ผมรีบก้าวเท้าที่ยังสั่นเทาไม่หายกลับเข้ามาในโถงบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังเก่า ล็อกประตูกลอนไม้สักแ่าและรูดดึงม่านปิดกั้นสายตาภายนอก ค่อยๆ หยิบซองจดหมายสีขาวไม่มีแสตมป์ออกจากกระเป๋ากางเกงเลมาถือไว้ในมืออย่างกริ่งเกรง สอดสายตามองดูรอบห้องที่เงียบสงบก่อนจะกางฉีกซองขาวและดึงเอกสารภายในออกมาอ่านใต้โคมไฟตั้งโต๊ะสลัวรางอย่างด่วนจี๋ ซองจดหมายนั้นเป็ซองกระดาษเอสี่พับครึ่งธรรมดาหาซื้อได้ทั่วไปจากร้านสะดวกซื้อปากซอย ไม่มีชื่อผู้ส่งระบุไว้ มีเพียงชื่อจ่าหน้าถึงผมด้วยตัวอักษรพิมพ์สีดำหรืออักษรเขียนพิมพ์เขียนหวัดๆ สั้นๆ ว่า "ถึงพี่ชาญ"
ทันทีที่ปลายนิ้วหนาของผมคีบดึงแผ่นกระดาษขาวออกมา ชิ้นกระดาษโฟโต้อีกสองใบก็ร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะกระจก เสียงหล่นเบาแ่แต่กระแทกขวัญของผมจนสั่นคลอนลอยเคว้ง ชาญก้มมองดูรูปถ่ายโพลาลอยด์สองใบนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้างหน้าซีดเผือดประหนึ่งไร้เืหล่อเลี้ยงหัวใจ ความมันเงาของแผ่นรูปสะท้อนแสงไฟส่องรายละเอียดในรูปให้เห็นเด่นชัดน่ากลัวยิ่งขึ้น
รูปถ่ายใบแรก... เป็ภาพจากมุมสูงภายนอกบ้านที่ส่องลอดกระจกหน้าต่างห้องอาหาร เห็นผมกำลังโอบล้อมประคองต้นขาขาวอวบของสะใภ้และกุมมือกลืนเสน่หากันใต้โต๊ะอาหารสลัวราง เห็นสีหน้ามีความสุขและเคลิบเคลิ้มของผมและแก้มอย่างชัดเจน ทั่งสองร่างโน้มเข้าหากันกึ่งกติกาชู้สาวอย่างไม่มีทางปฏิเสธได้ รูปใบที่สอง... เป็ภาพซูมในระดับสายตาที่ส่องจากพุ่มไม้ข้างบ้านเดี่ยว เห็นผมและแก้มกำลังกอดกุมบดจูบกันอย่างซาบซึ้งเสน่หาบนระเบียงทางเดินชั้นสองในค่ำคืนหนึ่งที่ผมยื่นเสื้อผ้าหรือออกไปหาหล่อนกลางดึก ปลายเดรสของหล่อนเลิกขึ้นสูงจนเห็นขาอ่อนผ่องใส
และข้อความสั้นๆ บนแผ่นกระดาษขาวเขียนด้วยลายมือกดน้ำหนักรุนแรงเด่นชัดสะดุดตา:
"ความลับรักร่วมสายเืไม่มีในโลกหรอกนะพี่ชาญ... ฉันเห็นพฤติกรรมชู้สาวบัดสีของพวกแกสองคนในบ้านหลังนี้มานานแล้ว ถ้าไม่อยากให้รูปพวกนี้และคลิปวีดีโอลับหลุดไปถึงมือเอก ลูกชายของแก จงเอาเงินสดสามแสนบาทใส่ซองสีดำไปวางไว้ใต้กระถางต้นเฟิร์นข้างร้านกาแฟร้างท้ายซอยในเวลาหกโมงเย็นวันมะรืนนี้! ห้ามแจ้งตำรวจเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเอกได้เห็นภาพพวกนี้ทางไลน์แน่นอน!"
ผมยืนสั่นสะท้าน มือหนากำซองจดหมายและรูปขยำแน่นจนยับย่น ความเครียดบีบรัดลำคอจนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก สมองแล่นเร็วฉี่คิดทบทวนว่าคนร้ายคือใคร ป้าสมศรี? หรือสามีของหล่อนที่เป็ข้าราชการเกษียณวันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากเตร่ไปมาเฝ้ามองบ้านคนอื่น? หรือใครในซอยนี้ที่จ้องจับตาดูบ้านเดี่ยวหลังใหญ่หลังนี้มาตลอด่เวลาหลายเดือนที่เอกไม่อยู่บ้าน? หรืออาจจะเป็พวกช่างยกที่นอนยางพาราที่มาส่งที่นอนใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อน แอบสังเกตความผิดปกติระหว่างพ่อผัวสะใภ้แล้วหาช่องทางแบล็คเมล์? หรือจะเป็พวกรถเร่ขายของผลไม้ที่จอดแช่อยู่หน้าประตูรั้วบ่อยๆ?
