จอห์นสตีฟร้ายกว่าพยัคฆ์

    ตอนที่6

    ตอนนี้เวลา 3ทุ่มกว่าของจีน ผมได้ลงจากเครื่องบินแล้ว เขาอยู่ที่สนามบินกรุงปักกริ่ง ซึ่งเป็๲เมืองหลวงของจีน


    “ก่อนอื่นต้องหาโรงแรมก่อนสินะ” เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมก็เรียกแท็กซี่ที่อยู่ใกล้ทันที



    “ไปโรงแรมใกล้ๆ บริษัทหวางเฟินจำกัดครับ” “ได้ครับ” บริษัทหวางเฟินนั้นไม่ว่าใตรที่อยู่ณกรุงปักกริ่งต่างก็ต้องรู้จัก เพราะมันเป็๞บริษัทเกียวกับเทคโนโลยี อันดับต้นๆของประเทศจีน


    ผมนั่งรถมาประมาณครึ่งชั่วโมง ก็มาถึง ผมลงจากรถและจ่ายเงินเขาไป 500หยวน และไม่ต้องทอนซึ่งราคาตามมอนิเตอร์มันอยู่ที่150หยวนเท่านั้นเอง


    ผมเดินเข้าไปในโรงแรมระดับ5ดาว ซึ่งเมื่อเดินเข้ามาก็ ต้องยอมรับว่าออกแบบมาได้ดีมาก มีโซฟาไว้รับรองแขกหรือนั่งรอ และสิ่งของประดับกับความปลอดภัยนั้นดีเยี่ยมจริงๆ


    “โรงแรมฉงหลางยินดีให้รับใช้ครับ” เมื่อผมเดินไปหน้าเคาเตอร์ พนักงานชายคนนี้ก็พูดมาทันที


    “มีห้องเพชรใหมครับ” เมื่อผมถามไปพนักงานคนนี้ก็เริ่มสำรวจผมทันที เพราะห้องเพชรของโรงแรมระดับ5ดาวนั้น มันแพงจนเรียกได้ว่าขายบ้านขายรถกันเลยทีเดียว

    “มีครับ ไม่ทราบว่าท่านจะซื้อรึเปล่าครับ” ห้องเพชรไม่สามารถเช่าแบบเป็๲วันได้มีแค่ต้องซื้อถาวร


    “ซื้อ แล้วราคาเท่าไหร่หรอ” “528,500หยวนครับ ที่ราคาแพงเพราะมันเป็๲ห้องทีาดีที่สุดของทางโรงแรมครับและเมื่อท่านซื้อแล้วท่านก็เหมือนซื้อบ้านเพราะมันจะเป็๲การซื้อถาวรครับและมีบริการส่งอาหารฟรี ถึงห้องและยังมีสระว่ายน้ำส่วนตัวอีกด้วยครับ ซึ่งอยู่บนชั้นสุดท้ายของโรงแรมเลยครับ” “โอเคๆ พอเถอะผมซื้อ” เมื่อผมถามราคา เขาก็พูดยาวเหยียดจนผมปวดหัวเลย


    “กรุณานั่งลงโซฟา รอสักครู่นะครับผมจะไปตามหัวหน้าให้นะครับรอแป๊ปเดียวครับ” ตึงตึงตึง


    ผ่านไปประมาณ10นาที พนักงานชายคนนั้นก็มาพร้อมกับชายมีอายุคนหนึ่ง


    “สวัสดีครับผมชื่อ เหมาฝง เป็๲ผู้ดูแลการขายห้องเพชรครับ ไม่ทราบว่าท่านจะซื้อตอนนี้เลยรึป่าวครับ”


    “ครับผมซื้อเลยครับ” ผมตอบตกลงซื้อทันที ถ้าถามผมว่าเอาเงินหยวนมาจากไหนหรอ บอกเลยระบบสามารถเปลี่ยนเงินได้ทุกแบบทั่วโลก และยังสามารถซื้อทักษะได้ด้วย


    “เชิญเซ็นสัญญาในใบนี้เลยครับ ไม่ทราบว่าท่านจะจ่ายเป็๲เงินสดหรือบัตรการ์ดหรอครับ?” เหมาฝงถามและมองหากระเป๋าของผม


    “บัตนการ์ดครับ”พูดเสร็จผมก็ทำท่าล้วงไปชุดสูด และนำบัตรแบล็คการ์ดออกมา “บะ...แบล็คการ์ด”


    “ขอโทษที่เสียมารยาทครับ ท่าน..”


    “เรียกผมว่าจอห์นครั ผมชื่อจอห์น” “ครับคุณจอห์น เซ็นเลยครับเดียวผมไปทำการจ่ายเงินก่อนนะครับ” เหมาฝงพูดเสร็จผมก็ยื่นแบล็คการ์ดให้เขา


    เมื่อทำการซื้อเสร็จแล้ว ผมก็ขึ้นไปพักเพราะตอนนี้ก็ เป็๲เวลา5ทุ่มกว่าๆแล้ว



    เมื่อมาถึงจอห์นก็หลับไปบนเตียงไซต์๶ั๷๺์ ห้องจอห์นมืดสนิด ถ้าเปิดไฟห้องของจอห์นคงเหมือน ห้องของมหาเศรษฐีเป็๞แน่ และยังมีสระว่ายน้ำกลางอากาศอีกทำให้รู้เลยว่าคนที่อยู่มีความมั่นคงร่ำรวยขนาดไหน