่กับหลินเอ๋อร์ทุกวันเลยหรือขอรับ"
"ใช่ หากวันไหนไม่มีผลไม้นางจะทำขนมหนึ่งครั้งต่อหนึ่งวัน หรืออาจจะวันเว้นวัน"
ชักอยากจะเห็นเสียแล้วสิแม่ครัวคนใหม่ เป็ใบ้ ใบหน้าอัปลักษณ์ ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นแปลก ๆ ก่อเกิดในจิตใจจนยากจะสลัดออก
ดูแลคนเรือนนี่ดีกว่าทุกคนที่เคยทำมาหากยึดนางมาได้ ท่านแม่จะยอมให้ไปรับใช้เขาบนเรือนใหญ่หรือไม่นะ...
หรือบางทีเขาอาจจะแค่หิวจนตาลายก็เป็ไปได้
5K