ความคิดสับสนวุ่นวายทำเอาเหงื่อกาฬไหลหยดตามหน้าผาก ชาญมองดูบ้านรอบตัวที่เคยรู้สึกอบอุ่นอบอวลด้วยไอรักร้อนฉ่าเมื่อคืน บัดนี้กลับดูมืดมิดอึดอัดราวคุกศาลเตี้ยที่จ้องจะตัดสินโทษทัณฑ์ความผิดบาปของเราสองคนอย่างเืเย็น
"คุณพ่อคะ... ทำอะไรอยู่ตรงนี้เหรอคะ... หน้าคุณพ่อซีดเผือดไปหมดแล้วค่ะ..." เสียงหวานสั่นของแก้มดังขึ้นเบาๆ บนบันไดไม้สัก หล่อนสวมชุดคลุมนอนสีครีมเนื้อนุ่มไหล่ลาดก้าวลงมาทีละขั้นด้วยใบหน้าตื่นตระหนกและสังเกตเห็นอาการสั่นและเอกสารในมือของผม หล่อนก้าวลงมาประชิดตัวและสบตาผมตรงๆ ทันทีที่โถงบันไดชั้นล่าง กลิ่นกายอุ่นๆ ของเธอยังมีร่องรอยกลิ่นเหงื่อสวาทเมื่อคืนจางๆ ปลุกความจริงสะพรึงกลัวบีบหัวใจ
ผมตัดสินใจโกหกไม่ได้ เพราะเื่นี้คุกคามถึงอนาคตของเราสองคนและเอก ผมยื่นรูปและกระดาษข่มขู่ส่งให้สะใภ้ดูเงียบๆ มือหนาสั่นจนแทบประคองกระดาษไว้ไม่อยู่
ทันทีที่แก้มนิ่งดูรูปถ่ายโพลาลอยด์ ใบหน้าสวยหมดจดสะสวยของหล่อนก็ถอดสีขาวซีดทันตาเห็น หล่อนทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นไม้สัก ล็อคสองแขนกอดเข่าตัวเองร้องไห้สะอื้นโฮจนตัวสั่นเทาแทบขาดใจ หยาดน้ำตาร่วงรดเม็ดไม้สักเจิ่งนอง
"ฮือออ... คุณพ่อคะ... อนาคตเราพังพินาศแล้วค่ะ... เอกต้องรู้เื่นี้แน่ๆ เลย... แก้มจะสู้หน้าคนอื่นๆ ได้ยังไงคะ... เอกเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเพิ่งจะพาแก้มสร้างครอบครัวใหม่... ถ้าเอกรู้เื่นี้ เอกคงเกลียดและไม่ให้อภัยแก้มตลอดชีวิตแน่ๆ เลยค่ะคุณพ่อ... แก้มไม่อยากสูญเสียเอกไปค่ะ... แต่แก้มก็รักคุณพ่อขาดคุณพ่อไม่ได้แล้วเหมือนกัน... ฮือออ..." หล่อนร้องไห้กระซิกบีบจิตใจพ่อยผัวให้เ็ปลึกซึ้ง
ผมทรุดตัวลงคุกเข่ากางวงแขนกว้างโอบกอดรั้งร่างบางของสะใภ้เข้ามาแนบอกกลมกลืน ลูบศีรษะเส้นผมที่ยังชื้นน้ำฝักบัว เช็ดน้ำตาข้างแก้มสวยให้หล่อนอย่างรักใคร่ทะนุถนอมกุมมืออุ่นปลอบโยนเพื่อเรียกขวัญกำลังใจคืนมา "ไม่ต้องกลัวนะแก้มจ๋า... พ่อสัญญาว่าจะปกป้องแก้มด้วยชีวิตและเกียรติของชายชราคนนี้ พ่อจะไม่ยอมให้เอกรู้เื่นี้เด็ดขาด เงินสามแสนบาทพ่อยินดีเอาเงินเก็บสะสมของพ่อทั้งหมดในตู้นิรภัยไปจ่ายให้มันตามกำหนดเพื่อปิดปากมันให้เงียบกริบ พ่อจะยอมเสียสละเงินก้อนนี้เพื่อรักษาชื่อเสียง อนาคต และความสุขของแก้มไว้ พ่อไม่มีวันทิ้งแก้มให้เผชิญชะตากรรมคนเดียวเด็ดขาด พ่อเป็คนพาแก้มเข้ามาอยู่ในเส้นทางตราบาปนี้เอง พ่อก็ต้องปกป้องแก้มให้ถึงที่สุดสิลูกรักของพ่อ... แก้มลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาปัดอายครีมทับซ่อนรอยคล้ำรอยบวมช้ำจากน้ำตา และทำตัวเป็ปกติที่สุดเมื่อเอกกลับมานะจ๊ะ ลบร่องรอยความกังวลทิ้งไปซะนะลูกรักของพ่อ พ่อจะดูแลและรับผิดชอบหนี้สินบาปตราบาปตรงนี้เอง"
แก้มพยักหน้ารับคำกระซิกสั่นระริกปาดน้ำตาออกจากสองแก้มผ่อง เธอกอดคอหนาของผมแน่นขึ้นลูบคลำหลังและหัวไหล่ระคนพึ่งพิงหลบภัยบาปตราบาปเสน่หารสชู้ ชาญประคองโอบไหล่บอบบางของเธอลุกขึ้น ยืนช่วยพยุงเธอเดินก้าวขึ้นบันไดอย่างถนอมเพื่อให้เธอกลับไปพักผ่อนจัดหน้าตาต้อนรับสามีบนห้องนอนสลัวชั้นสอง และรีบไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ซับคราบน้ำรักสวาทให้สะอาดหมดจดก่อนสามีจะกลับมาถึงในบ้าน
ผมเดินไปหยิบเงินเก็บก้อนใหญ่สามแสนบาทถ้วนสะสมมาตลอดชีวิตทำงานในตู้นิรภัยไม้ซ่อนใต้เตียง ออกมาจัดเรียงนับทีละมัดใส่ซองกระดาษสีดำมิดชิดเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับวันมะรืนนี้ ยอมจำนนต่อโชคชะตาตราบาปชู้รักสะใภ้ในบ้านเดี่ยวรังรักหลังนี้
ขณะที่ผมกำลังกำกล่องเงินและรูปถ่ายแน่นอยู่ในมือนิ่งสนิท ทันใดนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือของผมบนโต๊ะกลางห้องรับแขกก็แผดเสียงร้องครวญครางสั่นระริกส่งเสียงดังลั่นสนั่นก้องพ่นหน้าจอโทรศัพท์สลัวรางสะท้อนดวงตาของชายชรากามารมณ์
หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าชัดเจน: **เอก**
ผมสูดหายใจยาวระงับสติอารมณ์ที่สั่นสะท้านลงคอและกดปุ่มรับสายพลางกรอกเสียงปกติรับหน้าพยายามปัดความกังวลใจออกไป "เออ... ว่าไงไอ้เอก แก้ไขงานฐานรากปูนทรุดตัวที่สระบุรีเสร็จสิ้นเรียบร้อยดีแล้วรึลูก"
"เรียบร้อยแล้วครับพ่อ! โชคดีปูนฐานรากแตกร้าวเฉพาะผิวเฉยๆ ไม่กระทบกับโครงสร้างตอม่อหลักด้านล่าง ปูกระเบื้องคอนกรีตฐานทับแก้รอยแตกลายงาเสร็จฉลุยเลยพ่อ! วิศวกรโครงการตรวจรับงานระบบปูนผ่านหมดแล้วครับ ตอนนี้ผมกำลังสตาร์ทรถขับบึ่งกลับกรุงเทพฯ ผ่านทางต่างระดับแถวรังสิตมาแล้วครับถนนแห้งขับสบายเลยพายุพึ่งสงบทางวิภาวดีนี่เองด้วยครับ คาดว่าจะถึงบ้านเดี่ยวของเราในอีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้เลยครับพ่อ! อ้อ... ผมซื้อข้าวเหนียวมะม่วงเ้าอร่อยแถวบางเขนที่แก้มชอบมาฝากด้วยนะพ่อ มะม่วงน้ำดอกไม้หวานฉ่ำเลยนะจ๊ะ พ่อเตือนแก้มให้จัดเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางรอขึ้นรถได้เลยนะพ่อ สิ้นเดือนนี้เราย้ายเข้าบ้านเดี่ยวหลังใหม่พร้อมกันสามคนถาวรเลยนะจ๊ะ หลังใหม่มีสวนกว้างและบ่อปลาคาร์ฟให้พ่อปลูกต้นไม้ดอกไม้และนั่งพักผ่อนได้จุใจเลย พ่อจะได้ไม่เหงาเวลาผมต้องไปทำงานต่างจังหวัดไงครับ พ่ออยู่บ้านช่วยคอยดูแลแก้มก็ทำให้ผมเบาใจขึ้นเยอะเลย รักแก้มฝากบอกแก้มด้วยนะพ่อผมคิดถึงภรรยาจะแย่แล้ว!" เสียงเอกตอบกลับมาน้ำเสียงร่าเริงแจ่มใสสดชื่นไร้ความกริ่งเกรงระแวงระแคะระคายใดๆ ในสายสัมพันธ์ต้องห้ามชู้สาวระหว่างพ่อและภรรยาของมัน
287
